Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘gras’ Category

Properkes

Het is iets Vlaams, denk ik, het dwaze idee dat er tussen bloemen en gazon een grens moet zijn. Alsof er van nature een strook beton tussen gras en bloemen groeit. Of om de bloemen als aapjes op te sluiten in een borderkooi en het gras te vrijwaren van (o schrik!) allerlei andere groeisels die niet op gras gelijken. Idioot.

’t Is daarmee dat wij tegenwoordig boordjes leggen ūüôā Sja, kijk, dat is zeer charmant h√©, zo’n natuurlijke grens tussen bloemen en gras. En ik heb er ook geen bezwaar tegen dat bloemsels allerlei in mijn gazon gaan groeien. Maar de Eeuwige Wederkerende Oprukking Der Grasachtigen wekelijks te lijf gaan om die (uiteraard helemaal niet zo) natuurlijk grens tussen gras en bloemen te vrijwaren, dat is er teveel aan. We hebben er helemaal geen tijd voor ook. Waardoor het gras meestal in golven over onze niet-gras-perken heen rolt.

DSC_0110En aldus is in het constante afwegen tussen ‘ecologisch verkieslijk’ en ‘arbeidsarm en dus gezinsvriendelijk’ de balans dit keer helemaal naar Vlaamse Properheidsdrang doorgeslagen. Afboorden dus die handel!

DSC_0111Proper h√© ūüôā En nee, dat zijn geen prachtig mooie kleiklinkers of recuperatiestenen of kasseistenen waar ik al zolang van droom. Kasseistenen zijn zwaar en je moet diep graven. Recuperatiestenen hebben we niet. En kleiklinkers zijn duur en je hebt er v√©√©l nodig om te leggen. Daarnaast vinden we √©√©n rugpati√ęnt in het gezin meer dan voldoende, dus waar mogelijk wordt diep graven of gesleep met cement vermeden. Op bovenstaande foto, naast het bessenpark, werden de stenen zelfs helemaal niet ingegraven. Ik rijd er regelmatig met de grasmachine op, en de kinderen lopen er toertjes over. Dus vroeg of laat zakken die wel in de grond.

Rond het terras was de afstand kleiner en mocht het wat properder (jaja, daar ook al! :-))

DSC_0266En ik ben zelfs begonnen aan de andere border (je moet het doen met een foto door het raam van de inkomhal. Snertweer!)

DSC_0305

En kijk, ik ben toch zo content met dat propere beeld. En dat het zo weinig tijd kost. En dat we nu alleen √©√©n keer per jaar het gras moeten afsteken langs al die eindeloos lange boordjes omdat ze anders toch ook wel eens overwoekerd raken… ūüôā

Read Full Post »

Het pakje van 1750 g

Er was een tijd dat ik mij verbaasde over de vriendelijkheid van mijn medebloggers. Hoe snel ze te hulp schieten. Hoezeer je je op je gemak voelt bij hen. En dat je vaak nog meer blijkt te delen dan de liefde voor de tuin (wijn, whisky, trappist, enz. :-)). Ondertussen w√©√©t ik al dat mijn medebloggers zo zijn, maar dat wil niet zeggen dat ik het vanzelfsprekend vind. Integendeel, ik sta er nog steeds verstomd van. Zo bijvoorbeeld meneer Fruitberg….

Enige tijd geleden liet ik me in een reactie op één van zijn stukjes ontvallen dat de bloem die hij op foto toonde bij ons maar niet wil groeien. Luttele uren later zat er al een berichtje in mijn mailbox dat hij er gerust wat van kon missen. En nog wat mailtjes en slechts enkele dagen later zat er een pakje in onze brievenbus:

DSC_0077

Een pakje van maar liefst 1750 g…

En in dat pakje…

zat een zakje…

DSC_0079En in dat zakje…

zaten drie zakjes…

DSC_00803 zakjes vol madeliefjes begot! Maar liefst 1750 g madeliefjes!

De kinderen, pas jarig geweest, beschouwden het als een schitterend cadeau en lieten het plantwerk luiweg aan de moeder over. Ze zijn wèl zelf aan het broeden geweest op een danku (we moeten een taart bakken voor die meneer, mama!). Maar de mama hoopt vooral dat ze meneer Fruitberg eens ergens tegen het lijf loopt en een pint ofzo kan trakteren.

Hoe ons gazonnetje er nu uitziet? Dat zal ik u laten weten als het niet regent ūüôā

Read Full Post »

Krokussen zijn decoratief

Gewoon op zichzelf.

Of als achtergrond voor de voeten van dochter onderdeappelboom.

En voor de eerste kennismaking met gras voor het kleinste appeltje.

En dat allemaal in het half uurtje tussen thuiskomst en etenstijd, terwijl de potten op het vuur stonden en niemand zeurde of zich verveelde.

Ik mis dat precies toch niet, de winter…

Read Full Post »

Herftswerkjes

“Of wij dat eigenlijk nuttig vinden”, moest een vriendin weten, “zo die bladeren samen harken?” “Ja”, zei ik met overtuiging. “Tenminste toch op een druilerige herfstdag waarop de kroost zich verveelt…” Want in andere omstandigheden, laat dat duidelijk zijn, rapen wij geen blad van de grond. Laat je niet wijsmaken dat ze je gras verstikken of mos gaan cre√ęren. Tegen het einde van de herfst zijn alle bladeren sowieso van je gazon gewaaid, tot daar waar de wind haar spel niet verder kan spelen omdat er hagen, bomen of borders zijn. En precies daar horen die bladeren gedurende de rest van de winter ook te liggen: als beschermlaag op en tussen de planten. Bladeren harken: nee dus!

Behalve dan die dode dag vorige week: zoon theatraal aan het zuchten, dochter al enige keren vol overgave en zelfmedelijden zichzelf op het tapijt gegooid, jongste zoon gelukkig volmaakt tevreden op zijn speelgoed sabberend in zijn park. Toen keken vader en moeder elkaar veelbetekenend aan, zetten ze koffie en krant aan de kant, en zei de moeder: “Kom dochter, we gaan samen tekenen.” En toen zei de vader: “Kom zoon, we gaan samen bladeren harken”.

Een rollenpatroon, we weten het, maar je doet de dochter nu eenmaal met niets meer plezier dan met kleurpotloden, en de zoon met niets meer dan samen buiten werken (ongeacht of dat nu met mama of papa is weliswaar). En op zo’n moment ga je niet principieel tegen rollenpatronen in, want het domste wat je kunt doen is een kind dat zich verveelt iets voorstellen dat het nog stommer vindt dan zich te vervelen (neem het van mij aan: ze kunnen zich daar in wentelen, in dat verveel-gevoel, tot jij er nog veel meer last van hebt dan zij).¬† En bovenal is de zoon nu toch zeker dat hij later boer gaat worden. Nadat hij alle poppen gedoopt had, was zijn wens om meneer pastoor te worden in √©√©n keer van de baan en kwam de boerderijdroom weer boven drijven. Zijn enige zorg was nog waar hij een tractor zou kunnen kopen, maar nu opa hem ‘de tractorwinkel’ (Ford New Holland) heeft laten zien, staat er niets zijn droom nog in de weg: hij wordt boer. En oma mag eten voor hem maken terwijl hij op het land werkt; zo heeft hij dat geregeld. Wanneer we nu samen langs Vlaanderens wegen snorren, vergast hij ons van tijd tot tijd doodernstig op uitdrukkingen zoals: ‘Kijk mama, dat is een mooi veld.’ En als rasechte boer moest hij dus ook bladeren leren harken. Meer dan de helft is ondertussen van het gras verdwenen, maar om de bladblazerminnende buren, die verheugd vanuit hun veranda naar de werken zaten te loeren, toch niet in de waan te laten dat we nu propere mensen waren geworden, hebben vader en zoon daarna een volledige kruiwagen bladeren terug over mevrouw onderdeappelboom heen gekieperd. Nog maar zelden zoveel leedvermaak op het gezicht van meneer onderdeappelboom gezien: “Haha, en die dachten dus echt dat wij onze bladeren gingen opkuisen!” ūüôā

Een ander herfstkarweitje: eten hangen voor de vogels. Hoewel de bouwvallige voederplank van 2 jaar geleden nog altijd koppig stand houdt, kochten we bij de meubelwinkel uit Gent en Deinze voor maar 7 euro nog een extra voederhuisje. De prijs zowel als de kwaliteit doen sterk vermoeden dat mijn zelfgemaakte bouwval dit nieuwe voederhuis lang zal overleven, maar hier kunnen de kinderen tenminste zonder gevaarlijke toeren zelf mezebolletjes in hangen.

En wat een succes! Terwijl ik de jongste zoon voedde op schoot, zagen we koolmezen, winterkoninkjes, roodborstjes, vinken, mussen, merels en zelfs een groenling zich tegoed doen aan het voedsel. En stuk voor stuk kwamen ze ook even vlak voor het raam poseren, minutenlang fotogeniek stilzittend, terwijl ik de handen vol had met de baby, en mijn vingers van frustratie bijna opat.

En natuurlijk, toen ik dan eindelijk w√®l het toestel vasthad, stopten ze massaal met eten… E√©n mus slechts verwaardigde zich nog dichtbij te komen. En je denkt toch niet dat die nog op de voederplank of netjes voor het raam wou zitten? Tuurlijk niet! Quasi onzichtbaar op de grond gaan eten, dat wel ja. En zie je nu wel dat het hier proper is? Ge kunt er zelfs van de grond eten, ha!

Read Full Post »

De avond nadat we Eigenwijze Tuin hadden mogen bezoeken, besloten we ons gras niet meer af te rijden. Of toch althans een deeltje ervan.

We vervloekten onszelf wel een beetje dat we er het jaar daarvoor nog gras hadden gezaaid. Zonder graszaad hadden we direct de ideale basis voor een bloemenweide gehad. Maar niet getreurd, lang gras is ook niet lelijk, en we genoten de hele zomer lang van alle sprinkhanen en kikkers die er hun toevlucht zochten.

Dit weekend hielden we de najaarsmaaibeurt:  eerst eens met de zeis erdoor (ik dacht dat dat in de ochtenddauw beter zou gaan; maar dat viel nog lelijk tegen), en daarna met de grasmachine op de hoogste stand. En dan nog al het afgemaaide gras afvoeren natuurlijk, want wilde bloemen doen het beter in verarmde grond.

Ondertussen had ik wel al wat bloemetjes opgemerkt: een beetje wilde peen, een boterbloemetje en enkele vlasbloemetjes. Er is een niet geringe kans dat de wilde bloemetjes die elders in de tuin staan, uiteindelijk ook naar deze ‘wilde’ zone gaan komen. Maar dat vraagt tijd, en er zijn ook andere oplossingen: ecoflora. Niet dat ik nu al uit mijn vel barst van enthousiasme voor deze kwekerij (duur!), maar het is wel nog altijd de enige plaats waar je zomaar wilde bloemen kunt kopen. Dus daar ging ik om:

Duizendblad
Agrimonie
madeliefje
campanula rapunculus
wilde peen
damastbloem
margriet
grote muur
boerenwormkruid

en nog een paar die ik even vergeten ben. 39 stuks in totaal.


In het pakketje zaten ook nog 10 stuks daslook en 10 stuks bosanemoon. Die laatste plantte ik eerder al, maar bosanemoontjes groeien niet eender waar, en het is een beetje zoeken naar een plaatsje waar ze zich goed voelen. Hopelijk lukt deze tweede poging beter.

En dan was er ergens dit weekend en vandaag ook nog een beetje tijd om in de moestuin te werken. Ik weet dat die normaal nog vol winterprei, kolen en andere zou moeten staan, maar hier bij ons is hij al leeggeroofd en wordt hij klaargemaakt voor de winter. Ik ben in de loop van de nazomer de strijd tegen het steeds terugkerende gras een beetje verloren, en daarom worden de bedden nu kaalgeplukt, ontdaan van gras, en oppervlakkig omgespit. Als je dan toch spit, dan nog altijd beter in het najaar dan in het voorjaar.

Werken in de tuin is leuk, maar weten dat het werk ten einde loopt voor de komende winter, en zo langzamerhand beginnen terugplooien op het leven binnenshuis is eigenlijk ook heel genoegdoend.

Read Full Post »

Klavertje vier

Een mooi gazon is een rijk gazon. Dik van gras en mos, sappig groen, en vol madeliefjes, boterbloemen en (hoewel liever niet in overwoekerende mate:) ook paardebloemen. Helaas kunnen wij daar alleen nog maar van dromen: ons gazon is nog niet zo zacht en mossig, de eerste boterbloemen steken nog maar net de kop op, en in plaats van madeliefjes hebben we ereprijsjes (mooi!) en … klaver. V√©√©√©√©√©√©l klaver. En naar het schijnt overheerst dat op de lange duur het gras. Dat zou h√©√©√©l jammer zijn, want dan moeten we het een beetje intomen, terwijl wij nu dagelijks kunnen genieten van blote kinderteentjes in de klaver:

Als de kinderen van al dat rondlopen dorst krijgen, dan maken we vlierbloesemlimonade met onze vlierbloesemsiroop: een fles water, een hoeveelheid siroop naar eigen believen, en dan nog wat verse citroen, verse munt √®n enkele schijfjes komkommer. Die laatste gewoonte heb ik overgehouden aan een au- pair-verblijf in Engeland, waar ze heuse Cucumber Parties houden.¬† Maar het is geen ongezonde gewoonte. In tegenstelling tot dat broodje chips bijvoorbeeld. Hm, lekker! ūüôā

Read Full Post »

Het vallen van het blad

’t Schijnt dat we voor de winter best nog eens ons gras zouden afrijden. Maar dan zijn we dit wel kwijt:

PICT0007

En dit:

PICT0006

En dat is allemaal zo heerlijk herfstig mooi.

PICT0010

Read Full Post »

Jawel, kleinburgerlijk, eng van geest en kortweg idioot als we zijn, hebben wij een zitmaaier. Meer nog: wij vinden het slim om een zitmaaier te hebben, want hoe groot de liefde voor de zeis ook is, ik zie me er nog geen 1000 m¬≤ gazon mee millimeteren (al werd dat in de¬†late 18de eeuw¬†wel degelijk gedaan, stel je voor, dat is dan wellicht om de halve meter bijslijpen tot hij spiegelt van scherpte). Maar waarom heb je ook 1000 m¬≤ gazon, vraagt de ecologische¬†lezer zich nu terecht af. Wel, om veel redenen. E√©n ervan omdat we nog verder moeten nadenken over de ‘inrichting’ van de tuin (er moet nog ergens een schuur bijkomen, de bloemperken moeten groter, er is de hellingsgraad om rekening mee te houden, enz.) en gras dan¬†voorlopig de beste oplossing lijkt. Een tweede reden omdat gras afrijden nog altijd sneller gaat dan bloemperken onderhouden en dat¬†snelheid in huidige tijden van¬†gigantisch tijdgebrek immens belangrijk is. Drie omdat gras zaaien net iets goedkoper is dan planten kopen (wat in tijden van verbouwingen dan weer meegenomen is). Wild laten groeien van het gras zit er – met uitzondering van¬†een experimentele zone van 4 m¬≤ – ook nog niet in, want de distels overheersen nog en die handmatig uittrekken vraagt ook weer heel veel tijd. Dus, samenvatting: wij hebben zo’n kitcherig gazon en we zijn er content mee.

Maar dan het zitmaaieren van zo’n gazon. Dat lijkt sneller te gaan dan achter een machine aan te lopen (maaibreedte en dergelijke), en dus kochten we een tweedehands exemplaar. En nadat meneer onderdeappelboom zich er al √©√©n keer aan had gewaagd, vond mevrouw onderdeappelboom dat zij dat ook moest leren.¬† Zo gezegd zo gedaan klim ik des avonds op dat machien en laat mij geduldig door meneer onderdeappelboom uitleggen waar alles zit, hoe ik moet starten, waar ik de messen naar beneden kan laten, enz. Nadat alles duidelijk is, zet meneer onderdeappelboom mij nog in vitesse, doet een stapje achteruit, en laat weten dat als ik nu de pedaal los, dat ik dan vooruit zal gaan.

Jaaaaaaaaawaaaaaaaaaaaadde…. Nog voor ik besef dat ik mijn voet van de pedaal heb gehaald, stuift dat ding¬†als een kanonskogel¬†de helling af, terwijl ik er als Lambik op een losgeslagen paard achteraan hang, mijn stuur vastklemmend tot mijn knokels wit worden¬†om toch maar niet helemaal van mijn stoel te daveren, en ondertussen met argusogen vaststellend dat de omheining van de vijver (en dus ook de vijver zelf) met schrikbarende snelheid dichterbij komt. Aldus aan mijn machien hangend, schiet mij een daarnet vergeten vraag te binnen: “De rem?! Meneer onderdeappelboom, waar is de reeeeeeeeeeeeeeeeeem????”. Net op tijd besef ik dat ik gelukkig nog aan mijn stuur kan draaien, scheer daardoor rakelijks langs de oude salamanderput, schuif net niet uit mijn stoel op dat schuine vlak¬†, en¬†daver vervolgens al roepend en schreeuwend¬†de helling terug¬† op richting meneer onderdeappelboom, vastbesloten rondjes te draaien¬†tot mijn stem boven het lawaai uitgaat. Natuurlijk beslissen de buren op zo’n moment net om met z’n allen onkruid te gaan trekken (met zicht op ons gazon) en natuurlijk is op zo’n moment ook de papa type-man-die-alles-kan-en-het-nog-perfect-doet-ook van het buurmeisje op bezoek √®n aan de scheidingsdraad aanwezig om te zien hoe ik het doe en even te zwaaien. En dan ben ik natuurlijk zo beleefd om al toerend op ons grasveldje nog even terug te zwaaien ook, op het nippertje de pas aangeplante appelboom ontwijkend en alweer weg voor het volgende rondje.¬†Meneer onderdeappelboom staat ondertussen dubbelgeslagen van het lachen de ellende aan te zien, maar vindt dan toch¬†de adem om tussen zijn lachtstuipen door¬† te vertellen dat ik¬†het ontkoppelingspedaal moet indrukken. Ondertussen bedenk ik¬†dat ik ook gewoon het contact kan uitzetten en val vervolgens in √©√©n smak stil, terwijl een wolk van rook en gras rond mij omhoog stuift. Ja, dat komt er dan van als men je niet gewoon ‘in vitesse’ zet, maar¬†onmiddellijk in tweede. Of was het derde? ‘Ja, eerste, dat gaat toch totaal niet vooruit?’ ¬†Al goed dat ik er ook om kan lachen, zo zijn de buren¬†die gierend¬†van tussen hun buxussen tevoorschijn komen niet alleen. Ja, mevrouw onderdeappelboom die het gras afrijdt, het is een waar volksfeest, en we zijn nog niet eens 11 juli; ik had subsidies moeten aanvragen.

Ondertussen is het gras en vooral het onkruid toch gemaaid en zijn er hier en daar al poezelig zachte stukjes waar blote kindervoetjes uitgelaten kunnen op rondrennen. Meer moet dat niet zijn.

PS Ik ben van plan een extra pagina met een soort van plantenfiches te maken, maar dat schijnt niet te lukken met dit thema van website. Ik zal er dus een paar andere moeten proberen, waardoor de boel er hier vermoedelijk regelmatig eens anders gaat uitzien, of, wie weet, gewoon ontploft ofzo.

Read Full Post »