We zijn er klaar voor

Een laatste vogel vliegt z’n eenzame vlucht tegen de donkere einder. Tegen het glas van de grote livingruiten hangen kleine beukenbladeren waar ze er de afgelopen nacht door de storm tegenaan zijn gegooid, en het winterkoninkje gooit z’n kopje achterover in een grote plas op het terras.

Deze ochtend scheurden we nog wat prei uit de leemvaste grond en lieten de laatste rozetten Nieuw-Zeelandse spinazie knakken. De jongste keek verwonderd de natgrijze tuin in, terwijl de moeder haar koortsige oudste kindjes met drankjes en siroopjes in de zetel plaveide. De dag was herfstig. En zo was het binnen.

En toen, als bij toverslag, werden rode koortswangetjes wat bleker, wilden kleine babyjongetjes naar hun bedje en gooide de zon grinnikend een watertapijtje over de livingvloer. Start!, dachten de kleine onderdeappelboompjes. En binnen de minuut graaiden hun handjes in de beloftevolle dozen kerstspullen die enkele dagen geleden al van de zolder waren gekomen. En ze deden dat goed:

- cliché-krans met ergerlijk Engels ‘welcome’ aan de voordeur? check!

- veel te veel theelichtjes? check!

- foeilelijke raamstickers met nostalgische plaatjes? check!

- kerstmutsen? Check!

- Nep-ijsbloemen? check!

- Kerstboom vol ballen en figuurtjes tot op 104 à 110cm hoog? check!

- Overdaad? Check!

- Kitch? Checkerdecheckerdecheck!

Ha, zalig toch hé? We kunnen er weer voor een hele maand tegen!!! Tot 6 januari wentelen we ons weer dol van vreugde in kerstlichtjes en kaarsjes en krijgen we van de tingeling en tsjingtsjing maar geen genoeg. En dan kuist mevrouw onderdeappelboom het huis op. En o wee voor wie dan het huismet haar deelt, want na 6 januari begint de tuinmicrobe steevast te kriebelen, maar staan er wel nog heel wat ellenlange, tuinloze, koude weken voor de boeg… O jee…