Het nadeel van ecologisch geïnspireerde blogs is dat we op een gegeven moment allemaal hetzelfde schrijven: de eerste bloei op het eind van de winter, de eerste zaai voor groenten in maart, en nu het Grote Maaimoment eind mei/begin juni. Ja, op de betere blog kon u al lezen hoe het moet, maar kijk eens hoe wij dat doen:
Met de zeis natuurlijk! Dat was, geloof me, geen makkelijke opdracht, en meneer en mevrouw onderdeappelboom waren beiden dankbaar dat ze elkaar regelmatig konden afwisselen. Het feit dat een zeis bot wordt door hem te gebruiken was een dankbaar excuus om hem regelmatig eens op zijn kant te zetten, bij te slijpen, en steunend op de handgrepen een beetje bij te komen. Bij één van die Bekomt-en-Begint-Opnieuw-momenten stond ik zo’n beetje naar de vijver te turen, en was toch heel even overtuigd dat ik een zonneslag te pakken had: in plaats van 2 eenden, telde ik er plots 3. Even in de ogen wrijven, me ervan gewissen dat het geen weerspiegeling in het water was, en opnieuw kijken: jawel, een derde eend op onze vijver! En wat had die voor ons meegebracht?
Jawel, een hele reeks kuikentjes, volgens mij pas uit het ei gekropen! Nu hadden we af en toe wel eens wilde eenden zien landen op onze vijver, maar aangezien ook wel eens een reiger en een barberie komen aangevlogen, en we blijkbaar onder een trekroute van trekvogels wonen, stonden we daar niet al te lang bij stil. Maar meneer en mevrouw eend hebben blijkbaar meer gedaan dan pootje baden! Hoera natuurlijk! Maar wel grappig: dan denkt een mens zo diep na of kikkers en eenden wel te combineren zijn, dan geeft een mens 50 euro uit aan een koppel manegansjes, en komt er zomaar vanzelf een eend nest maken aan de vijver en brengt die nog eens 12 kuikentjes mee ook! Nu maar hopen dat ze lang blijven zitten! Met de manengansjes zijn ze alvast verbroederd (al wisten die even ook echt niet wat hen overkwam) En weet iemand of het waar is dat eenden terug komen naar hun broedplaats?
Maar terug naar ons werk dan maar: laat op de avond was 800 m² tegen de vlakte gezeisd. Nu nog alles oprapen, al dan niet tot hooi laten drogen, eventueel nog bloemen zaaien, enz. En in september opnieuw van datte? Daar moeten we ons nog even over bezinnen. Want zoals meneer onderdeappelboom in de loop van de namiddag zei: “Zeg, zijn we nu niet een beetje té authentiek bezig?”
tihieee, ‘betere blog’. As if… Maar toch bedankt voor ‘t compliment hoor
Nee serieus: zeisen vind ik écht niet te doen. Zelfs met de bosmaaier blijft het een behoorlijk karwei. ‘t maakt wel veel meer lawaai, maar het vergt toch een hoop minder energie om doorheen dichte begroeiing te maaien. Pech voor mijn buren dus!
Zo schattig, die eendjes. Bij ons loopt er af en toe een koppel eenden door de tuin en ik hoop stiekem dat ze ineens ook met kuikentjes langskomen.
Oh, hoe geweldig! Dat zijn toch de dingen waar je het voor doet hé! Wij moeten dringend ook eens een foto van onze (niet-wilde) kleine eendjes posten, ze zijn sinds een week uit het ei, en we zijn nog aan het bekijken of het zuiver loopeend is of een kruising tussen barberie en loopeend (als dat natuurwetmatig kan tenminste…) Er zitten er alleszins 2 pikzwarte bij met zwarte pootjes en bekje en dat hebben we nog nooit gezien
@ Bart: tihieee is een zeer mooie kreet
@ Lichtindeduisternis: ik hoop het ook voor jou!
@ Buikberg: dat moet wel heel grappig zijn, als het een kruising is. Stel je voor: zo’n baby-barberietje dat rechtop rond loopt! Ik kijk uit naar de foto’s!
Ja, daarover zullen Bart en ik het niet eens worden.
Vorig jaar vertelde ik al, dat zoonlief en ikzelf absoluut de voorkeur geven aan de zeis als het om het maaien van de bloemenweides gaat.
We hebben zelf geen bosmaaier, maar gingen er vroeger jaarlijks één huren voor die klus. Dus dat betekende een hele dag stevig doorwerken om alles te kunnen maaien.
Langzaamaan zijn we naar maaien met de zeis overgeschakeld, en wat is me dat een verademing. Niet meer dat gedreun (zelfs met oorbeschermers) in je oren, niet meer dat getril in je armen… maar in plaats daarvan het meditatieve ritme ‘Zsss, zsss, zsss…’ in je armen en je oren…
In plaats van alles in één keer te maaien, verdeel ik het werk over een paar weken. Elke avond een half uurtje, en voor je het weet is de klus toch weer geklaard.
17 mei startte ik met de weide in de voortuin, en gisteren legde ik de laatste hand aan het hooilandje van de boomgaard.
Nee dus, mijn voorkeur gaat absoluut naar de zeis.