Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for april, 2009

De moestuin, revisited

De moestuin begint er meer en meer als een mooie moestuin uit te zien: mooi gerangschikte rijtjes, herkenbare groenten, rijtjes sla en radijzen waar duidelijk al wat oogst uit verdwenen is, en het eerste kleur in de moestuin met dank aan de kiemende rode biet. Ondertussen hebben we toch al 3 keer radijzen gegeten en twee soorten sla. Van alle gekiemde tomaten doet de helft het ronduit goed, en binnenshuis zijn rode kool, spruiten, mais en komkommer druk aan het kiemen. Dat en het zonnetje van vandaag zijn reden genoeg om een goed flesje wijn te kraken, nee?

pict03921

Allemaal correct wat ik schreef, maar gekneed en geboetseerd naar het type feel-good-blog. Eerlijker zou zijn om toe te geven dat het er een paar uur daarvoor nog zo uitzag:

pict0013

Met droge grond dus, vol onkruid, en alles redelijk onvruchtbaar. Ik kan er ook bij vertellen dat die 3 porties radijzen samen ongeveer 20 stuks waren en die sla gewoon enkele blaadjes van kropjes die te dicht op elkaar gezaaid waren. Ik kan verder melden dat mijn kiemen rode kool en spruiten slappe sloebers van 1O cm lang zijn en mijn prei van geen kiemen wil weten. Ook is het zo dat ik nog steeds niets weet van opeenvolgend zaaien (zorgen dat de tweede reeks sla al klaar is als de eerste opgesmuld is) en ik qua bonen vermoedelijk het type niervormige boon heb geplant in plaats van gewone groene lange bonen. Het onkruid dat net is gewied is gegarandeerd achter mijn rug alweer aan het rechtkrabbelen en mijn wortels zien er al ongeveer een maand lang even groot uit. Dit alles om maar te zeggen: ik kan het schoon uitleggen, maar ‘t loopt hier ook wel eens in het honderd hoor :-)  Alleen de hamvraag blijft: heb ik nu dat flesje wijn verdiend of niet?

Read Full Post »

Broeva haro!

Behalve dat de titels steeds meer op codetaal voor ingewijden beginnen lijken, kan ik u ook melden dat het gezin onderdeappelboom weer eens reden had om taart te bakken. Niet dat we daar redenen voor nodig hebben; qua gastronomie moeten wij onszelf de hele dag door aan banden leggen of we overstegen allang de breedte van de voordeur. Maar met zo’n echte reden voor het bakken van taart, is niet alleen onze maag en goesting gesust, maar ook ons geweten, en dat is altijd aardig meegenomen.

aangepast-2Dit receptje komt van de naakte chef naar mijn hart (makkelijk, niet te veel wegen en meten, lekker en vers). Het enige nadeel waren de aardbeien, want daarvoor is het eigenlijk nog te vroeg op het seizoen. Maar kom, het is toch al bíjna het aardbeienseizoen, en dus heb ik maar een bakje uit Hoogstraten gekocht; zo is de kleine middenstand ook weer content. En hoe maakt men nu dit lekkers:

Meng 200 g boter en 200 g suiker. Voeg er vier eetlepels cacao aan toe en roer goed. Voeg hierbij nu 3 eieren (volledig dus, geen gedoe met scheiden), meng opnieuw en voeg tenslotte ook nog 200 g zelfrijzende bloem toe. Helemaal lekker is het als je er ook nog wat geschaafde amandelen doormengt, maar dat hoeft niet persé. Geloof het of niet, je taart is bijna klaar: giet in een springvorm, en bak ongeveer 25 minuten op 180 graden.

Haal de taart uit de oven en snij hem middendoor. Klop een pakje slagroom met een zakje vanillesuiker en meng er een bakje in stukjes gesneden aardbeien door.  Strijk dit op de onderste helft van de taart, en leg het bovenste deel erop.  Dat mengsel moet eigenlijk aan de buitenkant zichtbaar zijn om er echt lekker uit te zien (zie mini-fotootje hiernaast). aangepast2

De naked chef giet er nu een chocoladeglazuur over, maar dat is me te plakkerig en zonde van de tere smaak van taart en aardbeien. Versier maar gewoon zoals je dat zelf graag doet. Smakelijk!

Read Full Post »

Domweg gelukkig

Het was kort na de middag toen ik wat papieren in onze inbouwhaard aan het verbranden was. Terwijl ik stond te sakkeren omdat dat papier geen vuur wou vatten, hoorde ik in de schouw het onmiskenbare gefladder en gekrab van de pootjes van een vogel in nood. Een vogel in onze schouw! En net toen vatte het papier vlam! Gelukkig was het maar een klein hoopje papier, en bleef ik het gefladder ook daarna nog horen. Maar met twee zieke kindjes in huis was mijn aandacht algauw elders nodig, en het was 7u s’ avonds alvorens het gekrab van vogelpootjes weer vanuit de haard te horen was. Nu loopt er in de schouw een buis naar buiten, en waren er dus twee mogelijkheden: ofwel was het beestje in de buis getuimeld, en zat het midden in de rookhaard, bovenop de kachel, ofwel was het naast de buis gevallen, en dan moest het te vinden zijn via de verschuifbare steen waarlangs de schouw vroeger werd schoongemaakt. Naar buiten dan maar, steen en isolatie uit de muur getrokken en terug naar binnen om te luisteren wat er gebeurde. Ons vogeltje begreep duidelijk dat er pogingen werden gedaan om hem te redden, want het fladderde nog meer dan daarvoor. Maar buiten raakte het niet. Conclusie: het zat ìn de buis, bovenop onze kachel. Enige oplossing die ons restte: de kachel demonteren. De echtgenoot stak zijn hoofd in de haard om de bovenste platen weg te schuiven, en nauwelijks was dat gebeurd, of een vrouwtjesmerel schoot langs zijn hoofd de keuken in. Zoals dat gaat met angstige vogeltjes: het beest schoot direct tegen alle ramen aan, en miste keer op keer de open schuiframen en keukendeur. De echtgenoot kreeg het even te pakken, maar raakte het weer kwijt; ikzelf had het (dacht ik) stevig vast, maar zag het beestje op een halve meter van het openstaande raam toch mijn handen ontvluchten en weer de keuken invliegen. Uiteindelijk kreeg de echtgenoot het toch goed te pakken, en konden we het beeste buiten zetten. Maar wat een zielig zicht: zwaar ademend, hartje kloppend, bekje wijd open, en onder het stof van de haard. Met vogeltjes is het altijd moeilijk kiezen: het laten sukkelen tot het ooit de weg naar buiten vindt, of een handje helpen met het risico op extra stress en een hartaanval? Bang dat het het laatste zou zijn hebben we het vogeltje zoveel mogelijk met rust gelaten. Ik heb wel wat water bij hem gezet en er wat op zijn bekje gesprenkeld. Aan het stof durfde ik niet zoveel doen, uit angst dat het zou vastklitten en het beestje helemaal niet meer zou kunnen vliegen. En ondertussen bleef het daar zwaar hijgend op het paadje zitten, terwijl twee zotte mensen met een knoop in de maag bezorgd stonden toe te kijken. Zo uitgeput en vol stress leek dat vogeltje! Maar, hoera, een kwartier later schudde het plots z’n kopje, ademde weer normaal, en vloog in één ruk door naar onze blauwenregen, waar het onmiddellijk in de verse bloemblaadjes begon te pikken. En nog een vijf minuutjes later koos het voor de wijde wereld, waar we het al heel gauw niet meer konden onderscheiden van de blauwe lucht. En meneer en mevrouw appelboom, die waren domweg dolgelukkig om dit geredde vogeltje.

Read Full Post »

We hadden al de algemene regels van pseudo-ecotuinen, en het kruidige binnentuintje, en het wordt dus hoog tijd dat ik iets over borders vertel.  Niet dat ik daar veel zinvols over te vertellen heb, want het aanbod aan planten en de kennis van anderen is veel meer dan wat ik op deze blog kan invoegen. Maar voor de leken zoals ik, die graag het bos door de bomen blijven zien, een klein aanzetje tot een mogelijk leuk begin.

Vooreerst, die ‘borders’ zijn een Engelse term, en die boorden meestal het gazon af. Dat hoeft natuurlijk niet. Ze kunnen ook naast een terras, naast een oprit, in een cirkeltje op het gazon zo je wil; in elk geval in duizend en één mogelijkheden. Basisregel is wel dat je een beetje op de schikking let: lage planten vooraan, hogere planten achteraan. Je kunt ook spelen met vroege en late bloeiers, en (waar de meeste mensen het eerst aan denken:) kleur. Het Engelse en Franse design vraagt nogal eens dat je je beperkt in kleuren: roze borders, gelige borders, en niet te veel mengen tussen de twee. In een bekende tuin van mijn tante is echter ook een ‘shocking border’, waar geel, rood en paars door elkaar zijn gegooid, en waaraan het Engels geïnspireerde publiek (heel) langzaam leert wennen (het bloeiende zevenblad in de border valt hen nog altijd iets zwaarder, geloof ik, met een gnuivend binnenpretje van mijn inmiddels 75-jarige tante tot gevolg).

Maar terug naar plantjes. Nogmaals, ik geef gewoon een opsomming van wat ikzelf gekozen heb, maar er zijn duizend mogelijkheiden:

1. Perkje nabij het terras: oranje-rood.

- achillea millefolium terracotta: een variant op het klassieke duizendblad in oranje tinten (de gewone versie heb ik vanzelf bij de vijver, dus hier mocht het eens wat anders zijn)
- hemeroccallis ‘happy returns’ : hemeroccallis of daglelie stond al in de tuin toen we hem kochten. Ik was lang in de veronderstelling dat het inheems was, maar dat is toch niet zo; hij komt uit het Oosten .  Maar het woekert niet en wordt niet ziek; een leuke aanvulling dus. En elke dag een verse bloem voor de bijtjes.
-echinacea purpurea: dé inheemse bloem bij uitstek die niet mag ontbreken. Echinacea of zonnehoedje trekt bijen en vlinders aan, geeft een zonnig zicht, en is zelfs half uitgedroogd in de herfst nog mooi om te zien. Ik heb me ook laten gaan met een variant erop: echinacea fatal attraction
-coreopsis verticillata moonbeam:  ook al ingevoerd, dus ik ben slecht bezig. Maar wie kan aan mooie meisjesogen weerstaan?
- alchemilla: ik zet overal vrouwenmantel tussen, omdat dat zo mooi is na regen of dauw, en omdat het enigszins bodembedekkend is en dus het onkruid tegenhoudt. Gelukkig wel inheems.
- Verder aanvullen in gelige tinten kan met helianthemum (zonneroosje), euphorbia, sommige sedums, potentilla, en curryplant natuurlijk. Allemaal inheems en bescheiden in omvang (het kruipt je hele tuin niet rond, bedoel ik).
2. Borders verderop in paars-wit-roze

Jawel, we gaan even klassiek de brave kleuren opzoeken met deze bloemetjes:
- veronica of ereprijs, in verschillende soorten te vinden
- eupatorium of koninginnekruid, voor wie veel ruimte heeft; je krijgt zwermen vlinders in ruil
- achillea milleforlium, het gewone witte duizendblad
- alium: alle soorten look en sierlook brengen mooi licht in de border
- campanula, lukt altijd
- geranium: een favoriet in veel tuinen. Ik hou er iets minder van, maar smaken verschillen natuurlijk
- valeriaan, voor wie een muurtje  of een hoopje stenen ter beschikking heeft
Over deze tinten kan ik urenlang doorgaan, want er lijken veel meer soorten in te bestaan dan in de gelige bloemen. Ook hier voeg ik vrouwenmantel toe, en flox en margrieten, uit voorliefde voor de vroegere boerderijtuinen. Waar de border het huis raakt, staan nog stokrozen.
Ik zou dit alles in de toekomst ook graag met mooie foto’s willen spijzen, maar dat is nog even wachten. Ik kan jullie alleen  meegeven hoe zielig zo’n pas aangeplant bordertje eruit ziet. De meeste mensen kiezen een zone voor bloemen in hun tuin, en kopen dan zoveel plantjes als ze nodig hebben. Maar planten groeien, en na een jaar of twee heb je teveel. Zelf begin ik met een klein stukje grond en van elke plant één potje. Naarmate alles groeit, vergroot ik mijn borders. Dat is niet alleen een ietsie goedkoper, dat spaart mij vooral veel werk in tijden van verbouwingen, kleine kinderen, enz. En tegen deze zomer zal dit er toch al helemaal anders uitzien:
pas geplant mèt compost

Nog meer onprofessionele informatie over de ecologische siertuin:

Deel 1: Diep nadenken

Deel 2: De binnentuin

Deel 4:  De schaduwtuin

Deel 5: Siergrassen

Read Full Post »

radijsjesKijk eens wat gisteren op ons bord is beland: zelfgekweekte radijsjes! In februari nog in een zakje van den boerenbond, en in april al bij ons slaatje, hoera! Radijzen kiemen dan misschien wel alsof het niets is, het is toch de eerste keer dat ik zo’n mooie exemplaartjes uit de grond haal (vroeger waren het meer harde knuisten, taai, wormstekig of langwerpig). Deze waren zacht en scherp tegelijk, precies zoals het moet!

Maar niet alle groenten groeien zo vanzelf in de moestuin.  Kolen en vruchtgewassen kunnen bijvoorbeeld wel wat compost gebruiken; een stevig laagje zelfs. Aardappelen zijn daar ook niet kwaad om, en ik vraag me af of de tomaten, eens ik ze uitgeplant heb, daar ook gelukkig mee zouden zijn. En dan zijn er nog de bloemen, de haag, enz. Allemaal ambiëren ze een laagje van dat zwarte goud. Alleen: ik bezit dat niet, aangezien we nog geen composthoop hebben. Een beetje gegoogel leert me al snel dat ik eigenlijk niet al te best heb nagedacht, want al zie ik wekelijks de ophaaldienst van groene bakken bij de buren, toch heb ik me nooit afgevraagd waar dat groenafval naar toe gaat. Juist, dat wordt gecomposteerd. Door de Vlaamse Compostorganisatie bijvoorbeeld. En dat gecomposteerde materiaal kan je dan opnieuw gaan kopen, voor het  absolute spotprijsje (in vergelijking met zakken compost in tuincentra toch) van 13 euro per kubieke meter. En geloof me, een kubieke meter is veeeeeeeeeeeeeeeeeeel! Vlaco heeft bovendien een afdelinkje met info over compostgebruik, waar je ook kan berekenen hoeveel je nodig hebt. Dat alles resulteert in een enorme berg prachtig zwart in onze tuin, waarvan de helft al tussen de bloemen is beland, en de andere helft één dezer in de groententuin terecht moet komen. Gelukkig weegt compost erg weinig en is het makkelijk verplaatsbaar (zei mijn lieve echtgenoot nadat hij mij een kruiwagen of 20 had gebracht :-))

Read Full Post »

En toen vergaten ze de Paashaas…

De klokken zijn dan misschien wel terug naar Rome, maar de paashaas daarentegen…

poing

 

Die kwam in het prille ochtendlicht mijn moestuin inspecteren! En op ons pasgezaaid gazonnetje lopen! Op niet meer dan een meter afstand van de omheining van de moestuin heeft de durfal zo wel een kwartier lang uitdagend rondgehipt, richting radijsjes gekeken, en even aan de narcissen geknabbeld. Het beest mag blij zijn dat hij zich niet dichter heeft gewaagd, of hij had net als sommige eigenwijze kalkoenen eens van naderbij mogen kennis maken met enkele authentiek Vlaamse bereidingswijzen…

Read Full Post »

pict0297Genoten van heerlijke dagen vol eitjes rapen, wijntjes drinken en kroketjes knabbelen, om dan uiteindelijk lichtjes overeten thuis te belanden, uit het raam te staren en serieus te schrikken: wat is alles onvoorstelbaar gegroeid! En dan ook werkelijk ALLES: groenten bijvoorbeeld, dat gelukkig wel, maar daar tussen ook gras, distels, netels, paardebloemen, iets wat ik niet ken maar zich angstwekkend vlijtig vertakt heeft in de bodem, rode klaver èn zelfs zevenblad! Tussen míjn groenten! Dat is durven, vind ik persoonlijk. En omdat het toch nog mooi weer is heb ik dan maar een beetje gewied en een database van de kiemende moestuin gemaakt.

pict0339- Zijn op 2 dagen tijd gegroeid van onzichtbaar naar reuzachtig: de tuinbonen. pict0336

- Vertonen eindelijk echte blaadjes (behalve de kiemblaadjes): spinazie (ergens rechtsboven op de foto van sla en radijzen)

- Worden langzaamaan kropjes: de sla (behalve de rucola, die uiteraard niet echt een krop mag worden :-))

-vertonen vrucht: de radijzen

- begint ook herkenbaar te worden: het aardappelloof pict0334

pict0343Behalve deze  stand van zaken ook schrikken geblazen bij de Afrikaantjes: terwijl ik die zet om allerlei onheil van de groenten af te wenden, is er een ander beest dat ze allemaal opgepeuzeld heeft; iemand een idee welk dier dat doet?

In elk geval wordt het hoog tijd om naar wat mulch uit te kijken, want ik kan het onkruid nu al niet meer de baas…

Ter voorbereiding van hoogzomer en winter zijn ook rode kool, spruiten, komkommer en maïs in de zaaiafdeling beland. En tot slot nog goed nieuws op tomatenvlak: zoals ik elders al schreef, dacht ik dat ik 12 zaadjes in 4 potjes had gezaaid, in de hoop toch minstens één plantje te hebben. Daar zijn echter 15 plantjes uitgekomen, die ik gisteren elk een eigen potje heb gegeven. Nu duimen dat ze het volhouden!

(PS Ik denk dat mijn lay-out nu nergens op lijkt, maar ik heb veel te veel gegeten om mij daar nog mee bezig te houden :-))

Read Full Post »

Older Posts »

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 45 andere volgers