Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for juli, 2012

Bloggen op reis…

Ik was van plan dagelijks een foto up te loaden. Maar het werkt niet. Misschien komt het door die vleermuizen, die de signalen in de war sturen. Of door de vele krekels, die elk draadloos geluid overstemmen. Ook zou het kunnen zijn dat de muren van de veertiende-eeuwse ruïne waarop we bij avondval op ons terras onze voeten schurken de wifi tegenhoudt. Of het is onze fles wijn die in de weg staat. Of mijn laptop praat gewoon geen Frans?

Hoe dan ook: je zult het de komende dagen zonder foto’s of tekst moeten doen. Proost!

Edit: op facebook (zie hiernaast) lukt het wel een foto te plaatsen…

Advertenties

Read Full Post »

Van dochters en zonen

Dochters

je zou ze maken

speciaal

om met witte jurkjes aan

langs bloemen achter vlindertjes te lopen

Grote zonen

je zou ze maken

speciaal

om ze in hun hoogstpersoonlijke wereld van ridders en kastelen te zien verdwijnen

naar het hoekje van kamer of tuin

waar schatkisten verborgen staan

Kleine zonen

je zou ze broekpakjes aandoen

speciaal

om ze op wankele beentjes

aan de hekjes van moestuinen te zien staan

Waarna de ridder op zijn stalen ros springt en onversaagd de poort komt opendoen…

Read Full Post »

We gingen ook nog op circus-workshop, hoorden een sprookje in een woonwagen, aten middeleeuws ontbijt in het MIAT, sprongen met een piraat op een boot, zagen Mega Cindy (de zus van, weetuwel), klommen en sprongen op diverse installaties, verzamelden ballonnen, ijsjes en gratis-plas-bekers, doorstonden regen, koude, zon en zwermen vliegende mieren. En dan, na 3 dagen Gentse Feesten, vroegen ze nog “waarom ze maar zo’n klein beetje mochten blijven”?

En u, wat deed u al tijdens het verlof?

PS De groene (en ook de blauwe) trampolineman gingen saltoënd en schroevend ook nog uit de kleren. Foto voor privécollectie uiteraard :-p

Read Full Post »

Je zult het mij niet snel horen zeggen, maar ik vind dat ik een erg mooie taart heb gebakken.

Dat ik dat zomaar durf zeggen, heeft alles te maken met het feit dat ik het niet zelf uitgevonden heb. Ik had het voorbeeld namelijk ooit eens gepind en – zoals je ziet – niet al te waarheidsgetrouw in mijn hoofd bewaard. Tot zover dat fotografisch geheugen (slechts 0.001 procent van de bevolking ofzo heeft ècht een fotografisch geheugen en kan na het bekijken van een foto met een tijgerkat tellen hoeveel strepen die heeft). Als er één goede reden is waarvoor ik een smartphone of tablet zou willen, dan toch wel om de online-recepten naast mij op het aanrecht te kunnen leggen. Maar goed, een mooie taart dus, in alle onbescheidenheid.

Het recept komt uit mijn hoogstpersoonlijke Receptenboek voor Tweeverdieners met Drie Kinderen en Teveel Nevenactiviteiten. Het gaat als volgt:  Koop een pak kruimeldeeg, leg dit op de bodem van een bakvorm en bak af. Meng vervolgens een potje opgeklopte room met een half family-pack Philadelphia, een beetje citroensap en vanillesuiker naar smaak. Bestrijk de taart met dit witte mengsel. Stapel vervolgens al het fruit dat je kan vinden en zorg voor wat aardbeien, trosbessen en kersen met de steeltjes er nog aan voor een natuurlijk effect. Werk af met eetbare bloemen (oost-indische kers, viooltjes, madeliefjes, enz.).

Smakelijk!

PS In het geval van bloemen: Eetbaar ≠lekker (maar niet verder vertellen)

PPS Mijn vloer was proper! Zoals in PROPER!!!! Maar op een zwarte vloer zie je altijd stof. ALTIJD! Koop NOOIT een zwarte vloer! En kom zéker niet op het idee om daar een foto te nemen, zèlfs niet als de lichtinval er zo schoon blijkt te zijn!

Read Full Post »

Rutger Kopland is overleden

Herdenk hem met zijn lijflied, groot geworden in Watou:

ONDER DE APPELBOOM

Ik kwam thuis, het was
een uur of acht en zeldzaam
zacht voor de tijd van het jaar,
de tuinbank stond klaar
onder de appelboom

ik ging zitten en ik zat
te kijken hoe de buurman
in zijn tuin nog aan het spitten
was, de nacht kwam uit de aarde
een blauwer wordend licht hing
in de appelboom

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van hooi, er lag weer speelgoed
in het gras en verweg in het huis
lachten de kinderen in het bad
tot waar ik zat, tot
onder de appelboom

en later hoorde ik de vleugels
van ganzen in de hemel
hoorde ik hoe stil en leeg
het aan het worden was

gelukkig kwam er iemand naast mij
zitten, om precies te zijn jij
was het die naast mij kwam
onder de appelboom, zeldzaam
zacht en dichtbij
voor onze leeftijd.

Rutger Kopland

Read Full Post »

De zeldzaamheid van dieren en planten is een relatief begrip. Toch zeker in de tuin Onderdeappelboom. Niet zelden sla ik de bal compleet mis als het over het veel of weinig voorkomen gaat van de plant of het dier dat ik vanuit mijn lodderig oog kan spotten. En dat is ook niet zo heel erg raar: afhankelijk van de aard van de tuin kan een diersoort of plant er zich erg thuis voelen, al is hij globaal gesproken in Vlaanderen misschien quasi met uitsterven bedreigd. Ergens ooit las ik een Nederlands blogje waarin de bewoner meldde dat ze als het ware een plaag van ringmussen hebben. Nochtans een zeldzaam beestje daar. De koninginnenpage en dagpauwoog zijn bij ons dan weer twee veel voorkomende vlinders. In het algemeen gesproken zijn zij nochtans niet het meest in aantal. Zwaluwen zijn hier dagelijkse kost, terwijl ze in aantal blijken af te nemen, en het roodborstje zie ik gek genoeg bijna nooit.

Op het vlak van planten zijn er veel die ik (West-Vlaming) niet ken en dus als zeldzaam beschouw, terwijl ze hier (Vlaamse Ardennen) vrij normaal blijken te zijn. Wespenorchis, is er zo eentje. Nooit gezien in mijn ouderlijke streek, en nu een weide vol bij ons thuis. Andersom: de bolderik, waarvan meneer Eigenwijze Tuin ooit wat zaad tussen een schapenbil moffelde, doet het bij ons bijzonder goed, waarop mijn collega uit Vlaams Brabant aan de hand van soortenbank en de verspreidingskaarten jaloers kwam tonen dat het toch niet zo’n veel voorkomend plantje is.

Maar meestal, we moeten eerlijk zijn, ken ik er gewoon niets van. Het kwikstaartje, bijvoorbeeld, dat sinds dit voorjaar onze tuin als hometown heeft uitgekozen en ons elke avond komt verrassen met haar capriolen. Zeldzaam vogeltje, dacht ik meteen. Maar het blijkt een heel gewoon beestje te zijn, met weinig mensenangst. De groene specht, die zo vaak op ons gazon te zien is, onthaalde ik de eerste keer met kreten van verrukking. Wie heeft nu nog een specht in zijn tuin! Wel, velen blijkbaar. En wij heel regelmatig. Hij komt samen met de mussen op de ligzetels of op de paaltjes van de omheining zitten. Gezelschapsdier bijna. En we kijken al bijna niet meer op.

Verder hebben we de neushoornkever, die we nog steeds met de regelmaat van de klok zien. Het eekhoorntje, de egels, de marter, allemaal normaal gezelschap voor ons. Wat is zeldzaam en wat is het niet? Eén iets kan ik je verzekeren, de kreet waarmee ik gisteren mijn pas aangetrokken kous terug uitzwierde, kan niet anders dan een aanwijzing zijn voor de zeldzaamheid van dit monster!

Niet dus, het is een vrij veel voorkomend insect, dat wel eens binnen durft wandelen bij regenweer. Neem daarbij een openstaande achterdeur, en een omgevallen paar botten met kousen erin, en je weet hoe het beest daarin gesukkeld was. Maar zelfs nu ik dat weet, zou ik even hard opnieuw schreeuwen 🙂

Read Full Post »

Vakantiestemming

Ik was een beetje vergeten dat ik een blog heb, geloof ik 🙂 Maar dat zit zo: nu het vakantie is, zijn de uren waarop de kinderen naar hun vakantieactiviteiten moeten worden gebracht zo mogelijk nog oncombineerbaarder met het werkleven. Dat werkleven zelf legt tegenwoordig ook al weer onaanvaardbaar veel beslag op mijn vrije tijd. En als de tijd dan toch eens vrij is, dan willen we de kinderen vakantie gunnen zoals wij die hadden, ‘indertijd’: met uitgebreid thuis zijn en niet weten wat tijd is. Heel veel ijsjes eten, en elke avond een bad vol achtergebleven zand. Blauwe plekken en geschramde ellebogen. En een wasdraad vol wapperende zwempakjes en stukjes ontplofte waterballonen in het gras.

Neen, het weer doet niet mee. Al zijn we ondertussen zo ver gevorderd in onze verdraagzaamheid dat we 20 graden en half bewolkt een redelijk mooie dag vinden. We eten buiten, desnoods met een fleece aan, maar de keren dat we drie maaltijden per dag hebben kunnen buiten eten zijn toch op één hand te tellen. Maar niet getreurd; we genieten zo veel als mogelijk. Bijvoorbeeld, met de eerste tomaten!!!

En o grote ironie in deze rotzomer: de buitentomaten blijken eerder rijp dan die in de schuur/serre…

Verder eten we elke dag een kommetje bessen met veel slagroom, heel gezond!

De moestuin, die ziet er na twee weken negeren door teveel werk, onderbroken nachten en algemene slappigheid (waar ik vanaf ben sinds ik op doktersadvies dagelijks zoutchips mag eten! 🙂 ) heel, euh, ‘groen’ uit…

Maar dat is niet eens erg. Eens half juni kan de moestuin wel tegen wat onkruid. Ondertussen heb ik de rijtjes kiemende wortels van het onkruid ontdaan, maar de bonen, maïs en kolen laten zich niet vangen door die almacht rondomrond en groeien gewoon verder. Ik ben niet van plan nog veel te wieden nu. Gewoon rond de kiemplanten alles proper houden, en dan net voor de herfst de bedden piekfijn proper maken en afdekken. Lui tuinieren, je moet het durven. en de andere zijde van het middenpad ziet er wel wat beter uit dankzij de mulch.

En het meest van al ben ik blij met de woorden van de mama. Die zei: “Ja, je hebt gelijk, het staat vol onkruid en je zou dagen kunnen werken om het wat proper te krijgen. En toch, je ziet dat het een beheersbare tuin is geworden. En ook echt mooi. Onkruid of niet, ik geniet er echt van om hier gewoon naar buiten te zitten kijken. En jullie doen het toch maar, met drie kinderen, en twee veeleisende jobs, en al jullie bezigheden. Je moet mij niet vertellen hoeveel dat vraagt. Maar de kinderen zullen van jullie een heel mooie jeugd gekregen hebben en van de tuin hebben jullie iets moois gemaakt.” Gho, moet ik uitleggen hoe blij ik daar mee was? 🙂

Read Full Post »