Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for augustus, 2013

De werkdag

Het mooie aan een lange vakantie is dat je in een staat van tijdloosheid geraakt. Ontbijten en avondmalen zijn niet meer aan uren gebonden; uren maken plaats voor het meten van warmte en de plaats van de zon; namen van de dagen worden genoegzaam vergeten, en weken worden wezenlijk eindeloos. Maar vakanties eindigen. Altijd. Ooit. Zo ook voor ons, op zondagavond rond 23u waarop we agenda’s openden, noodgedwongen in mailboxen piepten, en de komende week verdeelden in shiften voor hem en voor haar. Behalve het groot verlof zijn ook het aantal dagen waarop je kinderen in de vakantie van hot naar her moet sleuren in een poging om eind augustus een staat van ontspannenheid te bereiken redelijk eindeloos. Maar onze zaakjes waren geregeld: het kleinste appeltje kon terug naar de onthaalmoeder, en de oudste onderdeappelboompjes waren bij de grootouders langs mijn kant ondergebracht. Op dinsdagavond zou ik ze daar ophalen en op woensdagochtend zou meneer onderdeappelboom hen doorvoeren naar de grootouders langs zijn kant. Zo was de week waarin onze provinciestad geen opvang organiseert wegens kermisweek toch overbrugd.

Maadagochtend, 4u, worden we wakker gebeld. Oma laat weten dat dochter onderdeappelboom een astma-aanval heeft (het is niet echt astma, maar laat het ons daarop houden) en is een beetje ongerust. Ik probeer gerust te stellen, geef uitleg over puffer en aerosol, en ben verrassend goed in druppels, mg en namen van medicijnen voor slecht 4,5 uur slaap op de teller. Oma belooft terug te bellen als ze ongerust blijft, wat een slechte afspraak is van mij, want zo blijf ik liggen wachten op een telefoontje dat niet komt.  Als ik tegen 5u toch in slaap dreig te vallen, begint de gsm van meneer onderdeappelboom op de vensterbank te dansen; een geheel eigen manier van wekker zetten die perfect werkt (al overweeg ik hem zo’n appje cadeau te doen waarbij je eerst een wiskundig raadsel moet beantwoorden voor hij stopt met rinkelen :-)).  Eén van ons beiden begint de werkdag altijd zo vroeg mogelijk en werkt dan bijvoorbeeld van 7u tot 15u30, om tegen 16u30 aan de schoolpoort te kunnen staan. De ander brengt de kinderen tegen 8u30 naar school, en werkt dan van pakweg 10u tot 18u30. Ja, de kinderen zien mijn echtgenoot vaker dan ikzelf, maar in ruil daarvoor moeten ze maar minimaal naar de buitenschoolse opvang, een fantastische maar tezelfdertijd door mijn moederkloekenhart verwenste uitvinding.

Aldus raakt iedereen uiteindelijk op zijn werk en bij de onthaalmoeder en begin ik tegen 10u met het wegwerken van 500 maitljes, peanuts tegenover andere jaren; ik heb duidelijk verlof genomen op een ogenblik dat de rest van de wereld dat ook deed. Om 12u en om 14u blijk ik een vergadering te hebben. Vergaderingen zijn bijna dagelijkse kost voor het werk dat ik doe. Het nadeel is dat ze meestal tot nog meer gemail leiden; het voordeel ervan dat ze ook al eens tot beslissingen leiden. In het algemeen zijn er twee types vergaderingen: deze waarbij alles perfect is voorbereid, het verslag nauwelijks van de eerder opgemaakte agenda verschilt, en heel veel knopen worden doorgehakt. In het andere type vergadering hangt één en ander af van de inspiratie van het moment en is een resultaat veel minder gegarandeerd. Maar die tweede categorie is vaak wel leuker om bij te wonen. Gelukkig krijg ik van elk type vergadering één vandaag. De eerste efficiënt, de tweede met meer horten en stoten richting beslissing. Wat ikzelf voor zo’n vergadering doe, hangt sterk af van de voorzitter van de vergadering waar ik mee samenwerk. Er zijn vergaderingen waarbij ik nauwelijks meer doe dan notities nemen, andere waarbij ik regelmatig geconsulteerd wordt, en nog andere waarbij ik zelf quasi de leiding heb. En zo hoort het ook: ik werk dan wel voor de academische wereld, maar behoor er niet toe. De kennis en ervaring zit bij de academici zelf. Mijn taak is alleen om op te volgen, coherentie te verzekeren, en vragen te stellen: ‘weten jullie dat daar ook al zo’n initiatief bestaat?’ ‘heb je rekening gehouden met het feit dat je hier een eerdere beslissing tegenspreekt?’ ‘zouden die punten niet ook behandeld moeten worden,’ ‘wat vind je van dit en dit alternatief’, enz. De beslissingen zijn hun beslissingen, maar vanop de zijlijn zie je de dingen anders dan de mensen die er midden in staan, en dat blijkt vaak erg nuttig.

Ergens tussen vergadering 1 en 2 in (waarop ik overigens wonderwel wakker blijf ondanks de weinige uren slaap) is er een sms. De onthaalmama blijkt onverwacht ziek geworden te zijn en moet de opvang voor de rest van de week sluiten! Ik sms meteen de echtgenoot: ‘bel babysit voor di-woe-do – uitleg volgt’. Een minuut later een sms van de echtgenoot: ‘ze kan niet’. Sms terug: ‘zoek oplossing voor morgen aub – ben in verg’. Mijn gesms zal geen bijster professionele indruk geven, maar de deelnemers aan de vergadering zijn in een overleg gewikkeld waarin ik moeilijk kan onderbreken om te zeggen dat mijn jongste zoon geen opvang heeft morgen.  Dan een sms van meneer onderdeappelboom terug: ‘mijn pa komt morgen’. Dat dan toch al! (Later blijkt dat we geen andere opvang voor de andere dagen vinden, en moeten we beiden elk een dag spoedverlof aanvragen; nooit leuk, al raken onze tomaten dan eens opgebonden en de bessen gesnoeid).

Tegen 17u30 ben ik al 400 mails door (geen rekening houdend met de 30 nieuwe die erbij gekomen zijn – de hele wereld is ook terug uit verlof nu…). Dat is het voordeel als je achterloopt met e-mailverkeer: op den duur beantwoorden de berichten zichzelf wel 🙂 Oma antwoordt ook nog eens op mijn sms dat alles weer ok is met de dochter.

Op automatische piloot rijd ik van het werk rechtstreeks naar het stadpark/bos en loop daar tot mijn verbazing voor het eerst drie toertjes ipv de gebruikelijke twee. Meteen een kwartier extra gelopen (en ik houd sindsdien de 3 toeren met gemak vol :-)), en dat ondanks de weinige slaap en het ongezonde eten (lees: een twix en een doosje cecemel) dat ik om 16u nog naar binnen gooide! Maar het lopen doet goed . Het is dé plek waarop ik de dingen kan overdenken en waar de meeste tekstjes vorm krijgen. Hoe lang ze ook zijn, na een avondje joggen krijg ik ze probleemloos op papier.

Wanneer ik iets na 20u thuis kom, blijkt het jongste appeltje nog stralend wakker. Dus lezen we na mijn douche nog even boekjes en maken we puzzeltjes, steken we een paar ikea-schuifjes in elkaar voor het bureautje van dochter onderdeappelboom, profiteren een beetje van de exclusieve aandacht (hij dan 🙂 ) terwijl broer en zus er eens niet zijn, en wanneer het kleinste appeltje om 21u uiteindelijk besluit naar zijn bedje te willen, ploffen we in de zetel en beseffen plots: honger! Geen van beide heeft ook nog maar de geringste zin om eten te maken, maar gelukkig biedt onze diepvries standaard plaats voor het weldadige koninkrijk van dokter Oetker. Dat ook ons flessenwater op blijkt te zijn, is evenmin een probleem: de gedeelde karmeliet smaakt uitstekend. We passen onze weekplannen nog eens aan de nieuwe omstandigheden aan, beantwoorden allebei enkele mailtjes, en struinen tot slot nog eens door facebook en de standaard online. We verzaken ostentatief aan de lonkende mand was (strijk mij! strijk mij!,), het gazon (ik ben veel te lang!) en de vloer (red mij snel met een schuurborstel of dweil!). De overgang van vakantie naar werkleven moet nu ook weer niet al te heftig zijn. Of was het dat al?

En dan is het weeral 23u, moet de broodmachine worden ingesteld, vaatwas uit en ingeladen  (nachttarief bij ons),  en ontbijttafel klaar gezet (binnenkort ook weer boekentassen en brooddozen klaar zetten, zwemkalender checken, turnpantoffels kwijt zijn, en zien of er geen briefjes opduiken met ‘u mag morgen een klein plat kussentje meegeven’…) en tot slot: de wekker gezet. Om 5u50. Morgen is het mijn beurt om vroeg te beginnen werken.

Deze ‘werkdag’ kadert zowaar in een idee voor mijn echte werk. Dit is een test: heeft iemand er iets aan te lezen hoe andermans dag eruitziet? Is dat niet oeverloos saai? Zijn er dingen die er teveel of te weinig in staan? Krijg je zin om zelf ook eens je werkdag neer te pennen? Alle reacties van harte welkom!

Read Full Post »

Terugblik vanaf dag 15

Frankrijk dus. Nog maar eens. Maar elk stukje Frankrijk verschilt als een ander land van het vorige, waardoor niets de met Frankrijk vervlochten Belg ervan weerhoudt jaarlijks dezelfde rit naar hetzelfde buurland te ondernemen. Min of meer toch.

In het concrete geval van onze reisbestemming dit jaar, verschilde onze reisbestemming van de vorige in het feit dat er geen reisgids van bleek te bestaan. En ook in het feit dat we ons daar niet bewust van waren. Terwijl reisvoorbereidingen andere jaren bestonden uit tergend traag aftellen en watertandend virtueel prospectie doen van toekomstig geluk in de vorm van kastelen, steden, rivieren en andere toeristische en kunsthistorische trekpleisters volgens Michelin of Routard, waren we nu in een fase waarin Werk het enige woord was dat ons leven vorm gaf. En Gezin natuurlijk. En de per definitie onmogelijke combinatie ervan. Aldus stelden we pas op vrijdagmiddag vast dat er in heel ons provinciestadje geen reisgids over het gebied te vinden was (met uitzondering van 3 blz. in de groene Michelin) en ontdekten we op de daaropvolgende zaterdagochtend om 3u40 in de wagen dat onze bestemming op 6 uur en 30 minuten rijden lag. Tot zover de voorbereiding.

Onze bestemming: de Charentes. Ergens ter hoogte van Poitiers. Poitiers? O ja wacht eens, iets van de slag bij Potiers ofzo. Van Clovis? Of de middeleeuwen? Ja daaromtrent zo. En sindsdien niet meer veranderd. Aldus dat dachten wij toen we de ‘oprit’ van ons vakantiehuisje op reden:

DSC_0625

Een prachtig zeventiende-eeuws domein, volledig verscholen in een bos (dat deel uitmaakt van het domein!). Een tiental huisjes in totaal, waarvan twee voor de bewoners, drie voor huurders, en de rest als schuur, opslagplaats, met een schijnbaar oeroude kar erin, enz. Dat we naar iets ouds gingen, dat wisten we. Ik verklap u zonder blikken of blozen dat wij schandalig veel geld aan vakanties besteden. Wij hebben na jaren van luxeloos kamperen een onaanvaardbare behoefte aan enige luxe op vakantie. Wij vinden ons werkleven bij momenten lastig. Daarmee dat onze vakantie dat niet ook moet zijn. En we zien het hele jaar door al zoveel volk; laat ons in onze vakantie dan aub een beetje alleen zijn. De normen zijn dus de volgende: enigszins charmant huisje, geen zicht op andere bewoners, wel een minimum aantal andere bewoners zodat de kinderen eventueel een speelkameraadje hebben, bij voorkeur goedgekeurd op zoover.nl, een gedeeld zwembad voor 4-5 gezinnen, en voorzien van minimum 2 slaapkamers (of een slaapkamer en een bed in de living voor de ouders). Jawel, dat gaat al vlug over zoveel geld dat we het niet luidop durven zeggen. Ik ben beschaamd ja. En u wordt ook even stil hiervan. Zo zij het.

Maar terug naar het begin: hoewel we vooraf dus wisten dat we naar een oud huisje gingen, kon niets ons voorbereiden op de sfeer die het domein en de streek ons te bieden hadden. Niet alleen in de stenen van het huis, maar ook in de wegjes, de velden en de bossen leek het leven uit de jaren 1700 verstild in het stof achtergebleven te zijn. Ons huisje had (achterliggend aan de modernisering) nog de structuur van een open plaats met haard, een stal en een bijkeuken. Vanuit het woonkamertje zagen we zo de meid uit de bijkeuken binnenstappen om een verse hesp boven de haard te hangen. De velden waren kleine lappen gerooid bos, om vee en zichzelf van voeder te voorzien. Letterlijk het hele land (= de regio) is een weggeknipt bestaan van lappen en repen landbouwgrond uit een eindeloos woud, met wegen waarvan je zelden het einde ziet, en steden die vanzelf op een aantal dagreizen ipv een aantal kilometer lijken te liggen. Was er uit het bos een vazal gestapt met robijnrode mantel en fluwelen onderbroek, we hadden hem zonder enige verbazing de hand geschud en vervolgens plechtstatig met de hand op het hart gezegd: ‘Voor vriend en vaderland, de weg is veilig’.

Dat veilig was ook waar. Met uitzondering van de everzwijnen op de invalsweg naar ons huisje. De herten die ’s morgens tot bij het zwembad kwamen gesprongen. De valk en buizerd die boven ons cirkelden. De grote vos die ons ’s ochtends recht in de ogen keek. De vlinders die in zo’n grote getale rond gras en bloemen zwermden dat je er bijna over struikelt. En de konijnen en de haas en de eekhoorn. Maar geen mens te vrezen nee. Er is zo weinig bevolking dat bijna geen enkele straat een naam draagt. Er staan bordjes richting ‘lieu dit Les rabauds’ of andere ‘lieux dits’, en in de dorpjes heten de straten ‘route naar Puye’, ‘route naar Saint-Pierre’. Eenvoud, beste man.

Cultuur dan. Wel, niet echt nee. (de Fransen en de reisgids vinden van wel :-)) Bijzonder stemmige dorpjes. Prachtige rivieren. Een kasteel of een abdij hier en daar (met, dat moet gezegd, uitzonderlijke fresco’s die zeer seculier (want ook heel oud en afgelegen) aandoen). En soms zelfs eens een park of soortement tuin. Foucault, Descartes en Richelieu hebben de streek gefrequenteerd. Maar een held die erin slaagt daar een overblijfsel van te vinden.  Geen grote steden en musea dus. Maar het stoorde niet. Toch niet voor de twee weken dat we daar waren, want daarin herkregen we de broodnodige rust. Het had niet langer moeten duren, nee, want eens uitgerust groeide de behoefte aan cultuur. Maar zoals het was, was het prima. En zelfs een aanrader.

DSC_0491

DSC_0495

DSC_0612

DSC_0635

DSC_0404

DSC_0007

DSC_0100 (2)

DSC_0243 (2)

DSC_0512

 

Read Full Post »

Dag 13 en 14

waarop de jonge James Dean zijn ros aanschouwde

DSC_0388en mevrouw onderdeappelboom haar feilloze instinct om overal ter wereld Engelse dametjes te vinden weer eens tentoonspreidde

DSC_0550Er was ook nog iets met inpakken geloof ik. Zucht…

Read Full Post »

Dag 11 en 12

Op dag 11 werd het weer langzamerhand wat dreigend

DSC_0095en maakten we het ’s avonds, bij kletterend onweer, zo gezellig dat de oudste zoon onderdeappelboom spontaan ‘zalig kerstfeest’ zei

DSC_0241Dag 12 was al even fantastisch rotweer, waardoor we een lange rit naar het walhalla der kastelen ondernamen

DSC_0371Op de imposante wenteltrap mochten we jonkvrouw Della Pomma ontmoeten

dochterbewerktDe graaf, Maestro Du l’Arbre della Pomma, en de gravin, mevrouw della Pomma, née Du Chasse de Flandre, waren naar verluidt druk doende met hun andere, vanzelfsprekend talrijke en rijkelijk van zonen gespijsde kroost.

Het mag toch beter weer zijn, morgen.

Read Full Post »

Dag 10

(was gisteren blijkbaar niet doorgekomen; dag 11 zal voor morgen zijn samen met dag 12)

Waarop we een beetje cryptisch werden

DSC_0158en de avond van nakende weersverandering getuigt (enfin, op groot formaat toch :-))

DSC_0151

Read Full Post »

Dag 8 en 9

Waarop de volmaaktheid gloort…

DSC_0609DSC_0676

Read Full Post »

Dag 7

Waarop we een verdomd mooie kerk zagen

DSC_0553

En genoten van al het goede dat Frankrijk heeft te bieden

DSC_0593

Read Full Post »

Older Posts »