Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘moestuin’ Category

Laven aan de zon

Zo druk waren we bezig met heropleven in de zon, genieten van de warmte en niets doen in het algemeen, dat ik bijna vergat te bloggen over datgene wat we dan wel gedaan hebben. In de moestuin werken bijvoorbeeld. Terwijl het groentetuintje van buurmeisje nog altijd zo’n algemene drang naar hygiëne uitstraalt dat zelfs het onkruid er gillend weg loopt alvorens het nog maar gekiemd is (en da’s nochtans ook een ecotuin), blijft onze moestuin een oase voor gras en kruipende boterbloem (naast een resem minder invasieve onkruidgoden).  Dat is zwoegen dus, elke week weer, maar ik moet en zal het de baas blijven. Niet met een pensioen-moestuinlook voor ogen hoor. Waar ik besluit te stoppen met wieden zouden jullie misschien net beginnen. Maar ik voel mij dus de koning te rijk als de moestuin eruit ziet zoals hieronder.

Nog altijd weinig beweging in een heel aantal soorten zaaisel. Nog altijd geen spinazie bijvoorbeeld, nog altijd maar enkele erwtjes, geen venkel of pijpajuin te zien, en de radijzen met mondjesmaat. Maar we zien wel. Een aantal dingen zaaide ik voor de derde keer. En ik deed ook iets aan De Groote Leegte aan de andere kant van het middenpad.

Ik plantte er een overschot tomatenplanten. Ik plaatste een net over de aardbeien. Ik deed wat onkruid weg waardoor ik zag dat de bonen, die ik eerder al zaaide, hier en daar bovenpiepen. En ik plantte het grootste deel van de kolen uit, inclusief blauwe korreltjes van escar-go. Rare slakken dit jaar. Ze viseren één plant en eten die helemaal dood alvorens naar de volgende over te gaan, in plaats van zo overal een klein beetje te knabbelen.

En daarmee hadden we genoeg gewerkt. Tot nog toe zijn er al héél véél uren in de moestuin gekropen, met weinig resultaat. Tijd om dus ook wat rondsjokken-in-den-hof in te lassen. En even door de knieën te gaan voor het nagelkruid.

En te kwijlen bij de pioen die bijna op barsten staat. Alle pioenen trouwens. Dat zal mooi worden als die eindelijk ontploffen!

Voor de rest was het kindjestijd. De oudsten zaaiden hun bijenbloemenzaad van de Provincie Oost-Vlaanderen uit, en waren druk met tenten, schommels, zingen, radslag, metsen, ijsjes en zo nog het één en ander. En het kleinste appeltje besloot zijn veilige speeldeken te verlaten en ging (met de kousen van zijn zus aan zijn voeten; dat steekt er allemaal niet zo op :-)) de rest van de tuin verkennen.

En dan was er nog een bezoek van de buikbergjes, er was een dagje paradisio, we gingen naar de gavers, en zo nog het één en ander dat ik al vergeten ben. Ja, het waren mooie dagen. Perfect. In alle opzichten…

Read Full Post »

’t Gaat niet goed met de groenten. ’t Is te zeggen: het gaat er ook niet slecht mee. Denk ik. Maar er gebeurt gewoon helemaal niets. De paar plukjes aardappelloof die al boven stonden zijn net niet helemaal vervrozen, de radijzen zijn in pauzestand gesukkeld, en van de uien zijn er dagelijks nog een paar die ik na gevecht met poes of duif terug op hun plaats moet duwen. Maar verder: al dat zaad dat ik tot mijn grote vreugde zo vroeg had gezaaid dit jaar blijft onveranderd zitten waar ik het gestoken heb. Geen spinazie te zien. Geen sjalotjes te zien. Wortels en rode biet onbekend. En zelfs de sla die ik had uitgeplant is de grond in gekropen.

Binnen gaat het beter. De 30 tomatenplanten die ik al naar de schuur had gebracht, hebben de vorst goed doorstaan. Basilicum, juffertje in ’t groen, reukerwten en zonnebloemen groeien goed. Kolen, courgetten en pompoenen piepen bijzonder aarzelend boven de aarde. Wat vertraging door het koude weer, ik weet het, maar het seizoen wordt er daarmee niet langer op. Het is niet omdat we nu de herfst krijgen dat we in de herfst wat extra lenteweer moeten verwachten. En dus is het tijdsbestek dat kolen en dergelijke krijgen misschien wel wat te kort, waardoor ik toch maar eens de boerenmarkt ga bezoeken, op zoek naar wat plantgoed.

In dat ellendig weer hadden we dan ook nog twee jarigen. Ze mochten elk vier kindjes uitnodigen, en tot onze grote consternatie konden ze bijna allemaal komen… Zeggen dat je niet meedoet aan de binnenspeeltuin-hype is één iets. Maar acht vijfjarigen een halve dag entertainen bij hagelweer is iets geheel anders… Maar kijk, met muzikaal pak ging de tijd toch vooruit. We deden van ezeltje-prik, cactus-bloem, bommetje en proevertje. WC-papier verspillen met het mummy-spel was een groot succes, en ik beschilderde vier prinsessen, twee piraten en een vlinder (de achtste van het gezelschap wou geen grime). En ja, ik liet me zelfs vermurwen tot kleurig gebak, al ben ik dat ondertussen behoorlijk beu en is dat er serieus aan te zien. Maar kijk, er was een piratentaart.

En ook een soortement prinsessentaart.

Het aanrecht werd nog schoongeveegd, jawel, en voor de mensen met normale smaakpapillen was er gelukkig ook nog dit:

Hoogtepunt van de dag was toen we even buiten gingen en prompt in de schuur moesten gaan schuilen voor een hagelbui. In de schuur stonden twee kleine tenten, een oude glijbaan, een wippeding en zonnebedden. Daarnaast nog 1 vierkante meter ruimte vrij voor 8 kleuters en mevrouw onderdeappelboom samen. En dan vergeet ik nog die 2 zwaarden en het waterpistool. Dolle pret, ik verzeker het u! Een half uur lang!!

En daarna gingen we weer binnen, en waren er nog aardbeien met slagroom.

Ik zeg het u, korte spelletjes en veel eetmomenten, zo overleef je een verjaardagsfeest 🙂

Read Full Post »

Ze wegen soms zwaar, die laatste loodjes van de winter, en niet alleen voor de mens. Ook de vogels moeten nog even doorbijten vooraleer het lente wordt. Want al fluiten ze ’s morgens al alsof het voorjaar al is aangebroken, toch valt tijdens de dag nog maar weinig te bikkelen. Zelfs onze pot voorjaarsbloeiers bood aan deze hongerige mus maar een magere troost.

Daarom wagen de vogels zich ook steeds dichter bij huis: op zoek naar die laatste rozenbottels, die verloren kruimeltjes, of natuurlijk ook gewoon de laatste vetbollen van het jaar.

Zelfs het winterkoninkje kwam even vanuit zijn schuilplaats tevoorschijn om te eten.

Dat niet alleen de vogels hun angsten in deze laatste koude weken opzij zetten, bewijst ook onze pluimstaart. Het was pas toen we al een half uur naar onze uitgebroken ‘kip’ zaten te kijken, dat we door kregen dat de kip een eekhoorntje was.

Meer dan een half uur zat het daar te knabbelen aan de eikels; en zelfs op zijn vluchtroute nam het nog even de tijd om mij uit te lachen omdat ik er niet in slaagde een scherpe foto van hem te nemen.

En terwijl ik naar boven staarde om te zien waar hij naar toe was, kwam hij me nog eens extra plagen door beneden aan de stam van koekepiep te doen.


Maar als mens heb je dan het voordeel dat je niet bij de pakken moet blijven neerzitten, maar gewoon kunt rechtstaan om aan de lente te beginnen. Ik weet het, er zijn zaaikalenders, teeltoverzichten en zelfs maankalenders, maar er is ook nog gewoon onze eigen kalender. En daarin was deze voormiddag tijd voor de eerste zaadjes, traditioneel door de kinderen uitgevoerd.

Als eerste de tomaten; struiktomaten dit keer, omdat die wellicht makkelijker telen in pot, en al bij al toch acht soorten.


In de kweekruimte staan sla, peterselie, basilicum en juffertje in ‘tgroen te wachten op de zon.


En in de berging liggen de aardappeltjes te wachten op hun eerste verschot.


Ja, ’t wachten weegt plots wat lichter nu…

Read Full Post »

Belachelijk trots

De moestuin staat er behoorlijk wild bij. Gras, onkruid, recent opgeschoten peultjes en platgevallen buddleia overheersen de winterteelten die er nog staan. Maar dat mag. De wintergroenten lijken er geen last van te hebben, en in het voorjaar gaan we de grond toch eens frezen om definitief korte metten te maken met de telkens terug opduikende graspollen en dan ineens wat extra gras weghalen om er bloemen te zetten. Alle graspaden van de moestuin zijn deze zomer trouwens al met karton en hakselhout bedekt, waardoor het meeste onkruid wellicht gewoon in de laag hout geworteld is, en niet diep in de aarde staat. Geen zorgen dus. En wel integendeel…

Sinds een maand eet onze jongste spruit namelijk al groentepapjes. Met zijn looks van 6 maanden (terwijl hij er toen 4 was), was hij daar wel aan toe. En tegen alle verwachtingen in kan ik nu, eind november, nog elke ochtend de groentetuin in lopen en daar de groentjes kiezen die dat kleinste appeltje mag eten. We kozen al prei, en winterworteltjes. Hij at snijbiet, spinazie en pastinaak recht uit de grond. Alleen de spruitjes sla ik voorlopig nog voor hem over.  Vanuit de koele berging kwamen al pompoen en courgette in zijn patatjes terecht, en uit de diepvries halen we venkel, rode biet, boontjes en nog meer worteltjes.

En weet je wat nu het ergste is? Dat ik daar zo apetrots op ben. 5 maanden borstvoeding en het hele gedoe met kolven en uit werken gaan in combinatie met nog 2 kleuters in huis, lijk ik niet half zo indrukwekkend te vinden als het feit dat elk van de groentjes die mijn jongste zoon eet dit voorjaar in de vorm van zaad door mijn handen zijn gegaan. Idioot, nietwaar?

Gelukkig kan ook de rest van het gezin van de overvloed profiteren. Mocht het u interesseren:

– Gisteren aten we pastinaakpuree met gehaktbroodje

-Vandaag: snijbietquiche met rijst (snijbiet, okkernoten, spekjes en daarover een licht mengsel van één eitje, wat melk en veel guyèrekaas; jammie!)

– Morgen: vis, prei en een curryroomsausje met pijnboompitten en tagliatelle

En voor de komende werkweek volgen rode kool, appelmoes en spinazie (die eerder al ingemaakt werden), telkens met een veggieburger (vlees-zonder-vlees, in de woorden van de oudste onderdeappelboompjes).

En kijk, daar ben ik nu dus belachelijk trots op.

Read Full Post »

… is kleurrijk.

Wat je van het weer niet kunt zeggen.

Of net wel natuurlijk; het is maar hoe je het bekijkt.

Read Full Post »

Voor-na

Voor

Na

Alleen met de hoeveelheid tomaat hebben we een beetje vals gespeeld. En met de kaas natuurlijk ook; hier lopen voorlopig nog geen buffels rond.

En ’t had eigenlijk bbq moeten zijn, maar het weer werkte niet mee…

En of de bloggers dat op de blog-ontmoeting ook gaan krijgen? Nee, want nu is ’t op 🙂

Read Full Post »

Tricolore

Als we ooit nog eens een regering zouden hebben, of als er een geheel nieuw land gecreëerd zou worden, dan stel ik voor dat de regeringsleiders zich voor de nieuwe vlag baseren op veelkleurige snijbiet van de Nieuwe Tuin.

Een betekenis is snel verzonnen: Wit voor vrede; groen voor de natuur; en roos voor de meisjes, of voor de holebivereniging, of voor lol en verdraagzaamheid tout-court. En dan had ik de gele nog niet geoogst. Die zijn dan voor de zon en de zomer (o waar is die gebleven).

Met warmoes of snijbiet heb je ook meteen een nationale groente, en aldus een gezonde basis voor toerisme, kookboeken en heel wat gediscussieer over de juiste benaming met optie tot defederalisering en een hoop koninklijke bemiddelaars tot gevolg. Kortom: pret verzekerd!

Ik stoofde steeltjes en bladeren apart, wegens bijzonder grote portie en oogst. Na het andere roze eten (zalm, garnalen, scampis, spekjes) had de roze snijbiet het verwachte succes bij dochter onderdeappelboom (oooooooooooo, roooooooze! smikkelsmikkelsmak).

Voor opmerkzame geesten die stoom detecteren op de eerste foto: inderdaad, de groenten lagen al in de pan en het vuur stond aan. Ik heb die stoom ook opgemerkt op het ogenblik dat ik afdrukte om te fotograferen, en heb het fototoestel onmiddellijk weggedaan en mijn lesje geleerd (geen eten fotograferen dat op het vuur staat!). Dit vooraleer bepaalde onverlaten mij weer van fototoestelverwaarlozing gaan betichten!

Read Full Post »

Van weelde en tekort

Kijk eens?!

Serre-oogst! Het eerste rijpe tomaatje en de eerste rijpe komkommer! En die komkommer is niet mislukt: het is een lichtgele soort, en naar het schijnt moet je die niet veel langer dan 10 cm laten worden. Het smaakte in elk geval. De tomaat hebben we in 4 gesneden, want alle reeds groenten etende gezinsleden keken al lang uit naar die eerste tomaat. Dat er aan de achterkant van die tomaat een immense rotte plek zat (tomatenrot, ook dat nog…) hoeft niemand te weten. Dat het nog altijd de enige enigszins rijpende tomaat is, en dat er aan elke struik nog niet meer dan 4 tomaten hangen (in het beste geval), houden we ook geheim.  En we zwijgen ook over bobbels op de tomatenstammen en abnormaal gekrulde bladeren. Gelukkig zijn er nog kleine paprikaplantjes die wel een mooie oogst lijken te beloven…

En verder? Oogst alom!

De rode biet was al bereid (we eten die graag puur, zoals je ziet), en de raketsla was zoals steeds klaargemaakt met nootjes, fetakaas en een dressing van olijfolie, balsamico-azijn en honing. Verder dagelijks een immense bos radijzen. Als er radijzenrecepten zouden bestaan: graag! De dagelijkse avondboterham met kaas en radijzen komt ondertussen een beetje onze neus uit, en je kun ook niet dagelijks lauwwarme aardappelsalade met peultjes en radijzen eten (wel heel lekker!). Dus alle inspiratie is welkom! Verder elke week een paar courgetten, een kropje sla, boontjes die eindelijk groeien en bloeien, venkel die mooi staat te wezen en nog een wortel of 50 die wachten om geoogst te worden. En dan vergeet ik nog het uitgebreide boeket driekleurige warmoes dat ook dringend moet geoogst worden en dan opnieuw zal groeien tot een tweede oogst.

Ik moet daarbij niet vertellen dat ik die rode biet onder een wild uitgeschoten buddleia heb gevonden; dat de venkel tussen de sla opgeschoten is; dat de radijzen onzichtbaar zijn onder het blad van de pompoenen en dat je nooit zou denken dat onder dat gele pluis, in die immense wildernis van distels en gras, genaamd ‘bloemenweide’, echte heuse raketsla staat.Ik zwijg eveneens over het feit dat alle zaaigoed van eind juni geweldig mooi opkomt, maar dat het onkruid ernaast nog veel sneller groeit. Om maar te zeggen: de tuin is een puinhoop, en de oogst louter toeval. “Maar trek je dat toch niet zo aan,” zei meneer onderdeappelboom liefdevol. “De bloemen komen nog altijd hoger dan het onkruid!” En ik zag hem de “wel, voorlopig toch…” nog net inslikken…

Ach ja, gelukkig zijn er nog eitjes, die ter wereld komen zonder onkruid! Onze 3 kippetjes legden op 5 dagen tijd maar liefst 21 eitjes. Eén en ander lijkt me niet normaal, maar ze zijn welkom en worden tot allerlei heerlijks verwerkt. Na de geslaagde brownies werden gisteren ook 3 cakes gebakken en zo dadelijk gaan we chocolade-ijs maken. Dat ik van dat alles beter afblijf wegens de moeilijke strijd tegen spruw, zullen we er maar bijnemen zeker? (Met dank aan mevrouw Buikberg die mij inlichtte over alle aspecten van spruw, hoewel ik dat van ‘gedijt goed in suikerige milieus’ liever niet had geweten 😉 Geen alcohol, geen medicijnen tegen keelpijn en migraine, geen nachtrust, geen tijd voor jezelf, geen normaal ondergoed en nu ook nog ‘geen suiker’. Moeder, waarom geven wij eigenlijk borstvoeding?…)

Maar kom, gelukkig mag ik nog altijd een tas venkelthee drinken 🙂 En is het geen weer voor een lekker heet en ontspannend bad? Ja hé… Ah nee, dat mag ook niet in de eerste 6 weken na de bevalling… Euh, een radijs dan maar… weer…

Read Full Post »

Belofte maakt schuld

Ik beloofde plechtig om weer gewoon te komen zeuren over de moestuin, en ik doe dat meteen met een veeg uit de pan naar een gemeen klein beestje (behoorde jij niet weg te lopen van die trilstaaf in de grond?!?!) en een afschrikwekkend maar krachtig beeld van onze aardappeloogst:

En dit zijn dan nog herkenbare aardappelen. De kleine onderdeappelboompjes visten ook gewoon lege schillen op uit de grond! Laag, zéér laag!

Maar we moeten eerlijk zijn: eigenlijk was maar 10% van de oogst aangevreten. De rest zag er voorbeeldig uit. Niet zo talrijk, dat niet, maar wel voor het eerst echt grote patatten, sommige zelfs groot genoeg om met ons 4 van te eten.

En voor de rest begint de halfslachtig onderhouden moestuin ook eindelijk oogst op te leveren. Zowel de gele als de baby-wortels zijn stuk voor stuk mooie exemplaren geworden, de radijzen komen plots allemaal uit, heel wat erwten en peultjes gingen al in het vriesvak, en bij de courgetten is het bos al weer niet door de bomen te zien. Overigens, in de voor veel moestuinierders bekende reeks ‘creatief-met-courgette’ vonden wij en de peter van het kleine appeltje dit een heel lekker en simpel receptje (waarbij we voor de gelegenheid de kip door quorn vervangen hebben).

Maar omdat ik dus beloofde te zeuren: onze tomaten zijn nog steeds geen succesverhaal. Nu heb ik al het hele repertoire van The Dannan, Tara, Mary Black en Enya ‘geharpt’ op het snarenspel van de touwen waarmee de tomaten opgebonden zijn, en nog altijd is het aantal – al dan niet rijpende – tomaten erg miniem. En over rijpen gesproken: moet je misschien dagelijks op je blote knieën de stenen trap van de schuur opklimmen en hen aldus smeken om te rijpen alvorens er eens eentje rood gaat willen worden?

Read Full Post »

De tomaten in de pseudo-serre staan prachtig in bloei. Bij de meeste planten wordt de derde tros momenteel zelfs al gevormd. Conclusie: succes!

Nu zijn tomaten zelfbestuivend, en volstaat een zuchtje wind om het stuifmeel van de meeldraden los te maken en op de stamper te krijgen. Omdat in een serre niet veel wind waait, wordt de tomatenkweker aangeraden om de planten/bloemen dagelijks zacht aan te tikken. Op die manier valt het stuifmeel zeker van de meeldraden, en krijg je mooie vruchtvorming.

Tenminste: dat is de theorie. Want van zo’n piepklein, groeiend tomaatje zoals op bovenstaande foto, heb ik er in totaal maar twee. En alle andere, laat ons zeggen bijna 100 bloemen, zijn er zonder enige vruchtvorming het loodje bij aan het neerleggen…

De één daarbij al wat doder dan de ander…

Nu kan de vruchtvorming wel eens mislopen als het in een serre te warm is (35 graden), maar zo warm is het in onze schuur nog nooit geweest. Ook vochtigheid is een probleem, omdat het stuifmeel erdoor kan samenklitten. Maar ik vergeet vaker water te geven dan toegestaan is, en door de houten wanden is het nooit broeierig warm en vochtig in de schuur. Wat dan? Te enthousiast aangetikt en daardoor het stuifmeel gewoon op de grond gemikt? Een beest dat alle stuifmeel ’s nachts uit de bloemen komt likken? Alle suggesties van u, alwetend leespubliek, zijn van harte welkom, want wat een oogst gaat hier verloren!

PS Nee, we hebben het even niet over 40 weken zwangerschap en bevallingen enzo. We doen gewoon even alsof er geen uitgerekende data bestaan. Trouwens, volgens het vrouwvolk alhier in de gemeente stad “zie ik er nog veel te goed uit om al te bevallen.” Huh? Goed? Tors ik daarom al weken die zwangerschapsacné? Zien ze dan die wallen door nachten vol voorweeën niet? Kan iedereen asjeblief even zeggen dat ik er verschrikkelijk uitzie?

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »