Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘aardbeien’

Gortdroge groensels

Zo langzamerhand laat de tol van de dikke buik zich zien: de paadjes tussen de moestuin krijg ik niet meer onderhouden; het onkruid onder de haag dreigt de zonnebloemen te verstikken; het terras is half opgeveegd maar verder doen is te lastig; de kasseien zijn bijna overgroeid maar ik heb de moed niet om daar iets aan te doen; er zou vanalles moeten bijgezaaid worden maar ik zie het bukken niet meer zitten, enz.

En dan is er nog de droogte die alle zaden in de moestuin nog voor het kiemen schijnt lam te leggen. Voor sommige zelfs heel letterlijk: de bonen, die bijna 3 weken geleden in de grond gingen, blijken bij inspectie in de grond nog droger te zijn geworden dan een pak linzen dat 10 jaar over datum is. De courgette-plantjes zijn verbrand, de butternuts willen van geen kiemen weten. Van de 60 zomerbollen die ik in de grond stak, steken er maar 4 de kop op. En radijzen, wel, het is niet dat we nog geen radijzen hebben gegeten, maar van een geslaagde oogst kan je toch ook niet meteen spreken.

Gelukkig dat de zottigheid van Moeder Natuur toch ook altijd weer goed is voor iets anders.

De eerste aardbeien van het jaar uit eigen tuin! Ze waren zalig zoet en lekker (altijd véél zoeter dan de aardbeien uit de winkel – hoe komt dat toch?), en de perfecte afsluiter van een mooie moedertjesdag. Aan alle mama’s die moedertjesdag op de juiste datum vieren (niet die van Antwerpen dus ;-)) trouwens een heel gelukkige moedertjesdag gewenst.

En dan mag het wel eens regenen. De donkere wolken schoven hier alweer voorbij zonder een druppel voor ons neer te plenzen. Maar de curryplant ruikt sterk en de rozen wiegen in de wind. Volgens mij krijgen we vannacht toch eindelijk nog eens een buitje…

Read Full Post »

’t Is nog maar een schamele hoeveelheid plantjes op de foto hierboven, maar het beeld dateert dan ook al van een paar dagen geleden. Ondertussen staan alle planken van mijn kweekkotje (ooit moet er een fatsoenlijke ‘plantwerkbank’ van gemaakt worden) afgeladen vol:

Piepen al boven de aarde: zonnebloemen, 2 soorten sla, reukerwten en peterselie. De potjes basilicum zijn gekocht in dendelais en vervolgens verpot; de pot bieslook is een stuk van een plant die ik buiten heb staan en die jaarlijks terugkomt.

Gezaaid en blij verwacht: rode kool, spruiten, maïs, prei, pompoenen (butternut en red kuri ) en courgette (tondo de nice en black zucchini).

Verspeend: tomaten en pepers. Dat wil zeggen: selectief verspeend, want hoe graag ik ook in de tuin werk en hoe meditatief sommige mensen verpotten misschien ook vinden:  ikkendoe da nie gèren. Van de tomaten behield ik van elke soort dus maar 3 plantjes. Ik had die zeker al 2 weken eerder moeten verspenen, want ze waren op sterven na dood en in de aarde zat duidelijk niets meer waarmee ze eventueel nog hadden kunnen groeien. Na die 45 plantjes had ik het wel gehad met verpotten, dus rukte ik van de pepers gewoon zoveel zaailingen uit tot ik er in elk potje maar ééntje meer staan had. Vervolgens deed ik er een laagje potaarde op om de schijn van grondig werk te wekken 🙂  Maar nu heb ik dus nog 6 plantjes mini-paprika en 6 plantjes sweet cayenne. En ik denk niet na over al die zonnebloemen en sla enzo die ik nog zal moeten verpotten… Bijkomende vreugde: de living is weer zaailingenvrij, want ik heb het erop gewaagd de tomaten en pepers ook al in de kweekruimte te zetten. Hopelijk vriest het dus niet meer…

Buiten staan erwten, peultjes, wortels, radijzen en uien boven de aarde. De rode uien doen het niet zo goed, maar ik geef ze nog een kans. Samen met de kinderen zaaide ik nog rode biet, raketsla en een nieuwe rij radijzen. Tot nog toe liet ik de kinderen helpen op een manier dat ik hen de illusie gaf iets te doen, maar uiteindelijk bijna alles zelf deed. Omdat ik dat toch een beetje laag en onopvoedkundig van mij vond, mochten ze dit keer echt zelf zaaien. Dat ging – met uitzondering van een omgevallen zakje en wat vreugde toen ze bij elkaar in het – verkeerde – rijtje gingen zaaien – al bij al nog goed, dus weer een wijze opvoedingsles voor de mama (laat je kinderen de dingen echt zelf doen) en we kijken verwachtingsvol uit naar wat het zal opbrengen!

Voor de radijzen heb ik meneer onderdeappelboom ingeschakeld. Hij vond dat ik elk jaar te weinig zaaide, maar dat komt omdat ik er telkens maar aan dacht om nieuwe te zaaien als de vorige op waren. Hij heeft dit jaar beloofd mij er aan te herinneren, en dus krijg ik nu om de week een mail of sms van hem met de boodschap: ‘Denk je aan de radijzen?’ 🙂

Niet gezaaid maar wel geplant: aardbeienplantjes. Vorige week 50 stuks die we recupereerden van vorige jaren, en gisteren 20 nieuwe stuks die ik samen met de kinderen plantte (ik maak de gaatjes, zij zetten er de plantjes in, doen er aarde op en geven water). Nu nog elektriciteitsbuizen gaan kopen om er een net over te kunnen spannen en er opnieuw stro tussen leggen, want zonder dat stro had ik toch veel meer rotte aardbeien aan de planten.

Nog te doen: een eindeloze hoeveelheid zomerbollen planten. Maar daar kijken we uiteraard naar uit.

Niet gezaaid, maar wel geplaatst: een heidemat achter onze haag. ’t Is een lelijke foto (ik was eigenlijk kindjes aan het fotograferen die net even uit beeld liepen), maar ondanks de liefde voor open natuur genieten we buitengewoon van de toegenomen privaatheid. De pessimist in sommigen zegt dan direct dat onze haag nu scheef gaat groeien, maar dat zien we dan ook wel weer als het zover is. ..

Read Full Post »

Het werkleven overheerst tegenwoordig nogal onze vrije tijd, waardoor er van bloggen en tuinwerk maar bedroevend weinig in huis komt. Ook nu maar een snelle impressie van een kwartiertje wandelen door de tuin, maar dan toch een kwartiertje waaraan wij ons hart kunnen ophalen.

Alleen het boeketje bij de aardbeien komt niet uit eigen tuin (maar van prins Filip (wel, onrechtstreeks toch)). De eerste foto van het binnentuintje is gigantisch misleidend, want het lijkt een heuse border te zijn, terwijl het maar een schort groot is. Zo zie je: op een blog is je tuin maar zo mooi als de foto’s die je ervan neemt. Oei… 🙂

Read Full Post »

Eitjes rapen

Dat gaan we volgende week doen. In een natuurdomeintje in Vlaams-Brabant (maar liever nog in een nabijgelegen parkje, want het natuurdomeintje was zozeer natuur dat menig kind niet alleen z’n eerste zomerbroekje, maar ook z’n been aan de bramen en ander doorngespuis heeft opengehaald)  en de dag daarna ook nog eens bij oma en opa. Dat zijn dan de eitjes van de paashaas, of van de klokken. Ik zou eens moeten opzoeken hoe dat zit en of de klokken nu de paashazen hebben uitgestrooid die op hun beurt dan eitjes rondbrengen of omgekeerd.

Maar dat waren eigenlijk niet de eitjes waarover ik het wil hebben.

Bovenstaande eieren zijn van de eenden. Of beter: waren. Want na een al zeer aarzelende start waarbij de mama van mevrouw onderdeappelboom onmiddellijk met kennis ter zake oordeelde dat het ‘zwalp-eieren’ zouden zijn, heeft ze ze nu helemaal in de steek gelaten. ’t Was nochtans mooi om waar te nemen, hoe hun hele doen en laten veranderde, meneer eend plots met allerlei bescherm-het-vrouwtje-technieken op de proppen kan en mevrouw eend alleen nog rond en dromerig in het rond hotste. Maar het instinct was blijkbaar toch niet sterk genoeg. Elf eitjes zijn nu verlaten.

En toch waren het eigenlijk niet die eitjes waarover ik het wou hebben.

Dit zijn twee kruiwagens vol aardb-eitjes. Of toch de plantjes ervan. Buurmeisje had ze vorig jaar laten verwilderen, en ik mocht in de overdaad gaan uitspitten wat ik nodig had. Samen met de kinderen heb ik eigenlijk veel te veel meegenomen, waardoor zelfs mijn 5m² al vol aardbeienplanten stond en ik nog  6 potten kon vullen. Maar dat was niet erg, want je zag nauwelijks dat ik iets had weggehaald. En bovendien nam ik de potten aardbeien in de namiddag mee naar ecoflora om uit te delen aan eventuele andere aanwezige bloggers. Maar die waren niet te zien. Of beter, niet te herkennen; want dat heb je wel met anoniem bloggen natuurlijk…

En ook het buurmeisje werd bedankt, want ik liet plant-uitjes in ruil bij haar achter. En komende maand gaan we de draad op de scheiding tussen haar en onze tuin met reukerwten laten begroeien. Iedereen tevreden.

Maar ook dat waren niet de (aardb)eitjes waarover ik het wou hebben.

Eigenlijk wou ik het zelfs helemaal niet over eitjes hebben. Maar over kikkers. Ik zag namelijk heel mooie kikkers op het net. En ook wel padden. En ik wou dus wel eens wat kikkers gaan spotten deze avond. Maar nog voor ik dat kon doen, kwam meneer onderdeappelboom met de boodschap dat er zéker 100 kg kikkerdril in onze vijver ligt. En dat leek zo op het eerste zicht niet eens helemaal overdreven.

Zelfs dieper op de bodem zie je overal kikkerdril als je goed kijkt.

Dus in plaats van over hun kikkers, moet ik het over hun eitjes hebben. De dril dus. En daar weet ik eigenlijk bijzonder weinig over te vertellen. Behalve dat het er vééél zijn. En drillerig. Hééél drillerig.

Read Full Post »

Het was mooi weer gisteren, het brood en de cakejes waren al gebakken, en dus wilden we wel eens wandelen. Geheel toevallig zijn we daardoor bij de Aveve beland, waar ze al even toevallig aardbeienplantjes te koop hadden. Vier soorten om precies te zijn. En aangezien ik niets van aardbeiensoorten ken, heb ik er maar van elke soort twee meegebracht. In niet-alfabetische volgorde:

aardbeien2GORELLA: de meest bekende onder de aardbeien, al is het nog maar de vraag waarom. Velt geeft ze slechts 2/5 voor smaak, 2/5 voor sappigheid en daarenboven maar 2 kruisjes voor opbrengst. Maar, ’t is een vroege soort, dus dat kan dan weer leuk zijn (en zijn gebrek aan smaak verklaren?)

ELSANTA: niet zo vroeg als de Gorella, maar toch ook geen late soort, en duidelijk de lieveling van VELT: 4 kruisjes voor opbrengst, en zowel voor smaak als sappigheid een 4/5. Voor kwetsbaarheid krijgt de Elsanta wel een volle 5/5. Sja, je kunt duidelijk niet alles hebben in het leven, zelfs niet als je een aardbei bent.

SENGANA: arme ziel die niet in het Velt-boek terechtgekomen is, maar toch een goede soort zou zijn: veel opbrengst, volle smaak, goede bewaring. En: het is een late soort, al moet je dat vroeg en laat wel met een korreltje zou nemen: we spreken over zo’n 10 dagen tot maximum 3 weken (tenzij je truucjes met stro uithaalt, en de oogst zo nog wat uitstelt, maar daar weten anderen veel meer over te vertellen) Ook geschikt voor aardbeienconfituur, maar dat geldt misschien voor alle overrijpe aardbeien

AVEVE:  als dat geen bijzondere inheemse soort is, de AVEVE-fraise! Zal het het witte product van de aardbeienteelt blijken te zijn, of net een topper in ons tuintje? Een spannend relaas met uitkomst in mei!

Aardbeien planten is niet zo’n grote opgave.  De plantjes houden niet van teveel water en al te losse grond, maar aangezien de ecologische tuinier toch niet spit, is de kans op al te losse grond al redelijk gering. Om water aan de wortels te vermijden kan je ze op een richeltje planten, daar schijnen ze wel van te houden. De bodem bedek je vervolgens met stroo, enerzijds voor het isolerende aspect, anderzijds om je aardbeien te beschermen: die gaan immers doorhangen eens ze groter worden, en van het contact met aarde worden ze niet alleen vuil, maar ook nog eens schimmelig. Met stro is dat probleem van de baan.

In de loop van hun groei zullen de planten uitlopertjes ontwikkelen. In de zomer tot het najaar kan je de grond rond de worteltjes van die uitlopers wat loswrikken zodat ze sterker worden. Dan knip je ze los en verplaats je ze naar hun nieuwe plekje (zo zijn ze ook meteen in de wisselteelt ingeschakeld). De oude plantjes kan je in theorie ook houden, maar iets veiliger is toch wellicht om ze direct op de composthoop te gooien. Het schijnt sowieso het beste te zijn om na 3 jaar eens met volledig nieuwe planten te beginnen.

En dan is het nu wachten op de oogst. Watertandend wachten…

Read Full Post »

Gisterenavond om 17u thuisgekomen, en dus nog anderhalf uur licht voor de boeg om buiten te werken. De wind gierde behoorlijk, daar rond onze vijver, en het was ook niet echt warm, en dan begon het nog te regenen, maar ik moest en zou de laatste paaltjes in de grond steken, zodat we zaterdagmorgen aan de omheining zelf kunnen beginnen. Natuurlijk: overal wortels, penen en stenen in de grond waardoor je 3 keer opnieuw kan beginnen vooraleer je een geschikt gat hebt, 2 paaltjes ontdekt die niet mooi in de rij stonden en dus opnieuw moeten worden geboord, een ander paaltje dat wegens ondergronds water helemaal verzakt was, enz. Bovendien was ik de plaats van het hekken vergeten (daar moeten de paaltjes dichter bij elkaar staan) en ziet het er naar uit dat we de kippen in een ander perk zullen steken waarvoor we dus nòg meer paaltjes zullen moeten zetten. En bovendien weten we nog altijd niet goed hoe die omheining tegen die paaltjes moet worden gevezen (iemand raad of ervaring?) Gevolg: onderdeappelboom in niet al te genietbare stemming. Dan maar de raad van buikberg ter hand genomen en mijn groententuintje gaan bekijken. Daar staat nog niets, dus dat kan nog niet tegenvallen :-).
Dat ‘tje’ in groententuinTJE valt eigenlijk nogal mee. Al stappend ben ik tot de conclusie gekomen dat het zo’n 5 op 15 meter is. Nu zou je voor een zelf-onderhoudende tuin voor 4 personen (dus nooit meer groenten moeten kopen en de diepvries vol) 250 m² nodig hebben. Zonder bewaaraardappelen 180 m2. Met die 75 m² komen we dus al een serieus eind vooruit, een veel te serieus eind zelfs als je het mij vraagt…

Niettemin, met de info uit het VELT-boek en die van Mme Zsazsa voor ogen heb ik zowaar een schema bedacht (ja hoor, daar is ze weer met haar paintshop):

ontwerp-moestuin

Het is nog miniem, maar het heeft toch al een beetje een combinatie van wisselteelt en combinatieteelt. Erg makkelijk is zo’n schema niet. Ik zou bijvoorbeeld veel meer bladgewassen willen plaatsen, en minder patatten, maar aangezien alles doorschuift, moeten die perken allemaal even groot zijn.  Ik heb het wel een beetje opgelost door rabarber bij de patatten te zetten en de aardbeien bij de vruchtgewassen. Aardbeien moeten trouwens ook mee in de wisselteelt, en ik zou nog eens moeten uitvinden hoe het zit met stro bij die aardbeien en kapjes erover. Idem voor plastic of anti-vogeldingen in de moestuin (’t is zo lelijk, dat plastic…)

wazige-patatten1De patatjes zijn er ondertussen in ieder geval klaar voor, al heeft het experiment uitgewezen dat de aardappeltjes aan de westkant beter kiemen dan die aan de oostkant. Hoewel beiden uit de zon staan, zijn die aan de oostkant te snel gekiemd en een beetje groen geworden.

En toen ik van dit alles weer helemaal opgekikkerd en vrolijk was geworden, keek ik op van mijn groenteperk en zag in de tuin van mijn kersverse buurmeisje… een volledig aangelegde kippenren met kaarsrechte paaltjes en de draad er al tegen. Aaaaaaaaaaaaaaaaaargh!

Read Full Post »