Onder de appelboom

Zullen we een bos beginnen?

onderdeappelboom — Thu, 26 Jan 2012 07:40:57 +0000

Graaf een kuil

en plant je boom

voorzichtig

naast de mijne.

Kunnen ze elkaar

uit de wind houden

als het stormt

of in de zondagzon

samen zwijgen.

En als ze ‘s avonds

door de wimpers

van hun twijgen

naar elkaar kijken

beginnen ze al

op een bos te lijken.

Uit dit heerlijke poëzieboekje voor kinderen:

Omdat het vandaag gedichtendag is.
Omdat er veel te weinig poëzie wordt gelezen.

Vroeg beginnen, is de boodschap.

En voor al wie denkt dat er in de hedendaagse werkwereld geen plaats meer is voor poëzie, check (en gebruik) dan eens deze out-of-office-teksten…

Gek…

onderdeappelboom — Tue, 24 Jan 2012 13:21:24 +0000

… hoe je in eerste instantie alleen maar takken ziet.

Terwijl die bij nader inzien volgepakt zitten met vogels…

En wat ziet mijn lodderig oog nog meer?

Plastic! Plastic ten huize onderdeappelboom gademme! De vervuiling van de wereld en de teloorgang van de beschaving doorgedrongen tot in mijn eigensten hof! Oooooooooooooooooh!

(PS : sorry, heel wat foto’s noodgedwongen van achter glas gemaakt)

(maar als je erop klikt zijn ze wel nog net ietsje beter…)

Interesting pinterest?

onderdeappelboom — Thu, 19 Jan 2012 13:27:01 +0000

Zag je ‘m al, die lelijke rode button rechts? Pinterest, heet-ie, en dat staat voor een nieuw soort social community. Dat social is er maar bijgesleurd, eigenlijk; het is vooral een virtueel prikbord voor alle foto’s en prentjes die je mooi, leuk of inspirerend vindt. Je kunt ze sorteren in rubrieken (huis, kinderen, eten, interieur, enz.), en je kunt inderdaad ook het prikbord volgen van andere mensen die gelijkaardige rubrieken hebben (tot zover het element ‘social’).

Natuurlijk kon je vroeger ook al leuke illustraties in mapjes bewaren bij je bookmarks, maar het voordeel is dat je ze hier allemaal in één oogopslag ziet, vergezeld van een kleine tag die je eraan kan toevoegen. En wat de familie onderdeappelboom betreft, is het de ideale manier om tuininspiratie te verzamelen. Meneer onderdeappelboom pint het één en het ander, mevrouw onderdeappelboom doet hetzelfde, en ‘s avonds bekijken we de prentjes en deleten we wat één van ons niet mooi vindt. Wat overblijft is een prikbord vol inspiratie voor onze tuin. Of althans, dat is de bedoeling, want ons prikbord is nog nagelnieuw.

Eén nadeel nog van dit nieuwe hitje: je kunt er vooralsnog alleen aan deelnemen via een ‘invite’ van iemand anders (nogmaals dank, huis-met-tuin ). Wil je ook zo’n prikbord, stuur me dan maar een mailtje: blogonderdeappelboom@gmail.com. O ja, zonder facebookaccount geen pinterest. Niet alleen God, maar de hele internet-community ziet tegenwoordig alles. En zo langzamerhand wordt dus ook aan de (niet meer zo) Heilige privacy van de familie onderdeappelboom geknaagd…

Eindelijk: vorst!

onderdeappelboom — Sun, 15 Jan 2012 20:28:15 +0000

Ik wist het, toen ik ergens tussen 3 en 4 uur in de morgen met mijn kersenpitkussen naar de keuken trok omdat ik het maar niet terug warm kreeg na een nachtvoeding.

Ik wist het, toen ik nauwelijks 3 uur later met het kleinste appeltje naar beneden sloop en hij zijn ijskoude knuistjes onder de deken tegen mijn blote huid wrong.

Samen wisten we het, toen we bij het wachten op een boertje de zon over het gras zagen vallen en er het licht witte vorsttapijt onthuld zagen worden.

Nauwelijks enkele ogenblikken later stond de zon al vol achter de schuur en wisten we dat we ons voor het eerst in lange tijd op een ijskoude, maar o zo zuurstofrijke en zonnige dag mochten verheugen.

Ik nam nog een laatste foto van tussen de kier van het zuinig opengeschoven livingraam en vertrouwde het kleine appeltje toen heel even aan zijn park toe om naar buiten te gaan.

Daar stond de helleborus al te blaken in de zon…

… en stond de nog altijd bloeiende roos erbij alsof het zomer was.

Gelukkig is er dan nog de hamamelis, die in tegenstelling tot die in het arboretum van Kalmthout rustig zijn tijd afwacht om tot volle wasdom te komen.

En nee, in die 10 minuutjes foto’s nemen ben ik ons appeltje heus niet vergeten. Tussen elk kiekje door kwam ik zwaaiend voorbij het raam gelopen waar zijn park staat, en zelfs tijdens het fotograferen riep ik hem half hysterisch toe dat ik hem echt niet vergeten was en mama er dadelijk terug aan kwam. Ach, moeders, wij hebben geen foltertechnieken nodig; wij vierendelen onszelf.

Op het eerste (ge)zicht (1)

onderdeappelboom — Wed, 11 Jan 2012 19:56:02 +0000

Kommaneuker van opleiding, mag ik bij aanvang even uitweiden over de titel van de ondertussen zowat bij alle collega-tuinbloggers gevestigde reeks ‘op het eerste gezicht’ (check gewoon de blogroll; en dank aan Annetanne voor de uitstekende tip). Volgens de taaladviesboekjes zou ‘op het eerste zicht’ een belgicisme zijn. En is ‘op het eerste gezicht’ verkieslijk. Maar ‘hartstikke’ is een hollandisme, en toch zal geen enkele Nederlander nalaten het te gebruiken. Vandaar dat de taalminnaar in mij ook even wenst op te komen voor ‘op het eerste zicht’ (logisch toch ook? Het is ‘zicht’ van kijken en niet ‘gezicht’ van aangezicht…) Maar wees gerust, nu zal ik zwijgen en gewoon wat fotootjes laten zien van vandaag.

VIJVER

GRASSENBORDER ROND BESSENPARKJE

MOESTUIN

BINNENTUINTJE

Ik zou eigenlijk nog veel meer hoekjes kunnen laten zien, maar tezelfdertijd dan ook weer niet, want al bij al blijft onze tuin een grote bergaf (=plaatselijke variant van vlakte), zoals je op mijn elk-jaar-op-dezelfde-plaats-foto’s kunt zien. Het gevoel dat we altijd moeten kiezen tussen tuinarchitectuur en vergezicht, is een gevoel dat ons nog altijd niet loslaat. En nochtans zal het moeten, want tegen april wil ik voor eens en altijd het tuinplan op poten hebben. En hopelijk zal ik dan binnen drie jaar even blij zijn met de wijzigingen van vandaag als we nu blij zijn met de wijzigingen van de voorbije drie jaar.

Carnavalsduo, vervolg

onderdeappelboom — Mon, 09 Jan 2012 20:57:53 +0000

Dat we er vroeg bij waren, vonden de lezers van de vorige post. Maar hier in de regio wordt carnaval al in de eerste week van januari gevierd. Tien deelgemeentes, en elk ervan zijn eigen carnavalsdag… Hoezee…

Dat het nergens op slaat om carnaval zo vroeg te vieren, lijkt hen daarbij niet te deren. Maar sinds wanneer heeft carnaval nog reden en betekenis? Even aan Prins Carnaval vragen wat carnivale betekent? Ik ben benieuwd!

Bon, carnaval is dus niet aan mevrouw onderdeappelboom besteed; dat weze duidelijk. Maar hier in ons dorp ben ik er na de eerste week van het jaar dus al meteen vanaf. Hoezee!

Net als de vorige keren wou ik ook dit jaar geen synthetische prinsessen- en spiderman-pakken. Maar toen kreeg ons oudste zoontje onderdeappelboom een soort van ruimtepak cadeau.

“Victor!” riep hij dolgelukkig uit. En de moeder liet haar synthetische bezwaren vallen, pakte schaar, naald en draad, en maakte van het grotemensenpak een kinder-victor-pakje. Ach ja, want het manneke was zo uitgelaten blij, en recyclage is ook milieuvriendelijk toch?

Maar toen dochter hoorde dat haar broer als Victor naar school mocht, wou zij natuurlijk Kaatje zijn. En daar heeft mevrouw onderdeappelboom niets tegen, want Kaatje is eens geen prinses, niet roze, en niet oerbraaf. Een goed rolmodel dus! En aldus trok de moeder naar Ikea, kocht daar voor een belachelijke 5 euro wat stof, en ging toen ongehinderd door patronen, naaikennis en andere handige info aan de slag.

Al bij al lijkt het nog wel op een kaatje-kleedje. Binnenin is het totaal niet om aan te zien, met allemaal ongezoomde en veel te grote randen. De mouwen passen niet in de mouwsgaten, de rits achteraan loopt van linksboven naar rechtsonder, maar: dochter is er blij mee, en het kan zelfs aan en uit (zij het nipt )

En zo gaan de oudste onderdeappelboompjes voor het eerst als herkenbaar duo naar school. Dat proberen we zo’n beetje te vermijden, de nadruk op dat meerlingenschap. Gelukkig loopt op school ook een identieke drieling rond; daarbij valt een tweeling al snel in het niet

Homemade carnavalsduo

onderdeappelboom — Thu, 05 Jan 2012 16:16:08 +0000

Althans, dat hoop ik. Niet dat het carnaval zal zijn, want dat is van te moetens. Maar dat het een draagbaar kostuum zal worden, ooit, dat hoop ik wel. En dat het voldoende compromis zal blijken tussen mijn en hun principes. Dat hoop ik ook.
Zie je ‘t al komen?

En ik wil heus wel over de tuin bloggen hoor, maar wil dat weer dan eens een béééétje meewerken asjeblief? Is het nu zoveel gevraagd van die weergoden om eens een minibeetje compassie te hebben met de overwerkte, overstresste maar o zo bewuste buitenmens die het verstand heeft om in de aarde te wroeten in plaats van als een half gestoorde idioot op een loopband te gaan hangen? Hé? ‘t Feest is weer te plezant zeker, Thor, Zeus, Jupiter, Donar en alle andere goden? En ook nog nooit van monotheïsme gehoord zeker? Ja, dat zeggen ze dan allemaal…

Van oud en nieuw

onderdeappelboom — Fri, 30 Dec 2011 19:47:01 +0000

Nee, het hoeft van ons niet persé middernacht te worden, morgen, maar als het toch zou gebeuren, dan zal het met deze song in gedachten zijn.

Eentje uit de oude doos ja, maar o wat een film en wat een zangtalent (al viel dat live een beetje tegen). Minder in beeld, maar minstens dubbel zo hard barstend van talent was ook een schone jongen met rosse krullen. En zie nu toch eens, ongeveer 20 jaar later: (ja, je moet een beetje doorklikken,maar doe nu maar gewoon die moeite…)

Ha, talent hé?! En denk nu maar niet dat dit een melodramatisch snertfilmpje is. Neenee, snel ~~afhalen~~ netjes downloaden of huren die handel, en bekijken nu de dagen nog donker zijn!

En dan zou ik het belangrijkste nog vergeten: het jaar is bijna om, en het nieuwe jaar komt er alweer aan. Of dat nieuwe jaar veel tijd voor de tuin zal brengen weet ik nog niet; het leven met drie kindjes en 2 veeleisende jobs kan (hoewel bijzonder leuk) bij momenten behoorlijk druk zijn. Maar het voornemen is alvast om er het beste van te maken, met groenten en bloemen, met veel keukenplezier en warmte in het gezin. En wat kan ik jullie anders wensen dan evenveel vreugde binnen gezin en familie, en hopelijk tijd (en normaal weer) om van huis en tuin te genieten!

Mama, van wie heb jij zo’n vuile gieter gekregen?

onderdeappelboom — Tue, 27 Dec 2011 20:10:11 +0000

Zo bedenkelijk als de oudste zoon keek, zo verheugd keek mevrouw onderdeappelboom bij het in ontvangst nemen van deze gieter. Tante Tuindame was al geruime tijd op zoek naar een origineel geboortegeschenk, en vroeg uiteindelijk of ik blij zou zijn met haar gieter. Daarbij trok ik geen bedenkelijke blik van verbazing, want ik wist goed genoeg dat ze geen plastic exemplaar bedoelde. De gieter in kwestie is een erfstuk dat mijn tante, zelf 75, kreeg van haar even oude vriendin, die de gieter op haar beurt van haar grootvader erfde. Telde je in gedachten mee? We zitten al snel in 1800!

In een oude aflevering van het tijdschrift ‘De Tuin van Eden’ staat te lezen dat gieters in de 18de eeuw gemaakt werder van koper, en vanaf de 19de eeuw van goedkopere materialen zoals zink en ijzer. Nu ben ik niet goed in metalen, maar onze gieter lijkt groen uit te slaan, en is dus vermoedelijk van koper? Maar al was hij van zink: oud is hij, en een erfstuk dus bovendien.

Nog meer interessante weetjes uit het Eden-tijdschrift: gieters zijn zo oud als de oude grieken, en hebben in tal van vormen bestaan. Van lederen veldfles, over terracotta sproeipot tot hedendaagse gieter heeft het sproeivat een hele weg afgelegd. De kruik gaat zo lang te water tot hij breekt, en de gieter bleef zo lang gieten tot hij door corrosie niet meer bruikbaar werd. Dan werd de gieter gewoon gesmolten om opnieuw te worden gevormd. En om die reden zijn er ook maar heel weinig oude gieters meer beschikbaar.

Waarom in de loop van de tijd de twee oren vervangen zijn door één begrijp ik dan weer niet. Volgens Eden dienden de oren vooral om de gieter op die manier met twee handen onder water te kunnen houden, waardoor hij sneller vol loopt. Maar ook om goed gedoseerd te gieten zijn die twee oren bijzonder handig. Een gat in de markt dus, als het ware…

Wat ik ook niet begrijp is hoe de gieter in onze Nederlandse taal in twee vrij tegengestelde uitdrukkingen figureert: ‘Zo trots als een gieter’ en ‘afgaan als een gieter’. Maar dit natuurlijk terzijde…

En aldus zijn wij heel blij met dit geboortegeschenk, al lijkt de kans klein dat ik er ooit echt mee ga gieten. Blijft de beteuterde blik van de oudste zoon bij het zien van zijn moeders nieuwste aanwinst. Meneer onderdeappelboom besloot te hulp te schieten, en gaf zoontje onderdeappelboom een lesje in antiek.

“Kijk jongen,” zei hij. ‘Soms kopen wij nieuwe dingen. Na een tijdje gaan die kapot, of worden ze oud en versleten, en dan vinden wij ze niet meer leuk of niet meer mooi. Maar soms zijn de dingen niet een klein beetje, maar zo ontzettend oud dat ze weer mooi worden.”

“Ah,” zei de zoon nadenkend.

“En wanneer gaat deze dan mooi worden?”

Determinatie in de binnentuin

onderdeappelboom — Thu, 22 Dec 2011 12:14:32 +0000

En ik mij maar suf piekeren welke bloemen in mijn binnentuintje een dusdanige expansiedrang hebben dat ze in het najaar nog nieuwe plantjes doen ontstaan.

Valeriaan?

Dat ene wilde rozenstruikje?

Astrantia?

Of een andere wilde bloem?

Neut, niks van dat alles. En toch ken ik dat blad…

Natuurlijk is jullie frank al lang gevallen, maar de mijne deed er lang over: het is zowaar een tomatenplant; op één of andere manier tot in het binnentuintje gewaaid. En dat kiemt zo moeilijk, zeggen ze dan…

Maar: bij deze is mijn moestuinjaar dus officieel gestart. Doen we omtereerst voor de eerste tomaat?