Toen ik bij Annetanne las dat haar toverhazelaar op één week van ‘nauwelijks knop’ naar ‘bloeiende heester’ was gegaan, verdacht ik er haar heimelijk van dat ze haar plant in een serre had gezet, compleet met verwarming en al. Maar toen ik deze middag onze eigen hamamelis ging checken, stelde ik exact hetzelfde vast:
De geur alleen al zou ons een lentegevoel bezorgd hebben, maar gelukkig was ook het weer aan onze kant. De tweede zon-dag op rij al die z’n naam waarmaakt; 2011 kan al bijna niet meer stuk!
Van die behaaglijke zon werd geprofiteerd om een eerste voorjaarswerkje aan te pakken.
Tegen de paaltjes komt later dit voorjaar nog een andere, kastanjehouten omheining. De draad die ik ervan afhaalde werd gebruikt om hier en daar wat herstelwerk in de omheining van de schapenweide uit te voeren, want onze soays hebben de smaak van het ontsnappen (en onze bessenstruiken) ondertussen beet.
Binnen in huis was eerder al een beetje schoonmaak gehouden. Behalve de kerstversiering werd ook mijn ‘cyclamen’ verwijderd. Als je dat koopt ziet dat er zo uit, maar als dat een half jaar in mijn handen vertoeft, ziet het er al gauw zo uit:
Met andere woorden: ik ben een ramp met kamerplanten. Gelukkig betekent dit voor de cyclamen nog het einde niet. Door hem gewoon op zijn kant in een donker hoekje van de tuin te leggen, krijg je hem er meestal wel weer bovenop. Gewoon negeren, en na een maand of twee zal je mooie frisse blaadjes zien komen. Dit keer heb ik hem echter gewoon uitgeplant onder de bomen. Hopelijk slaat het aan.
En dan is de namiddag weer om en krijgt alles een mistig jaren 60-sfeertje.
Dan zitten de kinderen verstopt achter de schuur waar ze eikeltjes rapen en stenen verzamelen. Ze praten over eekhoorntjes en papa’s zandbak en moeten weten wanneer er weer eten in mama’s groentetuin gaat groeien. We horen hen herhaaldelijk roepen tegen elkaar hoe leuk het wel is. Ze juichen als de zon komt, vragen naar ‘de waterzon’, zien elk vliegtuig dat passeert en bestuderen vol vreugde de maan. En al moesten we hen om 14u nog een duwtje in de rug geven om buiten te komen, dan kregen we ze tegen 17u al bijna niet meer naar binnen.
En dan vraagt mevrouw onderdeappelboom zich toch af: is het daarvoor dat we het eigenlijk allemaal doen? Voor de sfeer die Bart in dit citaat en foto al eens vatte (behalve dat het vandaag nog geen zomer is)? Doen we het echt allemaal voor de natuur, of zouden we zonder kinderen eigenlijk minder moeite doen voor de tuin?
Amai, madam OnderdeAppelboom…
Dat gaat met de fotografie de goeie kant op dunkt me!
Enne… ik weet het niet…
Dat de kinderen (al is dat bij mij dan enkelvoud) nog zo ongestoord heerlijk kunnen buiten ravotten geeft zo’n tuin als die van jou en van mij en van Bart en van …. natuurlijk iets extra’s…
En toch, er zit inderdaad iets in je opmerking:
Het heeft iets van een vicieuze cirkel denk ik.
Omdat wij van onze tuin, onze soort tuinieren houden, krijgen onze kinderen de kans om extra van ‘buiten’ te genieten. En daardoor genieten wij nog eens extra… en doen ook al eens wat extra… waardoor de kinderen het nog leuker gaan vinden… enzoverderenzovoort.
Het ziet er inderdaad naaruit dat je de handleiding al serieus doorploetert hebt. Amai zitten mooie fotookes bij.
Ik vind dat Anne Tanne dat hierboven schoon beschreven heeft van het effect van kindjes en die extrakes.
vergeet ook het kind in jezelf niet
Ik denk niet dat het alleen aan kinderen hebben ligt. Zoals the666bbq zegt kan ik ook nog verwonderd en enthousiast als een kind reageren als ik in de tuin loop en ga wandelen. Maar dat kan ook aan mij liggen natuurlijk
Moeder waarom leven/werken/tuinieren wij?
Zin geven aan een en ander, dan komen de kindertjes al gauw om de hoek loeren. Alhoewel, de fundamenten van de eigenwijze tuin zijn al lang en breed gelegd voor er enige sprake was van kleine nog-eigenwijzertjes. Maar deden we het toen voor de natuur, of voor onszelf?
En doen we wat we voor onze kindjes doen niet ook voor een stuk voor onszelf? Of zoals een verlichte geest destijds in de opleiding natuurgids opmerkte: zorg dat de kinderen zich op je natuurwandeling amuseren, en ook de ouders en grootouders zijn tevreden.
Mooie foto’s inderdaad! De hamamamamalis is prachtig!
prachtig versje van Kopland. Bij ons was het duidelijk, we zijn pas odpenbuiten gaan wonen toen zoonlief er was. Hij was een grote reden voor de verhuis, want we wisten toen nog niet hoe gepakt we zelf gingen zijn van de natuur, de rust en de ultieme voldoening van zelf voedsel kweken
Bart en Annetanne: nu al complimentjes voor mijn foto’s? Allé, gij, je stelt me teleur! Wel een beetje streng blijven hé!
(en die hamamamamelis is gewoon op zich zeer fotogeniek)
En ja, ook wij kozen al voor een grote, natuurlijke tuin vooraleer er van kinderen sprake was. De tevredenheid van de kinderen geeft misschien alleen een extra tevredenheid…
Als jullie schapen even zot zijn van bessenstruikjes als die van ons vroeger (toen ze nog ontsnapten), dan kunnen jullie er ook een paar jaar na elkaar nieuwe planten
(frambozenblad is trouwens heel gezond voor hen, dixit onze veearts in volle blauwtong-tijdperk – maar onze struikjes aan de zieke schapen voeren ging ons toch net wat te ver…).
.
En hier ook een klein buikbergje dat de hele dag door ‘buitn!’ zegt en verlangend door het raam kijkt, schaterlacht als de koeien komen aangelopen, niet liever doet dan paardje rijden in de draagdoek op mijn rug, en voorbije zondag elke keer als we aan de fiets passeerden ‘datte!’ riep (we waren ‘s ochtends voor het eerst sinds oktober met de fiets naar de bakker en beenhouwer geweest). Dat het nu echt maar snel lente wordt, en ze maar snel leert lopen
Buikberg, dat stappen komt wel hoor. Ondertussen genieten van het feit dat ze door het raam naar buiten kijkt en nog niet aan de klink kan om haar wens in daden om te zetten
Met die klinken komt het wel goed, we hebben net de kapotte aangevuld met dezelfde ‘nieuwe’ oude versie als er op de meeste deuren hangt, en dat zijn er die ze niet al te snel gaat openkrijgen (hopen we
).