Ik wist het, toen ik ergens tussen 3 en 4 uur in de morgen met mijn kersenpitkussen naar de keuken trok omdat ik het maar niet terug warm kreeg na een nachtvoeding.
Ik wist het, toen ik nauwelijks 3 uur later met het kleinste appeltje naar beneden sloop en hij zijn ijskoude knuistjes onder de deken tegen mijn blote huid wrong.
Samen wisten we het, toen we bij het wachten op een boertje de zon over het gras zagen vallen en er het licht witte vorsttapijt onthuld zagen worden.
Nauwelijks enkele ogenblikken later stond de zon al vol achter de schuur en wisten we dat we ons voor het eerst in lange tijd op een ijskoude, maar o zo zuurstofrijke en zonnige dag mochten verheugen.
Ik nam nog een laatste foto van tussen de kier van het zuinig opengeschoven livingraam en vertrouwde het kleine appeltje toen heel even aan zijn park toe om naar buiten te gaan.
Daar stond de helleborus al te blaken in de zon…
… en stond de nog altijd bloeiende roos erbij alsof het zomer was.
Gelukkig is er dan nog de hamamelis, die in tegenstelling tot die in het arboretum van Kalmthout rustig zijn tijd afwacht om tot volle wasdom te komen.
En nee, in die 10 minuutjes foto’s nemen ben ik ons appeltje heus niet vergeten. Tussen elk kiekje door kwam ik zwaaiend voorbij het raam gelopen waar zijn park staat, en zelfs tijdens het fotograferen riep ik hem half hysterisch toe dat ik hem echt niet vergeten was en mama er dadelijk terug aan kwam. Ach, moeders, wij hebben geen foltertechnieken nodig; wij vierendelen onszelf.
Vooral de laatste zin van dit bericht vind ik prachtig…
Hier ook eindelijk een vorst overgoten ochtend!
Volgens mij denkt ie gewoon; wat een gekke moeder heb ik toch
Heel herkenbaar hoe mama’s toch zijn! Inderdaad dat klein appeltje zal zich afvragen wat zijn mama toch allemaal aanvangt! Z o leuk dat mooie ijs in de ochtendglorie en tegelijk al mooie lentebloemen!
Wat een sfeervolle foto’s…
(En dat appeltje maar denken: ‘Kan die moeder van mij me nu niet even 10 minuutjes rust gunnen…’)
de buren zullen gesmuld hebben van uw dartel heen-en-weer. Kind en onzin is vast al getipt aangaande deze vergaande vorm van verwaarlozing.
De helleborus-foto is mijn favoriet (alhoewel die tweede van het kweek-kot er zeker ook mag zijn)
Natuurlijk-rijk: dat zou nu pas een compliment zijn!
Annetanne en Bart: straf, de professionals kunnen mijn haastige foto’s smaken! met die helleborusfoto is iets mis, maar ik kan er mijn hand niet opleggen wat het is. Zelf vind ik de hamamelis, indien aangeklikt, nog wel te pruimen. Maar er is nog heel wat werk aan de winkel… Eigenlijk sta ik niet verder dan een jaar geleden
Zowel bij de helleborus als bij de hamamelis is de manier waarop de zon door de bloem valt heel mooi… maar inderdaad, de hamamelis moet je aanklikken om dat goed te kunnen zien. Misschien een stukje croppen?
Ongelooflijk hoe bloeikrachtig en sterk zo’n roos is. Zelfs nu ontwaa
(Ehm, te snel gedrukt. Dan maar vervolgen:)
…ontwaar ik hier nog bloemen.
Da’s goed voor mijn statistieken Menck
Waar vroeg opstaan al niet goed voor is – ik ken er niets van maar ook ik vind het mooie foto’s
. En ook de laatste zin is prachtig herkenbaar.