Feeds:
Berichten
Reacties

Kort na Denemarken groeide er iets raars in onze tuin.
Paaltjes…
Op de gekste plaatsen…

DSC_0965[1]//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Die zijn er natuurlijk niet zomaar gekomen maar er doelbewust ingeklopt door de familie onderdeappelboom. Hoe dat zo komt? Wel, het is madame haar schuld. Kort voor de zomer solliciteerde ze namelijk voor een andere job. Een lange, moeizame procedure, waarbij de job in de laatste fase nog enigszins anders (en zwaarder) bleek dan origineel voorgesteld (waar niemand kan aan doen). We lachten ermee en vloekten ook even om de vele tijd en inspanningen die er tevergeefs in waren gegaan. Maar goed, niets aan te doen, het hoort erbij.
Na anderhalve week Denemarken kwam er een telefoontje uit België. Ik had de job…
Een combinatie van uitgelaten vreugde en dikke paniek sloeg toe. Na een tijdje bleef alleen de paniek nog over :-).
We verspilden een week van onze reis aan onrust en plannen. Aanvaarden of niet? Is dit wat we willen of niet? En moeten we dan verhuizen omdat we de tuin niet meer zullen aankunnen? En de kinderen? Tijd voor de kinderen!?!
Uiteindelijk tekende ik, en namen meneer onderdeappelboom en ik enkele grondige besluiten: we blijven wonen waar we wonen, maar we doen alsof de helft van onze tuin niet meer bestaat. Niet dat dat makkelijk is. We hebben al zeker honderd keer geopperd: ‘maar als we nu toch eens dit laten staan, of dat’. Maar gelukkig is er dan telkens één van ons beide die zegt: ‘vergeet dat het er stond, doe alsof het van in het begin een weide was, en dan doet het geen zeer’.
En nu het vorm krijgt, vinden we zelfs dat het erg mooi is, en we er nieuwe heerlijk ogende plekjes voor in de plaats krijgen. Eén en ander moet nog wat meer vorm krijgen (zal ik het nog eens over grondwerken en water hebben, zucht? ) en ingekleed worden, maar in het algemeen vind ik het mooi.

DSC_0971[1]//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

DSC_0969[1]//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

DSC_0978[1]//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

En wat is er nu ‘verdwenen’? De boomgaard met laagstamfruit, het bessenpark, de wadi (weliswaar was die nog in aanleg), de prairieborder en het hooilandje. Klinkt verschrikkelijk als je het zo opsomt. Toch hebben we nu nog steeds zo’n 1500 m² echte tuin, met borders, een moestuin, eindelijk weer plaats voor een tipi, gezellige zitbankjes en een Deense schommel! En pas toen we draden en omheining begonnen te verplaatsen viel ons op hoezeer onze werken nodig zijn: grond tussen de bessenstruiken is totaal verwilderd, de helft van de oogst krijgen we niet verwerkt, het zevenblad is wel weg maar hagewinde en stinkende gouwe kwamen in de plaats, enz. Het is een enorme woestenij daar vanachter, en die moet nu uitgroeien tot 3 onderhouden weides. Binnenkort hallen we nog wat extra kippetjes en ganzen om het te onderhouden, maar we hebben alvast twee schitterende bondgenoten in huis gehaald om ons daarmee te helpen:

DSC_0990[1]//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Deze ouessantjes eten werkelijk alles. Ja, ze hebben al van onze fruitbomen gegeten, maar goed, daar maken we wel van ons hart een steen. En uiteindelijk hebben we toch genoeg aan één appelboom en één perenboom. Daar zetten we dan een draadje rond om ze te beschermen. En als de rest verdwijnt, dan is het maar zo, we hebben toch geen tijd om al die oogst te verwerken. Eten ze straks ook de bessenstruiken op, dan is dat ook maar zo. Ik ga vier bessenstruikjes een plaats geven in de buurt van schommel en terras, en dat zal voldoende zijn om van te kunnen snoepen. En de beestjes zelf? Die zijn aaibaarder dan aaibaar. Op een ochtend ging dochter in de gietende regen op blote voeten naar buiten, kwam kletsnat terug binnen en verzuchtte diep tevreden: ”t zijn echt zalige beestjes’. En dat zijn ze ook.

DSC_1006[1]//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Wel zullen we nog iets moeten doen aan de verdeling van de weiden. Nu zitten alle dieren samen en dat had de eerste week tot gevolg dat de gans zich de kip toe-eigende, de schapen het kippenvoer opaten (nog steeds eigenlijk), de haan een hinkstapparcours tussen de andere beesten uitvoert, de eendjes als soldaten in een loopgracht op de loer liggen tot de kust veilig is, en kat van zodra ze een schaap ziet het hazenpad kiest :-) De schapen van hun kant lijken zich af te vragen of dat ook een lammetjes is, die poes :-)

Stoppen we nu met tuinieren? Nee hoor, wees gerust. Alleen tuinieren we vanaf nu op een dikke 1000 m2, met een achterliggende weide. Het zal deugd doen om die zone nu eindelijk eens echt goed te kunnen onderhouden, in plaats van half (hoe arbeidsarm het nu ook al is). En daardoor zal er hopelijk meer tijd zijn voor samen koken met de kinderen, fietstochten, weekendjes, vrienden, enz.

DSC_0974[1]//embedr.flickr.com/assets/client-code.js

Wel, we gingen naar Denemarken… Omdat dat toch net iets minder avontuurlijk is dan China, besloot meneer onderdeappelboom dat we eerst even met de boot vanuit Duitsland naar Zweden zouden gaan. Wat we dan ook deden…
DSC_1289Een ruime kajuit, uitgebreid ontbijt, en heerlijk om uitgeslapen per boot aan te komen! Vanuit Zweden ben je vervolgens in geen tijd in Denemarken, via een brug, een kunstmatig eilandje en een tunnel. DSC_1311

De eerste week verbleven we in Kopenhagen, met AirBnB, wat tegenviel omdat de kinderen totaal niet konden aarden in een appartementje, en de keuken echt smerig was. Maar goed, gelukkig is Kopenhagen zelf fantastisch: brede fietslanen, massa’s fietsers, een prachtig uitgebouwde haven, combinaties van oud, nieuw en retro, trampolines in de voetpaden, cultuur, musea, enz.
DSC_1399DSC_1334

DSC_1542DSC_1510

DSC_1330DSC_1995

(wie de foto’s op flickr bekijkt, zal nog wat meer foto’s zien dan hier)

Wat ons meteen al opviel: Kopenhagen leeft, overal. Van de haven tot de oude hippiewijk Christiana, over de woonblokken tot de historische en kantoorwijken. Dat komt ten dele omdat Denen zelf leven. Buiten, vooral. Niet alleen kunnen ze beter tegen koude dan de gemiddelde Belg, ze zijn gewoon ook vastbesloten om het weer te nemen zoals het is en er het beste van te maken. Dus leven ze buiten van zodra het niet regent. En zelfs als het regent stappen ze opgetogen in regenjas en sandalen door de stad. Geen enkele Deen die zoals wij in jas of kraag duikt als het plots begint te gieten of te waaien. Later zagen we ook Denen zwemmen bij 18 graden alsof het minstens dubbel zo heet is. Het is een levensfilosofie, die we de afgelopen weken thuis zoveel mogelijk proberen aanhouden. En zoals op elk terras in Kopenhagen dekentjes liggen (want waarom zou je binnengaan bij koude als je ook onder een dekentje kan kruipen?), gingen ook wij bij thuiskomst stante pede naar ikea om 5 dekentjes en vind je ons op vroege ochtenden of grijs weer gezellig met ons allen op ons terras waar we gehuld in rode dekentjes ontbijten of genieten van een maaltijd.

Verder is Kopenhagen een fietsstad. Er zijn niet alleen snelwegen voor fietsers, de stad is ook zo auto-onvriendelijk gemaakt dat iedereen fiets, met een groot aantal eenvoudige bakfietsen. Verder blijken mannen in Denemarken ècht de helft van de kinderzorg voor zich te nemen (nog nooit zoveel vaders met kinderen op pad gezien), en misschien is dat wel de verklaring dat Denen jaar na jaar de gelukkigste mensen van de wereld blijken (al wordt gezegd dat dat ook aan hun protestantse levenswijze ligt: ze voelen zich verplicht zichzelf het meest gelukkig te voelen, want kijk maar eens rond je naar al die armoede en ongelijkheid, hoe zou je je dan als Deen ongelukkig durven noemen? En ook daar valt heel wat voor te zeggen, ook voor Belgen…)

Vanuit Kopenhagen deden we ook enkele uitstappen. Naar kasteel Kronborg bijvoorbeeld, dat Shakespeare uitkoos voor zijn Hamlet.

DSC_1615

En naar het fantastische Lejre, een Bokrijk uit de Steentijd, maar ook helemaal niet. Lejre is opgericht als wetenschappelijk centrum. Het is een studiedomein; een brok landschap waar wetenschappers jaren onderzoek hebben gedaan naar het leven in de Steentijd, door het zelf van nul op te bouwen met de materialen die ze toen hadden. Want ook al is er veel bekend uit onderzoek van weefsels, het is toch nog wat anders om die zelf te gaan weven, uit te zoeken van welke dieren ze komen, hoe die eruit zagen, hoe sterk ze zijn, hoe veel tijd dat kostte, enz. De wetenschappers zijn er nog maar net weg, en langzaamaan is het een studiedorp aan het worden waar families en amateur-wetenschappers een week of enkele weekends verblijven om ‘het te ervaren’. En dat merk je aan alles: hier is niemand om uitleg te geven, de dingen staan er niet netjes geschikt bij, en er zijn nauwelijks pijltjes om een richting aan te duiden. Je wandelt; je ontdekt; je komt tijdelijke jachthutten tegen, een half vergane koe, een kostuum gemaakt van dierenhuiden verscholen in een kano, enz. Er was nu ook een tijdelijke ‘Vinking-afdeling’ en ook daar hing dezelfde sfeer: je mag als toerist gerust rondwandelen, maar je komt in een leefgemeenschap, niet in een museum.  Er wordt weinig naar je gekeken, slechts af en toe uitleg gegeven en je wordt meestal genegeerd. Enfin, kortom: ik ben helemaal WILD van Lejre. Als er mij iets bijblijft van Denemarken, dan is het wel dit.
DSC_1895DSC_1909

DSC_1922DSC_1926
DSC_1943DSC_1969

DSC_1970

Maar we verkenden ook de rest van Denemarken, want na Kopenhagen gingen we naar Jutland, waar een bijzonder aangenaam huisruilhuis met een al even aangename huisruilfamilie op ons wachtte. En vandaaruit verkenden we de rest van Denemarken, met haar eindeloze tarwe- en havervelden, heerlijke stranden, en prachtig kleine eilandjes (waarvoor we enkele ‘geheime’ tips kregen van onze ruilfamilie :-) )
DSC_0746

DSC_2021

DSC_2049

DSC_2136

DSC_2235

Aan het strand op minder dan 5 km van ons huis gingen we eindeloos krabjes vissen, en zelfs een beetje zwemmen, dapper als de Denen :-)

DSC_0151

DSC_0167

DSC_2086

We gingen nog maar eens naar een ander eiland, met een brug…

DSC_0126

Waar Hans Christian Andersen geboren werd…

DSC_0065

Zo vergeten als hij tijdens zijn leven was, zo geliefd is hij nu. Met een museum…

DSC_0081

En met een dagelijkse openluchtshow: 21 sprookjes in 21 minuten. We begrepen er maar weinig van (Deens is vrij begrijpelijk op papier, maar de uitspraak is erg verschillend waardoor het niet makkelijk te verstaan is), maar voor meneer onderdeappelboom is DIT wat hem het meeste bijblijft van Denemarken. En toegegeven, het was héél mooi!

DSC_0085

Daarnaast heeft Denemarken ook nog een echt middeleeuws Bokrijk

DSC_0611

Een heel veel eilanden, waar je met tractorbussen bij eb naar toe kunt of waar je gewoon zelf met je auto mag op het strand rijden

DSC_0190

Dat leidt dan tot dit soort vreemde taferelen:

DSC_0222

Maar gelukkig kan je dan naar meer afgelegen oorden ontsnappen, bijvoorbeeld met de vliegers die je ruilfamilie voor je heeft klaargelegd.

DSC_0365

En mispak je niet aan al die zonovergoten foto’s. Op onderstaand kiekje zie je heel duidelijk ‘Denen versus Belgen’, of hoe relatief temperatuur kan zijn…

DSC_0198

Verder nog op het rijtje fijne dingen: de kanotocht!

DSC_0432

 

Naar een natuurdomein met herten:

DSC_0458

Waar een heuse kampvuurbbq op ons wachtte, en waar ik mijn vegetarisme na zoveel kilometers roeien en wandelen met de glimlach opzij zette :-)

DSC_0488

Maar wat voor ons het meest belangrijk is, is dat wat we thuis gekomen zijn met weer wat wijze levenslessen door het delen van andermans land en huis. Tips om je huishouden te organiseren bijvoorbeeld, afgekeken van ons zeer georganiseerde ruilhuis, waar nochtans net als bij ons in elke kamer plaats was voor foto’s, herinneringetjes, enz. Het voornemen om niet meer te zeuren over slecht weer (zie ook de dekentjes). Het overnemen van de Deense picknick: in Denemarken zijn overàl picknicktafels, en tussen 12 en 14u zie je overal wel families picknicken, met een heel arsenaal aan brood, worstjes, tomaten, kaas, fruit, enz. Geen vooraf belegde broodjes in Denemarken, maar rugzakken vol vanalles. Zo zijn we ondertussen al een paar keer met een rugzak vol vanalles naar de uiterste grens van onze tuin gegaan, gewoon om het Deense picknick-gevoel terug op te wekken.  En tot slot, uiteraard, de wijze levensles dat Denemarken een pak interessanter is dan ik had gedacht!

(PS: Voor de liefhebbers: overal in Denemarken bestaan slaaphutten/schuilhutten: houten tenten als het ware, waar je gratis mag overnachten, altijd met een vuurplaats en iets van sanitair in de buurt; je kunt makkelijk van de ene plek naar de andere fietsen)

Terug

Jawel, ondertussen zijn we terug uit Denemarken. En een uitgebreid verslag volgt nog, want Denemarken was verrassend aangenaam!

En gelukkig was de thuiskomst dat ook. Door het zadenmengsel dat bij vertrek alleen nog maar tak en blad was, maar bij terugkomst helemaal in bloei bleek te staan…
DSC_0935DSC_0934

Door de tomaatjes, die er verrassend gezond bij staan (en de serre houdt het geweldig goed!)

DSC_0937  DSC_0939

En niet in het minst door het welkom dat onze huisruilers voor ons achterlieten in huis.
DSC_0892DSC_0897

DSC_0896Maar goed, Denemarken dus, binnenkort. Zo, ondermeer… :-)   DSC_2086

Bijna een jaar na de vorige huisruil, bereiden we ons voor op de volgende. Er waren weer mooie aanbiedingen, uit Zuid-Afrika, de VS, en andere. Vooral mevrouw onderdeappelboom was al weer intercontinentale vluchten aan het checken. Maar het moet niet elk jaar even gek zijn, en er moet ook af en toe een beetje gespaard worden, denken we. En daarom hebben we na enig heen en weer mailen met verschillende families uit Europa de knoop doorgehakt en ruilen we dit jaar met Denemarken, niet in het minst omdat de Deense familie in kwestie ons zeer sympathiek lijkt :-)

Terwijl zij tips-op-maat voor ons aan het samenstellen zijn, proberen we ook aan hun voorkeuren tegemoet te komen. Zo willen ze naast diverse uitstappen ook graag gewoon enkele dagen dichtbij ons huis blijven en korte wandelingen maken. En ze vroegen zich af of het dan ‘rather flat or very hilly’ is? ‘Rather hilly’, denken wij. ‘At least compared to Denmark ;-)) ‘. En omdat ons profiel op huisruil inderdaad niet duidelijk toont hoe de directe omgeving van ons huis eruit ziet, deed ik vandaag een tochtje langs mijn gebruikelijke loopparcours(tje) en schoot enkele kiekjes.

DSC_1214

DSC_1215

DSC_1218

DSC_1221

DSC_1227

DSC_1228

DSC_1230

DSC_1233

DSC_1240

DSC_1246

En uiteraard doet dit een mens met nieuwe ogen kijken naar plekken die je langzamerhand gewoon aan het worden bent. Nochtans moet ik maar gewoon tot aan het bankje wandelen waar ik met de kleine onderdeappelboompjes indertijd altijd vier uurtje ging eten. Daar heeft recent iemand iets op geschilderd en geschreven.

DSC_1242

Jullie wilden blijkbaar bordertjes zien. Welnu, hier zijn de bordertjes.

DSC_1277
Hierboven het binnentuintje, hieronder een witte Iris die ik twee jaar geleden plantte, elk jaar blad maakte, maar nu pas voor het eerst bloeit.
DSC_1307
Zicht op border en achterliggende moestuin.Zoals je ziet zijn er heel veel planten die nog moeten beginnen bloeien. De eerste klaprozen (die altijd spontaan komen aanzetten en die ik bij het wieden zo veel mogelijk ontzie) bloeien ondertussen, sinds het nemen van onderstaande foto, maar verder zal het toch wachten zijn tot midden juni voor meer kleur. En daar zit het koude voorjaar voor heel wat tussen.
DSC_1280
Terug naar het binnentuintje…
DSC_1278
En terug naar de border bij de moestuin blijkbaar (je moet maar denken dat je stappenteller opstaat ;-) )
DSC_1281
De onlangs uitgebreide border, die na mijn noeste voorjaarswerk een pak mooier is dan vorig jaar, zelfs ondanks het feit dat de lupinen het laten afweten (weinig uitgezaaid, en veel slakkenvraat).
DSC_1282
Het nieuwe stukje border zaaide ik in met een akkerbloemenmengsel. Ondertussen leerde ik dat een kennis-collega ook imker is, en leerde ik van hem deze bijenbloemenmengsels kennen. Op mijn mededeling dat daar voor 10 euro toch wel veel graszaden zouden bijzitten kreeg ik een dusdanig misprijzende blik dat ik u zou aanraden de vraag niet meer te herhalen. Puur bloemetjes dus. Zonder twijfel. En helaas was ik er te laat voor, maar volgend jaar probeer ik het zeker.
DSC_1285
Rosea Sophie’s Perpetual.

(met een schijnpapaver op de voorgrond, die ook al spontaan is komen aanzetten)
DSC_1340
Nog meer rozen, afschuwelijk overbelicht…
DSC_1296
En nog maar eens het binnentuintje, met blik op het terras…
DSC_1330
En blik op het kruidenbordertje naast het terras…
DDe aDSC_1331
De andere kant van het terras…
DSC_1288
Nog eens een andere invalshoek…
DSC_1332
En ook maar even tonen dat de blauweregen terug rechtop staat, zij het enigszins gehavend, net zoals de planten die eronder zaten. Maar erg is dat niet, want zegt nu zelf: vraagt dat niet om een bankje onder de pergola en een paadje ernaar toe?
DSC_1333
Zo, nu zag u de bordertjes. Maak u geen illusie: dit is een ministreepje bloei in een tuin die voor een groot gedeelte nog uit gras (en zevenblad) bestaat. Maar goed, toch veel bloemetjes. Spoikie hoopt dat u er nu genoeg van heeft en dat ze nu weer aandacht van mij krijgt :-)
DSC_1339
wcv

Toen ik nog niet zo lang in onze huidige woonplaats woonde, zag ik in de verte een kleine hoeve, prachtig omlijnd door oude berken. Twee weken later waren de berken ‘wijlen’. Gekandelaberd, zoals dat heet, maar het is niet omdat er een mooi woord voor bestaat dat het een gerechtvaardigde actie is. De hoeve verloor er al z’n charme door.

Een weide omsloten door populieren: sinds enkele weken ontdaan van elke tak en stam. Een huis in de straat: nieuwbouw geworden.

Nu ben ik niet tegen vernieuwing. Integendeel: het is een bron van creativiteit, en zonder vernieuwing en herbestemming is stadsontwikkeling en cultureel leven ten dode opgeschreven.Die glazen kooi die aan het oude kasteeltje in mijn dorp is geplakt? Ik ben helemaal voor!

NIettemin: af en toe kom je langs landschappen of huizen die dusdanig uitzonderlijk lijken in hun schoonheid dat je ze zou willen bewaren. Dat ze mij althans het gevoel geven dat we iets onherstelbaar fout doen als we die boom of baksteen uit de aarde zouden rukken. Langs één van dat soort plekken passeer ik bijna elke ochtend op mijn weg naar het station. Telkens weer vind ik het prachtig. En enkele weken geleden stond er plots een geel bordje bij: aanvraag tot stedenbouwkundige verbouwing.  Op dat moment heb ik beslist dat ik vanaf nu foto’s ga nemen van alles waarvan ik bang ben dat het onherstelbaar verandert. Laat ons hopen dat het a) niet verandert, of b) dat ik fout blijk in mijn angst voor een ander bouwsel op deze zelfde plek.
2015-05-19 12.45.29

Zoekertje

Ik had mooie foto’s van mooie borders (als zeg ik het zelf). Maar toen nam ik de snoeischaar, schikte ik een boeketje en dacht: ik laat ze eens raden. Hoeveel seconden had je nodig om ze allemaal te herkennen?
DSC_1319

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 52 andere volgers