Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘recepten’ Category

Ooit kreeg ik dit receptje van mijn nonkel. Niet van mijn oom. Omen wonen in Nederland. Deze nonkel woonde zoals ikzelf in West-Vlaanderen en had bij mijn weten hoegenaamd niets met vegetarisch eten en al evenmin iets met tijdschriften. En toch gaf hij me op een dag een knipsel uit een tijdschrift, met een vegetarisch italiaans menu erin. Dat kan ik alleen maar als ‘echt lief’ bestempelen, is het niet?

Het recept zelf is niet wat een Vlaming met Italiaans associeert. Er komt, bijvoorbeeld, geen tomaat aan te pas. En het is iets met aardappelen. En ook met pasta. En de combinatie pasta en aardappel is voor een Italiaan heel normaal want een patat is voor hen een groente zoals de andere groenten. Deze pasta is ook echt Italiaans omdat ze gebaseerd is op seizoensgroenten (boontjes en aardappelen). Omdat de saus gebaseerd is op kookvocht (allemaal goed afgieten, leren wij hier; maar niets daarvan in Italië). En omdat het puur en simpel is en smaakt. Zoals La Cucina Povera in Italië wel vaker doet: verbluffend simpel en smakelijk.

De ingrediënten moet je zelf wat aanpassen naargelang je goesting, je oogst, en de inspiratie van het moment. Ik geef maar een voorbeeld hier:
DSC_0552[1]

Snijd 4-5 grote aardappelen in kleine stukjes. Als je dit op het einde van de zomer maakt, laat dan gerust de schil er nog aan.

Neem een ruime oogst snijbonen of andere bonen en snijd die in grove stukken.

Neem pasta voor ongeveer 3 personen (hoewel je nu voor 4-5 personen aan het koken bent). Bij voorkeur tagliatelli (maar op mijn foto zijn het verschillende restjes die allemaal eens op moesten raken).

Als alles gaar is, giet dan eerst een soepkom vol kookvocht en giet dan pas de rest af. Meng onder het kookvocht een potje groene pesto.

Ondertussen heb je al een pan op het nog warme vuur gezet. Schroei daarin heel kort de pijnboompitten, zet het vuur lager en kieper er het groenten-pastamengsel bij. Overgiet met de soepkom pesto.

Meng goed. Serveer meteen en bedien jezelf royaal van schilfers parmezan.

En volg het recept ook niet te nauw. Pijnboompitten kunnen noten worden, misschien past er zelfs een stukje knapperige courgette bij, enz. Maar kook niet te lang; daarmee staat en valt de smaak.

Breng water aan de kook en kieper er alle ingrediënten in, de pasta bovenaan. Laat 10 minuten koken. Smakelijk!

Zei ik al dat het smakelijk was?

Advertenties

Read Full Post »

Pampoenkoekies

Hierdie resep is maklik om voor te berei vir enigeen die net so tuis is in die taal as in die kombuis. Dit is heerlik en sy waarborg die geskik vir enigeen, selfs vir diegene met ’n bietje vetjies om die middellyf.

DSC_0851[1]Bestanddele voor 6 porsies

650-700 g pampoen, afgeskil, in blokkies gesny

125 ml koekmeelblom

5 ml bakpoeier

5 ml fyn kaneel

Knippie sout

2 eiers, geklits

Gerasperde skil van 2 lemoene

Olie vir vlakvetbraai

Kaneelsuiker en suurlemoenwiggies vir garnering

Metode:

Plaas pampoen in ’n kastrol met bietje water en kook oor matige hitte tot sag en gaar.

Dreineer en skep pampoen uit in ’n sif door die kastrol om te dreineer. Indien pampoen waterig is, kan dit in ’n kastrol verhit word oor matige hitte sodat die oortollige vloeistof kan verdamp.

Laat afkoel en vryf pampoen met ’n houtlepel deur ’n growwe sif.

DSC_0860[1]
Sif koekmeelblom, bakpoeier, kaneel en sout saam.

Klits eiers en gerasperde lemoenskil saam.

Voeg pampoen en geklitste eiers by gesifte bestanddele. Meng deur. Dit sal ’n taamlike slap beslag wees, maar dit moenie te loperig wees nie.

DSC_0864[1]

Verhit olie in ’n braaipan, skep lepels vol van beslag in verhitte olie en braai tot goudbruin alkante.

Dreineer op absorbeerpapier en sprinkel kaneelsuiker oor die bodem van ’n opdienbord. Rangskik pampoenkoekies op bord en sprinkel weer kaneelsuiker oor. Garneer met suurlemoenskyfies en sit voor.

DSC_0867[1]

Dit recept kreeg ik op 30 december 2002 per mail van mijn broer. Ik vond enkele dagen geleden een print van dat mailtje (ik had toen nog geen computer en las en printte mailtjes in de bib) in oude boeken die ik aan het sorteren was. En toevalligerwijs was er nog een pompoen in huis…

En de finale beoordeling? Het heeft iets van wentelteefjes. Het is zeker een recept met potentieel, maar zoals wij het aten, was het een beetje mossel noch vis; het leek zowel hartig als zoet, en hoewel het lekker was, vonden we het ook een beetje vreemd (hoewel de oudste zoon onderdeappelboom ze heerlijk vond).  Ondertussen vond ik hetzelfde recept al terug met dubbel zoveel bloem. Dat lijkt mij inderdaad beter; dan zal het meer op een dessert gaan lijken. En je moet er blijkbaar ook echt veel suiker op doen. Zodus: zeker eens proberen dit recept. Of wat googelen op andere recepten van pampoenkoekies; het blijkt een Zuid-Afrikaanse specialiteit.

Read Full Post »

De dag van stevia

Sinds een jaar experimenteer ik met stevia, en ter gelegenheid van mijn verjaardag (de 35ste al, sjjjt), besloot ik een integraal steviadessertenbuffet bij mekaar te brouwen. Ik nam daar net voor iedereen aanviel een foto van, met de kwaliteit die eigen is aan feestjes en haastige foto’s.

DSC_0783

De driekoningentaart was gekocht bij de bakker (die ze gelukkig wel zelf maakt (en bereid was er drie koningen in te steken (drie kinderen in huis, weetuwel…)), maar de rest maakte ik zelf. Ik bakte rozijnenkoekjes, rodebessentaart (met braambessen; slechte keuze), tiramisu-lekkerste-manier (recept volgt later nog), amandelframbooskoekjes en chocoladeijs. De enige toegift die ik aan ‘gewone’ suiker deed, was de merengue van de rodebessentaart, die niet wil rijzen zonder ‘echte suiker’. Stevia is de weg van het experiment, en rijzen of bewaren doet het in tegenstelling tot ‘echte suiker’ niet. Het is dus moeilijk te gebruiken voor gebak, maar voor koekjes gaat het goed, en voor ijs ook. Laat mij even het recept met u delen van de koekjes hier op de voorzijde:

DSC_0794

Meng 125 g boter met 60 g (stevia-)suiker. Voeg 1 eierdooier en een zakje vanillesuiker toe. Zeef 200 g bloem en kneed tot een glad deeg (mijn ervaring is dat dit te droog is, en ik voeg er meestal toch het eiwit aan toe om tot een normaal, vast deeg te komen. Ook een beetje melk kan helpen). Het recept vraagt om een uur te laten rusten, maar dat vergeet ik altijd in te calculeren, dus dat komt er nooit van. Vervolgens: rollen tot een rol van ongeveer 3à4 cm doorsnede. Rol de volledige rol snel even door een bodempje melk en vervolgens door amandelschilfers. Snij de rollen in plakken van maximum een cm dik. Druk de onderkant van elke plak even in een bodempje melk en vervolgens in amandelschilfers. Waar je duim was, is nu een kuiltje. Doe daarin een klein beetje frambozenconfituur. Midden in de oven bakken gedurende ongeveer 15 minuten op 175°C. Het recept voorziet na het bakken nog een laagje glazuur, maar dat doe ik nooit; ik vind het met die confituur zo wel zoet genoeg.

Voilà zus, hier het recept dat je vroeg 😉

En zagen jullie de roos op tafel? Niet helemaal ongewoon in de winter, maar ook nog vol knoppen, ondanks de eerste vrieskou van de winter deze nacht!

Read Full Post »

Opwarmkost.

Weet u nog, dat ik het eens over eten had? Daar werden toen enkele mensen boos van. Ik zal het daar dus niet meer over hebben.

In plaats daarvan gaat het over eten…

Maar dan wel over een soort van oplossing.

Toen ik enige tijd geleden weer eens een overladen bord met een halve bloemkool, twee seitanburgers, een hoop pasta en een streep ketchup voor mijn eigen neus schotelde, begon het me te dagen: wij maken eten. Maar wij maken geen gerechten meer. Met uitzondering van spaghettisaus zijn bijna al onze dagelijkse schotels verworden tot een drieslagstelsel van misschien niet slechte, maar wel heel fantasieloos bereide en vooral afzonderlijke gerechten. Waar was de tijd dat we nog uitgebreid kokerelden? Waar was de tijd tout court eigenlijk naar toe?

En aldus schrapten meneer en mevrouw onderdeappelboom de eeuwige voortgang van kleine verbouwingsklussen. U kent dat wel: de plintjes in dat hoekje moeten nog recht worden gezet, die ene deur heeft nog geen tweede laag verf gekregen, en die gordijnen die ik zou maken zijn nog altijd maar half af. Geen probleem meer voor ons: we negeerden de to-do-list, kochten ons wat bladerdeeg, room, pijnboompitten, fetakaas  e.a. en dwongen onszelf om minstens één van bovenstaande, niet-noodzakelijke ingrediënten bij elke weekendmaaltijd te gebruiken. Als vanzelf brachten we een hele ochtend gezellig kokerellend met de kinderen in de keuken door, verschenen er plots side-salads bij elke maaltijd, en deden quiches en wokschotels terug hun intrede. En jawel, ook de weegschaal geniet mee. Hoera.

Maar dan komt nu het probleem: de weekdagen geven heel wat minder mogelijkheden tot dat uitgebreid eten maken. Dan vallen we terug op bloemkool-worst of gebakken-champignon-groenteburger. Tenzij we potjes overschot in de diepvries vinden en die kunnen opwarmen. Dus maakte ik een extra portie linguine-curryroomsaus-prei-kip-pijnboompitten. En een voorraad stoovlees. Macaroni-hesp-kaas of koninginnehapje zouden ook tot de mogelijkheden behoren. Maar u merkt het wellicht al: om één of andere reden lijken vooral de vleesgerechten makkelijke opwarmkost te zijn. En dat terwijl we al gematigde vleeseters waren en dat nog wat meer gematigd willen zijn. Mevrouw onderdeappelboom was al eens een dikke 10 jaar vegetariër, en zo langzaamaan bekruipt haar opnieuw de zin om toch een dag of vier per week vegetarisch te koken. Om de redenen van toen. Maar ook omdat vegetarisch koken je dwingt om creatief te zijn met de groenten die je kent. En omdat het boek ‘Goed Eten’ wel wat fijne teksten bevat en op een vriendelijke wijze ook bij biologische teelt enkele vraagtekens durft zetten. En het recept voor witloof-tarte-tatin uit dat boek, waar ik pompoen aan toevoegde, was heerlijk, ook voor de niet-echt-witloof-minnende-kindjesondereappelboom.

Opwarmkost, met niet te veel vlees, en wie-weet zelfs vegetarisch dus. En laat ik ook daar een verschrikkelijk ambetant wicht zijn, want ik was bijvoorbeeld al nooit het type vegetariër dat het normaal vindt dat het sap van de rode biet tot bij de gekookte aardappelen loopt waar bovenop nog een schep couscous met rozijnen is toegevoegd om aan voldoende voedingswaarde te komen. Ik vind ook niet dat je moet aanvaarden dat linzen er wansmakelijk uitzien omdat ze nu eenmaal wel smakelijk zijn. En ik herken met geen mogelijkheid lasagna in deze schotel. Een moeilijk mens dus, in alle opzichten.

Maar u, wat haalt u graag uit uw diepvries? Wat is uw ideale opwarmkost?

Read Full Post »

Je zult het mij niet snel horen zeggen, maar ik vind dat ik een erg mooie taart heb gebakken.

Dat ik dat zomaar durf zeggen, heeft alles te maken met het feit dat ik het niet zelf uitgevonden heb. Ik had het voorbeeld namelijk ooit eens gepind en – zoals je ziet – niet al te waarheidsgetrouw in mijn hoofd bewaard. Tot zover dat fotografisch geheugen (slechts 0.001 procent van de bevolking ofzo heeft ècht een fotografisch geheugen en kan na het bekijken van een foto met een tijgerkat tellen hoeveel strepen die heeft). Als er één goede reden is waarvoor ik een smartphone of tablet zou willen, dan toch wel om de online-recepten naast mij op het aanrecht te kunnen leggen. Maar goed, een mooie taart dus, in alle onbescheidenheid.

Het recept komt uit mijn hoogstpersoonlijke Receptenboek voor Tweeverdieners met Drie Kinderen en Teveel Nevenactiviteiten. Het gaat als volgt:  Koop een pak kruimeldeeg, leg dit op de bodem van een bakvorm en bak af. Meng vervolgens een potje opgeklopte room met een half family-pack Philadelphia, een beetje citroensap en vanillesuiker naar smaak. Bestrijk de taart met dit witte mengsel. Stapel vervolgens al het fruit dat je kan vinden en zorg voor wat aardbeien, trosbessen en kersen met de steeltjes er nog aan voor een natuurlijk effect. Werk af met eetbare bloemen (oost-indische kers, viooltjes, madeliefjes, enz.).

Smakelijk!

PS In het geval van bloemen: Eetbaar ≠lekker (maar niet verder vertellen)

PPS Mijn vloer was proper! Zoals in PROPER!!!! Maar op een zwarte vloer zie je altijd stof. ALTIJD! Koop NOOIT een zwarte vloer! En kom zéker niet op het idee om daar een foto te nemen, zèlfs niet als de lichtinval er zo schoon blijkt te zijn!

Read Full Post »

Votoloze verrukkelijke venkel

Voor een alliteratie moet je het één en ander over hebben, nietwaar? 🙂

Maar het gaat over venkel; meer bepaald een venkelgerecht. En dat het lekker was. En dat het de eerste keer was dat ik meneer onderdeappelboom dat hoorde beweren. Want venkel, dat was toch pezig, dradig, hard, stug, smakeloos, … kortom: vies? En waarom ik dat dan nog zaaide deze zomer?

Ah, voor de rupsen,tiens. En ook omdat dat zo schoon staat, zo in de late herfstzon. En omdat dat groen ook niet lelijk is in een boeket. Maar bovenal: omdat ik meneer onderdeappelboom zou bekeren; zonder dat  hij het wist, natuurlijk! En dat is met onderstaand recept eindelijk gelukt! Hij vond het zelfs ERG lekker! En zijn mevrouw en kinderen vonden het eveneens heerlijk. Een aanradertje dus:

Snij aardappelen in schijfjes en kook ze gaar.

Snij de venkel in plakjes en kook ze beetgaar in licht gezouten water. (een halve venkelknol per persoon ongeveer, een beetje afhankelijk van de grootte)

Leg de gekookte venkel onderin een ovenschotel.

Bovenop de venkel komt volgend mengsel: zwarte olijven (een klein potje), look en (een teentje per 2 personen) en geraspte oude kaas (een goed handvol voor 4 personen).

Daarop komen de aardappelschijfjes.

Tot slot maak je een saus om erover te gieten: 2 dl wijn met 2,5 dl room mengen en kruiden met veel peper en zout. Daardoor een flinke portie geraspte oude kaas roeren en over de schotel gieten. In de oven voor ongeveer 20 minuten en smullen maar! (lekker met wat tomaatjes erbij).

En waarom er geen foto van is? Omdat dat zo’n gezellige, hartelijke familie-ovenschotel is. En ik weet niet hoe uw ovenschotels eruit zien, maar die van mij zien er bijzonder warm, maar zelden fotogeniek uit.

Read Full Post »

3 zomers lang

Niet echt 3 zomers lang, maar eerder 3 dagen lang zal het zomeren (zegt Frank). Toch een glimp van wat deze vakantie had kunnen zijn (niet dat ik daar veel last van heb, met mijn vele weken verlof nu, maar mijn hart gaat uit naar al wie nu maar 2 of 3 weken verlof heeft en die net tijdens de voorbije weken had gepland…).

Maar zomer dus. En daar hoort ijs bij! Eerder toonde ik al hoe je vanille-ijs zonder ijsmachine maak, en vandaag krijg je chocolade-ijs op je bord.

Het recept:

Roer 3 eierdooiers met 100 g suiker.

Laat 150 g zwarte chocolade smelten en voeg toe.

Klop 250 g room en voeg toe.

Klop de eiwitten en schep ze onder het ‘deeg’.

Doe in een ijsdoosje of – voor de meer indrukwekkende versie – in een cakeblik. Haal een tiental minuten voor het opdienen uit de diepvries.

Misschien denk je nu wel: hé, dit is gewoon vervrozen chocolademousse! Gelijk heb je. En toch smaakt het niet zo, maar als volwaardig chocolade-ijs.

Van het ijs in het cakeblik kan je overigens mooie plakjes snijden. Serveren met het zelfgemaakte vanille-ijs en wat witte chocolade erover raspen: jammie!

Read Full Post »

Older Posts »