Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘baby’

Woordeloos

Zoals ik nu golven van pret over je buikje blaas en je beentjes laat tollen naast je hoofd. Denk je dan: dit is mijn moeder?  Denk jij: dit hoofd, die kraaltjes die ik nooit te pakken krijg en die mond die me haast uit mijn lijfje schudt van plezier. Denk je dan: dit is mijn moeder?

Of als je diep verzinkt in de oksel van je vader, de handjes knus bijeen op je buik, je neusje priemend naar zijn neus. Denk je dan: dit is nu mijn vader, die warme holte voor mijn rug, met kussens van ledematen rondomrond? En hoe hij de lucht rond je oren kan doen trillen als hij zacht ‘mijn suuske’ zegt. Denk jij dan: dat is mijn vader? Hier blijf ik liggen als een kat in de zon?

Je zus: een hoofd met speldjes en frutsels dat zich telkens weer onder je armpjes schurkt. Hoe ze je handjes dan los woelt uit hun greep en er eentje tegen haar wang duwt om verrukt te kunnen roepen: ‘Kijk, hij streelt me zo lief!’ . Of je broer: die golf van branie die plots naast je opdoemt. Die voorwerpen uit hun ban van zwaartekracht haalt en die we soms even bij je moeten weghalen om te vermijden dat je vastloopt in je lach. Denk je dan: dat is mijn broer! Dat is mijn zus!

Of hoe moet het zijn als je woordeloos doorheen de dagen gaat? Als je je handjes soms eens werkloos naast je in je bedje ziet, en ze dan weer in de handen van een oma ziet verdwijnen die van handje-klap wil doen. Of als je op je poep zit, en dan plots de hoogte in gegooid wordt, van zetel naar bed of van moederlijf naar vaderlijf verhuist. Denk je dan: daar gaat mijn hoofd, daar gaan mijn voeten, straks barsten mijn botten van vreugde en is de kriebel in mijn buik al wat rest?

Daarom deinen we mee op het ritme van je weelderige lijfje. Duwen we neuzen in de plooien van je huid en laten onze lippen trillen in de warmte van je hals. We zingen van ‘klein bubbelke, klein bubbelke, klein broekventje van mie’ tot niemand nog aan ademen denkt en we gierend halt moeten houden. Zo laten we ons leiden door je schaterlach. En je moeder, zot van woorden, vlijt zich behaaglijk in jouw vacuüm van taal, en komt geen woord te kort.

Read Full Post »

Belachelijk trots

De moestuin staat er behoorlijk wild bij. Gras, onkruid, recent opgeschoten peultjes en platgevallen buddleia overheersen de winterteelten die er nog staan. Maar dat mag. De wintergroenten lijken er geen last van te hebben, en in het voorjaar gaan we de grond toch eens frezen om definitief korte metten te maken met de telkens terug opduikende graspollen en dan ineens wat extra gras weghalen om er bloemen te zetten. Alle graspaden van de moestuin zijn deze zomer trouwens al met karton en hakselhout bedekt, waardoor het meeste onkruid wellicht gewoon in de laag hout geworteld is, en niet diep in de aarde staat. Geen zorgen dus. En wel integendeel…

Sinds een maand eet onze jongste spruit namelijk al groentepapjes. Met zijn looks van 6 maanden (terwijl hij er toen 4 was), was hij daar wel aan toe. En tegen alle verwachtingen in kan ik nu, eind november, nog elke ochtend de groentetuin in lopen en daar de groentjes kiezen die dat kleinste appeltje mag eten. We kozen al prei, en winterworteltjes. Hij at snijbiet, spinazie en pastinaak recht uit de grond. Alleen de spruitjes sla ik voorlopig nog voor hem over.  Vanuit de koele berging kwamen al pompoen en courgette in zijn patatjes terecht, en uit de diepvries halen we venkel, rode biet, boontjes en nog meer worteltjes.

En weet je wat nu het ergste is? Dat ik daar zo apetrots op ben. 5 maanden borstvoeding en het hele gedoe met kolven en uit werken gaan in combinatie met nog 2 kleuters in huis, lijk ik niet half zo indrukwekkend te vinden als het feit dat elk van de groentjes die mijn jongste zoon eet dit voorjaar in de vorm van zaad door mijn handen zijn gegaan. Idioot, nietwaar?

Gelukkig kan ook de rest van het gezin van de overvloed profiteren. Mocht het u interesseren:

– Gisteren aten we pastinaakpuree met gehaktbroodje

-Vandaag: snijbietquiche met rijst (snijbiet, okkernoten, spekjes en daarover een licht mengsel van één eitje, wat melk en veel guyèrekaas; jammie!)

– Morgen: vis, prei en een curryroomsausje met pijnboompitten en tagliatelle

En voor de komende werkweek volgen rode kool, appelmoes en spinazie (die eerder al ingemaakt werden), telkens met een veggieburger (vlees-zonder-vlees, in de woorden van de oudste onderdeappelboompjes).

En kijk, daar ben ik nu dus belachelijk trots op.

Read Full Post »

De vader en de jongste zoon.

Ze zitten samen op de bank in de woonkamer.

Nog maar enkele ogenblikken geleden heeft de moeder haar jongste zoon daar in een zeldzaam moment van hormonale kortsluiting neergeplant. “Hier”, zei ze. “Pak jij hem nu maar! En geef mij eens 5 minuten voor mezelf!” En met die woorden kreeg de vader de baby in de armen gedrukt, terwijl hij nog net de tegenwoordigheid van geest had om zijn hooglijk verbaasde blik in een air van berusting om te zetten. De ontvlambaarheid stond vermoedelijk in de ogen van de moeder te lezen.

De moeder wist wel dat het de vader moeite kostte om de baby lang op de arm te houden. Dat er torens van kussens nodig zouden zijn om zowel het kind als de ooit verkeerd geschoven wervels op hun plaats te houden en dat hij die kussens nu nauwelijks gestapeld zou krijgen, met de baby al op schoot geplant. Maar de moeder had het even gehad. Vijf minuten. Víjf minuutjes maar. Om even niet mama-van-de-baby-te-zijn. Om even de hersenen niet te hoeven splijten op de interpretatie van de baby: heeft hij honger? Zijn het krampjes? Is het vermoeidheid? Moet hij in bed/wieg/park/arm/te warm/te koud/ te groot/te klein?

In de luwte van de keuken ging ze zitten op een stoel. Daar had ze toch ook eens recht op, nee? En het zou wel lukken met die kussens. Zij slaagde er toch ook altijd in? Bovendien klonk er geen gehuil vanuit de woonkamer. En moet opvoeden eigenlijk meer zijn dan dat? Al dat interpreteren van de baby, dat lezen van zijn logboek vol voetnoten en annotaties, dat is misschien niet eens nodig? “Zit hij niet te scheef?” “Spannen zijn kousjes te veel?” “Zou zijn relax al op die hoogste stand mogen?” “Moet hij niet op zijn buikje liggen?” “Waarom zou hij zich zo overstrekken?”

Voor één keer zou de moeder er zich niet mee bezig houden. Me-time heet dat, tegenwoordig. En ok, nu dacht ze misschien wel meer aan de baby dan wanneer ze hem zelf op schoot had, maar ze was er nu tenminste toch eens niet zelf voor aan het zorgen, en dat is ontspannend. Toch?

De moeder leunde achterover en vertelde zichzelf te genieten. De vader deed dat prima, en de moeders mogen ook eens niets doen. Het was niet nodig even te gaan piepen. En het zou heus wel gelukt zijn, met die kussens.

Vaagweg meende ze hem te horen praten tegen het kind. Zie je nu wel? Dat was zelfs meer dan voor hem zorgen, datis samen genieten.

Na een kwartier kon ze de vader nog steeds zacht horen praten. Dat hield hij dan wel lang vol. Zelf had ze het na 5 minuten ‘koediekoedie’ en ‘abababa’ wel gehad. Hopelijk werd de baby daar dan toch niet te moe van. Hij zou het wel zien, toch, de tekenen van vermoeidheid? Want eens over dat punt van vermoeidheid heen, raakte het kind maar moeilijk in slaap. Had ze dat vooraf moeten zeggen? Maar hij kende zijn kind toch minstens even goed, nee? En het kleine lachje van het kind klonk zelfs tot in de keuken door. Dat ging daar dus perfect. Geen reden om zoveel aan hen te zitten denken en tijd om te genieten van het moment alleen. Kom op! Genieten nu!

Meer dan 20 minuten al. En de vader praatte zacht. En het kind liet behalve al lachend niets van zich horen. Misschien moest de moeder dan toch maar eens kijken? Ze zat hier nu toch al heel lang. Moest ze niet voor de baby zorgen? En wat had hij het kind toch allemaal te vertellen? Zou hij al sprookjes aan het vertellen zijn? Zou hij vertellen over flesjes en de onthaal mama? Zou hij net als de mama liedjes zingen of over zijn grote broer en zus vertellen? Over de patatjes die hij binnenkort mag eten? Of zou hij zo lang ‘koediekoedie’ kunnen zeggen?

De moeder besloot dan toch maar een argeloos in de woonkamer te passeren. Ze miste de baby onderhand ook wel een beetje. En zou hij wel goed zitten, zo geplant bij de vader op schoot?

In de woonkamer bleek de baby gestapeld te zijn op een toren van dekens en kussen, beentjes op schouderhoogte van de papa, oogjes verliefd in de zijne, tandeloos mondje breed lachend met een druppeltje weltevreden kwijl. “Zo”, zei de papa liefdevol tegen de blinkende oogjes van het kind.”Daarmee weet je alles wat er over atletiek te weten valt. Dan ga ik je nu de regels vertellen van het dubbelspel bij het vrouwentennis.”

Read Full Post »

Het werd zomer…

 

Zo’n dag waarvan je denkt, die gaat nooit meer voorbij…

Het werd zomer…

En hij duurde tot eind mei…

Maar al zou de herfst nu al begonnen zijn, we trekken er ons niets van aan. Daarvoor hebben we het veel te druk, overigens…

Read Full Post »

Ooit ga ik weer tomaten tikken en erwtjes doppen, bessen oogsten en bieten monsteren. Ooit word ik weer lyrisch over rozen en diepgelukkig van kiemende venkel. Maar nu houd ik een baby vast, de liefste van alle babies ter wereld, zoals de vorige twee dat uiteraard ook waren. Zo moet dat als je pas mama of papa geworden bent. Moestuinen moeten verwilderen, en babies moeten geknuffeld worden. En omdat er de vorige keer, met twee babies tegelijk, nooit tijd was om dat kleine mensje even heel gewoon te koesteren en te adoreren, doen we dat nu dubbel zo vaak en halen we onze schade in.

Snuif snuif, die haartjes…

En aai aai dat velletje…

Het moet wel de mooiste verslaving ter wereld zijn.

De bevalling zelf is ook al weer zo’n mooie herinnering. Maar omdat bevallingen natuurlijk nog persoonlijker zijn dan namen, zal hier geen uitgebreid verslag verschijnen. Voor de liefhebbers (ik ben er zo één die zich een ongeluk snottert bij andermans bevallingsverhalen en er nooit genoeg van krijgt) toch enkele weetjes:

– Wij wonen op exact 3 weeën van het ziekenhuis. Dat ontdekte ik toen ik zelf naar daar reed, onzeker of het nu dan toch echt begonnen was of niet.

– Als je achter het stuur begint te puffen, zorg dan best dat de autoruit dicht is; anders kijken de mensen op het voetpad nogal raar op.

– Een beetje roepen tijdens de bevalling mag (het kan de zaak zelfs vooruit helpen), behalve als de gyn van dienst verkouden is; dan vraagt ze je om even wat stiller te zijn omdat ze er anders niet boven raakt.

– Je kunt, ondanks de werken in Vilvoorde, in het spitsuur in anderhalf uur tijd vanuit Leuven naar de Vlaamse Ardennen rijden. Dat ontdekte meneer onderdeappelboom toen hij rond 16u vertrok in Leuven, en een uur en een kwartier later telefoon kreeg van de vroedvrouw met de mededeling dat zijn vrouw aan 8 cm zat…

– Vroedvrouwen moeten een dossier bijhouden over arbeid en bevalling. Je weet dat een bevalling snel gaat als je achteraf in de bevallingskamer een papieren servetje vindt met daarop haastig  gekrabbeld: 17u40: 8cm. 17u42 bad vol lopen. 17u43: gyn gebeld. 17u56: geboren.

-Als je de vroedvrouw ergens halverwege een knuffel vraagt, dan vindt ze dat niet raar. Ze geeft dat gewoon.

– Het boek van Beatrijs Smolders (veilig bevallen) is ècht een aanrader.

– De ellende van knip en aambeien zou zo geen taboe mogen zijn.

– Dat kleine wezentje dat je dan plots op je krijgt, blijft een ongelooflijk wonder. Ik ga er snel nog even van genieten.

Read Full Post »

Hij is er!

Zoals we stiekem hadden gehoopt, zwom onze jongste zoon enkele dagen geleden dan toch kerngezond de nieuwe wereld tegemoet! Met zijn 3,830 kg en 53 cm is hij al een hele flinke kerel, en de hele familie onderdeappelboom geniet er mateloos van!

Read Full Post »

Bloemkolen in juni

Ik zei dat we zeker en vast bloemkolen willen zaaien, maar helemaal juist is dat niet. We hebben namelijk nu ook al één bloemkooltje. Het is een uitzonderlijke variëteit die met de grootste aandacht verzorgd en gekoesterd zal worden tot er, als alles goed gaat, eind juni een piepklein, nieuw wezentje uit te voorschijn zal komen dat een broertje of zusje voor de huidige onderdeappelboompjes zal zijn.

En dan weet je ook meteen waarom het hier de voorbije maanden zo saai toeven was: chronische misselijkheid viel maar slecht te combineren met tuinwerk (of om het even wat, nu ik het bedenk, behalve mijn bed dan – – waar is die nozem die termen als OCHTENDmisselijkheid en zwangerschapskwaalTJE heeft bedacht?)

 

Read Full Post »