Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Eén van de fijnste neveneffecten van een thuiskantoor is – in het geval van het huis onderdeappelboom dan toch – dat ik nu dagelijks de tuin zie. Bij daglicht. En in alle seizoenen.

Op de mezzanine boven de keuken is een schrijfkamertje geïmproviseerd, maar omdat het kouder wordt nu zit ik meestal gewoon met laptop en papieren aan de keukentafel, dichtbij de radiator, met uitzicht op de tuin (en heb dan nog koud, koukleum die ik ben).

Schrijfwerk brengt met zich mee dat je uren na elkaar quasi roerloos aan een tafel zit. Geen enkel dier in de tuin beseft dat ik er ben. En nu de herfst overtuigend is ingezet, zijn het vooral de vogels die het uitzicht domineren. Jarenlang heb ik gedacht dat ik de tuin niet goed genoeg had aangeplant voor vogels.  ‘Achteraan in de tuin zijn gewoon meer bomen’, zei ik dan, licht overtuigd en licht overtuigend. Heel wat vogels komen inderdaad nauwelijks uit de populieren, eiken en beuken achteraan de tuin. Maar stiekem had ik toch veel meer vogels vooraan in de tuin verwacht.

Nu blijkt hier, vlakbij het huis, uiteindelijk toch heel wat vleugelachtig leven te zijn. Nadat ik eergisteren de groene specht opnieuw onder en in de sierappel zag zitten, besloot ik vandaag te werken met mijn fototoestel naast de laptop (dat besloot ik eigenlijk gisteren al, maar toen bleek de batterij plat…). Voor geen enkele van deze foto’s ben ik rechtgestaan van de stoel waarop ik zit.

Het spektakel begint om 8u ’s morgens al, als man en kinderen de oprit afrijden naar werk en school. Dan strijkt de eerste merel neer, blijft roerloos in de ochtendmist zitten op zijn tak, en kijkt naar het zuidwesten, waar ook wij altijd het dal inkijken om te zien welk weer eraan komt.

DSC_0828

Tijdens het eerstvolgende uur zijn de merels koning. In onze tuin geen spoor van de vernielzucht van de ziekte die de merels tegenwoordig zo vaak treft. Met vier tot zes tegelijk strijken ze neer in de toppen van het sierappelboompje en eten hun buik vol met de rode appeltjes. De vaak van binnenuit opgegeten en platgeknepen restanten van de appeltjes worden op de grond gekeild waar de groene specht eergisteren dus even kwam proeven (en waar wellicht ook vinken nog wat lekkers vinden, maar die kan ik niet zien vanop mijn stoel).

DSC_0832

Als de merels voldoende hebben gegeten, komen ze dichter naar me toegevlogen. Het lijkt alsof de voormalige bosvogels steeds minder schuw worden. Zelfs als ik overduidelijk beweeg, vliegen ze niet weg. Naast het keukenraam, in het binnentuintje, scharrelen ze vooral rond op de grond waar ze onder de afgevallen bladeren naar eten zoeken. Soms zie ik de merels niet eens, maar hoor ik blaadjes ritselen en zie ik hoe vanop de bodem telkens weer takken en bladeren de lucht worden ingegooid en hoe daar dan een merel onder loopt te zoeken. Na deze strooptocht verzamelen ze vaak nog even op het terrasje aan de achterdeur, soms in vrede, soms met argwaan ten opzichte van elkaar, en soms ook weer opgejaagd door een brutale ekster die bijna elke dag komt kijken of er nog wat kattenvoer voor haar is overgebleven en dan uit baldadigheid maar wat andere vogels schrik aanjaagt. Jeugdbendes, het is me wat.

DSC_0858 DSC_0835

De rest van de dag blijven de merels komen, maar niet meer met zoveel tegelijk.

De meesjes komen pas tegen tienen afgezakt. Eerst naar de mezenbolletjes en ander versgekocht lekkers dat we voor hen aan de voederplank of in de boom hangen. Ze komen van zowel links als rechts aangevlogen. Vanuit de linde nemen ze een rechtstreekse duikvlucht naar het appelboompje, als ze vanuit de haag komen doen ze het met tussenstops in de frêle magnolia en tussen de zaadknoppen van de potentila’s. Als ze van rechts komen, dan is het via de druivelaar en de blauweregen.

DSC_0824

Minstens zo populair als het vogelvoer is ons binnentuintje. Ik zou gemakkelijk honderd perfecte close-ups kunnen nemen van de talrijke mezen die in de rozenstruiken komen hangen en zitten. Ze eten er niet alleen de rozenbottels, maar pikken ook driftig in (en aan de onderkant van) de bladeren. Soms zitten ze alleen maar op de uitkijk. Roepen naar elkaar. En maken dan terug een duikvlucht naar de appelboom.

DSC_0846

DSC_0842 DSC_0838

Minstens eentje komt er minutenlang tikken tegen het raam. Ik laat me vertellen dat dit is omdat ze zichzelf zien en contact willen maken met dat ‘ander’ vogeltje. Het is leuk voor mij, maar wellicht stresserend voor het beestje. Ook zijn de voorbije weken (en de jaren daarvoor nooit) al enkele vogels tegen het raam gevlogen. Een meesje en een mus hebben we kunnen redden, maar voor de lijster kwam onze hulp te laat. Ik heb zelf al even gecheckt van buitenuit hoe het raam eruitziet, maar ik vind de tafel in het keukenlicht goed zichtbaar. Voor een vogel is dat dan blijkbaar anders. Of is het omdat de tuin meer volgroeid is? Ze lijkt steeds meer natuur die er altijd al is geweest dan een aangeplante tuin. Maakt dat het zo verwarrend voor de vogels?

DSC_0860 DSC_0844

Na de middag zie ik de mezen niet meer, maar hoor ik ze wel. Dan scharrelen ze langs de onderste rij pannen en pikken luidruchtig in de goot. Af en toe valt een stukje mos naar beneden dat door een andere vogel wordt opgepikt.

Er zijn ook mussen, maar die blijven vaker bij de haag en lieten zich nog niet fotograferen. Het roodborstje dat we enkele weken geleden uit de klauwen van de poes redden (ja, het hoort tot de natuur van een poes, maar dan moet ze dat niet voor onze ogen doen) en op sterven na dood onder een dekentje van vrouwenmantel op de veilige voedertafel achterlieten na z’n bekje in water te hebben gedompeld, is herrezen en komt af en toe even groeten. De kinderen wanen zich de redders van de mensheid en het klimaatbeleid telkens wanneer het beestje zich weer zo evident in leven toont.

De spreeuwen zijn gelukkig ook nog niet allemaal doodgeschoten (ze hebben nochtans flink geprobeerd, de jagers hier in de buurt…) maar blijken minder van sierappels dan van populieren te houden. Toch kwamen ze twee keer langs om daarna met een zijwaartse vlucht terug te verdwijnen. Ik vind het telkens weer wonderbaarlijk hoe weinig zichtbaar ze zijn, zelfs als ik ze heb zien landen in de boom.

DSC_0850

Stoelen zijn minstens zo populair als sierappels. Tip: plant niet alleen bomen, maar ook winterharde stoelen in de buurt van een voederplank. Ik kon maar één schoonheid verschalken voor een foto, maar er gaan onafgebroken vogels op zitten om de omgeving te verkennen.

DSC_0848

Ik heb voor geen enkele van deze foto’s zitten wachten of extra voer gehangen. Het is geen collage van meerdere dagen, maar het zijn willekeurige foto’s van één voormiddag. Ik tik mijn tekst, kijk even op, en fotografeer zonder poespas, door het raam. En altijd is er minstens één vogel te zien. Soms twintig tegelijk. Mussen, mezen, kepen, vinken, merels, duiven, spreeuwen, roodborstje, winterkoninkje,.. Wat een feest.

DSC_0855

Ik besef dat ik er weinig van weet. Ik weet niet of ze echt een uurschema aanhouden of dat alleen maar zo lijkt. Ik weet niet of de honderd mezen die ik dagelijks zie ook honderd verschillende mezen zijn, of eigenlijk tien dezelfde die telkens terugkeren. Ik weet niet waarom een vink geen voedsel uit een boom of voederplank kan eten en of de mezen insecten zoeken op de onderkant van bladeren. Ik weet wel dat ik een gelukzak ben dat ik op deze manier kan werken.

O ja, ik zorgde ook voor een grote kom vers water op het terras, voor drank en bad van de vogels. Maar daar komen ze voorlopig even niet, denk ik…

DSC_0830

Advertenties

Read Full Post »

Opkuisen

Al sinds de begindagen van deze blog verkondig ik jaarlijkse ferm en standvastig dat ik na half augustus geen poot meer uitsteek in de tuin. Planten, bomen, bloemen en onkruid mogen dan helemaal doen wat ze willen: expanderen, omvallen, verkleuren, verwelken, prachtig staan wezen of verpieterd de winter afwachten; alles is goed. Rozenbottels, zaadpluimen en grondbedekkend blad zijn dan ook precies wat de natuur nodig heeft. Je moet een tuin de winter niet insturen zonder kleren aan. Daar heeft de natuur niets aan, en vogels en dieren nog veel minder.

But all things come to an end: op een druilerige ochtend begin vorige week besloot ik dat ik nog geen zin had in herfst, wintertooi en rustperiode. Ik ging buiten en zei tegen mijn bloemen: ‘Sorry. ‘ Ja: ‘Sorry. Want jullie, uitgebloeide rozen, jullie zullen nog geen rozenbottels maken. Mooi verkleurend blad van de Persicaria: je bent te vroeg. Zaadpluimen van de eupatorium: ik heb er geen zin in. Uitgebloeide margrieten: jullie zullen geen sneeuw op jullie bloemen vergaren dit jaar. En onkruid: eruit ga je!’

En dus knipte en snoeide en trok ik wild in het rond tot ik vier kruiwagens vol herfstkledij in de kar kon kieperen (ik heb afgeleerd om zaadvormend onkruid op onze composthoop te storten). Ik verplaatste hier en daar een plant en droomde al van nieuwe tuinideeën maar daarmee zou ik eens moeten stoppen en keek zelfs tevreden in het rond. Want uiteindelijk, als je je op de juiste planten op het terras focust en de rest buiten beeld laat, lijkt het net zomer.

20170925_180725

Met een beetje fantasie is de sierappel precies een kersenboom in volle glorie.

20170917_120436

Wie de juiste bloemen plukt, maakt bijna een voorjaarsboeket.

20170925_180643

Zelfs het tafeltje van de kinderen wordt plots terug gebruikt alsof het lente is.

 

20170917_120510

Een tevreden madammeke dus, dat ondertussen wel ziet dat de herfst desondanks niet tegen te houden is en overal zichtbaar wordt, zeker ’s avonds.

20170925_180657

Om er dan toch maar het uiterste uit te halen, zijn we helemaal in zoveel-mogelijk-buitenlucht gedoken. Omdat het ’s avonds toch al snel vochtig is, ruil ik heel wat avonden het fornuis voor de bbq. De echte bbq, dat is niet zo mijn ding. Het vlees uiteraard al niet, maar al die soorten rauwe groenten van een klassieke bbq zijn ook maar saai. Dus kregen vrienden (die misschien – sorry! – wel liever een gewone bbq hadden gehad) rode biet, koolrabi en gratinaardappeltjes bij het veggievlees. Gisteren aten we quornworstjes op de bbq en daarbij warme champignons met lookboter (hoe maken jullie dat klaar op de bbq zonder aluminium?) en een slaatje. Eergisteren was het nog tomaat -mozarella, komkommer en hamburger (van de vegetarische slager) met hamburgerbroodjes op de rooster. Het hangt er maar vanaf wat nog uit de moestuin komt geslopen. Maar altijd eindigt het met een vuurtje, en sinds een passage in de Steenbergse Bossen van onze mannen ten huize ook met gepofte kastanjes (ook hier nog op zoek naar de meest praktische en aluminiumvrije methode).

20170925_192510

En dat brengt mij naadloos bij de vraag: hoe doen jullie dat met vuurtjes in de herfst? Geïnvesteerd in een (o zo mooie maar toch dure) vuurschaal? En kan je ook bakken op die vuurschaal? Of een vuurkorf? (en ja, we hebben een vuurput, maar die is wegens ver weg in de tuin minder geschikt voor herfstdagen of korte avonden na school). Of blijf je gewoon binnen 😉

20170925_191349

Read Full Post »

In onze cadans van een-jaartje-ver-weg en -een-jaartje-dichtbij stonden we deze zomer voor het jaartje dichtbij. De kinderen wilden niet op één plek blijven, niettemin toch ook niet meer zo’n hevige heen-en-weer-vakantie als Thailand beleven, en ma en pa wilden in geen geval terug naar Frankrijk (mooi enzo, maar been there, done that). Zo kwam Italië uit de bus. Niet dat dat overdreven veel enthousiasme bij mij opwekte. Italië, dat kende ik van de ‘roomreis’ voor de Latinisten in het vijfde middelbaar. 12 dagen een bus op en behalve Rome ook nog driekwart andere steden van Rome zien. Veel lol en een overdosis ‘doms’. Verder, zo meende mijn vooringenomen geest, was Italië iets waar zonnekloppers besmet met inactiviteit heen trekken om bruin te worden. Ik ben nog nooit gestorven van een vooroordeel, zoals u merkt. Gelukkig ben ik daarnaast ook erg ruimdenkend en inschikkelijk (;-)) en ging zowaar zelf ons reisje boeken. Eén week naar het Noorden, want ik wou absoluut dat dak van de dom in Milaan terug op. Eén week naar het onbekende Le Marche, voor wat lichamelijke activiteit en natuur. En één week naar Toscane, voor de cultuur en Firenze, uiteraard. En nu, bij terugkomst, kan ik u zeggen dat mijn vooroordeel nogal, euh, bevooroordeeld was. En dat ik u twee bijzondere adressen cadeau doe. Doe er uw voordeel mee!

Voor de eerste week doe ik u geen adres cadeau. Niet dat ik niet wil, maar het was gewoon een huisje, gezellig maar zorgvuldig verzwegen dat het tussen een drukke weg en een pizzeria lag; gelukkig wel in een klein dorpje zodat de hinder meeviel, eens middernacht voorbij was en voor 6u ’s morgens tenminste, en met alle ramen dicht zodat je zwetend de nacht in ging. Maar we hadden een prachtige week, op de dom van Milaan, in het onvoorstelbaar mooie Verona, en zelfs in Venetië, ondanks de overdaad toeristen en de drukkende hitte. Wij kunnen met ons allen erg goed tegen hoge temperaturen, maar Venetië was ondraaglijk. Toen we aan de kade stonden te wachten om de Vaporetto (de busboot, zeg maar) te nemen, bleek plots dat er inderdaad iets met die hitte aan de hand was: die sloeg namelijk om tot een storm die later die avond op alle nieuwsuitzendingen in Italië was te zien, terwijl woorden als ‘tornado’ en ‘orkaan’ vielen. We konden de overkant van het Canal Grande niet meer zien, waren in een mum van tijd kletsnat door het zeewater dat over de oevers sloeg en hadden in de grote donkerte vooral licht door de eindeloze bliksems. O ja: de boten stopten met varen en we konden geen kant meer op. (Wie mij niet gelooft: bekijk dit filmpje. Die man stond naast ons.) Pas anderhalf uur later konden we ontsnappen, kletsnat, doorweekt en ijskoud. Gelukkig was het daarna meteen weer 25° en een uurtje later zoals vanouds een gezellige 30°. Desondanks: het Noorden van Italië is zeer het bezoeken waard. (Onder de foto’s deel 2 en 3, en de beloofde adresjes)

De Duomo in Milaan

DSC_2302

Bovenop die Duomo 20170806_105822

Prachtig Verona

DSC_2482

Het Noorden van Italië is een streek van grote landhuizen en oude parktuinen. Veel huizen hebben een labyrinth. Deze was aangelegd in 1700 en symboliseerde de spirituele weg van de mens. Bij doodlopende paadjes stonden bordjes met boodschappen als: ‘Dit pad eindigt, maar waar een pad eindigt, kan je een ander levenspad kiezen’. 🙂 We werden vooral aangemaand om de buxus zo weinig mogelijk aan te raken, wat niet evident is als je een wedstrijdje aan het houden bent…

DSC_2423

Venetië… (voor de storm)

DSC_2656

Landhuis, in dit geval de voormalige woonst van de doge van Venetië en tijdelijk onderkomen van Napoleon.

DSC_2773

En ook hierbij een labyrinth, het moeilijkste dat ik ooit deed. De ronde vorm maakte het bijna onmogelijk om te onthouden waar je al was geweest of enige logica te vinden. Leuk vertier 🙂

DSC_2879

Daarna stapten we in de auto en reden we een dikke drie uren tot we aan ons volgend adresje kwamen: een agricamping in Le Marche. We wilden al langer eens kamperen, maar waren niet zeker of het ons een week lang zou bevallen. Bovendien neem je met het vliegtuig niet zomaar een tent en alle toebehoren mee. Daar kwam ‘de huurtent’ in het vizier: meer en meer campings bieden een tent aan met alles erop en eraan. Net alsof je kampeert, maar je moet het zelf niet meer opzetten. Let wel, je betaalt daarvoor meestal ongeveer evenveel als voor een huisje, dus voor de prijs moet je het niet doen. Na wat zoeken kwam ik bij Agricamp Picobello uit. Een minicamping, voor maximum 15 tenten, veel ruimte, natuur, en volgens zoover.nl perfect. Dat de gastvrouw Nederlandse is, zou ook wel leuk zijn voor de kinderen, dachten we.

Het was uiteindelijk niet zomaar leuk, maar perfect. We zijn helemaal verliefd geworden op Le Marche. Je vindt er niet de grote culturele steden waarover ze je op school vertellen, maar wel het Italiaanse leven zoals het is: dorpjes, dorpsfeesten, ienieminiewinkeltjes waar ze toch werkelijk alles verkopen, buitengewoon indrukwekkende natuur, hartelijke mensen en dan toch ook wel weer wat kleinere dingen die de moeite waard zijn om te zien. De dorpen zijn hier niet uitgestorven, maar barsten van leven. Jong en oud gaan met elkaar babbelen op straat, de bambini zijn overal koning, en het eten is er heerlijk en goedkoop. Het leger Nederlanders dat we erbij kregen was rustig, fijn, gezellig, warm en op de achtergrond. Door de enorme ruimte op de camping heb je nauwelijks buren.

Door omstandigheden kwam het klimmen minder aan bod nu, maar gastvrouw Erna blijft een pareltje. Ze weet alles, helpt je overal mee, heeft honderden tips over de omgeving en staat altijd klaar om te helpen met advies op maat: iets voor de kinderen? Een uitgebreide bergwandeling? Een tweedaagse of liever een restaurantje? Museumpje vandaag? Cultuur? Vraag het maar aan Erna.

Wij betaalden 730 euro voor de tent, inclusief alle toebehoren, voor een volle week. Pizza’s in die regio kostten nauwelijks meer dan 5-6 euro en in restaurants vinden ze het logisch dat je maar 3 pizza’s koopt voor een gezin van 5. Lekkere wijn gaat er voor 3,50 euro per fles over de toonbank, en van de perziken die we er aten droom ik nu nog. Op het Feest van het Gecastreerde Schaap (een mens komt op de gekste plekken terecht als je meedoet met de Italianen) was het niet alleen een dolle bedoening van honderden Italianen die allemaal heel dringend vanalles aan elkaar moesten vertellen, maar kon je ook frietjes krijgen. En ze waren lekker. En als je in Italië frietjes koopt, krijg je daar blijkbaar automatisch twee tomaten en een perzik gratis bij 🙂

 Onze huurtent, met picknicktafel en hangmat. Zoals je ziet, kampt(e) Italië met watertekort en een ongekend droge zomer.20170814_113332

Vanop de camping wandel je zo de velden en het bos in naar het beekje vlakbij.

DSC_0008

In het hangmattenhuis lag iedereen altijd te lezen.

DSC_0016

Sprinkhanen, in allerlei soorten

DSC_0019

Historische stoet.

DSC_0108

20170815_152617

Kleine straatjes. Altijd.

DSC_0154

Mooi uitzicht, ook altijd.

DSC_0172

Wie de camping verliet, liet op het tafeltje naast het infobord eten of spulletjes achter die hij niet meer nodig had. Wij namen het picknickpotje en de kaarsjes mee en lieten tomaten en komkommers achter.

DSC_0214

Een koningspage, heb ik me laten vertellen, in de olijfgaard op de camping.

DSC_0351

Deze ken ik niet. Iemand?

DSC_0343

Even onze klimtechnieken oefenen in een park in de buurt. (moh, kijk, een madammeke van onderdeappelboom)

20170816_144045

In België schuiven wij aan voor het frietkot, in Italië is dat voor het pizzakot. Ondertussen bellen de Italiaanse papa’s ijverig naar iedereen en naar huis: ‘Wat had jij ook al weer besteld? Een Napolitane? En papa? Ah, twee voor papa. Wie is daar zeg je? Ah, komen tante en nonkel ook net aan. Ja, dan breng ik voor hen ook pizza’s mee. En zus?’ Wachten op 8 pizza’s duurt natuurlijk wel net iets langer dan 8 bakjes friet :-). Maar niemand die dat erg vindt.

DSC_3000

Wachten doe je met z’n allen samen op de banken aan de overkant, naast de kerk, terwijl een fles wijn open gaat.

DSC_3001

De Lekkerste Pizza’s Ooit. Echt!

20170817_182528

En dan zijn er de bergen. Prachtige, eindeloze bergen. Het leuke voor gezinnen met kinderen is dat ze tot halverwege bereikbaar zijn met de auto. Ook zijn ze niet zo hoog dat het er ijskoud wordt. Een extra pull en goed warm stappen volstaat. En zo zijn sommige toppen dan bereikbaar voor kinderen. Wij beklommen de Monte Sibila van aan de berghut tot op de top. Een dikke 4 kilometer enkele rit, en bijna 1000 hoogtemeters, maar haalbaar voor de kinderen als je het traag doet. Het uitzicht is ook zo adembenemend dat het heerlijk is om af en toe eens te stoppen en gewoon rond te kijken. Je klimt bovendien niet zomaar, maar grotendeels op de kam van de berg (je ziet dat vooral op de tweede foto hieronder). En dat is natuurlijk altijd het mooist.

DSC_0268

De top wordt zichtbaar, rechts boven (gsmfoto, sorry)

20170817_130302

En tot slot, de derde week, in Toscane. Veel jaren geleden sprak ik hier al eens over Agriturismo Diacceroni. Het lag toen al vast dat ik daar ooit eens zou logeren. Dat was dan nu eindelijk het geval. Een bioboerderij in het prachtige Toscane, met zwembad, wat wil je nog meer?

Helaas: bij aankomst waren we ontgoocheld. Waar ik een kleinschalige boerderij verwacht had, bleek Diacceroni groot geworden. Veel mensen. En een huisje dat binnenin wel heel summier was opgevat (in aankleding, niet in grootte). Geleidelijk aan zijn we echter van onze schrik bekomen, tot we weer gaan houden zijn van Diacceroni. Omdat het misschien wel drukker was dan verwacht, maar toch warm en eerlijk.

De boerderij promoot haar producten intens. Dat doet ze door het organiseren van drie gezamenlijke maaltijden voor alle gasten (en dat zijn er best veel, want Diacceroni heeft steeds meer huizen verspreid in het Toscaanse landschap). Die maaltijden zijn heerlijk, dat moet worden gezegd, en inbegrepen in de prijs. Er wordt ook altijd voor muziek gezorgd (te luid, maar goed, dat zijn Italianen) en drank koop je tegen lage prijzen. Uiteraard is alleen hun eigen wijn te koop, maar ze hebben heerlijke flesjes voor 5 euro, en ook zelfgemaakt bier voor de liefhebbers. Water is gratis. Er wordt met enorme hartelijkheid opgediend: je kan altijd iets bijvragen, je mag eindeloos opscheppen, en het eten is huisbereid, grotendeels uit eigen moestuin en er wordt altijd een klein dessertje voorzien. Bovendien is de ligging buitengewoon: je kijkt over de velden uit, en overal zijn er zeteltjes en buitenbedden om ervan te genieten. Het eten is grotendeels vegetarisch, altijd vers gemaakt en lekker.

Elke dag is er een activiteit waar je gratis mag aan meedoen: een wijnproeverij, zoektocht met een truffelhond, dansles, enz.  Daar wordt opnieuw niet gierig gedaan: er kan altijd een glaasje drinken vanaf en niemand kijkt op de klok. Er zijn bijkomende kookworkshops tegen betaling voor volwassenen en kinderen. En er is een manege waar een West-Vlaming en een Antwerpenaar blijken te werken. Dat wisten we niet vooraf, maar bleek nog zo handig. We hebben er allemaal wat les gevolgd, ook deze mevrouw die nog nooit op een paard had gezeten. Man en kinderen die wel al wat uren les achter de rug hadden, lieten weten dat ze vanalles gehoord en bijgeleerd hebben dat niemand hen ooit al had verteld. Het was fijn, en de paarden lijken er in erg goede handen.

Wij betaalden (in 2017 dus!) 830 euro voor ons huisje met gezamenlijk zwembad. In die prijs zat inbegrepen: 3 keer warme maaltijd ’s avonds, een ochtend kennismaking met de paarden en stallen, truffeltocht met proeverij en wijnproeverij (en als we hadden gewild ook nog tangoles en yoga). Bij het afrekenen (van de drank tijdens de drie avonden) werd de prijs resoluut naar beneden afgerond en kregen we nog een fles huiswijn en homemade pasta mee naar huis.

Na de aanvankelijke teleurstelling zijn we het mooie van Diacceroni dus wel gaan inzien en zou ik het aanraden aan iedereen die niet persé alleen wil zijn. Je moet er wel Toscane bij nemen, wat ons veel meer tegen viel: zeer veel toeristen, overal dezelfde souvenirwinkeltjes en nergens echte Italianen. Het landschap vinden wij ook veel eentoniger dan Le Marche. Maar natuurlijk: wel prachtige culturele steden.

Uitzicht op La Diacceroni

DSC_0730 Een eerste bordje bij aankomst DSC_0363

Uitzicht op Volterra vanuit ons huisje

DSC_0462 De stallingen DSC_0529

Italiaans vervoer
DSC_0557 Toch nog een eenzaam dorpje gevonden! DSC_0559

Massimo, de eigenaar van de boerderij, ploegt één van zijn velden…

DSC_0596 Gezellige avonden DSC_0678

Eén van de warmste zomers ooit in Italië. Zelfs de duiven smeken om water

DSC_0687 Wat zoekt dat beestje? DSC_0725
Aha, dit zoekt dat beestje!
DSC_0726 Even proeven DSC_0732

Rara, waar zijn we en wat doen deze mensen?
DSC_0744 Resultaat van de kinder-kookles: nutellataartjes! DSC_0776

Dochter doet dat goed

DSC_0842

En toen waren we terug thuis. Net op tijd om de volgende reis te plannen. Wat raadt u aan? Hongarije? Nepal? Of toch maar Costa Rica?

Read Full Post »

Het is natuurlijk niet omdat het vakantie is dat we onze handen niet uit de mouwen steken. Integendeel zelfs: de vrijgekomen tijd in praktijk zorgt voor vrijgekomen tijd in het hoofd, en dat zorgde op zijn beurt dan weer voor een Verschrikkelijk Sociaal Initiatief van de familie onderdeappelboom: we gingen een buurtfeest organiseren. Met speelstraat en al. Toegegeven: we deden dit niet alleen, maar klopten met voorbedachte rade aan bij een buur-politicus die beter dan wij de weg kent in het kluwen van subsidies en nadarhekkenaanvragen (onthoud deze voor Scrabble!) en nog zeer sympathiek bleek ook. Buurtfeestje: geregeld.

Aangezien ik de taak van aanvragen en dossiers al had doorgespeeld aan Buurman, was het aan mij om voor de verdere aankleding te zorgen. En toen doemde in mijn hoofd een foto van Natuurlijk-Rijk op die ik heel lang geleden al had gememoriseerd. Een foto van een paletten-kraampje dus.

Aan paletten geen gebrek bij ons thuis, en de handleiding klonk simpel, dus ik begon er weer eens vol moed en goesting aan. Het recept is dan ook simpel: het enige wat je echt nodig hebt om het te doen slagen, zijn twee paletten van min of meer dezelfde grootte.  Dus nam ik gezwind enkele paletten uit de opslag en begon die te vergelijken. En toen nog eentje van bij de kippen. En uit het kamp van de kinderen… Uit de schuur… En vijftien paletten later bleek ik geen enkel gepast duo aan paletten te bezitten…  Aaargh!De handzaag dan maar, en bij stap 1 al het loerende besef dat het nooit zou worden zoals het voorbeeld in mijn hoofd…

Stap 2 is: ‘maak van een derde pallet de planken los van de blokjes om als poten en steun te gebruiken.’ Nauwelijks een kwartier later stond ik met koevoet in de hand tegen mezelf te roepen: ‘Waarom geloof jij toch altijd dat dat makkelijk zal zijn? En dat jij dat zal kunnen?’ Ik kreeg die verdomde blokjes er maar zelden af. Aaargh! (bis)

Wel, om een lang verhaal kort te maken: er zijn meer vloeken dan vijzen in het kraampje gegaan en nooit geloof ik nog dat ik in staat ben om houten dingen zonder moeite te maken (een ezel stoot zich geen twee keer…). Maar gelukkig eind goed, al goed: de kinderen hadden hun kraampje op het buurtfeest en het is zelfs niet in elkaar gezakt op de hobbelige weg van en naar de speelstraat; integendeel!

20170708_141504

Eens terug thuis heb ik nog extra planken op het middelste gedeelte gelegd (na een bijna vloekloze episode met de koevoet zelfs!), want daar vielen net iets teveel spullen doorheen. En nu heeft het kraam een vaste plek in onze tuin. Hieronder is het een zwemspullenkraampje geworden. Gelukkig mocht ik met aardbeien betalen 🙂

20170709_185358

Al bij al kan ik jullie het maken van een palettenkraampje dus aanraden. Ongetwijfeld zal dat er bij jullie met meer kennis van zaken aan toe gaan, en zal het kraam nog mooier en professioneler zijn. Maar: het werkt.

En het buurtfeest? Dat zou tot 17u duren. Maar het werd euh… ietsje later…

20170708_215025

Read Full Post »

Daags na de storm raapte ik touw, vijsjes en mijn moed bijeen en herstelde de serre voorbeeldig. Ze zag er bijna terug uit als nieuw.

Twee dagen later stormde het opnieuw. De bliksem sloeg in op een knotwilg aan onze perceelsgrens, die stortte neer op de vuurput en picknicktafel, 3 kippen werden dakloos en daags nadien al opgegeten door een egel (jawel, misschien, een verhaal voor later…) en samen met de klap van de wilg vloog nog een honderdtal kleinere takken van bomen en… o nee: viel de herstelde serre opnieuw compleet en nu nóg drastischer in duigen.

Met minder moed en des te meer bloed, zweet en tranen heb ik het geheel een week later terug opgelapt. Het ziet er niet uit, maar het lijkt terug een beetje op een serre.

20170627_133352

De border had als enige geen stormschade. ‘Niet moeilijk’, denkt de schampere lezer nu, ‘die border heb je dan ook zelf de das omgedaan’. Maar weest voorzichtig, schampere lezer, want ook met aangewaaide klaprozen en wat restplantjes kan je iets maken wat op een border lijkt.

20170627_180456

Dat groene gras dateert van drie weken geleden. Sindsdien werd het heel snel een witte graszode. De klaver lijkt bij het hete en droge weer van de laatste weken wel te exploderen. Gras afmaaien is sindsdien eerder ‘klavertjes maaien’, ter bescherming van de vele blote voeten.

Na het maaien is er weinig dat meer deugd doet dan het bessenpark intrekken en de dorst te laven met frambozen en trosbessen. Wel, behalve dan een Karmeliet misschien. Of een Sancerre met wat stukjes meloen of zwarte olijven erbij. Soms wel eens een fruitige Chardonnay. Of als het met chips is dan gewoon een blauwe Chimay. Maar los daarvan: niets dat meer deugd doet na het maaien dan wat verse bessen 😉 .

Verder komt er langzaamaan bloei in de bloemenakker, is het een weelde in de moestuin, en zou er wellicht ook interessant geblogd kunnen worden, maar het is vakantie. De kinderen maken kampen en sleuren me erin mee. En naast hen liggend op het gras leren ze me dat doorheen een bladerdek kijken nog mooier is dan wolken kijken. Moge uw vakantie ook vol van Karmeliet bessen en loverrijk zijn!

20170705_152146 20170705_152203

Read Full Post »

Jaren heb ik het ontkend, geweigerd, doodgezwegen: dat zevenblad iets positief zou kunnen zijn. Want dat is het niet. Niet als je er eindeloze vierkante meters zevenbladvlakte van hebt.

Maar omdat ik persé twee keer per week eten uit eigen tuin wil maken, en de groentetuin nog niet erg veel voortbrengt (toch niet veel dat al oogstklaar is) stond ik daar en keek ernaar. Zevenblad… Dan toch maar een proberen, die pesto van zevenblad?

De kindertjes werden aan het werk gezet: oudste zoon ging daslookblaadjes plukken, dochter plukte zevenblad, en jongste zoon oogste de eerste look. We hadden een groot handvol daslook en twee hele grote handenvol zevenblad. Daarbij twee verse lookteentjes. Dat alles werd vakkundig in de vijzel tot moes ge – euh – vijzeld (?), gemengd met 2 lepels olijfolie, en gekruid met peper en zout. We hadden ook nog zo’n 50 g pijnboompitten waarvan de ene helft vermalen werd en de andere helft als volledige pitten in het mengsel ging.

20170610_121815 Er waren ook groenten: meiraapjes die ik in hele kleine blokjes sneed (een drietal raapjes), enkele tuinbonen die gered waren van de bladluizen (een boon of 10), twee handenvol Nieuw-Zeelandse spinazie en de eerste erwtjes (een klein kopje). 20170610_121835

Dat alles werd 2 minuutjes gebakken en gesudderd in de pan. Ondertussen werden de schelpjes gekookt en 3 soeplepels van het kookvocht van de pasta ging bij de pesto. Vervolgens pasta verder afgieten, bij de groenten in de pan doen, pesto erdoor, en één minuutje roerbakken.
Dan krijg je dit.

20170610_124436

Op één of andere manier sukkelt daar dan altijd een glas wijn bij op de foto. Ik weet ook niet hoe dat komt 😉
Elk kind en elke volwassene vulde een kommetje en ging er buiten mee zitten in de schaduw van de parasol. En toen was het stil. En waren alle kommetjes in een mum van tijd leeg. En toen nog eens. En toen was het op en bleek ik te weinig eten te hebben gemaakt… Sja.
Mensen: maak dit. Het is maaaaaaaaaaaaagisch lekker. Met zevenblad, begot…

Read Full Post »

Zaterdag was een mooie, zonnige dag. Een dag met tijd om eindelijk nog eens het fototoestel boven te halen en een poging te ondernemen om mij te herinneren wat al die knopjes ook al weer betekenden. Dat lukte niet echt, en ik struikelde nog over onkruid, lege plekken en slecht uitgroeiende planten. Maar (MAAR!) er waren rozen! Geurend naar rozen en Engeland en vroeger en al! En ik klikte vreugdevol in het rond.

De roos ‘Sophie’s choice’, bijvoorbeeld, die ik van mijn ouders cadeau kreeg bij de geboorte van de jongste zoon en die, zo zeg ik maar even, wel mijn eigen keuze had kunnen zijn 😉

DSC_0057

DSC_0055 Het onbekende roosje, nu kindgroot maar ooit niet meer dan een klein kasplantje, zo droog en vergaan dat ik het van de kassierster in het tuincentrum gratis kreeg.  DSC_0059

Het apothekersroosje, dat ik alleen onder die naam ken, omdat het uit de tuin van mijn grootvader komt die het ook al zo noemde.

DSC_0060 De Joegolavische roos, van mijn tante-tuindame gekregen toen we hier kwamen wonen, en die ik ook alleen ken onder de naam waarmee ze hem aan mij gaf. Joegoslavische roos dus 🙂 Ze is bijna uitgebloeid nu, maar bloeit makkelijk 3 keer per jaar. DSC_0061

Maar dankzij de imker-kennis zijn er ook extra bij-vriendelijke planten mijn tuin ingeslopen, zoals deze phlomis, waar hommels (naar het schijnt; ik moet er nog eens voor wakker blijven) ’s nachts in slapen.

DSC_0062 DSC_0063

Zelfs mijn verdwenen border ziet er (vanuit deze hoek 😉 ) best nog aanvaardbaar uit

DSC_0065

Met (minder bijvriendelijke) pioenrozen

DSC_0067

En verderop, bij het bankje, lekker ouderwetse lupinen

DSC_0068

Maar het meest blij was ik met mijn tomaten. Nog nooit stonden ze er zo gezond bij, heb ik het dieven zo goed volgehouden, en geurde de lucht van de belofte van tomaten

DSC_0074

Maar u weet het beter dan ik het wist: hoogmoed komt voor de val. En dus begon het te stormen. Niet een klein beetje, maar veeeeeeeeeeel. Twee dagen lang was het lawaai van wind en ruisende bomen oorverdovend (ik overdrijf niet). Toen ik gisteren eindelijk terug de tuin in durfde, liep ik over een zee van afgeknakte takken, verse twijgjes, grote takken, blaadjes, blaadjes, blaadjes en kleine appeltjes.

DSC_2262

Tuingeraniums liggen verwilderd over andere planten heen en pioenen zijn plat gesmakt op het gras en de boordstenen.

DSC_2267

De clematis die je hieronder op het gras ziet liggen, was de voorbije jaren 2,5 meter hoog tegen de oude garage gegroeid.

DSC_2268

En dan had ik de tomatenserre nog niet gezien…

DSC_2264

All’s well that ends well, en dus bracht de stormnacht ook nog wat moois voort. Zes lieve donskes zagen onder de zwiepende wilgen en populieren zowaar het levenslicht.

DSC_2256 DSC_2258

Nu alleen nog een beetje opruimen zeker… En ergens tomaatjes gaan kopen…

Maar vertel eens: wat heeft de storm in uw tuin gedaan?

Read Full Post »

Older Posts »