Beste buren,
Wat lijkt het lang geleden dat ik jullie nog heb gezien! Zou het van oktober geleden zijn? Ik denk het wel. En dat is natuurlijk ook geen wonder, met die maandenlange koude winter die we achter de rug hebben. Als je geen dieren hebt, kom je niet buiten. Zelfs de was ophangen kostte heel veel zelfoverwinning deze winter. En als je elkaar niet in de tuin, over de haag heen ziet, dan ontmoet je elkaar helemaal niet. Zo gaat dat op de boerenbuiten. En zo komt het dat we elkaar deze winter nauwelijks hebben gezien.
De laatste weken moet je me echter toch regelmatig eens buiten hebben gezien. Nee, niet om 6u ‘s morgens als we de dieren verzorgen, maar tijdens de weekends, als de kindjes in bed zitten en we snel nog even buiten gaan. Ik denk wel dat je me vanuit jullie veranda kan zien, want ik wandel dan altijd vlak naast jullie tuin. Ik kijk de bloemen uit de grond. Echt waar, ik ben er zeker van dat sneeuwklokjes sneller gaan groeien als je ze dagelijks gaat bekijken. Er is al een wit bloempje te zien, en bij de krokussen een zweem van paars of geel. Ik denk zelfs, maar dat durf ik niet met zekerheid beweren, dat de bostulpen al boven komen. Bostulpen! Je kunt je niet voorstellen hoe bijzonder dat is, want ze moeten helemaal op de juiste plaats staan om te willen groeien. Maar ik heb dus goede hoop dat het bij ons gelukt is. Nog even wachten tot ze groter zijn, en dan weten we het zeker. Ik vind het wel erg jammer voor jullie dat je ze niet zult kunnen zien, omdat ze verscholen zitten achter jullie groene bak en jullie tuinbeeldje met kindjes die net op die plaats staan.
Nu ik er aan denk, veel plezier van onze tuin hebben jullie eigenlijk tout-court niet. Onze bloemen zijn dus onzichtbaar, en van onze bomen heb je alleen de bladeren. Véééél bladeren. En allerlei vormen van zaad en stuifmeel. Zoveel zelfs dat jullie van juni tot diep in oktober genoodzaakt zijn dagelijks de stofzuiger boven te halen om ze allemaal op te zuigen. Jullie groene bak is maar net groot genoeg om ze allemaal op te vangen. Dat is natuurlijk niet leuk. Ik denk dat het daarom is dat jullie zelf geen bomen hebben.
De vorige bewoners van het huis waren ook al geen succes. Lang geleden was ons huis nog een koeien- en paardenstal, en de eerste eigenaar die er een soort huisje van maakte, liet het al snel volledig verkommeren. De volgende eigenaars hebben het wel redelijk mooi opgeknapt, maar zochten hun geluk helaas al snel in andere verslavingen dan huis en tuin. En toen kwamen wij. Stelletje natuurliefhebbers. Die direct begonnen te verbouwen. Nu, dat verbouwen duurde niet zo heel erg lang, en het siert jullie dat je nooit over al het lawaai hebt geklaagd. Dan zijn wij minder beleefd, als we komen vragen om de radio op jullie terras wat stiller te zetten. Maar die natuurliefde, die is blijven duren. Neem nu de haag…
Je was zo blij toen die grote sparren uit de grond gingen en jullie eindelijk weer zon hadden. Maar in plaats van een mooie rechte haag, begonnen we toen een gemengde haag te planten. Zo vreemd zag die er uit, dat je hem eerst zelfs niet als haag had herkend. Maar toen ik het zei, voelde je het al snel dagen. Jullie tuinarchitect heeft het jullie trouwens ook gezegd: ‘Een bessenhaag, dat zal veel ongedierte aantrekken. Je zal veel moeten spuiten’.
Op zich ben ik tevreden van onze gemengde haag. Daar bougeert tenminste iets in. Dat bloeit, dat maakt bessen, dat verkleurt, dat lokt de vogels, enz. Maar ze groeit wel traag. Erg traag eigenlijk. En nu zal je wel met ons lachen, maar ik denk dat we een stuk van die gemengde haag naar elders gaan verplaatsen en ligustrum gaan planten in de plaats. Ik wou eigenlijk de wilde ligustrum. Sja ‘wild’, dat zal je misschien verontrusten; laat ons zeggen: ‘europees’. Die bloeit met een heerlijke geur en de vogels lusten de bessen graag. Maar helaas, die bessen zijn wel giftig. Daarom dat ik misschien toch de Japanse zal moeten nemen. Ze lijken sterk op mekaar, maar het blad van de Japanse ligustrum is net iets minder lang. En ze zijn beide snelgroeiend. En ze vormen een dicht takkenwerk waardoor je zelfs bij bladverlies (dat bij de ligustrum gering is) toch nog afgescheiden blijft van elkaar. Je moet het ons maar niet kwalijk nemen, dat we zo’n snelgroeiende scheiding willen. Ik ben zeker dat het voor ons allebei goed zal zijn, die nieuwe haag. Wie weet houdt hij wel wat bladeren voor jullie tegen…
Beste groet,
Uw buren onderdeappelboom
Even dacht ik, dat jullie heel erg jullie best hadden gedaan om ons werk uit handen te nemen… Die brief had immers net zo goed door ons aan onze buren gericht kunnen zijn.
Alleen… dat stukje van die haag klopt niet, want al voor we hier kwamen wonen was de haag langs de burenkant helemaal ondoorzichtig…
Nodig ze eens uit, die buren van jullie.
Op een borrel, misschien??
Altijd goed voor de verstandhouding.
Of willen ze geen contact?
Annetanne: ik denk dat het een vrij algemene categorie is, dit type buren…
Thea: we zijn vriendelijke tegen elkaar hoor. Maar meer hoeft het niet te zijn.
Beste,
maak je niet teveel zorgen over de giftige bessen aan je Europese ligustrum; Dat houd weinig in hoor. Mocht je weten wat er in je tuin allemaal “giftig” is dan had je geen tuin. Er zijn maar een minderheid aan planten die echt een gevaar kunnen vormen.
ik zou zeggen, hou het lekker inheemsen plant de Europese maar, die zal beter gedijen.
Wouter Crucke
Uw boomverzorger
http://www.vartago.com
Meneer Crucke,
Excuseer, je was in mijn spam beland. Tot nu toe heb ik echt niets giftigs in de zin van ‘bedreigend voor de gezondheid’ in mijn tuin. Maar ik apprecieer je opmerking en steun, ook al is het misschien tersluikse publiciteit
(als je het mij vraagt: boomverzorgers mogen best wat publiciteit krijgen 
)
wat die ligustrumhaag betreft: uw koters – die ik voor de rest natuurlijk van toeten noch blazen ken
– zijn natuurlijk een geval apart als het op het eten van bessen aankomt, maar toch: wij hebben ook wilde ligustrum staan, en nog geen kindjes gehad die ervan gingen snoepen en vergiftigd neervielen (in ernst: Iemand beware me daarvoor!)
Dus ik zou niet bang zijn voor Europese ligustrum. De kindjes zijn ook toch al zo groot (veronderstel ik natuurlijk) dat ze begrijpen als de mama en papa hen er op wijzen dat ze er niet van mogen eten, toch?
verder een bijzonder … interessant… stukje
Diet: wat is er zo ‘… interessant …’ aan?
En ik vind zelf dat die bessen er eigenlijk heel eetbaar uitzien, en dus ben ik er toch een beetje bang voor. Misschien zijn jouw kinderen, die ik natuurlijk evenmin van toeten noch blazen ken, wel gehoorzamer
ik probeer met ‘…interessant…’ een woord te bedenken voor het lezen van een al bij al niet zo aangenaam schrijven aan buren.
speciaal om dat zo te lezen, en mevrouw appelboom in andere kantjes te leren kennen (zoals het vragen om de radio stiller te gaan zetten)
we hebben het hier toch over die kleine zwarte ronde dingetjes? in tegenstelling tot die rode, ronde, in hun vel blinkende frambozen bv. die erom vragen om opgegeten te worden?
ik denk niet dat onze kinderen, die ik natuurlijk ook van toeten nog blazen ken, gehoorzamer zijn. ik denk zelfs dat we kind 2 nog nooit gewezen hebben op de gevaren van bessen, of het moet zijn dat ze het als baby van een paar maand eens opgevangen heeft. de laatste twee zomers kan ik me niet herinneren er haar op gewezen te hebben.
Ik heb het hen ook niet gevraagd, van die radio; zo’n dingen lost meneer onderdeappelboom voor me op
Die besjes doen me toch vaagweg aan een kruising tussen bosbessen en zwarte trosbessen denken. Maar misschien ben ik te rap ongerust. Als we de haag snoeien, is de kans sowieso veel kleiner dat hij kans krijgt om besjes te vormen.
Ewel ‘t is proper, ons zo te ka**en zetten op ‘t internet! Wacht maar tot vandezomer, de marielouise zal op en neer uit de boxen schallen gelijk ze nog nooit uit de boxen geschald heeft! Ha!
Beste gebuur, hoe een blog toch mensen dichter bij elkaar brengt, niewaar. Uw eigen blog komt mij ook vaag bekend voor, maar ik verhaspel u misschien wel met iemand anders…
Wat giftige besjes betreft…
Ik heb nooit geschroomd om giftige planten in de tuin te zetten, maar ik heb zoonlief wel altijd bezworen dat hij alleen dingen mocht plukken/eten waarvan wij zegden dat hij ze mocht plukken/eten…
En toen hij een jaar of vier/vijf was, ging hij zelfstandig de tuin in om ‘een kruidentheetje’ te plukken, en nooit één misser gezien.
En dan die gedenkwaardige keer dat we samen met een ‘stads nichtje’ in de Ardennen gingen wandelen, en zoonlief ons kwam vertellen dat het meisje bessen had geplukt, maar dat zij ze van hem niet mocht opeten tot ‘mijn mama heeft gezegd dat het mag’. En de kleine meid bleek de prachtige zwartglanzende, kersgrote vruchten van de wolfskers in haar pollekes te hebben.
Wat was ik blij dat ik zoonlief altijd duidelijk heb gemaakt (o.a. door ze niet uit de tuin te weren) dat er ook giftige planten bestaan!
Annetanne: ja, je leert ze misschien inderdaad meer door de bessen gewoon aanwezig te laten zijn. Deze zomer zijn ze ook al weer wat ouder dan vorig jaar, hoewel ze ook dan wel het verschil wisten tussen lekkere besjes en ‘voor de vogeltjes’…
[...] we. (En de verhoudingen met genoemde buren zijn van dezelfde onderkoelde aard als wat bleek uit de brief van onderdeappelboom aan haar buren, dus even gaan vragen of we de haan mochten trachten te vangen deden we toch maar [...]