De aanhouder wint

(vervolg van dit bericht)

Read Full Post »

De jaarlijkse sneeuw-update

Meestal barsten de blogs bij de eerste sneeuwval vrijwel onmiddellijk van omtermooiste sneeuwfoto’s, maar dit jaar blijkt het maar met mondjesmaat te gaan. Wellicht heeft één en ander te maken met het probleem dat wij eveneens ervaren: je vertrekt (op weekdagen) in het halfduister, en komt thuis in halfduister.Je ziet dus al nauwelijks hoe je tuin er bij ligt in de sneeuw, laat staan dat je er ook nog foto’s van zou kunnen maken. Was ik dan ook even blij toen ik woensdag door omstandigheden kon thuiswerken en na een vroege start (6u30!) mezelf rond 8u30 vijf minuutjes plas-alias-fotopauze kon gunnen en vooral kon zien welk effect de sneeuwbuien van maandagnacht (nog maar zelden vlokken zo talrijk en wild weten vallen op zo’n korte tijd!) hadden gehad.

Net voor de zon opgaat, krijg je een erg blauwig ochtendlicht, dat nog ijziger aandoet dan het volle daglicht (heeft het hiermee te maken dat de uitdrukking ‘water vriest het meest bij het rijzen van de zon’ ook waar blijkt?)

Als ik toen nog had gehoopt op een smetteloos wit tapijt, was ik goed fout. Velen waren mij immers voor geweest

en niet alleen vogels en wilde eenden (of welke andere dieren hebben zwemvliesafdrukken in de sneeuw?)…

Ik zag de zon opgaan

En hoe mooi de sneeuw dan verkleurt…

Ik kon gelukkig vaststellen dat de eenden een plekje van de vijver ijsvrij hebben weten te houden

dat de brandganzen op het ijs kunnen lopen

En dat Zem (het was toch Zem?) indertijd gelijk had: de gans heeft de eendjes ‘geadopteerd’ en gaat met hen zwemmen (als de vijver open is, tenminste – - Bedankt Zem!)

Ik genoot natuurlijk ook van de plantjes

Ik stelde daarbij vast dat ik wel nog wat oefening met mijn verjaardagscadeau voor de boeg heb. Maar dat cadeau kan je op de foto’s niet zien. Het staat er onder.

Donderdagochtend vroren mist en rijm aan, en was de wereld nog mooier. Maar daar nam ik geen foto’s van. De enige foto’s die die dag werden genomen, namen anderen van mij. “Neen, nu kan ik u niets meer bieden,” zei de brancadier peinzend, “je heb het hele assortiment doorlopen”, nadat ik achtereenvolgens foto’s cadeau had gekregen op radiografie, echo en scan. “‘t Is er natuurlijk het weer voor, om te vallen”, zei de echoscopist, “maar toch, u heeft wel erg uw best gedaan om de processi transgressi transversi te breken door van een trapje te struikelen.” (meneer onderdeappelboom stelt voor dat ik in de toekomst altijd de lift neem en mij zo ver mogelijk van trappen vandaan houd…). En ook nog: “Het is natuurlijk ook omdat u zo mager bent. We zien toch dat mensen met een kleine vetreserve beter beschermd zijn en niet zo snel dergelijke breuken oplopen.” Ahaaaaaaaaaaaaa, ziedenuwel! (en verder ben ik natuurlijk niet zo ‘schriklijk’ mager; ik straal natuurlijk als vanouds ). Wachtend tussen echo en scan bevond ik mij in de wachtzaal tussen drie bejaarden die samen twee armen en drie benen hadden gebroken, en waarvan het gezicht van de ene bejaarde dame op de meeste plekken de kleur van een blauwe pruim benaderde. “Allemaal de schuld van ‘t stad,” vloekte de spoedverpleegkundige. “Je moet volgens de wet je voetpad schoon maken, maar die oude menskes gaan dan plichtsbewust al ‘s morgens vroeg het voetpad op, en dan vallen ze natuurlijk. ‘t Is een schande, die wet!”. Ahaaaaaaaaaaaaaaa, ziedenuookwel! Verder is het gelukkig niet erg. Het enige probleem is dat aan die transgressidingen spieren vasthangen, en elke beweging waarbij ik ze gebruik (de meeste) dus verschrikkelijk pijn doet. Gelukkig is alles ok eens ik zit en iemand een computer of boek op mijn schoot legt!

O ja, net voor ik ging zitten, nam ik nog drie foto’s vanachter glas; dan heb je toch een beetje een idee hoe mooi het is…

Read Full Post »

De jaarlijkse sneeuwboodschap

Ze zijn weer op pad, de sneeuwimbecielen. Van zodra het donker plaats maakt voor schemerduister bewapenen ze zich met borstel en schep en werpen ze zich met doodsverachting op het verguisde snuifje sneeuw dat hun gepolijste oprit bedekt. Er wordt geveegd, gekrabd, geschept en geduwd, en behalve oprit moeten zeker ook voetpad en aanpalend stuk van de rijweg bevochten worden. Als autobestuurder moet je deze wegpiraten maar gezien hebben, want hun activiteit heeft voorrang op alles, met of zonder fluo jasje. Wachten tot het drukste verkeer ter hoogte van school- en naar-werk-tijd voorbij is, is evenmin een optie. Stel je voor, o nee, stel je voor, dat manlief straks de brievenbus leeghaalt en wat sneeuw mee naar binnen brengt. Een spatje sneeuw in huis! O gruwel!

Dus rijdt mevrouw onderdeappelboom dezer dagen met ‘phares’ op doorheen de straten van haar dorp, en toetert in de gevaarlijk poetszieke zones waar al menig sneeuwpiraat werd gespot. Stiekem hoopt ze dat er eens eentje op z’n gat zal donderen. Zonder botbreuken of blauwe plekken, maar wel met een welverdiende fifteen minutes of embarrassing fame… Bij onthaalmoeder, bakker en collega’s oefent ze zich in een betekenisloze ‘hmmm’ als uitdrukkingen zoals ‘ ‘t Is toch een vuiligheid hé, die sneeuw’  geuit worden, een beetje op het toontje waarop de buurvrouw eerder al zei: ‘O, een bessenhaag. Dat gaat veel ongedierte aantrekken; de tuinarchitect zei het ook.’

Gelukkig is mijn familie van een heel andere orde dan de gemiddelde mens. Toen mijn verjaardagsfeest gisteren al op zaterdagavond een sneeuwparty bleek te zullen worden, kon ik met zekerheid zeggen dat niemand over de sneeuw zou klagen, met uitzondering van enkele goed te begrijpen bezorgdheden over gladde wegen en heuvels in onze streek. Zondagmorgen had ik nog maar net iedereen gesmst met de boodschap: ‘Velden zijn licht wit, maar straten zijn gestrooid (carnaval…). Veiligste route is wel die langs school kinderen’ toen dit gebeurde:

En daarop doet mijn familie dan dat:

Dat we allemaal zwarte maskers opzetten, bedoel ik natuurlijk

Na een paar keer af

en op

was de sneeuw voor een groot deel verdwenen en veranderd in een ijstapijt. Daarmee ging het sleeën natuurlijk nog sneller, en al gauw hadden we een route gevonden waarmee je, mits enige hulp in het begin en een aanloopje aan de zijkant razendsnel naar beneden suisde, alleen maar de appelboom moest ontwijken, en (als je geluk had) net voor of (bij pech) in de takkenwal tot stilstand kwam. En nu heb ik al vaak zitten denken hoe ik die immense grasvlakte in het midden zou kunnen doorbreken zonder aan het uitzicht te tornen, maar als het sneeuwt, dan denk ik telkens weer dat het maar goed is dat we onze hoogstpersoonlijke grashelling hebben…

O, en al die jaloerse zielen die niet tot de gemiddelde Vlaming behoren en sinds zaterdag aan het hopen zijn op sneeuw: hij is onderweg!

Read Full Post »

De tuin in

Het jaar begon niet goed. Op nieuwjaarsochtend al afscheid moeten nemen van een naaste; voor sommige van mijn geliefden zelfs afschuwelijk dichtbij, je wenst het niemand toe.  Na een week van praten, peinzen en halfslachtige pogingen tot troost, bood de regenloze zondag gisteren eindelijk de afleiding die we nodig hadden: de tuin! Want dat is het grote voordeel aan tuinieren tov andere vormen van afleiding, bezigheid of troost: de tuin is nooit op en heeft geen sluitingsuren.

En aldus vloog ik in het binnentuintje. De zonen en dochter kwamen helpen. We rukten dode takken uit en maakten torenhoge stapels in de kruiwagen. Later gingen oudste zoon en vader onderdeappelboom de takkenwal vullen en in de verte zag ik ze op en neer springen om de takken klein te krijgen. Dochter ging aan de andere kant van het venster zitten tekenen, kwam dan weer buiten wat krijten, speelde in het gras met de jongste zoon. Nog wat later klonken schaterlachen vanop de schommels waarbij de “stop, papa, stooooop!” zoveel betekende als: “nog, papa, nooooog!”. En toen ik in het schemerduister de kerstboom uit het huis naar buiten sjorde (eens ik begin…), struikelde ik over achtergelaten wanten en enkele uitgegooide, veel te warme extra truien.

Misschien had ik mezelf beter nog wat ingetoomd. Maar kijk, zij houden zich ook niet in:

Maar je moet nooit denken dat dit uitzonderlijk is. Kijk hier maar eens.

En dat ze sneeuw uitgeven, zeg je? Het kan me geen moer schelen, want het was lente gisteren!

Read Full Post »

De 48 uur van onderdeappelboom

Ten huize onderdeappelboom werd reikhalzend uitgekeken naar de sneeuw. Vrijdag rond 15u vernamen we dat het in West-Vlaanderen al aan het sneeuwen was, en op verzoek van de onderdeappelboompjes, beloofde oma om de sneeuwvlokken samen met opa in onze richting te blazen.

En jawel, nauwelijks een kwartier later viel ook uit onze lucht het eerste pluizige wit. Met luide kreten moedigden we de wolken aan, en weldra was een heuse sneeuwbui ons deel. “De tafel is al wit”, schreeuwden de onderdeappelboompjes! “De sneeuw blijft liggen op het gras!”. En toen het korte tijd later donker was, konden ze naar bed met de opwindende gedachte dat er een weekend lang in de sneeuw zou kunnen worden geravot.

Dat de sneeuw de volgende ochtend allerminst bleek te plakken (ze viel integendeel als poedersuiker tussen je vingers door) kon hen allerminst teleurstellen. Want behalve sneeuw, was er immers ook ijs!

“Je kunt altijd eens navragen bij de provincie waar je kunt gaan schaatsen”, wist men de avond tevoren te melden in het Journaal. Maar daar moesten wij eens goed mee lachen. Wij hebben immers dit:

Met een trekker en een schuurborstel trokken we het ijs op en na een dik uur joelen, glijden en op het ijs smakken (tedoemme, ik was vergeten hoe hard dat is), hadden we al dit:

Verder werd de vijver niet open gemaakt, want ondanks de lage temperaturen, blijven de ondergrondse bronnen de vijver voeden, en rond deze plaats is het water nog open. Hoewel we wellicht niet verder dan onze knieën in het water zouden zitten als we door het ijs zouden zakken, willen we dat risico toch liever niet nemen.

En aldus werden stoeltjes aangesleept. Werd er gegleden, geduwd en ‘geschaatst’. Echt schaatsen was dat niet, maar de beweging komt er langzaamaan in. Volgend jaar moeten we toch eens uitkijken voor schaatsen, want in hun Gentse periode waren meneer en mevrouw onderdeappelboom verslingerd aan de schaatspiste, en we willen het de kleine onderdeappelboompjes uiteraard graag leren.

Later trokken we er nog met de slede op uit en ontdekten een helling in de tuin die net steil genoeg bleek om er zonder hulp vanaf te glijden. Alleen moest mevrouw onderdeappelboom dan na het afduwen wel als een idioot achter de slee aanrennen en hem voorbij steken om de sleeënde kindjes te stoppen vooraleer ze in de takkenhoop beneden vlogen. En dan gingen we ook nog eens terug naar de vijver. Glijden, slieren, en kjken door het ijs (eat this, Bart )

En zo kwamen wij na een weekend vol sneeuwpret uitgeput terug binnen. Werd er hete chocolademelk gemaakt. En moesten er voetjes worden opgewarmd.

De komende week nog meer van dat? Graag!

Read Full Post »

Koplandwinterdag

toen werd het langzaam weer te mooi

om waar te zijn, de dingen

van de dag verdwenen voor de geur

van sneeuw, er stond een stoeltje

op het ijs en verweg in het huis

lachten de kinderen bij de haard

tot waar ik zat, aan het fornuis,

en chocolade smolt.

Read Full Post »

Sneeuwziek

In de ochtend was alles grijs. Dichte drommen wolken hingen zwaar over de dik besneeuwde ondergrond en zon noch maan vonden de moed om doorheen het dikke pak te schijnen. Alles was grijs. Alles was grijzig geel en wit.

Later braken de wolken langzaamaan open en een staalblauwe hemel rukte al snel van tussen de sneeuwbuien op. Boven de wit wollige daken knalde het blauw in de ogen en even leek het alsof wolken en hemel zich van plaats hadden vergist. In wat nog restte van de voetsporen in de sneeuw, langs het vaste pad van de veevoeder-routine, weerkaatste al snel de ijsblauwe hemel, zo fel en azuurblauw als alleen  het smeltwater van een gletsjer kan zijn. Sneeuwblindheid lag op de loer.

Terwijl het sterke ochtendlicht plaats maakte voor een meer bezadigde middagzon scheerden vinken, mussen, groenlingen en mezen rakelings langs het raam, hiphopten door het luchtruim om aanvallers te vermijden en pikten van de voederplank wat ze te pakken konden krijgen. Uit schijnbaar lege bomen stegen telkens opnieuw kleine volkjes vogels op, terwijl de bomen zelf regelmatig hun knoken lieten kraken en een pluk sneeuw licht ruisend uit de takken schudden.

Het heldere licht werd rood en oranje, contouren werden zacht en het sneeuwlandschap zag er warm en pluizig uit. Schaduwen werden weer wat sterker en de vogels begonnen te zingen. Verder was het toverachtig stil.

Zo gleed de dag van het ene kleur in het andere en ik had wel honderd foto’s kunnen nemen om dat moois aan de bloglezende medemens te laten zien. In plaats daarvan bleef ik naar buiten kijken vanuit mijn zetel, schoof ik wat dieper onder mijn dekentje, nipte van de afschuwelijke cola zonder bruis en had heel even vrede met 3 dagen huisarrest wegens buikgriep.

Read Full Post »

Sneeuwestafette

Alleman is over sneeuw aan het bloggen, maar het is niet omdat ik dat al eens gedaan heb, dat ik het niet nog eens kan doen, niewaar? Vooreerst net als Bart eventjes het zicht vanuit onze warme keuken:

Maar we gaan ook moedig naar buiten, want er moet gevoederd worden:

De witte eenden zijn er nog altijd als de kippen bij (nu ja) om eten te komen halen, maar de manengansjes hebben het net als vorig jaar een pak moeilijker. Ze lijken nauwelijks de moed te vinden om uit hun windstille plaatsje tevoorschijn te komen. En nochtans is er wel een beschutting waar ze niet in gaan.

Na de eenden gaat het terug richting schuur om eten voor de schapen te halen. En elke dag weer danken we de beestjes op onze knieën dat ze geen bieten eten (zoals de zwartblessen van vorig jaar), maar simpel, warm hooi. Geen gekap meer in het donker, maar gewoon even in de beschutting van de schuur een pakje hooi op een bedje van korreltjes gaan halen.

En van bij de schapen terug naar huis genieten we nog even van het zicht op de vijver.

En ge moet allemaal siergrassen en een prairietuintje planten, want dat is dus super, die pluimen in de sneeuw:

Tot slot nog even zeggen dat ik eigenlijk iets over ons vrijdagavondkoken kwam vertellen. ‘t Zal precies voor de volgende keer zijn…

Read Full Post »

Het eerste lappendeken

Gisteren nam ik foto’s van alle bloemen die nog staan te bloeien in de tuin. Met de bedoeling die vandaag online te zetten. Maar dat leek behoorlijk dwaas toen de tuin er deze morgen zo bleek bij te liggen:

Geen nood, want veel mooier nog dan rozen, zijn rozen in de sneeuw:

En de kinderen hadden ook hun plannetjes klaar voor de dag: een sneeuwman moest het zijn. En nee, niet zomaar een sneeuwman, maar een sneeuwmama en een sneeuwpapa. En een sneeuwkindje. En een bedje voor het kindje. Maar na wat sneeuwpret en na het maken van de sneeuwmama en het sneeuwkindje moeten ze het toch wat koud gehad hebben, want toen bedachten ze plots zelf: ‘Ah, maar de papa is gaan werken. Hij is in Brussel. Kom mama, we gaan naar binnen.”

Read Full Post »

Nog een sneeuwfoto, iemand?

Hoezo overdaad? We gaan toch niet klagen over de sneeuw zeker?! Al lijkt het aan onze vijver wel alsof de winter in het water valt. Letterlijk dan…

Er gaat ondertussen wel héél véél maïs door. En bieten die we al gekocht hebben. En voederwortels. En mezenbolletjes. En schapenkorrels. En extra emmers om water te voorzien. En een schop om het ijs van de vijver ‘s morgens mee kapot te schoppen. En een nieuwe muts, omdat de andere op een sneeuwman was beland. Dure winters, die van vroeger. Maar al bij al: nog veel goedkoper dan een fitnessabonnement, en plezieriger en gezonder bovendien. En een pak minder absurd dan de benen vanonder je lijf lopen terwijl je naar (stel je voor!) desperate houswives moet staan kijken of zoiets.  Ze zouden flyers moeten uitdelen aan fitnesscentra: ‘Get real: koop u een beest dat buiten leeft!’.  Maar ‘t zou ook kunnen dat minstens de helft van de bevolking zich geschoffeerd voelt nu …

Read Full Post »