Loeder van een voederplank

Een goede twee jaar geleden maakte ik voor het eerst een voederplank. Ik dacht dat dat niet moeilijk kon zijn, en probeerde het op een avondje klaar te spelen. Het resultaat was onwaarschijnlijk goed: elke zijde van het zadeldak golfde volgens geheel eigen breedtegraden naar beneden en maakte van het afdakje een peperkoekenhuisje van schoonheid in de bittere winterkou. Van de ruim 30 nagels die ik erin had geklopt, waren er toch wel 8 die ook echt een functie hadden en bijvoorbeeld twee stukken hout bijeenhielden. En door al dat overschot aan kromgeklopte nagels waren er ook legio mogelijkheden om bolletjes op te hangen. Bovendien: al wie via de tuin bij ons naar binnen kwam, had een grote grijns op zijn gezicht. Dat dat wel lollig was, vogels eten geven. Dan vraag ik je: wat kan je nog méér wensen van een voederplank? Het was dan ook des te treuriger toen hij dit voorjaar de geest gaf…

Vanzelfsprekend zou ik me ook weer geheel alleen aan een tweede poging wagen, en zou mijn voederplank-editie-2 een pareltje van jewelste worden. Bij Bart vond ik het hilarisch goede idee om van een wijnkistje een voederplank te maken, maar daar zou ik me dus niet aan wagen: míjn voederplank zou groter worden. En beter. Vééél beter Wel…

Met het dakje ging het dit keer redelijk goed. Ik gebruikte weer restjes planken (van het kippenhok), maar het waren fatsoenlijke, en ik kreeg ze goed genageld. Daarna zaagde ik m’n eerst pootje op 45 graden. Dat zag er zo uit:

Niet zo erg, denk je; lijkt redelijk goed. Tot je dat onder je dak zet; dan krijg je een voederplank op bambi-pootjes.

Gevolg: wanhoop, want hoe zou ik dat terug goed krijgen? Wel, wat je in zo’n geval NIET doet, dat is wanhopen. En OOK NIET: het boek ‘klussen voor vrouwen’ kopen (de IDIOTEN!, alsof een boormachine plots achterstevoren draait als een vrouw hem vasthoudt, grrr). Nee, in zo’n geval roep je meneer onderdeappelboom. Die weet dat hij je niet mag helpen. Maar wel tips mag geven. En dan zegt hij: “Je moet een vierkant met een diagonaal tekenen. En dan moet je die lijn ook doortrekken op de zijkant.” Dat is dan zoiets: (de foto is flou, maar ons toestel is gevallen en ik kan niet meer checken hoe mijn foto’s eruitzien…)

Omdat een zaagblad een zekere dikte heeft, maak je de aanzet vervolgens met een ijzerzaag. Daarmee kan je exact het lijntje van je potlood of balpen volgen. Eens er een goede inkeping is, ga je verder met de handzaag (de zjef-zaag, voor brabanders). En hetzelfde geldt voor de hoeken van 90 graden, want anders zien die er al gauw zo uit:

Laat het dus duidelijk zijn: ik kan niet zagen. (Hoezo, je bent toch een vrouw? hahahaha! Jamaar, dat is omdat ik maar 4 hersencellen heb: 1 per kookplaat. Woehahaha!). Nagels slaan kan ik gelukkig wel, maar dat zat dan ook in de opleiding (tot schoondochter, want het is mijn schoonpapa die mij daar voor het eerst mee naar toe heeft genomen…)

Desondanks: ik wist niet goed hoe ik die paaltjes met hoeken van 45 graden in dat dak moest kloppen. Daarom heb ik op elk paaltje een paar kleine latjes van onze onderparket geklopt (what’s in a name; er ligt bij ons helemaal geen vloer bovenop – maar als je geen onderparket-restjes hebt, dan kan een spelletje Jenga ook dienen…). Dat zag er langzamerhand al wat beter uit:

Samen met de kinderen stak ik dan een paaltje in de grond en nagelde daar een grondoppervlak op (met restjes van de grenen vloer uit ‘den bureau’.  En daarop klopten we dan het afdak. En toen werd dat een soort van voederplank:

En het mooiste komt nog: nu staat dat daar al een week, inclusief mezenbolletjes enzo, en nu heb ik nog maar twéé keer een zwerm vogeltjes zien komen! En dat terwijl ik mijn kroost had warm gemaakt voor het klusje met de boodschap dat er dan héééél véééééél vogeltjes zouden komen…

Slechte, slechte mama!