Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Weetjes’ Category

Als hier tegenwoordig plaatjes van het kippenpark verschijnen, dan zijn dat eigenlijk de kippen in de vroegere moestuin; de kippen die vorig jaar nog kuikentjes waren. Maar misschien herinnert zich een enkeling nog dat meneer onderdeappelboom ooit zelf een kippenhok maakte, voor wat toen het enige kippenpark was, en ook nu nog steeds als dusdanig dienst doet. Als je er met je rug/rechterzijkant naar de achterste perceelsgrens van onze tuin naar kijkt, dan zie je dit:

DSC_0117De wilde kersenboom rechts van het hok staat net op onze perceelsgrens en hangt licht over naar de schapenweide van de buren (niet onze naaste buren, naast dewelke ons huis staat, maar de buren van twee huizen verder waarmee we ook een stuk perceelsgrens delen). Zowel voor als achter het hok helt de grond namelijk fel af, wat meteen ook de reden is waarom we precies daar de kippetjes plaatsten: zij kunnen die schuine wanden beter proper houden dan wij.

Deze hoogte noemen wij onze kippenwal. Het is één van de restanten van de wal die dus rondomrond ging. Ja, stel je gerust voor dat het nog 5 meter dieper ging dan de diepte die je op de voorgrond van de foto kunt vermoeden. En zonder dat er zon was dus.

Door het wegnemen van al het pieterpetieterhout, werd opnieuw een oude structuur zichtbaar. Misschien zie je het zelf:

DSC_0196Wat wij de kippenwal noemen, was vroeger een dreef. Waarvan de bomen aan de rechterzijde zo goed als allemaal verdwenen waren toen wij er kwamen, maar je ziet het toch, denk ik. Ooit wil ik de rechterrij graag terug bij planten. Het zijn populieren, dus erg moeilijk is dat niet. De dreef terug vervolledigen tot aan de straat lukt echter niet. Je kijkt nu terug naar de tuin met je rug naar ons huis. Het gedeelte dat je nu ziet, is de uitsprong rechts, achter het huis en de tuin van onze naaste buren. Hun huis en tuin ligt dus eigenlijk pal op de dreef die ooit tot aan de straat liep.  Maar dat moet ons niet tegenhouden om dit stukje dreef te waarderen. En door het plaatsen van de hekkentjes tussen eendenpark en kippenhok pal op deze wal, blijven we een natuurlijk pad behouden, evenwijdig met de populierenrij.

deel 1: de perceelsgrens

deel 2: de ‘dreef’

deel 3: het boomgaardje

deel 4: de vijver

Read Full Post »

Wanneer ik foto’s van de tuin laat zien, zijn die bijna altijd genomen met de rug naar het huis. Het is de plek van waaruit we meestal de tuin overzien, vanop het terras of vanuit woonkamer of keuken. Het is de plek waar we bloemen planten, structuren creëren, en bovenal heel veel leven. Maar het is tezelfdertijd maar de helft van onze tuin. De andere helft bestaat uit vijver en achterliggend ‘weiland’. Het is veel meer natuur dan tuin. En daar zijn toch nog heel wat plekjes waar ik erg graag kom, en die ik nu toch eens in verschillende afleveringen moet laten zien.

Lange tijd was de achterkant onbegaanbaar. Er was een put van wel 5 meter diep, een zee van bramen, sprokkelhout, omgevallen populieren en netels. Het was een onbegaanbare massa die je kan vermoeden rechts op deze foto,  en waar verder niets te beleven viel, ook niet voor dieren. Zelfs na het dichten van de put (met de aarde van de ‘wallen’ er rond) was het lange tijd een soort van no-go-zone. Ik herinner me dat we er zelfs op de blogbbq helemaal niet geweest zijn.

Maar kijk, zo langzamerhand komt de verstoorde natuur er weer tot rust, en beginnen er plekjes en sporen van vroegere structuren en planten te ontstaan. De eerste plek die ik je er wil laten zien is simpelweg de perceelsgrens helemaal achteraan.

DSC_0167

Wie goed kijkt, ziet twee perceelsgrenzen. Dat is lang niet ongewoon, of was dat vroeger toch niet. Ik weet niet of het bewust om die redenen werd gedaan, maar ik ken wel de gevolgen ervan: grachten voor afwatering kregen een plaats, en heel wat planten en dieren vonden een onderkomen tussen de beide omheiningen. Ook bij ons vind een kleine gracht er zijn weg en is het de plaats waar wat bramen, maar vooral (in dit seizoen) veel speenkruid, fluitekruid en klimop floreren. Er groeit een eik, enkele beuken, en twee populieren. De buur-boer noch wijzelf hebben behoefte om de exacte perseelsgrens te kennen of van beide omheiningen één te maken. Slechts op één plek is de dubbele omheining vervangen door een enkelvoudige draad, en dat is in de rechterachterhoek.

DSC_0120

Het paaltje helemaal rechts is de hoek. Links zie je twee paaltjes. En daartussen hangt een onzichtbaar draadje. Niet alleen kunnen de koeien daardoor bijna tot in onze tuin stappen (door het grachtje lukt het net niet), maar het is ook de plaats waarlangs een eventuele zwaardere machine onze tuin binnen kan (deze mag dan via het erf van de boer door de weide) en het is de plaats waarlangs wij in de winter in de weide van de boer gaan sleeën (er is een steile knik naast een kikkerpoel rechts van deze foto, beter zichtbaar op de vorige foto). En sinds kort durven de oudste kindjes onderdeappelboom ook al eens op hun eentje tot hier wandelen en genieten van de extra stukken tuin die ze ontdekken. Het kleinste appeltje moest daarvoor geen 6 jaar worden. Die stapte enkele weken geleden (nog geen 2 jaar) volledig ongezien door ma en pa tot bij de koeien (toch zo’n 150 meter weg van het huis…) . Tijdelijk toch maar een extra draadje toevoegen dan 🙂

deel 1: de perceelsgrens

deel 2: de ‘dreef’

deel 3: het boomgaardje

deel 4: de vijver

 

Read Full Post »

Aanleg van een houten terras

Een houten terras aanleggen is niet moeilijk, maar het vraagt veel tijd, en je moet enkele basisregels in het oog houden. Om te beginnen: de ondergrond. Ofwel graaf je een stuk uit de grond (voor een terras op gazonhoogte), ofwel verhoog je je terras. In beide gevallen kies je best voor een ondergrond in stabilisé. Dat stabiliseert (duh) èn is waterdoorlatend (in tegenstelling tot beton). Idealiter loopt de ondergrond  1cm per meter af in de ene richting, en is waterpas in de andere richting. Zo kan het water altijd weg. Wij erfden een overschot stabilisé van de verbouwingen, ondertussen al 4 jaar oud en min of meer kapotgelopen. Daarom bakenden we de grenzen af met hardhouten palen.

Boven op de stabilisé komt worteldoek, en daarbovenop komen betonstenen of stoeptegels. Idealiter komen de planken ongeveer 10 cm boven de ondergrond, zodat alle vocht goed weg kan. Als je hoge betonstenen kan gebruiken, is dat dus altijd beter dan stoeptegels.

Leg de stenen om de 40 cm in een rij. Zet ze met cement vast op het worteldoek.

Boven op de stenen komen de dwarsbalken. Deze liggen in de richting die waterpas is. Kies voor stevige, hardhouten balken, minimum 4 op 4 cm, maar liefst nog wat dikker. Vijs deze balken NIET vast op de stenen. Ze komen vanzelf vast te liggen door het gewicht van het terras, en als je ze vast vijst, kan het hout niet voldoende ‘werken’ met kromtrekkende planken tot gevolg. (De foto was met totaal verkeerde instellingen genomen, en helderder dan hieronder krijg ik hem niet.)

Op de balken komen de planken dwars te liggen. Deze lopen dan schuin af. Zet ze telkens met 2 vijzen vast in de onderbalk. En schrik niet: je moet daar speciale, behoorlijk dure vijzen voor kopen (artikel 9001 zegt het doosje, maar ik zie de merknaam niet) en in een stuk terras van 4 op 4 meter gaan al 500 vijzen! De afstand tussen de planken is 0,5 cm. Dat lijkt veel, maar je ziet dat niet echt. In die ruimte kan het water weg (voor zover het niet schuin afloopt) en zo kan het hout ook uitzetten indien nodig.

Qua houtsoort kan je veel kanten uit. Bankirai is een verzamelnaam voor hardhouten soorten. Vroeger waren de planken met gefreesde ribbeltjes in zwang, maar dat blijkt een slechte keuze te zijn geweest: het water blijft in de ribbels staan, er ontstaat mosvorming, en je valt op je bakkes van zodra het regent. Leg planken (als ze gefreesd zijn) dus altijd met de ribbels naar onder. Houtsoorten zijn er in veel kleuren, smaken en prijzen. Wij kozen voor Tali, hardheidsklasse 1, maar wel kwaliteitsklasse 2. Dat houdt in dat er meer nerven in het hout kunnen zitten, meer kans op kromme planken enz. Wij kochten bovendien een restant op met verschillende lengtes, waardoor we het terras in verband moesten leggen en het heel veel tijd kostte om een plank goed te krijgen: eens in de andere richting proberen, een krom stuk eruit zagen, enz. Gemiddeld kostte het 20 minuten per plank, maar het bespaarde ons wel 1000 euro.

O ja, gaatjes altijd voorboren. Reken bovendien op een boortje of vier, want hardhout is harder dan metaal. Idem voor het zaagblad: ook dat is versleten tegen de tijd dat het terras klaar is. Dit alles brengt ons bij het prijzenplaatje: een paar duizend vijzen, 40 m² hout, stenen, stabilisé, dwarsbalken, een zaagblad, enz. Dat was samen toch wel zo’n 4000 euro. Edit: het bleek uiteindelijk maar 3000 euro te zijn. Bovendien werkten meneer onderdeappelboom en (schoon)papa er samen 6 lange dagen aan. Twaalf mandagen in totaal dus. Daar tegenover staat de offerte die we lieten maken en die 8000 euro bedroeg zonder btw…

En zo komt dan toch ook het moment waarop het terras min of meer klaar is.

Min of meer, want er is nog maar één zijwand afgewerkt. Ook het trapje moet nog een optrede krijgen, en de achterste planken moeten nog op één lijn worden gezaagd.

Ook moeten rondomrond nog wat planten komen (hortensia, rozemarijn, potentilla; zo wat struikachtige dingen die niet veel werk vragen) en twijfelen we momenteel nog aan zin of onzin van een balustrade.

Maar als we nu vanuit onze living naar buiten kijken, zijn we dik tevreden.

Read Full Post »

De nadruk ligt op ‘doen’, en niet op ‘dat’, voor de slecht-menende zielen onder jullie die de originele vraagstelling graag verkeerd begrijpen 🙂 (hoewel, medunkt dat die andere vraag ook niet helemaal naast de kwestie zou zijn in onderstaand stukje, maar zover gaan we het niet drijven ;-))

Sinds deze week mag ik mezelf terug tot de werkende vrouwen rekenen. Of nee, zoals een vriendin het zo mooi zei: tot de job-uitoefenende vrouwen, want werken doet een huisvrouw ook (méér zelfs, als je het mij vraagt). En aldus is geschied wat velen onmogelijk leek: uit werken gaan met 3 kinderen. En er nog een soortement van vrije tijd op na houden. En de tuin niet negeren (dat is nu natuurlijk wel makkelijk praten, aangezien het seizoen er net op zit). Quality-time met de kinderen creëren. En groenten kweken.  “Wanneer doen jullie dat nog?” vragen familie en kennissen dan meestal met grote ogen. Waarop ik dan zo serieus mogelijk zeg: “Wij zijn het toonbeeld van de hedendaagse normverlaging. Wij laten alles verloederen. En ofwel is ons huis proper, ofwel onze tuin, maar nooit allebei. ” Waarop de vraagsteller dan wat schaapachtig staat te lachen, want een niet-proper huis klinkt hem maar angstwekkend in de oren. En hoe dat dan concreet in zijn werk gaat? Ewel, zo:

– 4 uur per week komt een poetsvrouw langs. Ten gevolge daarvan poets ik nooit meer. Natuurlijk vegen we wel de gemorste as van de houtkachel op, kruipen we onder tafel om daar het slagveld van gevallen rijstkorrels en pasta te beteugelen, en nemen we eens een dweil als er een glas wijn of bekertje melk wordt omgekieperd. Maar echt stoffen, dweilen of schuren doe ik nooit meer. Is het dan vuil bij ons? Ach, ’t kan properder, maar ik denk dat het leefbaar is (vraagt ze nu aarzelend aan de op bezoek-gekomen bloggers 🙂 (wel beoordelen op het ogenblik dat je binnenkwam, niet nadat 20 paar natte voeten hadden rondgelopen 🙂 )

– Opruimen: de moeder van mevrouw onderdeappelboom zal jubelen dat het mantra eindelijk is doorgedrongen: ‘alles op z’n plaats en een plaats voor alles’. We leren het met vallen en opstaan. Maar alleen door consequent op te ruimen lukt het de poetsvrouw om in 4 uur te doen wat ze doet en is het huis ook op andere dagen toonbaar.

– Ander huishoudelijk werk: ramen wassen zichzelf (één keer per jaar krijgen ze ook mijn spons te zien), strijken is minimaal (zeker niet de gemiddelde 2,5 uur per week die een onderzoeksbureau berekende; en ware het niet dat ik mannen graag met hemden zie, de strijktijd ware nog korter geweest!), kleine prul (sokjes, washandjes, enz.) gaat in de droogkast (de tijdswinst daarvan weegt niet op tegen het ecologisch nadeel) en de vaatwas draait overuren.

– Mevrouw onderdeappelboom werkt 4/5de. Maar dan werkt de onthaalmoeder ook niet, dus de mogelijkheden van die dag zijn beperkt. Toch wordt dan steevast naar de supermarkt gegaan, wat ons het aanschuiven  in de drukte op zaterdag bespaart.

– Verder: ORGANISATIE: Elke zondagavond zitten meneer en mevrouw onderdeappelboom met hun laptops in de zetel en bespreken wie wanneer vergaderingen heeft en wie op welke ogenblikken de kinderen brengt en haalt naar school. Eén iemand vertrekt dan om 6u naar zijn werk, de ander werkt tot 18u ’s avonds. Door die strakke organisatie lukt het om tijdens die week ook 3 zwemtrainingen voor meneer onderdeappelboom en één looptraining voor mevrouw onderdeappelboom in te voeren (we gaan dan rechtstreeks van werk naar sportactiviteit). In het weekend krijgen we zwempret voor de kinderen, tekenles en volleybal gewurmd, en gaan we beiden nog eens lopen. En zondagnamiddag is sowieso voor de kinderen gereserveerd: wandelen, spelletjes doen, enz.

De hobby’s zijn ook afgestemd op chronisch tijdgebrek. Mevrouw onderdeappelboom is in haar eerste jaar al gestopt met deeltijds kunstonderwijs (9 uur per week) wegens onhoudbaar in tijden van verbouwingen en kinderen. Ook muziekinstrumenten worden iets te veel genegeerd (gelukkig vragen de kinderen vaak of ik nog eens contrabas of dwarsfluit voor hen wil spelen; piano en didgeridoo doen ze zelf wel :-)). Lezen doen we alleen nog op de trein, en bloggen gebeurt tijdens de middagpauze en ’s avonds. Er is geen sprake van dat ik het bloggen zou opgeven 🙂

– Weekmenu: ik ben er eindelijk voor bezweken. Maar dan niet de resto-versie van madame zsazsa, maar de bescheiden ‘ik-kook-terwijl-3-kinderen-honger-hebben-en-moe-zijn’-versie. Dat wil zeggen: vlees en veggieburgers die snel bakken (bijvoorbeeld geen stoofvlees, wel worst), groenten die zoveel mogelijk bereid zijn (bijvoorbeeld rode kool en geen bloemkool met kaassaus) en één avond spaghetti. Die groenten worden in de zomer uit de tuin gehaald, bereid, en ingevroren.  Idem voor spaghettisaus en soep. Het menu plannen op voorhand maakt dat we ’s avonds niet staan te sukkelen met bevroren vlees of saus. En in het weekend is er dan tijd voor uitgebreide gerechten, samen pizza maken, taarten bakken, enz.

– Wat nog? Aha: voorbereiden: elke avond wordt de ontbijttafel gedekt en worden boekentassen en luiertas klaargezet. Kleertjes liggen klaar met schoenen erbij (en de onderdeappelboompjes doen die ondertussen gelukkig netjes zelf aan).

– En bovenal uiteraard de normverlaging: groenten groeien ook tussen (een beperkte vorm van) onkruid en van wat binnengewaaide bladeren gaat niemand dood. (waarmee ik bedoel dat ik ze buiten niet opkuis, binnen wel :-))

En dan heb je zo’n prachtig schema. En dan wordt er een kindje ziek. Of is de onthaalmoeder afwezig. En wil de jongste borstvoeding net als je het vlees in de pan gegooid hebt of de taart uit de oven had moeten halen. Of mis je de trein. En dan is het compleet om zeep 🙂

Maar zo doen wij het dus. En omdat er al lang geen stokjes meer rondgevlogen zijn, en het er nochtans de tijd van het jaar voor is, vraag ik het ook eens aan jullie, om hier of op eigen blog te beantwoorden: hoe regelen jullie het allemaal?

Read Full Post »

We zijn juni, maand van de opentuindagen. De ecologische opentuindagen worden komend weekend (5 en 6 juni) al gehouden, en de andere opentuinen zoals altijd in het laatste of in de laatste twee weekends van juni. Waarom de beide opentuinweekends niet samenvallen is mij een raadsel. ’t Is niet omdat er niet gesproeid wordt, of alleen inheemse planten in de tuin staan, dat de tuin er noodzakelijkerwijs anders uit ziet, toch? Enfin, ik, eeuwige zeurpiet, hou in elk geval niet van het aparte sfeertje dat gecreëerd wordt door eco-tuinen op andere dagen open te stellen dan niet-ecotuinen. Ik ga dan ook consequent niet naar de eco-opentuinen, maar wel naar de andere; af en toe moet je gewoon de meerderheid steunen.

Mocht u van plan zijn hier en daar in andermans tuin te gaan neuzen, dan raad ik u in volle overtuiging de niet-ecologische tuin van Mia Gevaert aan, in het schone West-Vlaanderen. Inderdaad: niet-ecologisch, want er staan toch wel wat uitheemse planten in en er wordt  (weinig, maar toch heel af en toe) eens gespoten. En toch stuur ik u er zonder aarzelen naar toe, want Mia Gevaert wordt door tuinierders niet alleen geroemd als Grande Dame van de Engelse Tuin, ze vertelt vanop haar tuintroon ook aan iedereen die het wil horen hoe belangrijk een moestuin is, waarom je achter de borders nog koeien ziet lopen, dat zevenblad mooi bloeit, en dat ook de meest waardevolle cultivars uiteindelijk ook de natuur moeten dienen. In haar eigen woorden: “Natuurlijkheid is iets dat stijl en structuur niet uitsluit. Integendeel. Hoe klein je tuin ook is, als een vogel er in een struik kan broeden of een pad er zijn habitat in vindt, dan heb je al voor een stukje aan natuurbescherming gedaan.” Ten bewijze daarvan kwaken de kikkers in haar vijvertje en lopen de waterhoentjes op het gazon van de appeltjes te eten. Er is een bessenparkje, een bosstuk, veel mooie rozen, prachtige vondsten tegen een noordermuur, een grassenborder, enz. Vergeet ook niet naar boven te kijken: de vaantjesboom is maar één van de vele bijzondere bomen die een nekkramp waard zijn. Daarenboven schrijft Mia ook tuinboeken, waarvan er eentje tot beste tuinboek werd bekroond (zie dit artikel). Ook daarin aarzelt ze niet de brave tuindametjes af en toe een veeg uit de pan te geven, terwijl ze daarnaast wel een mooie tuingids met plantenadvies op poten zet. Bijkomende info: Mia is de grens van 75 jaar al enige tijd voorbij, en plant dit jaar dan ook haar allerlaatste opentuindagen. Ga er dus nog eens naar toe, nu het nog kan. Verwacht geen Sissinghurst, verwacht geen bloemenweide, maar geniet van de natuurlijkheid die gecultiveerde planten je kunnen bieden. O ja, het kost 3 euro, maar ik vind het maar logisch dat als een hobby tot beroep uitgroeit dat je er ook iets probeert mee terug te verdienen, niet?

Meer info hier.

Read Full Post »

Actie: plant een bos

Het regent de laatste tijd groene initiatieven in mijn mailbox. En daar maken we graag reclame voor natuurlijk. En omdat je net  een kerstboom hebt laten kappen bij IKEA, mag je je geweten dit keer sussen door het aanplanten van bomen. Weliswaar in Vlaams-Brabant, maar sinds ze daar een half woud in vieren hebben gekapt om vervolgens vanuit de file naar het vervlogen bos te kunnen staren, kunnen ze daar wel wat bos-compensatie gebruiken (grapjeuh).

Waar het op neerkomt: ene mevrouw uit Vlaams-Brabant heeft een vzw opgericht, en die vzw heeft een lap grond aangekocht die ze als inheems loofbos willen aanplanten.  Met een leuk grondplan kan je zelf een stukje grond kiezen, en vervolgens de bomen die er op moeten komen helpen planten. De fruitbomen zijn duur, maar je kiest zelf welk stuk je beplant, natuurlijk. Goedkoper zijn de essen en bosranden, en je kan er een bordje met een eigen tekstje laten bijzetten. En om het nog beter te maken, zou het bos in de toekomst opengesteld worden als speelbos.  Wie meer wil weten: hier. Schoon initiatief.

PS Het stinkt hier nog altijd. Naar heermoesgier….

Read Full Post »

Of het de autorit compenseert, betwijfel ik een beetje. Maar toch: mooi initiatiefje bij de meubelgigant met de houtloze meubelen:  klikt hier.

En nog wat meer tips bij de vrienden van VELT (ahja, ik ben dan toch maar lid geworden. Uiteindelijk.)

Zelf eentje kweken en terug in de tuin planten na Kerst is natuurlijk nog beter, maar dat houdt het boompje helaas geen jaren vol.

Read Full Post »

Older Posts »