Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for januari, 2014

Ik zag hoe vandaag zestig jonge boompjes in onze straat werden aangeplant.
Zestig boompjes! Terwijl er toch al vijftig stonden…

We wonen in een lange straat. Dat wel. Maar toch: vijftig boompjes, en nog eens zestig erbij! Allemaal rode meidoornbomen en gelderse roos, geloof ik. Honderdentien in totaal…

We wonen in een laan nu! En dat voelt bijna als een gedichtje…

Read Full Post »

Pampoenkoekies

Hierdie resep is maklik om voor te berei vir enigeen die net so tuis is in die taal as in die kombuis. Dit is heerlik en sy waarborg die geskik vir enigeen, selfs vir diegene met ’n bietje vetjies om die middellyf.

DSC_0851[1]Bestanddele voor 6 porsies

650-700 g pampoen, afgeskil, in blokkies gesny

125 ml koekmeelblom

5 ml bakpoeier

5 ml fyn kaneel

Knippie sout

2 eiers, geklits

Gerasperde skil van 2 lemoene

Olie vir vlakvetbraai

Kaneelsuiker en suurlemoenwiggies vir garnering

Metode:

Plaas pampoen in ’n kastrol met bietje water en kook oor matige hitte tot sag en gaar.

Dreineer en skep pampoen uit in ’n sif door die kastrol om te dreineer. Indien pampoen waterig is, kan dit in ’n kastrol verhit word oor matige hitte sodat die oortollige vloeistof kan verdamp.

Laat afkoel en vryf pampoen met ’n houtlepel deur ’n growwe sif.

DSC_0860[1]
Sif koekmeelblom, bakpoeier, kaneel en sout saam.

Klits eiers en gerasperde lemoenskil saam.

Voeg pampoen en geklitste eiers by gesifte bestanddele. Meng deur. Dit sal ’n taamlike slap beslag wees, maar dit moenie te loperig wees nie.

DSC_0864[1]

Verhit olie in ’n braaipan, skep lepels vol van beslag in verhitte olie en braai tot goudbruin alkante.

Dreineer op absorbeerpapier en sprinkel kaneelsuiker oor die bodem van ’n opdienbord. Rangskik pampoenkoekies op bord en sprinkel weer kaneelsuiker oor. Garneer met suurlemoenskyfies en sit voor.

DSC_0867[1]

Dit recept kreeg ik op 30 december 2002 per mail van mijn broer. Ik vond enkele dagen geleden een print van dat mailtje (ik had toen nog geen computer en las en printte mailtjes in de bib) in oude boeken die ik aan het sorteren was. En toevalligerwijs was er nog een pompoen in huis…

En de finale beoordeling? Het heeft iets van wentelteefjes. Het is zeker een recept met potentieel, maar zoals wij het aten, was het een beetje mossel noch vis; het leek zowel hartig als zoet, en hoewel het lekker was, vonden we het ook een beetje vreemd (hoewel de oudste zoon onderdeappelboom ze heerlijk vond).  Ondertussen vond ik hetzelfde recept al terug met dubbel zoveel bloem. Dat lijkt mij inderdaad beter; dan zal het meer op een dessert gaan lijken. En je moet er blijkbaar ook echt veel suiker op doen. Zodus: zeker eens proberen dit recept. Of wat googelen op andere recepten van pampoenkoekies; het blijkt een Zuid-Afrikaanse specialiteit.

Read Full Post »

Afgaande op wat ik lees bij collega-bloggers (nu ja, collega: zij bloggen; ik lees hun blogs ;-)) en elders in papieren en virtueel letterland zijn er heel wat mensen die ervan uitgaan dat ons nog een streepje strenge winter staat te wachten. Mij niet gelaten; ik zou heel graag nog even de vrieslucht ervaren die er tot nog toe niet of nauwelijks was. Tot dan lijkt de tuin zich toch ook maar aarzelend over de lentestreep heen te laten trekken.

DSC_0807

Dat de sneeuwklokjes boven staan, hoeft weinig verwondering te wekken in deze tijd van het jaar. Ook bloeiende rozen zijn normaal. Maar zo afgeladen vol met knoppen als ze vandaag staan, heb ik het nog tijdens geen enkele januarimaand gezien. En nieuwe blaadjes maken ze normaal maar eind februari (de rozen die ik staan heb, tenminste). En kijk:

DSC_0813

Sommige bolgewassen springen letterlijk van vreugde uit de grond (slechte foto)…

DSC_0820En bij de helleborussen is er een kleine klimaatverwarring waar te nemen. Want terwijl de witte zich momenteel nog maar statig uit de grond rolt (normaal voor deze tijd van het jaar)…

DSC_0819

Hebben de paarse hun vol ornaat al aangetrokken (waar ik dat anders maar eind maart zie).

DSC_0817

Tijd voor een dagje verlof, medunkt, om eens in de tuin te vliegen en meer van dat schoon te bestuderen…

Read Full Post »

De dag van stevia

Sinds een jaar experimenteer ik met stevia, en ter gelegenheid van mijn verjaardag (de 35ste al, sjjjt), besloot ik een integraal steviadessertenbuffet bij mekaar te brouwen. Ik nam daar net voor iedereen aanviel een foto van, met de kwaliteit die eigen is aan feestjes en haastige foto’s.

DSC_0783

De driekoningentaart was gekocht bij de bakker (die ze gelukkig wel zelf maakt (en bereid was er drie koningen in te steken (drie kinderen in huis, weetuwel…)), maar de rest maakte ik zelf. Ik bakte rozijnenkoekjes, rodebessentaart (met braambessen; slechte keuze), tiramisu-lekkerste-manier (recept volgt later nog), amandelframbooskoekjes en chocoladeijs. De enige toegift die ik aan ‘gewone’ suiker deed, was de merengue van de rodebessentaart, die niet wil rijzen zonder ‘echte suiker’. Stevia is de weg van het experiment, en rijzen of bewaren doet het in tegenstelling tot ‘echte suiker’ niet. Het is dus moeilijk te gebruiken voor gebak, maar voor koekjes gaat het goed, en voor ijs ook. Laat mij even het recept met u delen van de koekjes hier op de voorzijde:

DSC_0794

Meng 125 g boter met 60 g (stevia-)suiker. Voeg 1 eierdooier en een zakje vanillesuiker toe. Zeef 200 g bloem en kneed tot een glad deeg (mijn ervaring is dat dit te droog is, en ik voeg er meestal toch het eiwit aan toe om tot een normaal, vast deeg te komen. Ook een beetje melk kan helpen). Het recept vraagt om een uur te laten rusten, maar dat vergeet ik altijd in te calculeren, dus dat komt er nooit van. Vervolgens: rollen tot een rol van ongeveer 3à4 cm doorsnede. Rol de volledige rol snel even door een bodempje melk en vervolgens door amandelschilfers. Snij de rollen in plakken van maximum een cm dik. Druk de onderkant van elke plak even in een bodempje melk en vervolgens in amandelschilfers. Waar je duim was, is nu een kuiltje. Doe daarin een klein beetje frambozenconfituur. Midden in de oven bakken gedurende ongeveer 15 minuten op 175°C. Het recept voorziet na het bakken nog een laagje glazuur, maar dat doe ik nooit; ik vind het met die confituur zo wel zoet genoeg.

Voilà zus, hier het recept dat je vroeg 😉

En zagen jullie de roos op tafel? Niet helemaal ongewoon in de winter, maar ook nog vol knoppen, ondanks de eerste vrieskou van de winter deze nacht!

Read Full Post »

De laatste van de verborgen plekjes onderdeappelboom is de vijver. Die is natuurlijk allesbehalve verborgen, want al meermaals, met of zonder pluimvee, in winter of zomer op deze blog verschenen. Maar laat ik het toch allemaal maar eens samenvoegen tot een geheel eigen vijverstukje.

Om te beginnen, laat ons de vijver in het late voorjaar:

DSC_0407

maar eens vergelijken met de vijver midden (natte) winter:

DSC_0688

DSC_0836

Een verschil in debiet, en geen klein beetje. De verste oever deint al vlug één tot twee meter uit, het gras wordt een modderpoel, planten verdwijnen diep onder het water, en de eenden eten het lis op. We overwegen al een tijdje om de meest fluctuerende vijverrand toch maar eens te verstevigen, en er een steigertje boven te maken zoals de biodiverse tuin dat heeft. Maar voorlopig laten we het nog, letterlijk, aanmodderen. We probeerden alleen de nabijgelegen bodem wat te verstevigen door de aanplant van een rijtje knotwilgen:

DSC_0089

Ik toonde u de vijver ook al eens bij diepgevrozen winter.

DSC_0889

Zo’n ononderbroken pak ijs zal er nu niet meer liggen, gezien de aanwezigheid van de eenden en ganzen, voor wie we altijd een zwemplek (tegen de vos) vrij houden. (ook de eerste foto dateert uit de tijd dat er nog geen (of onvoldoende) eenden en ganzen waren).

Maar om één of andere reden neem ik de foto’s altijd vanuit hetzelfde oogpunt. Ik nam daarom speciaal voor jullie in de loop van het voorjaar ook eens foto’s van aan de zuidelijke kant van de vijver (de kant waar je normaal op uitkijkt vanuit mijn standaard perspectief), waarbij je een beter beeld krijgt hoe de vijver in de helling ligt ingeplant.

DSC_0091

DSC_0092

Het enorme pak groen bestond lange tijd uit zevenblad. Alleen maar zevenblad. Kan je je voorstellen hoeveel vierkante meter zevenblad dat is? En ter afwisseling: netels. Zucht… Maar zo langzamerhand verliest het zevenblad zijn strijd tegen onze zeis. Meer en meer nemen andere ‘bodembedekkers’ zoals stinkende gouwe en hondsdraf de plaats van het alomtegenwoordige zevenblad in. Deze twee nieuwkomers zijn ook woekeraars, maar minder agressief. En vooral: waar je ze uittrekt, blijven ze (toch een jaartje) weg. Dat kan van zevenblad niet worden gezegd.

Daarom kijk ik ondertussen al wat vrolijker rond naar de grond rond de vijver. En wie weet zal het ooit een echt gazonnetje worden, met hier en daar wat wilde bloeiers. Wie weet hé, binnen een jaar of 40 ofzo 🙂

Voor wie geïnteresseerd is in de verandering van de vijver, plaatste ik hier ooit al eens een stukje. Je leest er onder meer waar het water vandaan komt. Verder grijpen we eigenlijk niet in. Er worden geen bladeren van de bodem weggehaald, zelden kroos geschept, niets aangeplant. Twee keer per jaar wordt de vijver gigantisch groen, geel en bijna brak. Dat kan weken duren. En van de ene dag op de andere is dan al het kroos verdwenen en is het water weer kraakhelder.

Dat de str*nt van de eenden niet zo goed is voor de waterkwaliteit en de kikkers en salamanders die er leven, kan ik me wel voorstellen. Maar die eenden houden door hun beweging wellicht ook het kroos wat in toom, en – zeer belangrijk – werken samen met onze zeis tegen de opwas van netels, zevenblad en onkruid, en houden het gras kort. En dat is dan ook weer werk voor ons gespaard. En van alle voordelen van de vijver, vind ik het gesnater van de eenden bij hun ochtendbad nog altijd één van de mooiste geluiden om ’s morgens mee wakker te worden.

DE VERBORGEN PLEKJES ONDER DE APPELBOOM

deel 1: de perceelsgrens

deel 2: de ‘dreef’

deel 3: het boomgaardje

Read Full Post »