Zoover.nl en zoover.be zijn overigens uw gidsen op weg naar een leuke vakantiebestemming.

En daarnaast is er ook goed nieuws voor de Oost-Vlamingen. Nadat Bart vorig jaar nog de voorraad van de West-Vlamingen plunderde, kunnen de Oost-Vlamingen nu ook hun zakje bloemenzaad ter bevordering van de bijtjes bestellen. 1 of 2 per adres. Hier moet je zijn!

In het rechterkolommetje ziet u onder ‘pinterest’ hoe mevrouw onderdeappelboom ondertussen voor facebook is bezweken.  Niet omdat ik zoveel interessants te zeggen heb, maar wel integendeel: ik heb zo vaak dingen te zeggen die zelfs niet interessant genoeg zijn voor deze blog dat ik een ander medium nodig had. En welk kanaal is beter geschikt voor onzin dan facebook?

Allen daarheen! Of ook net niet, natuurlijk!

Eens per maand trekt mevrouw onderdeappelboom ook op zaterdag naar ‘s lands hoofdstad om haar tronie van Ernstige Medewerkster van de Eerbiedwaardige Instelling op te zetten, en daarmee een extra dagje verlof te verdienen dat in tuinwerk (:-)) of ziekekindjesopvang (:-() kan worden omgezet. Nog maar net was ik de donkere krochten onder Koekelberg uitgereden, met op de passagierszetel mijn voorraad boeken, paperassen en receptierestjes, of mijn wagen werd aan de verkeerslichten naar maandelijkse gewoonte alweer onderschept door wie daar had postgevat.

Niet de zigeunerin die altijd scheldend van achter de lantaarnpaal komt gelopen alsof ze je bij voorbaat al verwijt voor wat je niet zal geven, en wiens braakstroom van klanken als lettergrepen hotsend en botsend uit haar mond komt struikelen.

Ook niet de oude man op één been, die zijn gekreukte quickbekertje balancerend op zijn kruk meezeult, en waarvan baard en huidkleur ergens in de donkere velden van vergetelheid op zijn wangen in elkaar vloeien.

Maar een jonge man, dit keer, waarvan het schuin geknipte kartonnetje ‘E 40′ liet zien, en waar op de doorregende en omgekrulde hoek nog net ‘GE’ te lezen stond. Eén moment dacht ik: ‘Gevaar!’ ‘Kidnapper!’ ‘Onbeschermde vrouw alleen!’ Maar toen viel mijn oog op de vrolijke krullenbol. Het jasje van The North Face. Dat kleine rugzakje. En ik kwam al snel tot mijn positieven. En ook dacht ik: als dit een kidnapper is, dan zijn er lelijkere om te treffen

Zo kwam het dat ik op een doorregende zaterdag van Brussel naar Oostkamp snorde, met op de passagierszetel nog altijd een voorraad boeken, paperassen en receptierestjes, maar op de achterbank, geklemd tussen de kinderzitjes, een jonge lifter die eigenlijk naar Brugge wou, maar Oostkamp was goed genoeg.  Das Pop was naar zijn smaak, maar zelf had ik het meer voor kennismaken, en aldus bleken we beiden Oost-Vlamingen te zijn, hij van Gooik bovendien, en via gooikoorts en oude cafés ging het plots als vanzelf over boomgaarden, boerderijen en groene gedachten. Dat hij qua vervoermiddel alleen een bakfiets had, maar dat dat prima te doen was. Behalve om zijn vader te bezoeken dan, want die woonde daarvoor te ver weg, en vond dat niet leuk, maar aangezien hij zijn groene gedachten van zijn vader cadeau had gekregen, zou die het maar moeten begrijpen.

Oostkamp was nog nooit zo dicht bij Brussel geweest, en zat ik niet onder tijdsdruk wegens kinderen ophalen bij mijn ouders, ik had hem tot Sint-Andries gebracht, waar hij zijn moest.  En ik prees de mensheid zonder wagen, die mij de kans gaf een lifter mee te nemen: beter voor het milieu, aangenamer voor de rijdende mens. En ik hoop dat hij gelijk heeft. Dat de lifter geen uitstervend ras is, maar aan zijn werderopgang bezig is.

en plant je boom

voorzichtig

naast de mijne.

Kunnen ze elkaar

uit de wind houden

als het stormt

of in de zondagzon

samen zwijgen.

En als ze ‘s avonds

door de wimpers

van hun twijgen

naar elkaar kijken

beginnen ze al

op een bos te lijken.

Uit dit heerlijke poëzieboekje voor kinderen:

Omdat het vandaag gedichtendag is.
Omdat er veel te weinig poëzie wordt gelezen.

Vroeg beginnen, is de boodschap.

En voor al wie denkt dat er in de hedendaagse werkwereld geen plaats meer is voor poëzie, check (en gebruik) dan eens deze out-of-office-teksten…

Terwijl die bij nader inzien volgepakt zitten met vogels…

En wat ziet mijn lodderig oog nog meer?

Plastic! Plastic ten huize onderdeappelboom gademme! De vervuiling van de wereld en de teloorgang van de beschaving doorgedrongen tot in mijn eigensten hof! Oooooooooooooooooh!

(PS : sorry, heel wat foto’s noodgedwongen van achter glas gemaakt)

(maar als je erop klikt zijn ze wel nog net ietsje beter…)

Natuurlijk kon je vroeger ook al leuke illustraties in mapjes bewaren bij je bookmarks, maar het voordeel is dat je ze hier allemaal in één oogopslag ziet, vergezeld van een kleine tag die je eraan kan toevoegen. En wat de familie onderdeappelboom betreft, is het de ideale manier om tuininspiratie te verzamelen. Meneer onderdeappelboom pint het één en het ander, mevrouw onderdeappelboom doet hetzelfde, en ‘s avonds bekijken we de prentjes en deleten we wat één van ons niet mooi vindt. Wat overblijft is een prikbord vol inspiratie voor onze tuin. Of althans, dat is de bedoeling, want ons prikbord is nog nagelnieuw.

Eén nadeel nog van dit nieuwe hitje: je kunt er vooralsnog alleen aan deelnemen via een ‘invite’ van iemand anders (nogmaals dank, huis-met-tuin ). Wil je ook zo’n prikbord, stuur me dan maar een mailtje: blogonderdeappelboom@gmail.com. O ja, zonder facebookaccount geen pinterest. Niet alleen God, maar de hele internet-community ziet tegenwoordig alles. En zo langzamerhand wordt dus ook aan de (niet meer zo) Heilige privacy van de familie onderdeappelboom geknaagd…

Ik wist het, toen ik nauwelijks 3 uur later met het kleinste appeltje naar beneden sloop en hij zijn ijskoude knuistjes onder de deken tegen mijn blote huid wrong.

Samen wisten we het, toen we bij het wachten op een boertje de zon over het gras zagen vallen en er het licht witte vorsttapijt onthuld zagen worden.

Nauwelijks enkele ogenblikken later stond de zon al vol achter de schuur en wisten we dat we ons voor het eerst in lange tijd op een ijskoude, maar o zo zuurstofrijke en zonnige dag mochten verheugen.

Ik nam nog een laatste foto van tussen de kier van het zuinig opengeschoven livingraam en vertrouwde het kleine appeltje toen heel even aan zijn park toe om naar buiten te gaan.

Daar stond de helleborus al te blaken in de zon…

… en stond de nog altijd bloeiende roos erbij alsof het zomer was.

Gelukkig is er dan nog de hamamelis, die in tegenstelling tot die in het arboretum van Kalmthout rustig zijn tijd afwacht om tot volle wasdom te komen.

En nee, in die 10 minuutjes foto’s nemen ben ik ons appeltje heus niet vergeten. Tussen elk kiekje door kwam ik zwaaiend voorbij het raam gelopen waar zijn park staat, en zelfs tijdens  het fotograferen riep ik hem half hysterisch toe dat ik hem echt niet vergeten was en mama er dadelijk terug aan kwam. Ach, moeders, wij hebben geen foltertechnieken nodig; wij vierendelen onszelf.

VIJVER

GRASSENBORDER ROND BESSENPARKJE

MOESTUIN

BINNENTUINTJE

Ik zou eigenlijk nog veel meer hoekjes kunnen laten zien, maar tezelfdertijd dan ook weer niet, want al bij al blijft onze tuin een grote bergaf (=plaatselijke variant van vlakte), zoals je op mijn elk-jaar-op-dezelfde-plaats-foto’s kunt zien. Het gevoel dat we altijd moeten kiezen tussen tuinarchitectuur en vergezicht, is een gevoel dat ons nog altijd niet loslaat. En nochtans zal het moeten, want tegen april wil ik voor eens en altijd het tuinplan op poten hebben. En hopelijk zal ik dan binnen drie jaar even blij zijn met de wijzigingen van vandaag als we nu blij zijn met de wijzigingen van de voorbije drie jaar.

Dat het nergens op slaat om carnaval zo vroeg te vieren, lijkt hen daarbij niet te deren. Maar sinds wanneer heeft carnaval nog reden en betekenis? Even aan Prins Carnaval vragen wat carnivale betekent? Ik ben benieuwd!

Bon, carnaval is dus niet aan mevrouw onderdeappelboom besteed; dat weze duidelijk. Maar hier in ons dorp ben ik er na de eerste week van het jaar dus al meteen vanaf. Hoezee!

Net als de vorige keren wou ik ook dit jaar geen synthetische prinsessen- en spiderman-pakken. Maar toen kreeg ons oudste zoontje onderdeappelboom een soort van ruimtepak cadeau.

“Victor!” riep hij dolgelukkig uit. En de moeder liet haar synthetische bezwaren vallen, pakte schaar, naald en draad, en maakte van het grotemensenpak een kinder-victor-pakje. Ach ja, want het manneke was zo uitgelaten blij, en recyclage is ook milieuvriendelijk toch?

Maar toen dochter hoorde dat haar broer als Victor naar school mocht, wou zij natuurlijk Kaatje zijn. En daar heeft mevrouw onderdeappelboom niets tegen, want Kaatje is eens geen prinses, niet roze, en niet oerbraaf. Een goed rolmodel dus! En aldus trok de moeder naar Ikea, kocht daar voor een belachelijke 5 euro wat stof, en ging toen ongehinderd door patronen, naaikennis en andere handige info aan de slag.

Al bij al lijkt het nog wel op een kaatje-kleedje. Binnenin is het totaal niet om aan te zien, met allemaal ongezoomde en veel te grote randen. De mouwen passen niet in de mouwsgaten, de rits achteraan loopt van linksboven naar rechtsonder, maar: dochter is er blij mee, en het kan zelfs aan en uit (zij het nipt )

En zo gaan de oudste onderdeappelboompjes voor het eerst als herkenbaar duo naar school. Dat proberen we zo’n beetje te vermijden, de nadruk op dat meerlingenschap. Gelukkig loopt op school ook een identieke drieling rond; daarbij valt een tweeling al snel in het niet

En ik wil heus wel over de tuin bloggen hoor, maar wil dat weer dan eens een béééétje meewerken asjeblief? Is het nu zoveel gevraagd van die weergoden om eens een minibeetje compassie te hebben met de overwerkte, overstresste maar o zo bewuste buitenmens die het verstand heeft om in de aarde te wroeten in plaats van als een half gestoorde idioot op een loopband te gaan hangen? Hé? ‘t Feest is weer te plezant zeker, Thor, Zeus, Jupiter, Donar en alle andere goden? En ook nog nooit van monotheïsme gehoord zeker?  Ja, dat zeggen ze dan allemaal…