Broodje blubber

Ik las dit bericht en kreeg op slag zin in kweepeergelei. Dat moet je kunnen: mensen met woorden zin doen krijgen in iets waar ze eigenlijk niet van houden: gelei. Dat is namelijk zo’n blubber. En dat moet twéé keer op het vuur. En je gooit er ook zo vreselijk veel van weg; daar hou ik niet van. Maar ik begon het zo te ruiken, die aardse bosgeur van kweeperen, en dat helder rozerood begon mij te verleiden, en voor ik het wist had ik op de markt kweeperen gekocht.

‘t Was een beetje een strijd, ik en die kweepeer, temeer daar ze zich nogal als rodekool gedragen en je daar dus niet zonder het nodige lawaai en messenarsenaal doorheen gesneden raakt. (“Ben je weer aan het tenissen?,” was het droge commentaar van de heer des huizes). Maar ik kreeg ze klein (de truc is er schijfjes van te snijden alsof het een mango is: aan de buitenzijde beginnen en langzaam naar het midden toe werken), en al gauw stond een pruttelende pot op het vuur: allemaal blokken kweepeer, net onder water. Ik was daarbij online het recept van Annetanne aan het volgen, maar klikte even verkeerd, en kwam op een ander recept terecht waar in drukletters stond: ‘Doe de schillen erbij want daarin zitten de meeste aroma’s’. Lap, al dat gezwoeg voor niks: schillen uit de tafelrestjesbak gevist, en bij de kweepeer de pot in gegooid.

Nadat de blokjes min of meer moes waren geworden, ging alles in twee kaasdoeken (handdoeken, eigenlijk, en dit keer zijn de vlekken er NIET uitgegaan), en heb ik het zaakje enkele uren laten uitdruppen. Volgens de regels van de kunst moet je dat een hele nacht laten druppen, maar de dag erna had ik geen tijd om er aan verder te werken, vandaar.

Het vocht gaat dan opnieuw de kookpot in. Ik had ongeveer 800 g sap en deed er 500 g suiker bij. En dan is het roeren en wachten tot het indikt. Af en toe controleerde ik even op een bordje, en na een uur leek het mij een beetje te dikken. Het was al laat, dus ik had geen geduld meer, alles ging in potjes, en de potjes werden ondersteboven gezet om luchtledig af te koelen. En toen ik de volgende dag de potjes terug rechtop zette, gebeurde dit:

Nu kan het feit dat ik tijdens het gelei-maken ook aan het behangen was er wel voor iets tussen zitten, maar de conclusie is in elk geval: veel te lang op het vuur gestaan. Nu, hopeloos is het niet, want het is smeerbaar. Min of meer toch. En de Engelsen zouden absolutely flabbergasted zijn van zo’n mooi jelly.

En het is lekker. Niet buitengewoon, als je het mij vraagt, maar ok. Eigenlijk denk ik spontaan aan gerechtjes met kweepeergelei in combinatie, en niet zozeer aan broodbeleg. Dadels gevuld met kweepeergelei bijvoorbeeld, of een pralineke van fondantchocolade met een vulsel van kweepeergelei; een fijn amandelgebak met op de bladerdeegbodem een laagje kweepeergelei, enz. En ondertussen amuseren we ons flink aan de ontbijttafel.

About these ads