Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for november, 2011

Belachelijk trots

De moestuin staat er behoorlijk wild bij. Gras, onkruid, recent opgeschoten peultjes en platgevallen buddleia overheersen de winterteelten die er nog staan. Maar dat mag. De wintergroenten lijken er geen last van te hebben, en in het voorjaar gaan we de grond toch eens frezen om definitief korte metten te maken met de telkens terug opduikende graspollen en dan ineens wat extra gras weghalen om er bloemen te zetten. Alle graspaden van de moestuin zijn deze zomer trouwens al met karton en hakselhout bedekt, waardoor het meeste onkruid wellicht gewoon in de laag hout geworteld is, en niet diep in de aarde staat. Geen zorgen dus. En wel integendeel…

Sinds een maand eet onze jongste spruit namelijk al groentepapjes. Met zijn looks van 6 maanden (terwijl hij er toen 4 was), was hij daar wel aan toe. En tegen alle verwachtingen in kan ik nu, eind november, nog elke ochtend de groentetuin in lopen en daar de groentjes kiezen die dat kleinste appeltje mag eten. We kozen al prei, en winterworteltjes. Hij at snijbiet, spinazie en pastinaak recht uit de grond. Alleen de spruitjes sla ik voorlopig nog voor hem over.  Vanuit de koele berging kwamen al pompoen en courgette in zijn patatjes terecht, en uit de diepvries halen we venkel, rode biet, boontjes en nog meer worteltjes.

En weet je wat nu het ergste is? Dat ik daar zo apetrots op ben. 5 maanden borstvoeding en het hele gedoe met kolven en uit werken gaan in combinatie met nog 2 kleuters in huis, lijk ik niet half zo indrukwekkend te vinden als het feit dat elk van de groentjes die mijn jongste zoon eet dit voorjaar in de vorm van zaad door mijn handen zijn gegaan. Idioot, nietwaar?

Gelukkig kan ook de rest van het gezin van de overvloed profiteren. Mocht het u interesseren:

– Gisteren aten we pastinaakpuree met gehaktbroodje

-Vandaag: snijbietquiche met rijst (snijbiet, okkernoten, spekjes en daarover een licht mengsel van één eitje, wat melk en veel guyèrekaas; jammie!)

– Morgen: vis, prei en een curryroomsausje met pijnboompitten en tagliatelle

En voor de komende werkweek volgen rode kool, appelmoes en spinazie (die eerder al ingemaakt werden), telkens met een veggieburger (vlees-zonder-vlees, in de woorden van de oudste onderdeappelboompjes).

En kijk, daar ben ik nu dus belachelijk trots op.

Advertenties

Read Full Post »

Herftswerkjes

“Of wij dat eigenlijk nuttig vinden”, moest een vriendin weten, “zo die bladeren samen harken?” “Ja”, zei ik met overtuiging. “Tenminste toch op een druilerige herfstdag waarop de kroost zich verveelt…” Want in andere omstandigheden, laat dat duidelijk zijn, rapen wij geen blad van de grond. Laat je niet wijsmaken dat ze je gras verstikken of mos gaan creëren. Tegen het einde van de herfst zijn alle bladeren sowieso van je gazon gewaaid, tot daar waar de wind haar spel niet verder kan spelen omdat er hagen, bomen of borders zijn. En precies daar horen die bladeren gedurende de rest van de winter ook te liggen: als beschermlaag op en tussen de planten. Bladeren harken: nee dus!

Behalve dan die dode dag vorige week: zoon theatraal aan het zuchten, dochter al enige keren vol overgave en zelfmedelijden zichzelf op het tapijt gegooid, jongste zoon gelukkig volmaakt tevreden op zijn speelgoed sabberend in zijn park. Toen keken vader en moeder elkaar veelbetekenend aan, zetten ze koffie en krant aan de kant, en zei de moeder: “Kom dochter, we gaan samen tekenen.” En toen zei de vader: “Kom zoon, we gaan samen bladeren harken”.

Een rollenpatroon, we weten het, maar je doet de dochter nu eenmaal met niets meer plezier dan met kleurpotloden, en de zoon met niets meer dan samen buiten werken (ongeacht of dat nu met mama of papa is weliswaar). En op zo’n moment ga je niet principieel tegen rollenpatronen in, want het domste wat je kunt doen is een kind dat zich verveelt iets voorstellen dat het nog stommer vindt dan zich te vervelen (neem het van mij aan: ze kunnen zich daar in wentelen, in dat verveel-gevoel, tot jij er nog veel meer last van hebt dan zij).  En bovenal is de zoon nu toch zeker dat hij later boer gaat worden. Nadat hij alle poppen gedoopt had, was zijn wens om meneer pastoor te worden in één keer van de baan en kwam de boerderijdroom weer boven drijven. Zijn enige zorg was nog waar hij een tractor zou kunnen kopen, maar nu opa hem ‘de tractorwinkel’ (Ford New Holland) heeft laten zien, staat er niets zijn droom nog in de weg: hij wordt boer. En oma mag eten voor hem maken terwijl hij op het land werkt; zo heeft hij dat geregeld. Wanneer we nu samen langs Vlaanderens wegen snorren, vergast hij ons van tijd tot tijd doodernstig op uitdrukkingen zoals: ‘Kijk mama, dat is een mooi veld.’ En als rasechte boer moest hij dus ook bladeren leren harken. Meer dan de helft is ondertussen van het gras verdwenen, maar om de bladblazerminnende buren, die verheugd vanuit hun veranda naar de werken zaten te loeren, toch niet in de waan te laten dat we nu propere mensen waren geworden, hebben vader en zoon daarna een volledige kruiwagen bladeren terug over mevrouw onderdeappelboom heen gekieperd. Nog maar zelden zoveel leedvermaak op het gezicht van meneer onderdeappelboom gezien: “Haha, en die dachten dus echt dat wij onze bladeren gingen opkuisen!” 🙂

Een ander herfstkarweitje: eten hangen voor de vogels. Hoewel de bouwvallige voederplank van 2 jaar geleden nog altijd koppig stand houdt, kochten we bij de meubelwinkel uit Gent en Deinze voor maar 7 euro nog een extra voederhuisje. De prijs zowel als de kwaliteit doen sterk vermoeden dat mijn zelfgemaakte bouwval dit nieuwe voederhuis lang zal overleven, maar hier kunnen de kinderen tenminste zonder gevaarlijke toeren zelf mezebolletjes in hangen.

En wat een succes! Terwijl ik de jongste zoon voedde op schoot, zagen we koolmezen, winterkoninkjes, roodborstjes, vinken, mussen, merels en zelfs een groenling zich tegoed doen aan het voedsel. En stuk voor stuk kwamen ze ook even vlak voor het raam poseren, minutenlang fotogeniek stilzittend, terwijl ik de handen vol had met de baby, en mijn vingers van frustratie bijna opat.

En natuurlijk, toen ik dan eindelijk wèl het toestel vasthad, stopten ze massaal met eten… Eén mus slechts verwaardigde zich nog dichtbij te komen. En je denkt toch niet dat die nog op de voederplank of netjes voor het raam wou zitten? Tuurlijk niet! Quasi onzichtbaar op de grond gaan eten, dat wel ja. En zie je nu wel dat het hier proper is? Ge kunt er zelfs van de grond eten, ha!

Read Full Post »

Ontsteltenis

Al surfend van bloglink naar bloglink kwam ik bij bioboer op dit artikel terecht. Lees het eens, en bekijk vooral ook het filmpje. Je hoeft geen vegetarische neigingen te hebben om ontsteld te zijn.

Read Full Post »

Asjemenou!

Ik deed mee aan de Grote Zadenruil van Huis-met-Tuin. En ik ving meteen een vette vis: mijn verrassingszadenpakketje zat gisteren in de bus en kwam van niemand minder dan Annetanne! Hoera!

En o wat een weelde!  Maar liefst 10 verschillende pakjes zaad zaten tussen een mooi kaartje verstopt! Ik geef het u maar even mee:

– pronkbonen

-reukerwten

– courgette Tondo Chiaro di Nizza

– blue Kuri pompoen

– gewone of middelste klit

-wilde judaspenning

-kleine kaardebol

– gewone ossentong

-blauwe knoop

– kruiptijm

Als dat niet fantastisch is! En alles verpakt in perfect bedrukte zakjes, vol instructies èn fijne tuinspreuken (zie ook hier). Ik geef je alvast de mooiste mee:

God made rainy days so gardeners could get the housework done.

Bij deze aan Annetanne een superwelgemeende merci! Het zijn stuk voor stuk zaden waar ik erg blij mee ben, en sommige stonden op het lijstje om te kopen (die pronkbonen en kruiptijm, bijvoorbeeld). Of ik ze ook mooi tot leven krijg gewekt, zal ongetwijfeld blogsgewijs te volgen zijn!

En aan Hoow, die mijn pakketje ondertussen blijkbaar ook ontvangen heeft: sorry dat ik blijkbaar zo oeverloos gierig ben geweest door je maar 5 zakjes op te sturen. Zoals gezegd: laat maar weten waarmee ik het nog goed kan maken!

Read Full Post »

De 3 seizoenen

Terwijl de winter bij de buren was…

…brak bij ons de herfst door…

…en toen bracht het blauwe mutsje links op de foto hierboven nog een portie zomer binnen…

Read Full Post »

De nadruk ligt op ‘doen’, en niet op ‘dat’, voor de slecht-menende zielen onder jullie die de originele vraagstelling graag verkeerd begrijpen 🙂 (hoewel, medunkt dat die andere vraag ook niet helemaal naast de kwestie zou zijn in onderstaand stukje, maar zover gaan we het niet drijven ;-))

Sinds deze week mag ik mezelf terug tot de werkende vrouwen rekenen. Of nee, zoals een vriendin het zo mooi zei: tot de job-uitoefenende vrouwen, want werken doet een huisvrouw ook (méér zelfs, als je het mij vraagt). En aldus is geschied wat velen onmogelijk leek: uit werken gaan met 3 kinderen. En er nog een soortement van vrije tijd op na houden. En de tuin niet negeren (dat is nu natuurlijk wel makkelijk praten, aangezien het seizoen er net op zit). Quality-time met de kinderen creëren. En groenten kweken.  “Wanneer doen jullie dat nog?” vragen familie en kennissen dan meestal met grote ogen. Waarop ik dan zo serieus mogelijk zeg: “Wij zijn het toonbeeld van de hedendaagse normverlaging. Wij laten alles verloederen. En ofwel is ons huis proper, ofwel onze tuin, maar nooit allebei. ” Waarop de vraagsteller dan wat schaapachtig staat te lachen, want een niet-proper huis klinkt hem maar angstwekkend in de oren. En hoe dat dan concreet in zijn werk gaat? Ewel, zo:

– 4 uur per week komt een poetsvrouw langs. Ten gevolge daarvan poets ik nooit meer. Natuurlijk vegen we wel de gemorste as van de houtkachel op, kruipen we onder tafel om daar het slagveld van gevallen rijstkorrels en pasta te beteugelen, en nemen we eens een dweil als er een glas wijn of bekertje melk wordt omgekieperd. Maar echt stoffen, dweilen of schuren doe ik nooit meer. Is het dan vuil bij ons? Ach, ’t kan properder, maar ik denk dat het leefbaar is (vraagt ze nu aarzelend aan de op bezoek-gekomen bloggers 🙂 (wel beoordelen op het ogenblik dat je binnenkwam, niet nadat 20 paar natte voeten hadden rondgelopen 🙂 )

– Opruimen: de moeder van mevrouw onderdeappelboom zal jubelen dat het mantra eindelijk is doorgedrongen: ‘alles op z’n plaats en een plaats voor alles’. We leren het met vallen en opstaan. Maar alleen door consequent op te ruimen lukt het de poetsvrouw om in 4 uur te doen wat ze doet en is het huis ook op andere dagen toonbaar.

– Ander huishoudelijk werk: ramen wassen zichzelf (één keer per jaar krijgen ze ook mijn spons te zien), strijken is minimaal (zeker niet de gemiddelde 2,5 uur per week die een onderzoeksbureau berekende; en ware het niet dat ik mannen graag met hemden zie, de strijktijd ware nog korter geweest!), kleine prul (sokjes, washandjes, enz.) gaat in de droogkast (de tijdswinst daarvan weegt niet op tegen het ecologisch nadeel) en de vaatwas draait overuren.

– Mevrouw onderdeappelboom werkt 4/5de. Maar dan werkt de onthaalmoeder ook niet, dus de mogelijkheden van die dag zijn beperkt. Toch wordt dan steevast naar de supermarkt gegaan, wat ons het aanschuiven  in de drukte op zaterdag bespaart.

– Verder: ORGANISATIE: Elke zondagavond zitten meneer en mevrouw onderdeappelboom met hun laptops in de zetel en bespreken wie wanneer vergaderingen heeft en wie op welke ogenblikken de kinderen brengt en haalt naar school. Eén iemand vertrekt dan om 6u naar zijn werk, de ander werkt tot 18u ’s avonds. Door die strakke organisatie lukt het om tijdens die week ook 3 zwemtrainingen voor meneer onderdeappelboom en één looptraining voor mevrouw onderdeappelboom in te voeren (we gaan dan rechtstreeks van werk naar sportactiviteit). In het weekend krijgen we zwempret voor de kinderen, tekenles en volleybal gewurmd, en gaan we beiden nog eens lopen. En zondagnamiddag is sowieso voor de kinderen gereserveerd: wandelen, spelletjes doen, enz.

De hobby’s zijn ook afgestemd op chronisch tijdgebrek. Mevrouw onderdeappelboom is in haar eerste jaar al gestopt met deeltijds kunstonderwijs (9 uur per week) wegens onhoudbaar in tijden van verbouwingen en kinderen. Ook muziekinstrumenten worden iets te veel genegeerd (gelukkig vragen de kinderen vaak of ik nog eens contrabas of dwarsfluit voor hen wil spelen; piano en didgeridoo doen ze zelf wel :-)). Lezen doen we alleen nog op de trein, en bloggen gebeurt tijdens de middagpauze en ’s avonds. Er is geen sprake van dat ik het bloggen zou opgeven 🙂

– Weekmenu: ik ben er eindelijk voor bezweken. Maar dan niet de resto-versie van madame zsazsa, maar de bescheiden ‘ik-kook-terwijl-3-kinderen-honger-hebben-en-moe-zijn’-versie. Dat wil zeggen: vlees en veggieburgers die snel bakken (bijvoorbeeld geen stoofvlees, wel worst), groenten die zoveel mogelijk bereid zijn (bijvoorbeeld rode kool en geen bloemkool met kaassaus) en één avond spaghetti. Die groenten worden in de zomer uit de tuin gehaald, bereid, en ingevroren.  Idem voor spaghettisaus en soep. Het menu plannen op voorhand maakt dat we ’s avonds niet staan te sukkelen met bevroren vlees of saus. En in het weekend is er dan tijd voor uitgebreide gerechten, samen pizza maken, taarten bakken, enz.

– Wat nog? Aha: voorbereiden: elke avond wordt de ontbijttafel gedekt en worden boekentassen en luiertas klaargezet. Kleertjes liggen klaar met schoenen erbij (en de onderdeappelboompjes doen die ondertussen gelukkig netjes zelf aan).

– En bovenal uiteraard de normverlaging: groenten groeien ook tussen (een beperkte vorm van) onkruid en van wat binnengewaaide bladeren gaat niemand dood. (waarmee ik bedoel dat ik ze buiten niet opkuis, binnen wel :-))

En dan heb je zo’n prachtig schema. En dan wordt er een kindje ziek. Of is de onthaalmoeder afwezig. En wil de jongste borstvoeding net als je het vlees in de pan gegooid hebt of de taart uit de oven had moeten halen. Of mis je de trein. En dan is het compleet om zeep 🙂

Maar zo doen wij het dus. En omdat er al lang geen stokjes meer rondgevlogen zijn, en het er nochtans de tijd van het jaar voor is, vraag ik het ook eens aan jullie, om hier of op eigen blog te beantwoorden: hoe regelen jullie het allemaal?

Read Full Post »

Want we hebben er geen foto van.

En toch is het waar.

Er woont een ijsvogel in onze tuin. Of toch in onze buurt. Nadat mevrouw onderdeappelboom al vier keer een vogel met een okerkleurige buik over het huis richting vijver zag scheren, zag meneer onderdeappelboom hem vandaag in vol ornaat. Hij had trouwens al veel langer beweerd dat er een ijsvogel in de tuin zat, maar mevrouw onderdappelboom vond dat nogal ongeloofwaardig. En meneer onderdeappelboom eigenlijk ook. Maar nu zijn we het dus allebei zeker. En het zegt misschien veel meer over onze omgeving dan over onze eigen tuin, maar toch zijn we er blij mee. Of zien jullie dagelijks ijsvogels vanuit jullie luie zetel in de living voorbijvliegen?

Wie we dan weer wel op foto hebben, is de bewoner van onze lindeboom. Hoewel, op foto… Zie je het?

Hier beter?

Sja, het was ochtend, en de ramen waren bedampt (ja, op goed dubbel glas komt ook condens bij bepaalde weertypes). En we durfden ze niet opendoen uit schreek de eekhoorn helemaal weg te jagen. Vandaar deze foto’s vanachter glas.

IJsvogel en eekhoorn. En dat op één dag. Dat het een schoon najaar is!

Read Full Post »