Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2011

Rozen, ik zie dat graag…

Mijn Guirlande d’amour (eerste foto) kocht ik verkeerdelijk op stam, maar dat bleek al bij al nog een geslaagde fout: zo groeiden de rozen al onmiddellijk halverwege mijn rozenboogje en had ik direct veel meer effect dan wanneer ik met een klein scheutje onderaan was begonnen. Vorige week ging mijn rozenboogje dan stuk, en kreeg ik mijn nieuw rozenboogje de grond niet in wegens keiharde grond. Toen het donderdag begon te stormen, zei de wind plots: ‘Boe!’ en zei mijn rozenstruik: ‘Eek!’. Het resultaat was een ferme ‘Krak!’ en tevens het einde van mijn tot nog toe meest geslaagde rozenstruik…

Gelukkig heb ik sinds vorig jaar langs de wortels wel enkele wilde scheuten laten staan (dat is normaal not-done omdat het de vorm van je struik kapot maakt en omdat de  meeste wilde scheuten niet de eigenschappen van de cultivar hebben waaraan ze ontspringen (bvb enkelvoudige bloem in plaats van dubbele)). Maar met een beetje geluk gaan die wilde scheuten vanaf nu toch mijn lege boogje beklimmen, samen met de clematis Nelly Moser die ik er dit voorjaar bijzette en die ondanks de droogte toch heel langzaamaan haar weg naar de top aan het zoeken is. Van de andere kant van het rozenboogje moet ik ook niets verwachten,  want de rozen die ik bij vivara kocht zijn geen van beide uitgelopen. Gelukkig geloofden ze mij daar mailsgewijs op mijn woord, en heb ik zowaar een tegoedbon gekregen om in het najaar twee nieuwe rozen te bestellen. Dus al bij al: veel roos op de foto, en weinig roos in het echt. Maar toch: ik zie dat graag; en ooit ga ik bezwijken voor reusachtige hoeveelheden roos!

PS Ondertussen loopt het vlierbloesemseizoen, véél vroeger dan vorig jaar, alweer bijna op zijn einde. Wie één van deze recepten wil proberen, moet snel zijn. Onthou dat open witte schermen vol stuifmeel het meest smaak afgeven.

Read Full Post »

Moeswoestijn

’t Is tegenwoordig een harde dobber, die moestuin. En dan vooral in de letterlijke zin van het woord. Ik zou niet weten hoe ik uit die keiharde aardkorst een wortel zou moeten krijgen en ik weet al helemaal niet hoe ik mijn nieuwe rozenboogje IN de grond zou moeten krijgen. De radijzen worden niet dik,venkel en rode biet komen niet uit, en toen een collega hoorde hoe mijn bonen eraan toe waren, merkte hij op: “Dus als ik je goed begrijp, heb je ze eigenlijk gewoon begraven… Staat er al een kruisje bij?”

Maar zo zijn we niet! Wij geloven in de Eeuwige Kiemkracht der Zaadheid en Ooit zullen ze kiemen, die bonenzaden! En Optimism is a Moral Duty! Dus die ene bui die ze morgen verwachten zal zeker boven onze tuin komen sproeien! En we hebben zelfs geen buien nodig, want kijk eens hoe schoon mijn désiréekes al bloeien!

En als je houdt van binnenpiepen in andermans huis, kijk dan ook maar eens via een kiertje onze schuur binnen:

2 à 3 keer per week krijgen ze een kleine 3 gieters in hun gietschaaltje. Dat is dus telkens zo’n 20 liter water voor ongeveer 30 tomatenplanten. Zo’n groot verbruik is dat ook weer niet, waardoor er in de regenput gelukkig genoeg overblijft voor mijn terraspotten en de wasmachine. En de talrijke knoppen en occasionele eerste bloemen beloven een geslaagde oogst!

Dus je ziet, zelfs in een woestijn raak je nog aan patatten en tomatten. Als dat geen smakelijke zomer zal zijn!

Read Full Post »

Woord en beeld

Ik heb al een tijdje een aantal stukjes in de pijplijn zitten, maar geen ervan haalde ‘het scherm’ wegens totaal mislukte foto’s. Niet dat fotografie ooit de plaats van mijn liefde voor het woord kan innemen, maar het is er toch wel een heel mooie aanvulling op. Nu daarentegen is het alsof ik in een paar weken tijd alles wat ik had bijgeleerd weer vergeten ben. De foto’s zijn te flou of de focus zit verkeerd, de kleuren staan mij niet aan, de compositie trekt op niets, kortom: ik kan van nul herbeginnen.  En net op dat ogenblik lees ik bij Mme Zsazsa: ‘Neem mooie foto’s; je blog staat of valt met de kwaliteit van je foto’s.’ Sja, dat wordt dan een serieuze boenk!

Niettemin, laat ik jullie even deelachtig maken in de mislukte stukjes en foto’s. Over ons eigenwijze experiment bijvoorbeeld, dat nu zo ongeveer gemaaid zou moeten worden om de groei van bloemen te stimuleren. Vooral de groei van de margriet dan, waarvan er welgeteld één exemplaar bloeit (en terwijl ik er vorig jaar 2 geplant had, er in de hele tuin zo’n 10 staan had en de hele regio rondomrond blaakt van een overdosis aan margrieten). Maar kijk eens wat een saai prentje dat geworden is…

Nog zo’n mislukte affaire: het vingerhoedskruid.

Nee, dat kruid zelf is niet mislukt natuurlijk; het vult integendeel zelfs op bijzonder mooie wijze een kale plek onder de bomen. Maar heb je nu al ooit zo’n mistroostige kleuren op een foto gezien?

Ook van de astilbe had ik hoge verwachtingen. In realiteit worden die ingelost. Op foto daarentegen… Ziehier de knopjes van de astilbe met een overdosis aan achtergrond en een lelijke plaatsing van het object, veel te laag op de foto:

En dan de bloemen van de bloeiende pluimen van de astilbe. Honderden keren heb ik geprobeerd om alles mooi scherp en met diepte op de foto te krijgen, om dan enkele uren later te ontdekken dat de lens gewoon niet proper was. Aaaargh!

Dus je ziet; het duurt nog wel even voor er nog eens een fatsoenlijk stukje komt…

Read Full Post »

Van worstjes en tomaten

In een heel kort moment van totale zinsverbijstering heb ik eens overwogen om psychologie te gaan studeren, in de ijdele hoop de mens beter te gaan begrijpen (een verlangen dat voor een mens op het einde van de middelbare school nog redelijk realistisch lijkt te zijn). Gelukkig ben ik vrij snel gaan inzien dat voor mijn doelstellingen betere richtingen (zij het niet noodzakelijk met meer resultaat ;-)) bestaan en ben ik die dan maar gaan volgen, zonder ooit nog spijt te hebben van mijn afwijzing van psychologie. Tot op het ogenblik dat ik aan het tuinieren sloeg… En zeker sinds het moment dat daar een moestuin bij kwam… Sinds dat ogenblik heb ik mezelf al meermaals vervloekt dat ik niet meer van psychologie snap om het gedrag van mijn medemens te verklaren (en zo mogelijk enigszins bij te sturen).

Want kijk, ik begrijp mijn medemens vaak niet.  Ik snap niet waarom ze me fronsend aankijken en zeggen dat dat toch wel onnozel is dat ik geen compost op mijn bed van wortelgewassen wil doen. Om enkele weken later te zeggen dat mijn uien er toch altijd zo goed bij staan. Om het jaar daarop weerom te zeggen dat ik veel meer compost op mijn bed met wortelgewassen moet doen…

Ik begrijp ook niet waarom zo velen mij schouderkloppend zeggen dat ze deze herfst mijn groentetuin eens goed zullen omspitten voor mij, er daarbij blijkbaar vanuit gaand dat ik niet spit omdat ik het niet kan (?) en zonder te kunnen antwoorden op mijn vraag wat er dan wel zoveel beter zou zijn aan mijn groentetuin als hij eens omgespit zou zijn?

Evenmin begrijp ik alle gezeur over mijn graspaadjes en hoeveel plaats die wel innemen, terwijl tussen die graspaadjes toch ook 54 m² moestuin ligt, waarvan de bedden zonder die paadjes anders gewoon dichter bij elkaar zou liggen (en alsof je aarden paadjes tussen moestuinbedden NIET moet onderhouden) en terwijl mijn groentebedden tegenwoordig ook volledig grasvrij zijn.

Toppunt van wederzijds onbegrip is de tomatenteelt:

In maart begin ik te zaaien. En dan zegt mijn medemens: ‘Gho, je zult ze toch warmer moeten zetten hoor’.

Ik doe dat niet, en eind maart blijken ze toch gekiemd te zijn. Dan zegt mijn medemens: ‘O maar bij X staan die al veel hoger hoor!’

Eind april blijken mijn tomatenplanten alsnog volop gegroeid en verspeend en zegt de medemens: ‘Het zal je nog wel tegenvallen als je straks moet beginnen dieven. Ze zullen rap veel te groot en wild worden!”‘

Tegen begin mei staan de tomatenplanten in grote potten, stralend gezond te wezen, met een proper stammetjes en duidelijke blaadjes links en rechts. Daarop zegt de medemens: ‘Ah, maar dat zijn stamtomaten. Dat gaat je nooit lukken hoor in potten.’

Enkele dagen later blijken de planten al een pak gegroeid te zijn en staan ze mooi donkergroen te blinken: ‘Gho, maar je moet veel meer water geven’, zegt de medemens. “Dringend!”

Nu, halverwege mei, met het ritme van 3 keer per week water geven en regelmatig dieven, stellen meneer en mevrouw onderdappelboom vast dat de planten met hun halve meter hoogte nog steeds verbazend sterk op hun stam staan en zegt de medemens ons: ‘Oeioeioei, ge moet ze dringend vastbinden!’.

Verder moeten we veel meer verluchten, zijn onze stokken te klein, moeten het touwen zijn ipv stokken, hadden we al lang moeten bemesten, enz. enz. Nu zijn wij van de vredelievende soort, en altijd bereid om bij te leren, en dus vragen we na elk van die opmerkingen beleefd waarom dat dan wel zo is. Maar meer dan een “dat wordt zo gedaan” of “ge zult wel zien waarom dat moet als je straks geen tomaten hebt”, is daar nog nooit als antwoord op gekomen. Let wel, er zijn mensen die toegeven dat andere methodes misschien ook werken (net zoals bij het niet aanaarden van aardappelen, het niet spitten, het laat zaaien van wortels, enz.), maar de meerderheid lijkt ons toch maar domme jonge mensen te vinden die niet bereid zijn naar de goede raad van ervaren kwekers te luisteren. Nochtans vragen wij hen wel waarom zij het anders zouden doen, en vragen zij zelden waarom wij het anders doen. Zou dat leeftijdsgebonden zijn? Of mag ik hopen dat ik later, als ik een grijs en sukkelachtig besje van 90 ben, nog op mijn stokje tot bij het buurmeisje ga wandelen en daar gewoon nieuwsgierig ga vragen waarom ze haar groenten zus of zo kweekt en dan blij zal zijn als ik nog iets bijleer?

De mens heeft het blijkbaar moeilijk om zijn gedachten te laten aanpassen en open te staan voor nieuwe inzichten. Niet alleen in opvoeding, maar bovenal in de tomatenteelt blijkt de macht van de gewoonte veel sterker dan de drang naar het nieuwe. Nochtans ontstaan de mooiste dingen als je creatief durft na te denken en alert bent voor de dode sporen van je eigen gedachten. Daar heeft meneer onderdeappelboom beroepshalve een leuk verhaaltje over, dat ik toch eens in veelvoud ga kopiëren en uitdelen aan al wie ongefundeerde tomatenkritiek heeft:

Op een dag zitten zoontje en mama in de keuken en mama gaat worst bakken. Voor ze de worst in de pan doet, snijdt ze de uiteinden van de worst af.

“Waarom doe je dat?” vraagt het zoontje.

“Sja,” zegt de mama, “ik heb dat altijd zo geweten. Mijn mama deed dat ook al zo.”.

Niet veel later ziet het zoontje de mama van de mama, en hij vraagt haar: “Oma, waarom snijden jullie de eindjes van de worst?’

De oma zegt: “Dat wordt gewoon zo gedaan. Ik heb dat zo van mijn moeder geleerd.”

Daarop gaat het zoontje naar het rusthuis waar zijn overgrootmoeder is. “Moeke,” vraagt het zoontje aan zijn overgrootmama. “Mama en oma snijden alletwee de eindjes van de worst en ze zeggen dat ze dat van jou geleerd hebben. Maar waarom moet dat eigenlijk?”

Waarop overgrootmama uitroept: “Maar mannekes toch, zeg me niet dat jullie nu nog altijd worstjes bakken in dat veel te klein panneke?”

Read Full Post »

35 weken

Toen…                                                            En nu…

Toen in werkelijkheid zo’n immense buik dat vanaf 7 maanden zwangerschap de mensen in het zwembad zo gechoqueerd begonnen te kijken dat ik er niet meer in durfde (en ik zou er sowieso mee opgehouden zijn omdat mijn diepgang na verloop van tijd zo groot werd dat ze me een vaargeul hadden mogen graven). Nu toch ook al een heuse watermeloen (met zozeer alle kenmerken van het duidelijk ‘naar voor dragen’ dat er volop wordt gespeculeerd over het geslacht (voor zover wij of de kinderen het zelf niet verklapt hebben)), ook al lijkt dat niet zo in schaduwportret.

Toen twee baby’s in de buik en nu gewoon eentje.

Toen zowel als nu zegt iedereen: “Je kunt vanachter niet zien dat je zwanger bent”, wat vermoedelijk als compliment is bedoeld, maar waarbij ik nog steeds niet snap hoe je wèl langs achter zou kunnen zien dat iemand zwanger is. Bultje langs de ruggengraat ofzo?

Toen was er in totaal 5,5 kg baby in mijn buik. Nu hoop ik van harte dat het geen 5,5 kg moet zijn. Less is more, toch? Toch???

Toen bestond de hoop dat ik de 37 weken zou halen, de gemiddelde zwangerschapsduur bij een tweelingzwangerschap, maar moest de gynaecoloog op 40 weken en 1 dag uiteindelijk nog van prikballon doen om de zaak in gang te zetten en was ik statistisch dus 3 weken over tijd. Nu heb ik absoluut niet de behoefte om over tijd te gaan, statistisch noch reëel.

Toen zeiden alle mannen ‘amai!’ bij het horen dat het een tweeling zou zijn, waarbij hun ogen Bugs Bunny-gewijs het woord ‘vruchtbaar’ als een jackpot heen en weer lieten flikkeren, daaarbij onmiddellijk gepareerd door hun nuchtere echgenotes met een:  “allé, je bent er in één keer vanaf”. Nu zijn er 3 standaardopmerkingen die strijden om de eerste plaats: a) ” ’t Zijn er toch geen twee?!” (nee, het is er eentje, maar er was wel een kans van 1 op 80 dat het er weer twee zouden zijn en ik weet niet eens of we dat wel zo erg hadden gevonden); b)  “Is het wel gewenst?” (ja, en is het nu echt normaal dat zelfs vage kennissen dit soort vragen stellen?), en c) “Je gaat nu toch niet meer kunnen gaan werken?” (Toch wel. Niet ten koste van alles natuurlijk, maar met onze glijdende uren en hyperstrakke organisatie die we nu ook al toepassen willen we het toch proberen).

Toen was ik al serieus geschandaliseerd door het geringe aantal mensen dat zijn plaats op trein of metro aan je afstaat (op nummer 1 de allochtonen, vervolgens de autochtone mannen, en als laatste pas de vrouwen). Nu is het zo mogelijk nog erger, met als triest hoogtepunt de vertraagde stoptrein die wegens allemaal andere afgeschafte treinen overvol zat en waar niemand mij richting gang wou doorlaten. Pas toen een vrouw in een collère door de gang schreeuwde: “Laat dat zwanger madammeke nu toch eens door zodat ze minstens een muur heeft om tegen te leunen!” mocht ik, onder afkeurende blikken, doorwandelen tot aan een stukje muur. Maar rechtstaan deed niemand. Op zo’n moment ben ik beschaamd om mijn geslacht (want je mag toch veronderstellen dat 80 procent van de vrouwen op zo’n trein ooit eens zwanger is geweest en dus weet wat een hel het is om recht te staan?)

Toen geloofde ik tot op 37 weken zwangerschap nog in het effect van amandelolie. Nu zeg ik dat heel wat mensen een belangrijke gebeurtenis in hun leven markeren door een betekenisvolle tatoeage en dat ik de tatoeges van één van de belangrijkste gebeurtenissen in mijn leven tenminste helemaal gratis heb gekregen.  En ook al lijkt niemand dat te geloven: ik meen dat.

Toen had ik op 40 weken 14 van de gemiddelde 20 kg erbij. Nu heb ik er 7 van de verwachte 12 en eet ik me een ongeluk om wat reserve op te doen. (wel zalig anders, zo onbeperkt mogen schransen 🙂 )

Toen zowel als nu heb ik elk denkbaar zwangerschapskwaaltje minstens enkele dagen gehad (nee, je wil niet weten wat dat allemaal is; ‘Het leven zoals het is: de zwangerschap in al zijn aspecten’ en geen mens die nog naar de tweede aflevering wil kijken…), maar ben ik qua bloed, vitaminen, suiker enz. blijkbaar bij de gezondste zwangeren van West-Europa. Hoe schijn toch kan bedriegen.

Toen mocht ik op 20 weken al thuis blijven. Nu moet ik nog 2,5 weken naar Brussel ‘tjolen’ en lopen er ook al 2 kleine ukkies thuis rond, waardoor deze eenlingzwangerschap niet speciaal makkelijker is dan de vorige tweelingzwangerschap.

Maar toen kon ik daar nog niet tegen zoveel mensen elektronisch over zeuren, en nu dankzij de blog gelukkig wel, waardoor het al veel beter gaat, danku 🙂

Read Full Post »

Gortdroge groensels

Zo langzamerhand laat de tol van de dikke buik zich zien: de paadjes tussen de moestuin krijg ik niet meer onderhouden; het onkruid onder de haag dreigt de zonnebloemen te verstikken; het terras is half opgeveegd maar verder doen is te lastig; de kasseien zijn bijna overgroeid maar ik heb de moed niet om daar iets aan te doen; er zou vanalles moeten bijgezaaid worden maar ik zie het bukken niet meer zitten, enz.

En dan is er nog de droogte die alle zaden in de moestuin nog voor het kiemen schijnt lam te leggen. Voor sommige zelfs heel letterlijk: de bonen, die bijna 3 weken geleden in de grond gingen, blijken bij inspectie in de grond nog droger te zijn geworden dan een pak linzen dat 10 jaar over datum is. De courgette-plantjes zijn verbrand, de butternuts willen van geen kiemen weten. Van de 60 zomerbollen die ik in de grond stak, steken er maar 4 de kop op. En radijzen, wel, het is niet dat we nog geen radijzen hebben gegeten, maar van een geslaagde oogst kan je toch ook niet meteen spreken.

Gelukkig dat de zottigheid van Moeder Natuur toch ook altijd weer goed is voor iets anders.

De eerste aardbeien van het jaar uit eigen tuin! Ze waren zalig zoet en lekker (altijd véél zoeter dan de aardbeien uit de winkel – hoe komt dat toch?), en de perfecte afsluiter van een mooie moedertjesdag. Aan alle mama’s die moedertjesdag op de juiste datum vieren (niet die van Antwerpen dus ;-)) trouwens een heel gelukkige moedertjesdag gewenst.

En dan mag het wel eens regenen. De donkere wolken schoven hier alweer voorbij zonder een druppel voor ons neer te plenzen. Maar de curryplant ruikt sterk en de rozen wiegen in de wind. Volgens mij krijgen we vannacht toch eindelijk nog eens een buitje…

Read Full Post »

Chef zkt bbq‘, schreef meneer 666bbq.

Blggrs zkn bbq-chef‘, reageerde ik.

Blggrs zkn locatie vr meeting+bbq‘, wist meneer 666bbq daarop te zeggen.

Waarop meneer onderdeappelboom dan zei: ‘jamaar, dat doen we toch gewoon hier?’

En dus schakelden meneer 666bbq en mevrouw onderdeappelboom over op gmail, en binnen een mum van tijd (nu ja, een aanvaardbare ‘mum’ toch) hadden ze plannen èn een datum!  Dat mevrouw onderdeappelboom verlammende angstdromen krijgt van jullie collectieve ontgoocheling bij een live-aanschouwing van het tuintje onderdeappelboom schijnt er totaal niet toe te doen. Uw eerstvolgende blog-meeting is als volgt:

– Zondag 28 augustus

– Rond het middaguur

– Locatie: onderdeappelboom (adres wordt dan wel doorgespeeld per mail)

– Activiteit: bbq

– Kinderen en partners welkom

Hoewel meneer 666bbq natuurlijk de chef bij uitstek is (hint hint 😉 ), zal uw collectieve bijdrage wel worden vereist.  Niet alleen zal één van jullie zo vriendelijk moeten zijn om nog een extra bbq-stelletje in zijn auto te wurmen (we kunnen van niemand verlangen dat hij 93, 2 kg versleurt), maar ook in het aanslepen van drank en groenten zullen met verdeel-en heers-techniek taakjes worden toebedeeld.  Ik maak in de toekomst nog wel eens een excelleke om te vermijden dat we alleen drank en geen vlees of enkel groenten met dessert hebben (het ene scenario al onheilspellender dan het andere :-)), en om zwangeren, vegetariërs en borstvoedenden ook op hun wenken te kunnen bedienen. En als de datum nu echt voor bijna iedereen onmogelijk blijkt, ben ik zelfs bereid er nog een doodleke tegenaan te smijten (maar hopelijk niet nodig…).

Van jullie verwacht ik niet meer dan een reactie. Voel je niet gehinderd als je niet in mijn blogroll staat (ik ben gewoon te lui om dat altijd weer aan te passen), maar laat vooral weten als je erbij wilt zijn!

Indn nt ernstg zich onthdn!

PS Aan familie boerenerf en familie-in-uitbreiding-pijpenla: zèlfs voor jullie ziet het er goed uit, want aangezien we maar één parking en ingang hebben kan je ons zelfs zonder courgette in het knoopsgat niet missen 🙂

Read Full Post »

Older Posts »