Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for mei, 2016

Terwijl de vorige job nog rijk gezegend was met verlof, kan ik mij nu eigenlijk geen verlofdagen meer permitteren en moeten de spaarzame vrije uren thuis dus van des ochtends tot des avonds in detail gestructureerd en uitgedokterd worden. Meestal, als ik op valavonden tussen kinderdienst en laptopeisen nog even door de tuin kuier, scan ik het onkruid, de uitgebloeide bloemen, de te planten planten en al het andere meer en minder werk dat moet worden gedaan. Ik knip de taakjes uiteen in uren en minuten, beoordeel waar ik grondig te werk moet gaan, en waar een half werk ook volstaat. Ik overloop in gedachten gereedschap en zaad, monster de lengte van het gazon, en weeg bloemen en moestuin tegen elkaar af. En altijd, na dit ommetje, eindig ik met een Plan. Een Perfect Plan. Waarmee alles wat ik gedaan wil hebben precies zal passen in de uren die ik vrij heb.

Enkele dagen geleden had ik opnieuw enkele vrije uren. Bepakt en bezakt met mijn Plan trok ik monter de tuin in. Feilloos zou ik zijn. Rechtstreeks op mijn Doel af! Het Plan: alle grassen wieden uit het wilde-bloemen-zaaiperkje. Te beginnen vanaf 8u30 ’s ochtends, als ik terug thuis ben na het heen-en-weer-rijden met kinderen naar school. Laat mij u even meenemen in de effectieve chronologie van de dag.

1. Ik breng de kinderen stipt op tijd naar school. Yes.

2. Ik blijf te lang op school (Aangezien ik nu niet naar mijn werk moet, kan ik de kinderen toch beter verwennen door wat langer op de speelplaats te blijven, niet?) en begin daardoor later dan gepland.

3. Het stuk waar ik zou moeten beginnen ligt in de schaduw en het is nog erg vroeg en dauwig en rillerig. Ik verkies het stuk in de zon waar eigenlijk niet zoveel gewied moet worden, maar goed, het is maar voor heel even.

4.  In dit stuk in de zon staan netels, en die komen van onder een omheining, waarachter een koertje is dat ook al vol onkruid staat. Wat goed dat ik daar kom, dan kan ik dat koertje ook eens proper maken, want dat vergeet ik altijd en staat nooit op een Plan!

5. Voor die netels verkies ik na 7 stuks dan toch mijn tuinhandschoenen aan te doen. Ommetoertje naar binnen.

6. Nu ik toch handschoenen aan heb, ga ik eerst even die vervelende roos met die kleine venijnige doorntjes snoeien. Rozen snoeien, ik doe dat graag. Ik denk terug aan Paolaklusjes en de tijd dat ik een roos kreeg en de geboorte die daarbij hoorde. Ik denk allemaal mooie en interessante dingen, van dromen en plannen, en vroeger en nu, en de rozen worden in zen-tempo gesnoeid…

7. Ha, er is zon op het stuk waar ik initieel wou beginnen. Dan maar daar onkruid gaan wieden.

8. De meidoorn hangt in de weg en prikt voortdurend in mijn rug. Enkele takken meidoorn snoeien dus.

9. Ik vind mijn snoeischaar niet.

10. Na enkele minuten nadenken herinner ik me dat ik rozen heb gesnoeid en vind de snoeischaar daar terug.

11. Nu ik de meidoorn onderaan snoei, zie ik heel veel hagewinde. De onstuimige snoeren volgend kom ik in de moestuin terecht.

12. Wat is dat nu in de moestuin? Mijn erwtenrek van vorig jaar is op de kolen gewaaid! Dus ik doe het rek weg en zet het gaas rond de kolen weer vast.

13. O, en de erwten staan in bloei! En zie ik daar wortelscheutjes? Dan doe ik beter eerst die distels weg die ook terug opkomen. En de radijzen uitdunnen, voor het te laat is! Zou ik de aardappelen al aanaarden? Of nee, eerst nog radijzenzaad zoeken en bijzaaien.

14. Ik kom bij zinnen, stop en wil verder doen met de meidoorn.

15. Ik vind mijn snoeischaar niet.

16. Ik vind ze terug bij de wilde bloemen en ga daar dan toch verder met onkruid wieden.

17. Ik verlies géén tijd met kruiwagens leeg maken. Zoals u weet: er kan altijd nog een beetje bij.

18. Het is bijna middag. Mijn handen zijn vuil omdat ik mijn handschoenen ergens achtergelaten heb. (maar waar?) Dat wordt dus vroeger stoppen om nagels te schrobben.

19. Nu is het echt middag; ik heb maar 1 ipv 3 vierkante meter van het beoogde perceel kunnen wieden. Maar de kinderen moeten worden opgehaald, het is woensdag. En nu ik een keer thuis ben, kan ik ze toch niet in de opvang laten wachten? Dus toch maar wat vroeger vertrekken dan voorzien…

20. Die avond breng ik dan toch de kruiwagen weg. Net voor ik de composthoop bereik, kan ik de extreem linkse neiging van het gevaarte onkruid niet meer bedwingen en valt alles wat boven de rand uittorende zonder pardon op de grond. Op het restant onkruid met rozenblaadjes dat nog in de kruiwagen ligt, prijken twee damestuinhandschoenen… Nu alleen die snoeischaar nog.

 

 

Read Full Post »