De verborgen plekjes onderdeappelboom (deel 2)

Als hier tegenwoordig plaatjes van het kippenpark verschijnen, dan zijn dat eigenlijk de kippen in de vroegere moestuin; de kippen die vorig jaar nog kuikentjes waren. Maar misschien herinnert zich een enkeling nog dat meneer onderdeappelboom ooit zelf een kippenhok maakte, voor wat toen het enige kippenpark was, en ook nu nog steeds als dusdanig dienst doet. Als je er met je rug/rechterzijkant naar de achterste perceelsgrens van onze tuin naar kijkt, dan zie je dit:

De wilde kersenboom rechts van het hok staat net op onze perceelsgrens en hangt licht over naar de schapenweide van de buren (niet onze naaste buren, naast dewelke ons huis staat, maar de buren van twee huizen verder waarmee we ook een stuk perceelsgrens delen). Zowel voor als achter het hok helt de grond namelijk fel af, wat meteen ook de reden is waarom we precies daar de kippetjes plaatsten: zij kunnen die schuine wanden beter proper houden dan wij.

Deze hoogte noemen wij onze kippenwal. Het is één van de restanten van de wal die dus rondomrond ging. Ja, stel je gerust voor dat het nog 5 meter dieper ging dan de diepte die je op de voorgrond van de foto kunt vermoeden. En zonder dat er zon was dus.

Door het wegnemen van al het pieterpetieterhout, werd opnieuw een oude structuur zichtbaar. Misschien zie je het zelf:

Wat wij de kippenwal noemen, was vroeger een dreef. Waarvan de bomen aan de rechterzijde zo goed als allemaal verdwenen waren toen wij er kwamen, maar je ziet het toch, denk ik. Ooit wil ik de rechterrij graag terug bij planten. Het zijn populieren, dus erg moeilijk is dat niet. De dreef terug vervolledigen tot aan de straat lukt echter niet. Je kijkt nu terug naar de tuin met je rug naar ons huis. Het gedeelte dat je nu ziet, is de uitsprong rechts, achter het huis en de tuin van onze naaste buren. Hun huis en tuin ligt dus eigenlijk pal op de dreef die ooit tot aan de straat liep.  Maar dat moet ons niet tegenhouden om dit stukje dreef te waarderen. En door het plaatsen van de hekkentjes tussen eendenpark en kippenhok pal op deze wal, blijven we een natuurlijk pad behouden, evenwijdig met de populierenrij.

 

Zie ook: deel 1

De verborgen plekjes onderdeappelboom (deel 1)

Wanneer ik foto’s van de tuin laat zien, zijn die bijna altijd genomen met de rug naar het huis. Het is de plek van waaruit we meestal de tuin overzien, vanop het terras of vanuit woonkamer of keuken. Het is de plek waar we bloemen planten, structuren creëren, en bovenal heel veel leven. Maar het is tezelfdertijd maar de helft van onze tuin. De andere helft bestaat uit vijver en achterliggend ‘weiland’. Het is veel meer natuur dan tuin. En daar zijn toch nog heel wat plekjes waar ik erg graag kom, en die ik nu toch eens in verschillende afleveringen moet laten zien.

Lange tijd was de achterkant onbegaanbaar. Er was een put van wel 5 meter diep, een zee van bramen, sprokkelhout, omgevallen populieren en netels. Het was een onbegaanbare massa die je kan vermoeden rechts op deze foto,  en waar verder niets te beleven viel, ook niet voor dieren. Zelfs na het dichten van de put (met de aarde van de ‘wallen’ er rond) was het lange tijd een soort van no-go-zone. Ik herinner me dat we er zelfs op de blogbbq helemaal niet geweest zijn.

Maar kijk, zo langzamerhand komt de verstoorde natuur er weer tot rust, en beginnen er plekjes en sporen van vroegere structuren en planten te ontstaan. De eerste plek die ik je er wil laten zien is simpelweg de perceelsgrens helemaal achteraan.

Wie goed kijkt, ziet twee perceelsgrenzen. Dat is lang niet ongewoon, of was dat vroeger toch niet. Ik weet niet of het bewust om die redenen werd gedaan, maar ik ken wel de gevolgen ervan: grachten voor afwatering kregen een plaats, en heel wat planten en dieren vonden een onderkomen tussen de beide omheiningen. Ook bij ons vind een kleine gracht er zijn weg en is het de plaats waar wat bramen, maar vooral (in dit seizoen) veel speenkruid, fluitekruid en klimop floreren. Er groeit een eik, enkele beuken, en twee populieren. De buur-boer noch wijzelf hebben behoefte om de exacte perseelsgrens te kennen of van beide omheiningen één te maken. Slechts op één plek is de dubbele omheining vervangen door een enkelvoudige draad, en dat is in de rechterachterhoek.

Het paaltje helemaal rechts is de hoek. Links zie je twee paaltjes. En daartussen hangt een onzichtbaar draadje. Niet alleen kunnen de koeien daardoor bijna tot in onze tuin stappen (door het grachtje lukt het net niet), maar het is ook de plaats waarlangs een eventuele zwaardere machine onze tuin binnen kan (deze mag dan via het erf van de boer door de weide) en het is de plaats waarlangs wij in de winter in de weide van de boer gaan sleeën (er is een steile knik naast een kikkerpoel rechts van deze foto, beter zichtbaar op de vorige foto). En sinds kort durven de oudste kindjes onderdeappelboom ook al eens op hun eentje tot hier wandelen en genieten van de extra stukken tuin die ze ontdekken. Het kleinste appeltje moest daarvoor geen 6 jaar worden. Die stapte enkele weken geleden (nog geen 2 jaar) volledig ongezien door ma en pa tot bij de koeien (toch zo’n 150 meter weg van het huis…) . Tijdelijk toch maar een extra draadje toevoegen dan

 

deel 2

Dag van de baktijd

Deze morgen tussen 6u45 en 8u30 hebben we de kroost gekleed en gespijsd. Tussen 8u30 en 9u was ik bezig met de was, en stak ik wat lakens in die in het mooie weer goed zouden drogen buiten, en nu nog steeds in de wasmachine zitten (zij het wel proper ondertussen). Van 9u tot 12u verwerkte ik 19 eieren. Van 12u tot 13u voederden we opnieuw de kroost. Na enig opruimwerk zaten we van 14u tot 18u nog maar eens aan tafel en verorberden bijna 19 eieren. Tussen 18u en 20u ging kroost naar bad, zetel en bed. Van 20u tot 22u werkte ik voor het werk. En nu heb ik wat blogtijd verdient, medunkt.

En u had het al door: we hadden een feestje, en zelfs weer twee-in-eens, want we vierden twee zesjarigen. En als je nog weet hoe ons vorige feestje eruit zag, dan zie je nu wel het verschil:

De baksels hielden we wel binnen in de koele keuken.

Er waren bewaarwafeltjes, cornflakescakejes, overheerlijke rabarbertaart (met de eerste rabarber uit de tuin) en (afwezig op de foto) zelfgemaakt ijs, met een potje saus dat ik maakte van de laatste bessen van vorig seizoen (uit de diepvries).

Cornflakescakejes maak je zo:

Smelt de helft van zo’n groot pak chocolade (heel laag vuur of au bain marie). Kieper er een derde van een pak cornflakes bij. Goed roeren. Meteen in cakevormpjes scheppen. Versieren met smarties. Het ideale snel-klaar-traktatie-ding voor op school, maar ook de grote mensen vinden het altijd lekker.

De bewaarwafeltjes maak ik zo:

10 eieren

700 g suiker (ik neem helft bruin, helft wit, en meestal maar 500 g)

10 zakjes vanillesuiker

1 kg bloem

1 ruime koffielepel bicarbonaat

1 pakje vanillebloem

750 g gesmolten boter

1 blikje gecondenseerde melk

Er moet ergens een volgorde zijn, en naar het schijnt moet je de eieren ook apart doen (dooiers en eiwit dan), maar ik doe alles in min of meer aannemelijke volgorde samen, en begin te bakken. En dat duurt wel even Maar het resultaat is een grote hoeveelheid lekkere wafeltjes, waarvan ongeveer de helft in de diepvries gaat (als er geen feestje is). Gouden tip: na ontdooien even in de broodrooster steken. Mmmmm…

En ja, de kinderen kregen ook cadeautjes. Die stamden nog uit de tijd dat ik met de gebroken tjoepjes in mijn rug in de zetel lag. En dus héél véél tijd had. Voor dochter onderdeappelboom naaide ik een jurkje:

Op een ander, hagelwit jurkje, dat we van iemand gekregen hadden, naaide ik knoopjes en stiksels om het wat op te leuken (de dochter heeft een kleurige smaak).

Voor de oudste zoon kocht ik op kapaza twee jongenspullen, en knipte ze aan flarden tot ik dit bekwam:

Het tweede cadeau van de zoon was niet zelf gemaakt, want toen was ik genezen . Maar hij was zeer blij met zijn broek met bretellen. En sowieso hadden ze de rest van de namiddag wel iets anders te doen…

En volgende keer gaat het zowaar weer over de tuin!

Het pakje van 1750 g

Er was een tijd dat ik mij verbaasde over de vriendelijkheid van mijn medebloggers. Hoe snel ze te hulp schieten. Hoezeer je je op je gemak voelt bij hen. En dat je vaak nog meer blijkt te delen dan de liefde voor de tuin (wijn, whisky, trappist, enz. ). Ondertussen wéét ik al dat mijn medebloggers zo zijn, maar dat wil niet zeggen dat ik het vanzelfsprekend vind. Integendeel, ik sta er nog steeds verstomd van. Zo bijvoorbeeld meneer Fruitberg….

Enige tijd geleden liet ik me in een reactie op één van zijn stukjes ontvallen dat de bloem die hij op foto toonde bij ons maar niet wil groeien. Luttele uren later zat er al een berichtje in mijn mailbox dat hij er gerust wat van kon missen. En nog wat mailtjes en slechts enkele dagen later zat er een pakje in onze brievenbus:

Een pakje van maar liefst 1750 g…

En in dat pakje…

zat een zakje…

En in dat zakje…

zaten drie zakjes…

3 zakjes vol madeliefjes begot! Maar liefst 1750 g madeliefjes!

De kinderen, pas jarig geweest, beschouwden het als een schitterend cadeau en lieten het plantwerk luiweg aan de moeder over. Ze zijn wèl zelf aan het broeden geweest op een danku (we moeten een taart bakken voor die meneer, mama!). Maar de mama hoopt vooral dat ze meneer Fruitberg eens ergens tegen het lijf loopt en een pint ofzo kan trakteren.

Hoe ons gazonnetje er nu uitziet? Dat zal ik u laten weten als het niet regent

Speedupdate van speedlente

Er is al enig verschil te bemerken met de foto van februari, hoewel het nog altijd een kaal bovenaanzicht is. Maar toch, de lente is aangebroken!

Nochtans zag het er maandagochtend nog helemaal niet naar uit dat het een zonnige week zou worden…

Maar dinsdagavond stonden wildemanskruid, bloembollen en de eerste bloesems al in de zon te schitteren.

Van dichterbij dan de luchtfoto zie je dat ook de nieuwe bessenhaag rond het kinderhuisje vorm krijgt. De bodembedekkertjes zijn zowat verdubbeld in grootte, en ook achter het huisje en tegen de omheining pakken de verschillende (hier nog onzichtbare) struiken goed aan.

En kijk eens… de handjes zijn er weer!

De pioenen steken hun hand uit naar de lente; zo zie ik dat in mijn slechtste poëtische momenten . En o ja, ook als de kikkers van dattum doen, is het natuurlijk lente

En aldus begint de tuin eindelijk te schitteren…

Ook al lijkt dat van bovenuit absoluut niet zo…

Rrrrraaaaaaaaaaaaaaaaarrrrr

Raar…

Héél raar!

Ik ben tegenwoordig zo gelukkig met mijn tuin. Dat is raar, ja.

Geen frustraties over mijn gebrek aan tuinkamers en structuur. Geen ergernissen over slecht gekozen, te weinig, ontbrekende of woekerende planten. Geen jaloezie op bloggers met fantastische tuinen en kennis (maar wel oprechte bewondering natuurlijk ).

Neen. Niets van dit alles. Gewoon content.

Ik sta in mijn moestuinkippenpark en kijk naar het terras. En ik vind dat het zich na een jaartje nog maar al heel goed gezet heeft in de tuin en een mooi hoekje is geworden. (zeker wanneer in de toekomst ook dat raam van de buren nog achter plantgoed verdwijnt)

Ik loop de jongste zoon achterna naar het kinderhuisje, en ik vind dat we dat heel goed hebben aangepakt.

Die laatste wijziging hadden jullie nog niet gezien trouwens. Rond het kinderhuisje (dat ook al van plaats veranderd is) kwamen bodembedekkertjes, die je op de foto nog niet ziet wegens de talrijke kubieke meters hakselhout die meneer onderdeappelboom als een baken van geduld de tuin rond voerde. (het wordt één van de plekjes waarvan ik dit voorjaar en zomer de evolutie hoop te laten zien). Links zie je een toekomstig haagje van trosbessen. Een radicale knik in ons graslandschap, jawel! De oudste zoon plaatste alvast de tuintafel en parasol voor komende zondag, en de beide oudste onderdeappelboompjes verbaasden mij met hun perfecte aanpak van het plantgoed (spirea, brem, enz.). Ze spitten zelf, ze haalden ze zelf uit de pot, ze haalden fout geplante planten terug uit de grond, en ze behandelden alle planten perfect zoals het hoort. Straf. De net genoemde planten kwamen achter het huisje, waar ik nog wel enkele plannen heb. Maar het zou me niet kunnen schelen als ze niet tot uitvoer komen. Ik ben namelijk content.

Waar dat zo vandaan komt? Wellicht omdat ik het gevoel heb dat de tuin zo langzamerhand naar de natuur is gegroeid. Er zijn veel planten verdwenen, maar deze die er nog staan lijken er van nature te horen. Het gras glooit mee met het landschap, de bomen staan waar ze moeten, er zijn plekjes om te zaaien en plekjes om oude dingen weg te bergen, er is onkruid en er zijn borders, er is wild en er is net. En het lijkt alsof het allemaal niet geplant is, maar er gewoon vanzelf gekomen is. En dat is nu misschien wel wat voor mij bovenal de perfecte tuin is. Niet de tuin waarin ik moet wandelen om alles te zien. Maar de tuin waar ik tot rust kom.

Oud dat ik word, jong

De standvastige wederkeer der bloggetijden

Zo langzaamaan lijken de boeren te vinden dat de lente eraan komt. De derivaten worden weelderig over de akker gesproeid, de tractoren rijden bij voorkeur bij valavond uit, en enkele tot nog toe onder een winterkorst verborgen velden worden met ploeg en eg aan hun toekomstige plicht herinnerd.

Boerinneke onderdeappelboom volgde het goede voorbeeld. Niet buitensporig, neen, zo zijn we niet, maar enkele stukken border kregen een eerste onderhoudsbeurt, met langzame vingers, want met zoveel vaste planten waarvan het nieuwe blad nog net onder de aarde zit verborgen, is een prille pioen of een voorzichtig tot leven komende flox voor je het weet al weggemaaid.

De moestuin, daar moet ik niet veel aan doen. Ok, het voornemen was dat ik er niets aan zou doen. Maar dat vond zoon onderdeappelboom maar niets. Absoluut niets zelfs, want hij kwam er zo vaak op terug dat ik gezwicht ben voor een mini-moestuin met de dingen erin die je in de winkel niet kunt kopen, of althans niet even lekker als zelf gekweekt. Dat zijn nu: erwten, suikermaïs en tomaten. En voor de mama ook wat peulerwten. En voor de papa wat radijzen in een pot op het terras. De dochter zou liefst ook nog tuinkers en raketsla hebben. En  de moeder van mevrouw onderdeappelboom zei: “doet doa rap e reeke of drie persebwoan bie”.  Maar goed. Toch een minimoestuin dus En vandaar, meneer natuurlijk-rijk, dat ik dat zadenpakket dat ik bij Mme Zsazsa won toch in ontvangst zal nemen. Als ze het ooit verstuurt tenminste

En tot slot zijn er de bloemetjes. Mevrouw onderdeappelboom heeft zich eens volledig in de bloemetjes gesmeten dit jaar. Enfin, ook weer niet volledig, maar wel enthousiast.

Verder lijkt het misverstand te bestaan dat ik geen zin meer zou hebben om te bloggen. Au contraire! Ik heb gewoon geen tijd. Normaal was er vorige vrijdag een soort van finale van mijn werk, en zou ik het daarna rustiger hebben. Maar de mensen waarvoor ik werk, zeiden: ‘Goed gedaan. We gaan verder op dit elan.’ Dus of er van mijn titel iets in praktijk zal komen … :-/