Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for december, 2009

Treurnis

Optimism is a moral duty, maar als de dagen beginnen lengen, en desondanks het vooruitzicht van nog 2 à 3 maanden wintertreurnis naakt, dan bezwijk ik onder mijn jaarlijkse bui van eendaags pessimisme: sjonges, wat duurt het nog lang vooraleer ik in die aarde buiten kan gaan wroeten!  Al goed dat ons wijnrek, koekendoos en boekenrek goed zijn gevuld en we op die manier de avonden nog doorkomen. De dagen daarentegen, die zijn lang. Heel lang. Want toen na kindje één ook kindje twee ziek werd, en het huisarrest nog maar eens met 8 dagen werd verlengd, waren we al gauw door de ‘breng-een-leuke-namiddag-bij-je-thuis-door’-tips heen. Dan maar gaan sorteren in de dozen die met mondjesmaat vanop de ouderlijke zolder naar het huis van mevrouw onderdeappelboom worden verscheept.  En om toch maar een beetje de binding met de tuin in ere te houden, ging ik in de eindeloze smurfenvoorraad naar ecologische tuinsmurfjes op zoek.

Nu ben ik nooit wild geweest van smurfen (je hebt zo van die playmobil-mensen, en lego-mensen, en volgens mij horen smurfen meer bij playmobil-mensen), maar deze guitige sloebers smurfden mij er zo weer bovenop.

Ondertussen is de sneeuw overal zo goed als weggesmolten. Voor mij mocht het nog wel even duren, die pure geïsoleerdheid. Maar dochterlief juichte: ‘het gras is terug!’, alsof ze dacht dat het een week was weggeroofd.  ‘De sneeuw is gesmolten’, probeerde de mama educatief te doen. ‘Mama gaat niet smelten hé?’, vroeg de dochter daarop. Sja, smelten? Reken maar! 🙂

Advertenties

Read Full Post »

Knerpen in de sneeuw

Wat een uitstapje naar West-Vlaanderen had moeten worden voor een sinds lange tijd naar uitgekeken etentje, is geëindigd in een dagje opgesloten zitten thuis: een vastgevrozen handrem (“ik heb toch altijd al gezegd dat je in de winter je auto in 1ste moet zetten en de handrem niet mag gebruiken”, zei de papa van mevrouw onderdeappelboom; maar mevrouw onderdeappelboom moet altijd eerst eens met haar neus tegen een boom lopen vooraleer ze gelooft dat er een boom staat) was de druppel bovenop de emmer van 4 dagen onafgebroken en onbestrooid sneeuwen. Niets tegen dat gebrek aan strooien overigens, integendeel: hier geen klonten grijsbruine smurrie voor de deur, geen wolken van tevergeefs gas gevende auto’s, maar alleen heel af en toe wat kindergekrijs, een paar sneeuwballen die voor het raam passeerden, en een occasionele wandelaar waarvan je het knerpen van zijn voetstappen in de sneeuw lang hoort vooraleer hij daar is. Maar wat zou ik proberen de schoonheid van de geïsoleerdheid van een sneeuwlandschap weer te geven, als de reportagemakers van Hugo en Rosa dat al veel beter hebben gedaan?

Hoe dan ook, met een ziek kindje in huis restte ons niet veel meer dan schilderen, tekenen, taartje bakken en naar buiten kijken. En gelukkig zagen de kindjes daar hoe hun samen met mama gemaakt vogelhuisje ondertussen druk wordt bezocht door een heel arsenaal aan mussen, vinken en mezen.

En afwisselend togen we af en toe toch eens naar buiten, ons hart ophalend aan de deugddoende vrieslucht, en uitgebreid genietend van de ene Valerius De Saedeleer na de andere.

Ondergesneeuwd zijn. Na de teleurstelling van het gemiste etentje uiteindelijk toch ook een bijzondere ervaring. Nu maar hopen dat we na het inzetten van de dooi alsnog onze vrienden opnieuw mogen ontmoeten 🙂

Read Full Post »

Dag kindjes met de snotjes op de wantjes aan een lint

plint plint

dag vorst op het gras

dag eendjes op de plas

dag schapeschaapjes in de kou

en

dag schapeschaapjes zonder gras

kou en gras

van de schapeschaapjes

goeiendag

Daa-ag schaapje

dag lief schaapje
dag klein schaperaapje

Read Full Post »

Actie: plant een bos

Het regent de laatste tijd groene initiatieven in mijn mailbox. En daar maken we graag reclame voor natuurlijk. En omdat je net  een kerstboom hebt laten kappen bij IKEA, mag je je geweten dit keer sussen door het aanplanten van bomen. Weliswaar in Vlaams-Brabant, maar sinds ze daar een half woud in vieren hebben gekapt om vervolgens vanuit de file naar het vervlogen bos te kunnen staren, kunnen ze daar wel wat bos-compensatie gebruiken (grapjeuh).

Waar het op neerkomt: ene mevrouw uit Vlaams-Brabant heeft een vzw opgericht, en die vzw heeft een lap grond aangekocht die ze als inheems loofbos willen aanplanten.  Met een leuk grondplan kan je zelf een stukje grond kiezen, en vervolgens de bomen die er op moeten komen helpen planten. De fruitbomen zijn duur, maar je kiest zelf welk stuk je beplant, natuurlijk. Goedkoper zijn de essen en bosranden, en je kan er een bordje met een eigen tekstje laten bijzetten. En om het nog beter te maken, zou het bos in de toekomst opengesteld worden als speelbos.  Wie meer wil weten: hier. Schoon initiatief.

PS Het stinkt hier nog altijd. Naar heermoesgier….

Read Full Post »

Het stinkt in de keuken. Ergens in de buurt van de koelkast. Maar niet IN de koelkast. En ook niet erbovenop, eronder of ernaast. We vinden dus niet wat de oorzaak van de geur is. En daar wordt ik ZOT van, want behalve horen, schijn ik ook beter te ruiken dan de gemiddelde mens. Dat is dan los van zwangerschap. Toen rook ik een roker vanop 25 meter afstand. In het zwembad. Vol chloor. Terwijl we beiden onder water zaten. En die mens dus niet eens aan het roken was.

Maar kom, dat is niet wat ik wou zeggen. Ik kwam moestuinnieuws melden. Eindelijk nog eens, wat je zo rond Sinterklaas al lang niet meer zou verwachten.

Omdat de moestuin volgend voorjaar naar een andere plaats verhuist, wordt de huidige moestuin niet meer onderhouden, en als je er passeert herken je er ook al lang geen moestuin meer in. Distels, uitgewaaierde phacelia en gras zwaaien er de plak, en de algemene mistroostigheid van deze herfstwinter (maar zondag eindelijk vorst, hoera!) maakt dat het geheel eigenlijk niet meer is dan een verzopen onkruidbastiljon. Groot was dan ook mijn verwondering toen ik dit zag:

Heuse echte spruiten. Kleintjes, maar toch wel spruiten. Dus ging ik snel een mes halen in de keuken, om vervolgens te ontdekken dat je dat gewoon van de stam kan breken, zonder mes. Maar terwijl ik daar tussen het onkruid rondwalste (en we zingen met z’n allen in doorzopen rokersstem: ‘walzing mathilde’), ontdekte ik zowaar nog 4 vergieten vol warmoes en spinazie èn drie kroppen andijvie! Dat noem ik nu pas echt wonderlijk: als je uit een berg van groen-natte rotzooi gewoon nog heus echt eten kunt halen.
Er is helaas wel wat werk aan, want die spruiten hangen natuurlijk vol halfdode bladluizen, warmoes en spinazie zijn doormangeld van rupsen en slakken, en de andijvie is niet goed afgedekt en dus een beetje te bitter. Het was dan ook 2 uur en een vuile keuken later toen ik 1 portie warmoesblaadjes met spinazie, 1 portie warmoesstengeltjes, 1 portie andijvie met witte saus en één portie spruiten voor in de hutsepot netjes in potjes kon laten afkoelen. Maar toch hé: begin december nog groenten uit de tuin. Da’s bijna verbluffender dan een tuin vol groenten midden in de zomer.

En wat stinkt hier nu in godsnaam zo?

Read Full Post »

Of het de autorit compenseert, betwijfel ik een beetje. Maar toch: mooi initiatiefje bij de meubelgigant met de houtloze meubelen:  klikt hier.

En nog wat meer tips bij de vrienden van VELT (ahja, ik ben dan toch maar lid geworden. Uiteindelijk.)

Zelf eentje kweken en terug in de tuin planten na Kerst is natuurlijk nog beter, maar dat houdt het boompje helaas geen jaren vol.

Read Full Post »

Het blijkt nog maar eens dat een blog de realiteit niet weerspiegelt. Was dat wel het geval, dan zou hier namelijk al veel meer over het weer zijn geleuterd. Het weder, om het wat mooier te zeggen, met zijn onversaagbare tempeesten, zijn gesels van wind en striemen van schier eindeloze nattigheid. Níet over het weder met zijn bijtende koude en zijn diepgaande vries, want deze winter vindt blijkbaar dat hij ons vorig jaar al genoeg van die plezierige koude heeft geschonken en we het nu dus maar eens met een ver buiten zijn maand-einden uitdijende november moeten doen. Eén avond herinner ik me, begin deze week, dat het een hele dag droog is geweest en de lucht zo rond 8u ’s avonds eindelijk zo vrij van vocht leek te zijn dat we wel tot middernacht buiten hadden kunnen blijven om die plotse zeeën van zuurstof in te ademen. Allemaal inbeelding natuurlijk, maar met dat pak van regen weg leek de lucht plots onnoemelijk vrij en open te zijn.

Gelukkig zijn de beestjes er nog; die dwingen ons dagelijks buiten te gaan en te ontdekken dat het ook in regenweer deugddoend is om eens van bij de stoof weg te gaan. Omdat de hele regio hier ondertussen zompt alsof het een moeras was en we de schaapjes niet meer droog konden voederen, timmerde meneer onderdeappelboom een voederbak in elkaar. (Ik laat het schrijnwerk ondertussen wijselijk aan hem over). Dat scheen hen wel te bevallen.

(Toch een talent apart, denk ik, om een foto bij donker stormweer toch overbelicht te krijgen 🙂 )

De eendjes stellen het ook prima, en dat is niet moeilijk, want hun vijver is met een derde toegenomen, ondanks het feit dat één van onze bronnetjes de weg naar de drainagebuis niet meer vindt en ondertussen 10 meter vóór de vijver lustig uit ons gras opwelt.

Het water komt normaal tot even vóór die stok tussen die 2 biezen. (En 2 jaar geleden nog tot een meter daarvoor). Links op de foto zie je wat bamboestokjes. Daar zijn in het najaar allerlei ‘modderplanten’ gezet: planten die met hun voeten graag nat staan, maar voor de rest niet al te graag in het water zitten. Sja, die hebben hun zaakjes helaas niet meer op het droge…

De eendjes zelf doorstaan de kou alsof het niets was, slapen nog steeds op het water, en krijgen ook regelmatig gezelschap van een koppel wilde eenden. Hopelijk weer eendenkuikens volgend jaar (maar dan wel met een beter einde…)

Links zie je nog wat witte dovenetel bloeien, en rechts onderaan een ondergronds gangenstelsel dat door de eetlust van de beestjes is blootgelegd.

Verder moet je ook altijd een keer naar boven kijken, want er zijn méér vogels om je heen dan je wel zou denken.

Ik zou gedacht hebben dat ze net als de koeien met hun achterste naar de wind gingen staan/zitten, maar het blijkt net andersom: ze blikken in het oog van de storm.

En nu we toch over vogels bezig zijn, kijk eens wie we daar hebben:

En het zijn ondertussen echt wel hele zwermen koolmeesjes, die zigzaggend uit de lucht komen vallen en tot nog toe door merels en mussen met rust gelaten worden. De zonnebloemen zijn populairder dan de mezenbolletjes.  En verder passeerden ook al een winterkoninkje (‘een okkernoot met een pluimpje erop’, leerde ik hem ooit te herkennen) en ‘een ijsvogel’, zei meneer onderdeappelboom. Dat zou wel mooi zijn, natuurlijk. Meneer onderdeappelboom weet wel hoe die eruitzien, maar het ging blijkbaar zeer snel. ‘Het zal wel de specht zijn geweest’, dacht de papa van mevrouw onderdeappelboom. Maar het was een vogel met een mooi gekleurde (geel? oranje? lichtgroen?) borst, daar waren ze het er over eens. En zeldzaam, uiteraard zeer zeldzaam.

Read Full Post »