Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘bomen’ Category

Vandaag was ik bij uitzondering thuis op woensdag; bracht de oudsten naar school, en maakte vervolgens van mijn hart een steen waardoor ik in staat was de jongste naar de onthaalmoeder te brengen (dat hoort niet, als je thuis bent, en in zekere zin maakt het ook niet gelukkig zoiets te doen). Daardoor kon ik echter wel gaan lopen deze ochtend. Als bij wonder ben ik er in geslaagd de voorbije weken telkens bij daglicht te gaan lopen, waardoor ik in het bos (stadspark) kan lopen en die ellendige piste met die ellendige korte afmeting (670 meter) en die ellendig vele toertjes kon vermijden. Zoals ik de passie voor 20 lengtes zwemmen ontbeer, zo ontbeer ik ook absoluut het plezier van pistelopen. Gisterenavond zou ik me er voor het eerst aan wagen, en bleek de verlichting kapot. In het donker op een soms gladde Finse piste is mij te risicovol, waardoor ik dus deze ochtend mijn herkansing nam.Het was zalig herfstweer. Geen wind, veel warme zon, prachtige herfstkleuren, in het park zowaar twee keer een eekhoorn en talloze vogels gezien.  Bij thuiskomst brak de zon net door het steeds freler wordende bladerdek, en nam ik (snelsnel, voor ik op sintjacht zou gaan) enkele foto’s met de idee deze avond te bloggen over de 14 bomen die afgelopen weekend werden geplant, hoe het kwam dat ik er zelf geen enkele plantte, en hoe de  tanende tuinliefde eindelijk weer wat veld wint. Maar kijk, de foto’s dus, van een soortement voortuintje wegens twee bomen aangeplant:

DSC_0583Van de aangeplante cornus kousa en de verplaatste magnolia kobus…
DSC_0575En van de tuin tout-court, waar het een af- en aanvliegen is van vogels, en waar we in het luchtgat rechtsboven nog een kornoelje en een lijsterbes plantten.

DSC_0580Enfin, foto’s van de tuin dus, waar ik dan vanavond vanalles zou over vertellen. En in de namiddag zou ik dan nog foto’s nemen van de nieuwe fruitbomen, want de ochtend was zo zonnig dat het wel lente leek.

In Gent (op sint-jacht) hing er al een heel ander wolkendek. En deze namiddag voelde ik tot in de toppen van mijn tenen dat er sneeuw op komst was, ondanks het feit dat regen normaal veeleer een kleine stijging van de temperaturen inluidt. Menige lachbui was mijn deel. Maar geen enkel voorvoelen kon mij waarschuwen voor wat ik daarnet zag bij het naar buiten kijken.

DSC_0586

DSC_0587Ik vermoed dat het er bij jullie ondertussen ook zo uit ziet? (zonder de slechte effecten van flits en spot dan uiteraard). Ik ga zelf nog eens checken aan het raam. Ik kan het maar niet geloven.

Read Full Post »

Maretak

Ik zei: “Ooooo, kijk, maretak!”

DSC_0986

Ik nam het fototoestel. Zoomde in.

En ik zei: “Oooooo, kijk, maar een tak”.

DSC_0985

“Je bent wel heel tevreden over je eigen woordspeling, hé,” zei meneer onderdappelboom droogjes.

“Enorm,” zei ik.

 

Read Full Post »

Bestaat er een woord voor ‘druk’ dat minder belachelijk klinkt dan ‘druk’? En beter is dan hyperdruk? Ook al geen ‘overdruk’, want dat is een soort kopie, in uitgeverstermen toch, waar ze kopie eigenlijk ook niet kopie noemen maar kopij. Maar nu gaat het begot weeral over mijn werk 😦

Terugkomend op de tuin: we gingen eigenlijk een nieuwe voederplank maken. We, dat is dan meneer en oudste zoon onderdeappelboom, aangezien de eerdere pogingen van mevrouw onderdeappelboom nu niet meteen onder de noemer ‘succes’ vielen. Ik zou me er dus niet meer mee moeien. Maar door een spijtig vertrek van grootmoeder onderdeappelboom naar het rusthuis, kwam haar voederplank, eerder gemaakt door de papa van mevrouw onderdeappelboom, naar de tuin onderdeappelboom, ter ere van de oudste zoon onderdeappelboom, die nogal een heel speciaal boontje voor zijn opa heeft. En jawel, ik kan nog veel moeizamere lange zinnen bedenken!

De voederplank dus, waarvan ik daarnet gewoon ‘hop’ een foto nam, die misschien zelfs nog mislukter zou kunnen zijn, als ik echt mijn best had gedaan :-)Vier mezenbolletjes verdwenen spoorloos, vooraleer ik facebookgewijs door vriendelijke lezers op de eksters gewezen werd. Die zag ik daarna nogmaals een volledige bol wegroven. Daarop maakte ik de bolletjes met een elastiekje vast, die een uur later al losgepikt werden door de eksters. Nu rijg ik eerst een koord door de bolletjes en bind die vervolgens vast rond de voederplank. Oudste zoon onderdeappelboom, die zo graag zijn echte hamer en zaag eens wil gebruiken, gaat nu een kerststalletje maken in plaats van een voederplank, want al zijn tractoren en boerderijdieren passen niet in standaard-kerststalletjes…

Verder amuseren we ons nog altijd buiten. Toen ik zaterdag thuis kwam van mijn werk (hup, daar is het al weer), moest ik van de kinderen plat op mijn buik in het gras gaan liggen. Toen kreeg ik maar liefst vier grote herbruikbare tassen èn een volledige big-bag bladeren over mijn heen, die ze die morgen met meneer onderdeappelboom hadden samen geharkt.

Van zodra ik recht gekrabbeld was, kreeg ik al opnieuw een lading over me heen.

Dus zijn we maar gewoon een uur lang collectief onnozel blijven doen met al dat bladplezier.

En toen kwam een storm die het hele zootje netjes tot onder de haag en bomen blies. Fantastisch toch; waarom zou een mens in godsnaam bladeren harken, behalve om er mee te spelen?

Read Full Post »

Lievelingsboom

Bij de vele tuinwerken die we dit voorjaar plannen, hoort ook de aanplant van één of twee bomen op het gazon. Tijdens mijn studiebezoekje aan de Eigenwijze Tuin vrijdag was ik nog maar eens jaloers op die warme gezelligheid die daar in de tuin heerst (ook al probeerde de Eigenwijze Tuinier dat allemaal bescheiden te relativeren; het is hem niet gelukt). Eén van de dingen die bijdraagt tot die gezelligheid is de aanwezigheid van bomen op het gazon; in tegenstelling tot de redelijk kale grasvlakte die wij hebben. Nu zei ik eerder al dat bomen bij ons een moeilijk gegeven zijn door de hellingsgraad van onze tuin. Waar je in een vlakke tuin netjes langs de stam onder de kruin door kijkt, kijk je bij ons al snel recht op de kruin en wordt het vergezicht een dichtgezicht.

En toch… we gaan het proberen. Een boom vlakbij het terras, voor meer gezelligheid op het gazon. De vraag is alleen: dewelke? Misschien eens geen fruitboom, maar een mooi bloeiende prunus? Toch maar die Magnolia Kobus, ook al is die uitheems? Moeten we gaan voor mooie herfstverkleuring van de esdoorn? Het lichtspel van een moeraseik? De mooie vorm van een notelaar? De bijzonder schors van de Japanse sierkers? Mag schoonheid primeren op de hang naar inheemse planten (als ze niet overheersend zijn)? En is zo’n voorjaarsbloeier dan niet saai voor de rest van het jaar als hij uitgebloeid is?

We raken er maar niet aan uit. En dus vraag ik het maar eens aan u, alwetende lezer. Wat is uw lievelingsboom? En waarom precies?

 

Read Full Post »

Klaar!

Ze zijn geplant.

Behalve die ene appelboom dan, die je daar vooraan nog ziet liggen, maar daar was meneer onderdeappelboom nog mee bezig toen ik persé een foto wou nemen wegens schoon ochtendlicht en al (dat als sneeuw (lees: sluierwolken) voor de zon verdween van zodra ik ter plaatse was…)

Als bij toeval liepen we op zaterdag nog de tuinman tegen het lijf die ons eerder al hielp met gras zaaien. Hij stelde voor nog snel even te komen frezen vooraleer we op zondag zouden planten (en hij liet met veel plezier het riet staan met een mooie uiteenzetting over holenbroeders en heel wat rologen toen hij het over te propere tuinen met te propere mensen had). Met als gevolg dat we nu een braak stukje land hebben waar we alle kanten mee uit kunnen.

Rechts van het riet zullen we gras zaaien. Daar komt een speelveldje voor de kinderen (de enige vlakke plaats in de tuin). Maar links, tussen de fruitbomen? Een bloemenweide misschien? Dat zeist in elk geval al makkelijker dan een grasveld. Ach, we hebben nog tot het voorjaar om na te denken…

Read Full Post »

“Als ik een goede boer ben, dan moet ik je zeggen dat daar niets gaat groeien,” verzuchtte één van de kwekers bij boomkwekerij De Bock toen ik hem vertelde over onze plannen om van het stuk achter de vijver een klein boomgaardje te maken. Maar dat was geen nieuws: de grote strook riet achter de vijver laat er geen twijfel over bestaan hoe nat het wel is, en de populieren van de buren maken het samen met onze eigen beuken en eiken ook nog eens tot een erg schaduwrijk stuk grond. Tel ‘nat’ en ‘donker’ bij elkaar op, en je weet meteen dat je een ongeschikte plek hebt voor een boomgaard.

Maar, ook voor al de andere opties die we bedachten (bloemenweide, groentetuin, enz.) is de grond ongeschikt. En voor het houden van dieren zijn wij dan weer ongeschikt. Of beter: daar achten we onze tijdsindeling ongeschikt voor. Naast al de rest wat we al doen ook nog bieten verzamelen en schapen voeren, eventueel kweken en slachten, ook nog verzorgen en binnen de omheining houden. Nee. In de toekomst misschien wel weer, maar druk als we bezig zijn met onze drie kleine prutsen voorlopig liever niet.

En dus kwamen we terug bij onze boomgaard uit. Zouden slecht groeiende bomen niet nog altijd meer opleveren dan helemaal géén fruitbomen? En als we nu ook nog eens laagstam namen, zodat we de paar appels die eraan zullen groeien dan tenminste ook zullen kunnen plukken? Toegegeven, het is absoluut niet zo mooi, en er hangt ook een maatschappelijke afkeuring boven, alsof je door het kiezen van laagstam per definitie een artistieke nul bent. Maar artistieke nul of niet, wij willen graag fruit van onze boompjes, en dus bestelden we, in overleg met de snel bijgedraaide kweker van De Bock, een hele rits bomen naar de smaak van mevrouw onderdeappelboom (vroege en late soorten), de nostalgie van meneer onderdeappelboom (hou je vast) en de goedkeuring van meneer De Bock (die er de sterkste soorten voor ons uitkoos). Zullen dit weekend worden geplant:

– Een walnoot parisienne (de enige hoogstam, met een noot die iets groter is dan de klassieke okkernoot)

– Appels: een oogstappel (vroeg) en een Essing (sappig appeltje uit de Vlaamse Ardennen, ideaal voor taarten, appelmoes, enz.) We hebben overigens ook al een Gloster (knapperige eetappel) en een reinette de ch^enée in onze tuin)

– Mispel, omdat mevrouw onderdeappelboom de bloei daarvan zo mooi vindt

– Kersen: een gele Sp¨¨ate Knorpelkirsche (is pas eind juli rijp, en door de gele kleur laten de vogels ze hangen) (we hebben ook al een kers Hedelfinger in de tuin)

– Krieken: mevrouw onderdeappelboom wou morellen, voor confituur en sausjes, maar meneer De Bock raadde ons Pater Stefaan aan, genoemd naar een pater uit de abdij van Affligem die deze extra sterke variant van de kriek ontdekte.

– Pruimen: een pruim Opal (blauw) en een Reine Claude D’Ouillins (geel). Daarnaast vroeg meneer onderdeappelboom aan mevrouw onderdeappelboom of ze bij De Bock zou durven vragen of ze toevallig wisten wat de echte naam is van de pruimen die ze in de Druivenstreek ‘blauwe paterskloten’ noemen. Dat durfde mevrouw onderdeappelboom, en meneer De Bock antwoordde zonder veel verpinken dat dat een ‘Belle de Louvain’ zou moeten zijn, die in de Vlaamse Ardennen blijkbaar ‘hengstekloten’ wordt genoemd. Van paters naar hengsten, ik zeg niets… Maar deze soort hebben we dus ook gekocht.

– Perzik: Fertile de Septembre. Mooie naam. Goede perzik.

– Peer: een conference omdat mevrouw onderdeappelboom die lekker vindt, en een Comtesse de Paris als bewaarpeer.

En nu we toch bezig waren, namen we ook nog wat extra bessenstruikjes mee:

– jostabes

-trosbes Blanka

– trosbes Rolan

– trosbes Zitavia

-zomerframboos Golden Everest

-zomerframboos Glen Clova

– Japanse wijnbes (3 stuks)

– Myrtille (2)

– rode bosbes

Hoe we het gras tussen de bomen van het toekomstige boomgaardje gaan kort houden, weten we nog niet. Kippen? Cavia’s? Een bloemenweide en een zeis? We zien wel. De bomen en de opbrengst ervan zullen we sowieso hebben. En zeggen dat diepvries en berging nu al te klein zijn…

Read Full Post »

Een boom met een hoekske af

Read Full Post »

Expansie-drang

De mama van mevrouw onderdeappelboom liep even in onze tuin rond en stelde terstond voor dat we beiden ons werk zouden opgeven.

En een esdoorn-kwekerij zouden beginnen.

Productie verzekerd.

Read Full Post »

Boeketje bloemen in de boom

Eén van de mooiste, hoewel minst opvallende bloesems, moet wellicht die van de esdoorn zijn. Vanop enige meters afstand lijken er maar wat gele plukjes op de takken te staan, te vergelijken met een uitkomend blad van om het even welke boom, maar van dichtbij zijn het prachtige bloemtrosjes, omhuld met de eerste aanzet van het blad.

bloei esdoorn

Na enig wikken en wegen boven een aantal bomen-boeken, stel ik vast dat wij een Noorse esdoorn hebben. Redelijk inheems dus, of in elk geval voldoende inheems om er goed van te genieten. Toen we ons huis kochten, zat deze boom verstopt achter een gigantische treurwilg en linde. De linde hebben we laten staan (overigens blijkt de esdoorn van nature ook graag naast lindebomen voet aan de grond te zetten, dus wie weet is hij er zelfs vanzelf gekomen), maar de treurwilg hebben we om diverse redenen (vooral de eeuwige schaduw die hij wierp) een kopje kleiner gemaakt. Hij moet zich nog een beetje aan zijn nieuwverworven ruimte aanpassen (hoewel een boom daar nooit helemaal in slaagt), maar zijn dieprode bladeren (veel donkerder dan die van de Japanse esdoorn) brengen nu al een mooi evenwicht in een voornamelijk groene tuin. En dan zijn er de toekomstige ‘helikoptertjes’ die behalve een aanslag op de grond (we kunnen een kwekerij van esdoorns beginnen met de gekiemde zaden die ik jaarlijks uittrek) hopelijk ook leuk speelgoed voor de kinderen zullen zijn. Echt verkleuren doet hij niet in de herfst, maar de bijna leerachtige bladeren die dan naar beneden vallen zijn sowieso ook een erg mooi zicht.

Read Full Post »