Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Het prille begin’ Category

Niet zo heel erg veel, om eerlijk te zijn. Mooie elektronische plannetjes, bijvoorbeeld, zijn allerminst aan haar besteed. Want hoewel mevrouw onderdeappelboom voor huis en interieur steevast in sketch-up duikt, blijkt zij dat voor het tekenen van tuinplannetjes niet te kunnen. Een potlood dus. En een gommetje.

Ook papier, uiteraard. Maar omdat ik maar halverwege bedacht dat de schaal 1cm=1m redelijk makkelijk rekent en tekent, moest er nog een extra blaadje aan te pas komen. En toen nog eentje. En nog een halfje. Met véél plakband (‘tape’ voor de puristen) om het geheel aan elkaar te hangen. “Plakband is niet zo netjes” schreef mijn leraar geschiedenis 15 jaar geleden ook al op mijn werkjes…

Edoch, na menig uurtje denken en prutsen had ik zowaar een salontafeltje vol plan!

En hoewel ik me niet kan inbeelden dat iemand geïnteresseerd zou zijn in andermans plan (hoewel, ik wel in dat van u!), ben ik toch zo vriendelijk het geheel stapsgewijs te overlopen, te beginnen met deel 1.

deel 1Helemaal links is de straatzijde. Omdat dat ook het Noorden is, zou ik het blad dus een kwartslag moeten draaien, maar u heeft vast een buitengewoon goed ontwikkeld ruimtelijk inzicht, dus dat is allemaal niet nodig.

Aan de straatzijde zijn momenteel alleen kiezels, een clematis montana op de gevel en een hortensia (zo’n mooie met een open scherm, maar naamloos wegens stekje gekregen van de broer). Ooit, in een mooie en verre toekomst, zou ik dit willen aanvullen met nog meer hortensia’s, gras en 2 of 3 kleinere bomen.

Wandelt u bovenaan mee de oprit op. Ooit moet daar iets carportachtigs komen, maar dat is nog niet direct aan de orde. Wel willen we een windscherm voor de schommel (daarnaast), een plaats voor vuilniszakken, en een opslagplaats voor hout voor direct gebruik. De voorlopige oplossing die ik bedacht: palen met ijzers in de grond zetten. Heidematten of wildeschermen ertegen zetten, en klaar is kees. Aan de kant van de schommel zou ik er reukerwten laten tegen groeien. Maar het voordeel van die schermen is dat ze makkelijk weg kunnen als we toch eens met een grotere machine tot in onze tuin zouden moeten komen.

Vlakbij de schommel ziet u het perk met lang gras, esdoorn, linde, zandbak en tafeltje. Deze structuur zie ik niet onmiddellijk veranderen (behalve dan dat ik hoop dat er telkens meer bloemen in komen).

Onderaan, aan de zuidwestzijde, staat nu nog een garage, aka ‘het blogbqqkot‘. Deze moet weg, want hij ontneemt ons heel wat zicht. De bedoeling is om de achterste muur en de vier hoekpalen te laten staan, er extra houten planken bij te doen, en er dan de blauweregen en druivenrank die ernaast staan overheen te laten groeien. Het hoogteverschil zou overbrugd moeten worden met een mooi muurtje met mexicaans madeliefje en valse valeriaan. Maar voorlopig is dat toekomstmuziek, want de prijs voor het afbreken van die garage doet nog altijd pijn aan mijn oren…

Ernaast dan: de moestuin. Die schuift op tot dichter bij de garage/terras, en het kinderhuisje wordt verplaatst naar het andere eind van de moestuin. Hij krijgt een iets interessantere structuur (hoopt ze), met een paadje dat achter de groentebedden door richting kinderhuisje en serre gaat. Door het invoegen van een boogje en eventueel wilgenscherm, hoop ik dat het voor de kinderen een leuk speelpaadje wordt. Moestuinen zijn er niet om uit weg te blijven, ze mogen daar doorheen crossen en plukken wat ze willen. De bloemperken vooraan de moestuin (alles wat groen met rode bolletjes is, is bloemperk) zouden vol moeten staan met plukbloemen. Nog even afwachten of dat dit jaar al allemaal gerealiseerd zal zijn, want het houten terras op het plan moet dit voorjaar ook nog aangelegd worden. En de stapstenen komen er misschien wel nooit. Maar ik wil ze wel.

deel 2In de overgang naar deel 2 trekt onze tuin links en rechts plots zijn armen open en duikelt ook meteen een meter of 3 naar beneden. Links staat al een mooie schuur (compliment aan meneer onderdeappelboom) rechts willen we een serre (werk voor meneer onderdeappelboom :-)). Ik wil verder aanvullen met voorjaarsbloeiende struiken, want die mankeren we nog een beetje. En ook al lijkt het niet zo, toch kijk je vanuit de woonkamer recht op die plek. De grote bergaf vulden we met een bessenpark en grassenborder eromheen. De vijver werd rondomrond omheind met kanstanjehout, en ooit moet de woestenij van zevenblad en wilde pollen een mooi vijverpark worden. In deze zone wil ik verder nog een composthoop (in het midden bovenaan), maar ook daar wordt het zoeken naar een vlakke plek. De rij bomen die je op de bovenzijde/oostkant ziet, zijn een rij ratelpopulieren die ooit een weg hebben gevormd van straat naar weide. Wellicht waren er zelfs 2 rijen bomen, maar deze die op onze wal staan (ruim een meter hoger dan het omliggende land) zijn de enige die overgebleven zijn.

deel 3Deel 3 is weerom weide. Ooit een put van 5 meter diep, maar ondertussen omgewoeld grasland met natuurlijk rietveld. De overgang tussen ‘nette tuin’ en ‘wild stuk’ zou ik met een takkenwal willen markeren. Op de achterzijde werden al fruitbomen aangeplant, en wellicht gaan we het geheel inzaaien met zaadmengsels voor een bloemenweide. Maar dit is nog in overleg. En nog later moet dit stuk een speelparadijs voor de kinderen worden.

En wat meneer en mevrouw onderdeappelboom nu het allergekst vinden? Dat het plan van zo’n gestructureerde tuin lijkt blijk te geven. En dat we daar in werkelijkheid maar weinig van zien…

Read Full Post »

omheining1Een freel lentezonnetje scheen zaterdagochtend blijgemutst het weekend tegemoet. En wij van’tzelfde natuurlijk! Vol werkijver was de papa tot bij ons gekomen om de echtgenoot met de omheining te helpen. Na zorgvuldig overschouwen van krammen, nietjes, assy-schroeven en andere middelen was de echtgenoot tot de conclusie gekomen dat er maar 1 ding was waarmee de omheining perfect tegen de paaltjes kon worden gezet: gyproc-vijzen. En jawel hoor. Ze zoefden erin alsof het boter was, en tegen de tijd dat de eerste regenbuitjes het werkvolk kwamen verfrissen stond 80 meter omheining recht. Joepie! En danku papa! Nu nog poortjes maken en de kippenren toevoegen.

Read Full Post »

Het is bekend dat je bij ecologisch tuinieren niet mag spitten. Dit omwille van het evenwicht in de grond en dergelijke meer. Maar over dit machientje heb ik nergens iets gelezen:

martens

Sja, we hadden even het idee om 3 vrachtwagens grond met de hand en kruiwagentjes rond te voeren, maar dat duurde maar tot we die berg aarde daadwerkelijk zagen liggen. Toen kwamen we snel tot inkeer en werd het telefoonnummer van Huis Martens (geen website te vinden) weer opgediept.  Nee, dit wordt geen blog vol sluikreclame, maar toch even alle eer aan de broers van Huis Martens die erin slagen om woeste grondwerken met natuurliefde te combineren (voor zover als mogelijk natuurlijk). En hoeveel mensen ken jij die zo’n joekel van een machine een elegant allure kunnen geven? Vandaar dus.

Nu was er, behalve de berg aarde die her en der moest worden verspreid, ook een hoop stenen die de grond in mocht. En die lag op de locatie waar mijn moestuintje moet komen. Wat doet meneer Martens dan: Hij schraapt de bovenste aarde van mijn toekomstige moestuin af en legt die in een hoopje opzij. Vervolgens schraapt hij de aarde van het vroegere serretje af (waar al jaren schors, planten (en een occasioneel rattenlijkje) in lagen te rotten) ook af en maakt daar een tweede hoopje mee. Dan maakt hij 5 meter diep een kuil, schuift die berg stenen erin, drukt alles mooi aan en vult het op met de lelijkste aarde. Daarna ging de eerste berg van de bovenste aarde er mooi boven, en vervolgens heeft hij er de tweede berg humusrijke aarde mooi bovenop gestrooid. Zo, ik heb niet gespit, de grondlagen zijn in dezelfde volgorde gebleven, en toch heb ik nu luchtige grond. Ha!  (maar ik beloof plechtig dat ik dit geen tweede keer zal doen; het moge duidelijk zijn dat we nu weinig andere keuze hadden)

Enig nadeel: ondanks de vele leem zit er ook zavel en zo’n blauwachtige grond die ik niet ken in de bodem. ‘Slecht om te telen’, wist meneer Martens mij te vertellen…

Read Full Post »

Tuinpatroontje

Er zijn mensen die in een handomdraai een tuinontwerp met powerpoint ontwerpen, er zijn er die er heuse aquarellen van maken, en je hebt er zelfs die er Sketch-Up voor gebruiken. Ik heb dat allemaal al geprobeerd, om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat niets zo goed werkt als ouderwetse Paint-shop. Althans, in míjn ogen. Kijk maar:

deel-1-aangepast Helemaal links staan rode stokjes. In feite is daar al een bessenhaag aangeplant, maar dat was niet zo goed zichtbaar op de foto. Over die haag later meer.

De groene rechthoek vooraan wijst erop dat dat gewoon grasveld wordt. Onder die rechthoek zie je de restanten van een reusachtige treurwilg, die teveel schaduw bracht, en bovendien al het water uit de grond zoog. Schoonpapa heeft die stronk uit de grond verwijderd. Ik weet niet hoe, ik weet alleen dat de boomzaag halverwege kapot is gegaan, en er nu een krater van jewelste is. Maar ik weet wel dat het buitengewoon fantastisch is dat hij die stronk daaruit gekregen heeft!

De bruine stokjes rond de vijver alias poel wijzen op de kastanjehouten omheining die daar moet komen (het moet veilig blijven voor de kindjes). En op die poel, jawel, komen eendjes! (voor wie goed kijkt zit er zelfs al eentje :-)). Maar over het wel en wee van een poel later meer.

Die paarse vlekken achteraan, tenslotte, wijzen op een zone voor frambozen, bosbessen, enz. Maar dat is wellicht nog niet voor deze zomer.

Het tuinhuis, trouwens, is NIET van ons.  Ik herhaal: NIET!

deel-2-aangepast

De tuin kon niet in één keer op de foto, vandaar nu deel 2, met eveneens de vijver inclusief eendje en omheining. De wirwar van kleurtjes achteraan wijst op een toekomstige bloemenweide (nog af te wachten of we daar dit jaar iets aan doen), en de blauwe vlek daarin op een moerassig stuk vol riet waarvan we nog niet weten wat er mee te doen. (draineren?)

De krulwilg, daar houd ik ook al niet van (bloeit niet, heeft geen vruchten, krijgt geen mooie vorm, sja, krult alleen maar), maar er groeit wel een boerenjasmijn onder, dus die mag blijven. Die bruine rechthoeken moeten een groententuin worden, maar dat durf ik niet zo luid zeggen, want ik reken op een grote mislukking. Het groen wordt een lavendelhaagje, om bijtjes aan te trekken, en (zoals de echtgenoot zo mooi zei): omdat je er daar altijd gaat tegenlopen, en je nu eenmaal regelmatig tegen de lavendel moet lopen om hem goed te ruiken.

‘Echte’ bloemetjes zijn er ook, maar die staan dichter bij het huis en zijn dus niet op de foto te zien.  O ja, er is ook nog ergens een gele rechthoek. Daar zitten bollen in de grond.

Read Full Post »

Dit weekend zijn we al meteen flink in de tuinwerken gevlogen. Op vrijdag werden 3 vrachtwagens aanvulgrond geleverd (met dank aan de noeste verbouwer uit de buurt die een weide met zeer mooie grond heeft uitgekozen om zijn fundamenten in te gieten) die binnen enkele weken zullen worden uitgespreid door de grondwerker die ons al eerder hielp met grond,  bronnetjes en drainage.  De echtgenoot kreeg daarop het goede idee om dan meteen ook onze steenhoop ergens diep onder de grond te laten steken en de echtgenote bedacht dat we dan beter in één ruk door ons ingevallen serretje konden afbreken. Zo gezegd zo gedaan. Op zaterdagmorgen zag het er nog zo uit:

serre

Op zaterdagmiddag lag alles (hout uit het schuurtje, hout van het schuurtje, plastic van het serreke, enz.) op een hoop in het gras, en halverwege de namiddag hadden we 3 schitterende hopen afval, aanmaakhout en brandhout. En jawel hoor: ’s avonds zaten we met ons glaasje wijn bij de stoof en zagen daar het hout branden dat die ochtend nog aan de serre hing. Het leven kan toch mooi zijn…

 

En alsof dit nog niet genoeg was, vonden we in het serreke ook nog een stuk thermopan van ongeveer 1 op anderhalve meter: een kweekbak, een kweekbak voor mijn groenten! (maar daarover later meer; nu ja, hoop ik!)

Read Full Post »

Dit is ‘m dan, de tuin die ik vanonder mijn appelboom wil begapen:

Een tuindroom, in zijn prille begin

Hij heeft het al allemaal in zich, onze tuin, maar hoe het er zal uitkomen, daar mogen wij nog helemaal zelf over beslissen. En laat dat nu precies zijn wat we graag doen! Een snuifje ecologie, een vleugje bloemen, een levendige plas en liefst ook nog wat groenten, dat zou op dit terrein allemaal nog moeten verrijzen. En o ja, ook een appelboom, want die hebben we nog niet…

Read Full Post »