Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘recepten’ Category

Ooit kreeg ik dit receptje van mijn nonkel. Niet van mijn oom. Omen wonen in Nederland. Deze nonkel woonde zoals ikzelf in West-Vlaanderen en had bij mijn weten hoegenaamd niets met vegetarisch eten en al evenmin iets met tijdschriften. En toch gaf hij me op een dag een knipsel uit een tijdschrift, met een vegetarisch italiaans menu erin. Dat kan ik alleen maar als ‘echt lief’ bestempelen, is het niet?

Het recept zelf is niet wat een Vlaming met Italiaans associeert. Er komt, bijvoorbeeld, geen tomaat aan te pas. En het is iets met aardappelen. En ook met pasta. En de combinatie pasta en aardappel is voor een Italiaan heel normaal want een patat is voor hen een groente zoals de andere groenten. Deze pasta is ook echt Italiaans omdat ze gebaseerd is op seizoensgroenten (boontjes en aardappelen). Omdat de saus gebaseerd is op kookvocht (allemaal goed afgieten, leren wij hier; maar niets daarvan in Italië). En omdat het puur en simpel is en smaakt. Zoals La Cucina Povera in Italië wel vaker doet: verbluffend simpel en smakelijk.

De ingrediënten moet je zelf wat aanpassen naargelang je goesting, je oogst, en de inspiratie van het moment. Ik geef maar een voorbeeld hier:
DSC_0552[1]

Snijd 4-5 grote aardappelen in kleine stukjes. Als je dit op het einde van de zomer maakt, laat dan gerust de schil er nog aan.

Neem een ruime oogst snijbonen of andere bonen en snijd die in grove stukken.

Neem pasta voor ongeveer 3 personen (hoewel je nu voor 4-5 personen aan het koken bent). Bij voorkeur tagliatelli (maar op mijn foto zijn het verschillende restjes die allemaal eens op moesten raken).

Als alles gaar is, giet dan eerst een soepkom vol kookvocht en giet dan pas de rest af. Meng onder het kookvocht een potje groene pesto.

Ondertussen heb je al een pan op het nog warme vuur gezet. Schroei daarin heel kort de pijnboompitten, zet het vuur lager en kieper er het groenten-pastamengsel bij. Overgiet met de soepkom pesto.

Meng goed. Serveer meteen en bedien jezelf royaal van schilfers parmezan.

En volg het recept ook niet te nauw. Pijnboompitten kunnen noten worden, misschien past er zelfs een stukje knapperige courgette bij, enz. Maar kook niet te lang; daarmee staat en valt de smaak.

Breng water aan de kook en kieper er alle ingrediënten in, de pasta bovenaan. Laat 10 minuten koken. Smakelijk!

Zei ik al dat het smakelijk was?

Read Full Post »

Pampoenkoekies

Hierdie resep is maklik om voor te berei vir enigeen die net so tuis is in die taal as in die kombuis. Dit is heerlik en sy waarborg die geskik vir enigeen, selfs vir diegene met ’n bietje vetjies om die middellyf.

DSC_0851[1]Bestanddele voor 6 porsies

650-700 g pampoen, afgeskil, in blokkies gesny

125 ml koekmeelblom

5 ml bakpoeier

5 ml fyn kaneel

Knippie sout

2 eiers, geklits

Gerasperde skil van 2 lemoene

Olie vir vlakvetbraai

Kaneelsuiker en suurlemoenwiggies vir garnering

Metode:

Plaas pampoen in ’n kastrol met bietje water en kook oor matige hitte tot sag en gaar.

Dreineer en skep pampoen uit in ’n sif door die kastrol om te dreineer. Indien pampoen waterig is, kan dit in ’n kastrol verhit word oor matige hitte sodat die oortollige vloeistof kan verdamp.

Laat afkoel en vryf pampoen met ’n houtlepel deur ’n growwe sif.

DSC_0860[1]
Sif koekmeelblom, bakpoeier, kaneel en sout saam.

Klits eiers en gerasperde lemoenskil saam.

Voeg pampoen en geklitste eiers by gesifte bestanddele. Meng deur. Dit sal ’n taamlike slap beslag wees, maar dit moenie te loperig wees nie.

DSC_0864[1]

Verhit olie in ’n braaipan, skep lepels vol van beslag in verhitte olie en braai tot goudbruin alkante.

Dreineer op absorbeerpapier en sprinkel kaneelsuiker oor die bodem van ’n opdienbord. Rangskik pampoenkoekies op bord en sprinkel weer kaneelsuiker oor. Garneer met suurlemoenskyfies en sit voor.

DSC_0867[1]

Dit recept kreeg ik op 30 december 2002 per mail van mijn broer. Ik vond enkele dagen geleden een print van dat mailtje (ik had toen nog geen computer en las en printte mailtjes in de bib) in oude boeken die ik aan het sorteren was. En toevalligerwijs was er nog een pompoen in huis…

En de finale beoordeling? Het heeft iets van wentelteefjes. Het is zeker een recept met potentieel, maar zoals wij het aten, was het een beetje mossel noch vis; het leek zowel hartig als zoet, en hoewel het lekker was, vonden we het ook een beetje vreemd (hoewel de oudste zoon onderdeappelboom ze heerlijk vond).  Ondertussen vond ik hetzelfde recept al terug met dubbel zoveel bloem. Dat lijkt mij inderdaad beter; dan zal het meer op een dessert gaan lijken. En je moet er blijkbaar ook echt veel suiker op doen. Zodus: zeker eens proberen dit recept. Of wat googelen op andere recepten van pampoenkoekies; het blijkt een Zuid-Afrikaanse specialiteit.

Read Full Post »

De dag van stevia

Sinds een jaar experimenteer ik met stevia, en ter gelegenheid van mijn verjaardag (de 35ste al, sjjjt), besloot ik een integraal steviadessertenbuffet bij mekaar te brouwen. Ik nam daar net voor iedereen aanviel een foto van, met de kwaliteit die eigen is aan feestjes en haastige foto’s.

DSC_0783

De driekoningentaart was gekocht bij de bakker (die ze gelukkig wel zelf maakt (en bereid was er drie koningen in te steken (drie kinderen in huis, weetuwel…)), maar de rest maakte ik zelf. Ik bakte rozijnenkoekjes, rodebessentaart (met braambessen; slechte keuze), tiramisu-lekkerste-manier (recept volgt later nog), amandelframbooskoekjes en chocoladeijs. De enige toegift die ik aan ‘gewone’ suiker deed, was de merengue van de rodebessentaart, die niet wil rijzen zonder ‘echte suiker’. Stevia is de weg van het experiment, en rijzen of bewaren doet het in tegenstelling tot ‘echte suiker’ niet. Het is dus moeilijk te gebruiken voor gebak, maar voor koekjes gaat het goed, en voor ijs ook. Laat mij even het recept met u delen van de koekjes hier op de voorzijde:

DSC_0794

Meng 125 g boter met 60 g (stevia-)suiker. Voeg 1 eierdooier en een zakje vanillesuiker toe. Zeef 200 g bloem en kneed tot een glad deeg (mijn ervaring is dat dit te droog is, en ik voeg er meestal toch het eiwit aan toe om tot een normaal, vast deeg te komen. Ook een beetje melk kan helpen). Het recept vraagt om een uur te laten rusten, maar dat vergeet ik altijd in te calculeren, dus dat komt er nooit van. Vervolgens: rollen tot een rol van ongeveer 3à4 cm doorsnede. Rol de volledige rol snel even door een bodempje melk en vervolgens door amandelschilfers. Snij de rollen in plakken van maximum een cm dik. Druk de onderkant van elke plak even in een bodempje melk en vervolgens in amandelschilfers. Waar je duim was, is nu een kuiltje. Doe daarin een klein beetje frambozenconfituur. Midden in de oven bakken gedurende ongeveer 15 minuten op 175°C. Het recept voorziet na het bakken nog een laagje glazuur, maar dat doe ik nooit; ik vind het met die confituur zo wel zoet genoeg.

Voilà zus, hier het recept dat je vroeg 😉

En zagen jullie de roos op tafel? Niet helemaal ongewoon in de winter, maar ook nog vol knoppen, ondanks de eerste vrieskou van de winter deze nacht!

Read Full Post »

Opwarmkost.

Weet u nog, dat ik het eens over eten had? Daar werden toen enkele mensen boos van. Ik zal het daar dus niet meer over hebben.

In plaats daarvan gaat het over eten…

Maar dan wel over een soort van oplossing.

Toen ik enige tijd geleden weer eens een overladen bord met een halve bloemkool, twee seitanburgers, een hoop pasta en een streep ketchup voor mijn eigen neus schotelde, begon het me te dagen: wij maken eten. Maar wij maken geen gerechten meer. Met uitzondering van spaghettisaus zijn bijna al onze dagelijkse schotels verworden tot een drieslagstelsel van misschien niet slechte, maar wel heel fantasieloos bereide en vooral afzonderlijke gerechten. Waar was de tijd dat we nog uitgebreid kokerelden? Waar was de tijd tout court eigenlijk naar toe?

En aldus schrapten meneer en mevrouw onderdeappelboom de eeuwige voortgang van kleine verbouwingsklussen. U kent dat wel: de plintjes in dat hoekje moeten nog recht worden gezet, die ene deur heeft nog geen tweede laag verf gekregen, en die gordijnen die ik zou maken zijn nog altijd maar half af. Geen probleem meer voor ons: we negeerden de to-do-list, kochten ons wat bladerdeeg, room, pijnboompitten, fetakaas  e.a. en dwongen onszelf om minstens één van bovenstaande, niet-noodzakelijke ingrediënten bij elke weekendmaaltijd te gebruiken. Als vanzelf brachten we een hele ochtend gezellig kokerellend met de kinderen in de keuken door, verschenen er plots side-salads bij elke maaltijd, en deden quiches en wokschotels terug hun intrede. En jawel, ook de weegschaal geniet mee. Hoera.

Maar dan komt nu het probleem: de weekdagen geven heel wat minder mogelijkheden tot dat uitgebreid eten maken. Dan vallen we terug op bloemkool-worst of gebakken-champignon-groenteburger. Tenzij we potjes overschot in de diepvries vinden en die kunnen opwarmen. Dus maakte ik een extra portie linguine-curryroomsaus-prei-kip-pijnboompitten. En een voorraad stoovlees. Macaroni-hesp-kaas of koninginnehapje zouden ook tot de mogelijkheden behoren. Maar u merkt het wellicht al: om één of andere reden lijken vooral de vleesgerechten makkelijke opwarmkost te zijn. En dat terwijl we al gematigde vleeseters waren en dat nog wat meer gematigd willen zijn. Mevrouw onderdeappelboom was al eens een dikke 10 jaar vegetariër, en zo langzaamaan bekruipt haar opnieuw de zin om toch een dag of vier per week vegetarisch te koken. Om de redenen van toen. Maar ook omdat vegetarisch koken je dwingt om creatief te zijn met de groenten die je kent. En omdat het boek ‘Goed Eten’ wel wat fijne teksten bevat en op een vriendelijke wijze ook bij biologische teelt enkele vraagtekens durft zetten. En het recept voor witloof-tarte-tatin uit dat boek, waar ik pompoen aan toevoegde, was heerlijk, ook voor de niet-echt-witloof-minnende-kindjesondereappelboom.

Opwarmkost, met niet te veel vlees, en wie-weet zelfs vegetarisch dus. En laat ik ook daar een verschrikkelijk ambetant wicht zijn, want ik was bijvoorbeeld al nooit het type vegetariër dat het normaal vindt dat het sap van de rode biet tot bij de gekookte aardappelen loopt waar bovenop nog een schep couscous met rozijnen is toegevoegd om aan voldoende voedingswaarde te komen. Ik vind ook niet dat je moet aanvaarden dat linzen er wansmakelijk uitzien omdat ze nu eenmaal wel smakelijk zijn. En ik herken met geen mogelijkheid lasagna in deze schotel. Een moeilijk mens dus, in alle opzichten.

Maar u, wat haalt u graag uit uw diepvries? Wat is uw ideale opwarmkost?

Read Full Post »

Je zult het mij niet snel horen zeggen, maar ik vind dat ik een erg mooie taart heb gebakken.

Dat ik dat zomaar durf zeggen, heeft alles te maken met het feit dat ik het niet zelf uitgevonden heb. Ik had het voorbeeld namelijk ooit eens gepind en – zoals je ziet – niet al te waarheidsgetrouw in mijn hoofd bewaard. Tot zover dat fotografisch geheugen (slechts 0.001 procent van de bevolking ofzo heeft ècht een fotografisch geheugen en kan na het bekijken van een foto met een tijgerkat tellen hoeveel strepen die heeft). Als er één goede reden is waarvoor ik een smartphone of tablet zou willen, dan toch wel om de online-recepten naast mij op het aanrecht te kunnen leggen. Maar goed, een mooie taart dus, in alle onbescheidenheid.

Het recept komt uit mijn hoogstpersoonlijke Receptenboek voor Tweeverdieners met Drie Kinderen en Teveel Nevenactiviteiten. Het gaat als volgt:  Koop een pak kruimeldeeg, leg dit op de bodem van een bakvorm en bak af. Meng vervolgens een potje opgeklopte room met een half family-pack Philadelphia, een beetje citroensap en vanillesuiker naar smaak. Bestrijk de taart met dit witte mengsel. Stapel vervolgens al het fruit dat je kan vinden en zorg voor wat aardbeien, trosbessen en kersen met de steeltjes er nog aan voor een natuurlijk effect. Werk af met eetbare bloemen (oost-indische kers, viooltjes, madeliefjes, enz.).

Smakelijk!

PS In het geval van bloemen: Eetbaar ≠lekker (maar niet verder vertellen)

PPS Mijn vloer was proper! Zoals in PROPER!!!! Maar op een zwarte vloer zie je altijd stof. ALTIJD! Koop NOOIT een zwarte vloer! En kom zéker niet op het idee om daar een foto te nemen, zèlfs niet als de lichtinval er zo schoon blijkt te zijn!

Read Full Post »

Votoloze verrukkelijke venkel

Voor een alliteratie moet je het één en ander over hebben, nietwaar? 🙂

Maar het gaat over venkel; meer bepaald een venkelgerecht. En dat het lekker was. En dat het de eerste keer was dat ik meneer onderdeappelboom dat hoorde beweren. Want venkel, dat was toch pezig, dradig, hard, stug, smakeloos, … kortom: vies? En waarom ik dat dan nog zaaide deze zomer?

Ah, voor de rupsen,tiens. En ook omdat dat zo schoon staat, zo in de late herfstzon. En omdat dat groen ook niet lelijk is in een boeket. Maar bovenal: omdat ik meneer onderdeappelboom zou bekeren; zonder dat  hij het wist, natuurlijk! En dat is met onderstaand recept eindelijk gelukt! Hij vond het zelfs ERG lekker! En zijn mevrouw en kinderen vonden het eveneens heerlijk. Een aanradertje dus:

Snij aardappelen in schijfjes en kook ze gaar.

Snij de venkel in plakjes en kook ze beetgaar in licht gezouten water. (een halve venkelknol per persoon ongeveer, een beetje afhankelijk van de grootte)

Leg de gekookte venkel onderin een ovenschotel.

Bovenop de venkel komt volgend mengsel: zwarte olijven (een klein potje), look en (een teentje per 2 personen) en geraspte oude kaas (een goed handvol voor 4 personen).

Daarop komen de aardappelschijfjes.

Tot slot maak je een saus om erover te gieten: 2 dl wijn met 2,5 dl room mengen en kruiden met veel peper en zout. Daardoor een flinke portie geraspte oude kaas roeren en over de schotel gieten. In de oven voor ongeveer 20 minuten en smullen maar! (lekker met wat tomaatjes erbij).

En waarom er geen foto van is? Omdat dat zo’n gezellige, hartelijke familie-ovenschotel is. En ik weet niet hoe uw ovenschotels eruit zien, maar die van mij zien er bijzonder warm, maar zelden fotogeniek uit.

Read Full Post »

3 zomers lang

Niet echt 3 zomers lang, maar eerder 3 dagen lang zal het zomeren (zegt Frank). Toch een glimp van wat deze vakantie had kunnen zijn (niet dat ik daar veel last van heb, met mijn vele weken verlof nu, maar mijn hart gaat uit naar al wie nu maar 2 of 3 weken verlof heeft en die net tijdens de voorbije weken had gepland…).

Maar zomer dus. En daar hoort ijs bij! Eerder toonde ik al hoe je vanille-ijs zonder ijsmachine maak, en vandaag krijg je chocolade-ijs op je bord.

Het recept:

Roer 3 eierdooiers met 100 g suiker.

Laat 150 g zwarte chocolade smelten en voeg toe.

Klop 250 g room en voeg toe.

Klop de eiwitten en schep ze onder het ‘deeg’.

Doe in een ijsdoosje of – voor de meer indrukwekkende versie – in een cakeblik. Haal een tiental minuten voor het opdienen uit de diepvries.

Misschien denk je nu wel: hé, dit is gewoon vervrozen chocolademousse! Gelijk heb je. En toch smaakt het niet zo, maar als volwaardig chocolade-ijs.

Van het ijs in het cakeblik kan je overigens mooie plakjes snijden. Serveren met het zelfgemaakte vanille-ijs en wat witte chocolade erover raspen: jammie!

Read Full Post »

Eerst de brownies, want de drijvende-kersen-taart ziet er zo onsmakelijk uit dat je gaat weglopen nog voor ik begonnen ben. (Mind you, hij is wel lekker, die onsmakelijk ogende kersentaart!).

Maar brownies dus…

Ik probeerde al eindeloos veel recepten: uit Engeland, uit Amerika, die zogezegd heerlijke brownies van o-wat-ben-ik-megasensueel-Nigella, eigengemaakte versies, enz. Maar het was allemaal niet dé brownie die ik zocht. Echter: juicht ende wezet vroo: ik heb eindelijk de perfecte brownie ontdekt!

Geen idee meer wat ik gegoogeld heb, maar ik belande bij deze link. Daar staat een brownie-recept dat het recept van Le Pain Quotidien zou zijn. Geen idee of dat waar is, maar ze zijn dus lekker. En je mag meegenieten:

– 250 g zwarte (uiteraard) chocolade en 250 g boter samen laten smelten

– Haal van het vuur en voeg 175 g suiker en 45 g bloem toe (ja, het is echt zo weinig bloem)

– Voeg er 5 eieren aan toe

– Eigen aanvulling: doe er gehakte (wal-)noten bij.

Het recept raadt aan om het deeg in muffinvormen te doen, maar de echte brownie is volgens mij een grof gesneden brok chocoladegebak en niet weeral een net cakeje. Daarom: doe het deeg in een springvorm en bak op 180°C tot het midden van de taart niet meer lopend is maar wel nog goed aan je vork of mes plakt. Dit zal ongeveer een half uur zijn.

Haal onmiddellijk na het bakken uit de vorm en snijdt in grove stukken zodat de buitenkant ervan wat hard wordt en de binnenkant plakkerig blijft. (de brownies op de foto waren eigenlijk te droog, maar borstvoedingen en oventijden durven mekaar wel eens in de weg te zitten, vandaar…).

Smakelijk!

 

Hierboven de drijvende-kersen-taart.

Ik maakte zogenaamde Sneeuwwitjetaart, een chique dinges met pasteibakkersroom en chocoladeglazuur, en het viel me in al zijn zoetheid en plakkerigheid geweldig tegen. Maar! Een ontdekking! De kersen in dit gebak zakten niet naar de bodem! Nu heb ik al heel wat cakes en taarten met kersen geprobeerd, en altijd eindig ik met een mooi deeg bovenaan, en een kleverige, natte kersenmassa beneden op het bakblik. Je moet de kersen beter laten uitlekken, meende de één. Je moet ze net zoals rozijnen laten zwellen in drank, meende dan weer een ander. Of het mochten geen diepvrieskersen zijn. Of net wel. Maar zinken deden ze altijd.

Echter, NIET in dit recept. Dus vanaf nu laat ik de poespas van pasteibakkersroom achterwege, en gebruik ik het basisdeeg (dat wel heel lekker was) als cakedeeg voor kersenchocoladecake. Bij deze:

Roer 150 g boter zacht met 150 g suiker.

Voeg er 4 eieren aan toe.

Doe er 200 g bloem en 3 tl bakpoeder bij.

Meng goed en schep de helft van het deeg in een cakevorm.

Voeg aan de andere helft 2 el cacaopoeder en een beetje melk toe en spatel het over het eerste deeg in de vorm.

Leg er de uitgelekte kersen bovenop en bak ongeveer 40 minuten op 175 °C.

 

En, zijn ze gezonken?

 

PS: meer kersenrecepten op deze blog:

Info over kersen in het algemeen

Recept van kaastaart met kersen

Recept van clafoutis met kersen

Recept van muffins met kersen en confituur

Aanvulling in 2010: Kersentaart

Read Full Post »

Ik heb de neiging nogal vaak eens op deze blog te gaan kijken voor de foto’s. Geen echte natuurfotografie (of toch geen macro), maar vaak dingen uit de tuin, uit de keuken en uit het gezin. Kortom: datgene wat ik ook graag fotografeer en vooral: met een compositie en een licht die ik heel vaak bewonder.

Ik maakte een selectie van een drietal foto’s waarbij ik het kwijl op de lippen krijg en stuurde die door naar broer onderdeappelboom, die een opleiding fotografie achter de rug heeft. En jawel hoor, broer begreep wat ik er zo goed aan vond en legde me in enkele mailtjes uit wat ik zou kunnen doen om een soortgelijk effect te bereiken. Sluitertijden, diafragma’s, instellingen van het fototoestel,… het passeerde allemaal de revue. Èn, misschien nog het belangrijkste: broer nam ook enkele foto’s van mij ter hand en instrueerde mij hoe ik in Gimp aanpassingen aan het histogram kon doen en toonde mij zo hoe de foto beter had gekund. Maar, zoals broer mij ook op het hart drukte: “Gimpen is foei!”; het dient alleen om te tonen wat anders had gekund, maar het spreekt voor zich (aldus de broer tegen zijn kleine zus) dat je je toestel zo moet kunnen instellen dat je vooraf de juiste keuzes maakt en niet achteraf moet gaan prutsen. En daarom drukte broer onderdeappelboom ook nog snel even ‘Nikon D90 voor dummies’ in mijn handen. Toch schone broederliefde, niewaar?

Het dummies-boek zal echter nog even moeten wachten tot ik klaar ben met de natuurfotografiecursus van Rollin Verlinde (amusante lectuur trouwens). Die nadruk op natuurfotografie is wellicht ook de verklaring waarom onderstaande foto er veeleer als een staaltje vieze vijverbrij uitziet dan als de zelfgemaakte pesto die het in werkelijkheid is.

Nochtans, het is verschrikkelijk yummie! Het recept haalde ik bij natuurlijk-rijk, maar ik volgde het – zoals hij zelf aanraadt – nogal jamie-oliver-gewijs. Zo ging er wat minder look in (vergaderingen van meneer onderdeappelboom de volgende dag) en gebruikte ik oude brugse ipv pecorino (zwangere vrouwen en listeria)). De hoeveelheid pesto die je ziet is ongeveer een derde van wat het recept voorschreef, dus een 30 g basilicum, 30 g pijnboompitten en 40 g kaas. En 30 g basilicum blijkt op zijn beurt een chipskom (ruime soepkom) vol te zijn (mocht je je dat net als ik vooraf afvragen). Ik moet dieter-zonder-blog overigens gelijk geven dat zelfgezaaide basilicum erg te verkiezen is boven het potje gekochte bio-basilicum uit dendelais (zoals hij vorig jaar in één van de commentaren schreef). Enige tijd geleden kreeg je in diezelfde delais een potje met basilicumzaad gratis bij aankoop van 2 grote pakken petit-gervais. Ik kocht 1 mini-pak petit-gervais en nam 2 potjes met basilicumzaad (daar moet je je niet schuldig over voelen; als je weet hoeveel gratis producten verkopers vooraf al achterhouden ipv aan te bieden (ervaring vakantiejob) dan leer je snel dat dit ook een vorm van rechtvaardigheid is). De kindjes zaaiden de zaadjes en binnen de kortste keren hadden we een overdosis basilicum, die steeds maar uitbreidt, terwijl het potje gekochte basilicum er maar mager blijft bijstaan.

Maar bon: doen dus, deze pesto maken!

En voor dessert twijfel ik nog. Weer smokkeldessert? Of onderstaande eigen-kweek-bessen scrupuleloos met een kom slagroom naar binnen werken?

Read Full Post »

Bezweken…

… voor de hype van cupcakes en taarten vol kleverige suikerpasta en marsepein in de gekste kleuren van de regenboog. Maar het moest maar zo plezant niet zijn om kindertaarten mee te maken!

Net als vorig jaar (en het jaar daarvoor) bakte ik een aardbeientaart voor de verjaardag van de kinderen, maar dit keer besmeerde ik hem rondomrond met slagroom, om een enigszins regelmatig gevormde taart te krijgen. Samen met de kinderen had ik eerder al mijn suikerpasta in diverse kleurtjes gemaakt (al die dingen zijn online te koop), en een aantal figuurtjes met hen uitgestoken (bloemetjes en vlindertjes). Voor de kinderen is dit trouwens geweldig: play-doh die je kan opeten!

Het maken van de poppetjes viel wel een beetje tegen. Ik dacht: ‘oh, ik kan een beetje boetseren, dus hoe moeilijk kan het zijn’, maar dat kon blijkbaar best wel moeilijk zijn, want die suikerpasta reageert op de warmte van je handen. Kleine rolletjes en bolletjes maken is dus erg moeilijk, want zodra je er (in dit warme weer toch) met je handen aankomt, smelten ze tot suiker. Ook aan de vormgeving moet nog gewerkt worden: die blauwe lap bijvoorbeeld stelt een zwembad voor. Maar kom, de kinderen vonden het super, en dat is al wat telt.

Voor hun traktatie op school vandaag maakte ik kleine cupcakejes. Dochtertje onderdeappelboom wou iets met roze, en zoontje iets met sterren en een maan. Ik legde er niet al te veel suiker op, want ik wil natuurlijk ook geen 25 kleuters met kapotte tanden naar huis sturen. Eén kleutertje verdient alvast een extra portie, en dat is ons eigenste jarige zoontje, dat gisteren zijn arm brak…

Alleen nog dit: steek niet al je geld in uitsteekvormpjes. In onze garage vond ik nog wat spanband (heet dat zo? Zo’n platte ijzeren draad met gaatjes in, waar je met een kniptang stukjes van kan knippen en waarmee je bijvoorbeeld elektriciteitsbuizen vast zet in de chappe…) met dat soort band dus kan je heel makkelijk zelf vormpjes maken zoals een hartje of een maan ofzo. Kwestie van toch ten allen tijde een beetje gierig te blijven 🙂

(ja, de foto’s zijn abominabel, maar we hadden zoveel feesten dit paasweekend, dat ik telkens maar na 20 u ’s avonds kon beginnen bakken (telkens 4 taarten) of koken (aperitiefhapjes voor 16 personen…) waardoor ik tegen de tijd dat er foto’s konden worden genomen telkens lichtelijk uitgeteld was…)

Read Full Post »

Older Posts »