Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘bessen’

Meestal onstaat er tussen mezelf en het onkruid in de loop van de maand augustus een officieus staakt-het-vuren. Het onkruid, van zijn kant, belaagt me niet meer zo talrijk en overmoeibaar, en ik, van mijn kant, laat datgene wat toch opkomt vreedzaam staan. Omdat het herfst wordt, en bijna winter. Omdat ik al 6 maanden aan het tuinieren ben en zin heb om aan de 6 maanden niet-tuinieren te beginnen. Omdat ik gigantisch lui ben uiteraard, zoals de ecologische tuinier betaamt.

Maar dit jaar zijn we de kluts kwijt, mijn onkruid en ik. Begin augustus stonden de anemonen en sedums erbij alsof het september was, en leek ook het onkruid te vinden dat we vroegtijdig vreedzaam gingen samen leven. Mij was dat goed. Maar begin september besloten de weergoden nog wat zomer over ons heen te gooien, en toen ging de regelmaat der natuur op z’n bek. Planten die in herfsttooi kwamen, doen daar mee verder, maar andere planten, die gewoon aan stilletjes verdwijnen hadden gedacht, kregen de indruk dat de lente onverwacht vroeg is dit jaar, en zijn dus aan een derde bloei begonnen. En toen liet ook het onkruid zich niet kennen uiteraard. En mevrouw onderdeappelboom evenmin.

Voor het eerst ben ik begin september dus tegen hele stroken gras, distels (distels, distels!) en allerlei ander onheil aan het vechten. En ik knip oude bloemen af, omdat ze de bloemen die nog mooi staan anders zo lelijk maken. Dat is fel tegen mijn principes, maar als de weergoden daartegen mogen ingaan, dan ik ook. Ondertussen is het merendeel van de tuin in netjes opgeruimde zomerse herfsttooi.

DSC_0701

DSC_0721

DSC_0724

Op die laatste foto valt nog behoorlijk wat onkruid te ontdekken, maar we werden even opgehouden door wat ik naast die losliggende kasseien vond.

DSC_0711

Die vangst moest uiteraard door menig kinderhandje worden gedeeld.

DSC_0719

Als wiki mij niet in de steek laten, vonden we een gewone watersalamander en twee alpenwatersalamanders.

DSC_0712

Ze werden uiteraard netjes terug op hun vindplaats gezet.

Daarna moest ik alleen nog mijn kruiwagen leegmaken. Hebben jullie dat ook, dat je maar werkt en werkt, en beseft dat je de kruiwagen eens zal moeten leegmaken, maar ach, dat is zo’n tijdverlies, nog dat ene onkruidje eerst, en misschien ook dat nog, en dat, en voor je het weet eindig je met een kruiwagen waarvan je weet dat je geen stap vooruit zal raken zonder dat minstens de helft er links of rechts integraal van valt.

DSC_0696

Na de opruimwerken, lag de tuin er properkes bij, en waren de kinderen verdwenen.
DSC_0725

Zolang er frambozen groeien, weten we echter waar we moeten zoeken

DSC_0726

Blijkbaar maakt ons bessenpark met grassenborder eindelijk zijn doel als verstopplek waar; en zo zien we het graag!
DSC_0727

Advertenties

Read Full Post »

Dit, mijn beste:

DSC_0506[1]

Dit zijn wortels van zevenblad. Ik heb er vandaag 3 kruiwagens vol van verwijderd. Inclusief de groene blaadjes, dat geef ik toe. Maar toch 3 kruiwagens. Als je ’t naast mekaar zou leggen: wellicht 1000 lopende meter zevenbladwortel. En ik schat dat nog 10 keer zoveel achtergebleven is.

Dat, mijn beste, noem ik een zevenbladprobleem. Niet die paar takjes in een border waar mensen gebruikelijk van in paniek schieten.

Ik wou u dit even tonen, omdat het hopelijk staaft waarom ik bij de Fruitberg toegaf dat wij – alle ecologische interesse ten spijt – toch een spuitbusje hebben. De reden is simpel: anders gaat dat zevenblad nooit van zijn leven weg. We erfden zo’n 1000 m² zevenblad van de vorige eigenaren. Het grootste deel, dicht bij de vijver, wordt minstens 3 keer per jaar met de zeis lamgelegd. En dat verdwijnt ondertussen zienderogen. Een ander deel groeit tussen de bessenstruiken en woelen we uit met onze handen, zoals bovenstaande foto getuigt. En een laatste deel groeit op plekken waar we moeilijk aankunnen, of die altijd terug uitbreiden naar plekken die we net het jaar ervoor eindelijk zevenbladvrij gekregen hadden. En dan durven we, heel lokaal, wel eens een niet-ecologisch spuitmiddel hanteren. Ik kan mij daar slecht over voelen, jawel, maar ik vraag mij dan ook af: is het dan zoveel beter om het zevenblad alles te laten overwoekeren? Dit is duidelijk een tijdelijk middel. Een onecologisch pad naar een ecologische tuin. Want verder – woord van eer – wordt nergens gesproeid. Niet tegen bladluizen, niet tegen klaver, enz.

Maar goed, vandaag gebeurde het dus wel ecologisch. En nu zie je tenminste weer schors tussen de bessenstruiken, en een soort van paadjes.

DSC_0511[1]

DSC_0513[1]

Bovendien kunnen de bessen nu ook probleemloos worden geplukt.

DSC_0516[1]

DSC_0519[1]

DSC_0524[1]

DSC_0526[1]

DSC_0525[1]

 

En dan is er uiteraard de mini-moestuin

DSC_0529[1]

DSC_0539[1]

Waarvan de oogst lang zo mini niet blijkt

DSC_0543[1]

 

En jullie wilden ook nog wat bloemetjes zien?

DSC_0546[1]

Ik koos uiteraard de meest gunstige hoek 🙂

DSC_0557[1]

En een overbelicht detail (maar ik zie zo graag ranonkeltjes)

DSC_0558[1]

En zo nog het één en ander

DSC_0577[1]

DSC_0573[1]

DSC_0499[1]

 

Zeg nu niet dat ik niet meer over de tuin schrijf. En de volgende keer dan maar weer over huisruil? 😉

 

 

 

 

 

Read Full Post »

Raar…

Héél raar!

Ik ben tegenwoordig zo gelukkig met mijn tuin. Dat is raar, ja.

Geen frustraties over mijn gebrek aan tuinkamers en structuur. Geen ergernissen over slecht gekozen, te weinig, ontbrekende of woekerende planten. Geen jaloezie op bloggers met fantastische tuinen en kennis (maar wel oprechte bewondering natuurlijk :-)).

Neen. Niets van dit alles. Gewoon content.

Ik sta in mijn moestuinkippenpark en kijk naar het terras. En ik vind dat het zich na een jaartje nog maar al heel goed gezet heeft in de tuin en een mooi hoekje is geworden. (zeker wanneer in de toekomst ook dat raam van de buren nog achter plantgoed verdwijnt)

DSC_0824

Ik loop de jongste zoon achterna naar het kinderhuisje, en ik vind dat we dat heel goed hebben aangepakt.

DSC_0828Die laatste wijziging hadden jullie nog niet gezien trouwens. Rond het kinderhuisje (dat ook al van plaats veranderd is) kwamen bodembedekkertjes, die je op de foto nog niet ziet wegens de talrijke kubieke meters hakselhout die meneer onderdeappelboom als een baken van geduld de tuin rond voerde. (het wordt één van de plekjes waarvan ik dit voorjaar en zomer de evolutie hoop te laten zien). Links zie je een toekomstig haagje van trosbessen. Een radicale knik in ons graslandschap, jawel! De oudste zoon plaatste alvast de tuintafel en parasol voor komende zondag, en de beide oudste onderdeappelboompjes verbaasden mij met hun perfecte aanpak van het plantgoed (spirea, brem, enz.). Ze spitten zelf, ze haalden ze zelf uit de pot, ze haalden fout geplante planten terug uit de grond, en ze behandelden alle planten perfect zoals het hoort. Straf. De net genoemde planten kwamen achter het huisje, waar ik nog wel enkele plannen heb. Maar het zou me niet kunnen schelen als ze niet tot uitvoer komen. Ik ben namelijk content.

Waar dat zo vandaan komt? Wellicht omdat ik het gevoel heb dat de tuin zo langzamerhand naar de natuur is gegroeid. Er zijn veel planten verdwenen, maar deze die er nog staan lijken er van nature te horen. Het gras glooit mee met het landschap, de bomen staan waar ze moeten, er zijn plekjes om te zaaien en plekjes om oude dingen weg te bergen, er is onkruid en er zijn borders, er is wild en er is net. En het lijkt alsof het allemaal niet geplant is, maar er gewoon vanzelf gekomen is. En dat is nu misschien wel wat voor mij bovenal de perfecte tuin is. Niet de tuin waarin ik moet wandelen om alles te zien. Maar de tuin waar ik tot rust kom.

Oud dat ik word, jong 🙂

Read Full Post »

Benieuwd hoe lang het gaat blijven duren. De aardbeien worden zeldzamer, maar de herfstframbozen en doornloze braambessen lijken nog maar pas aan hun zegetocht begonnen te zijn.

Na dit kwartiertje plukken werd het gespan al weer zwart. Ik gritste nog snel wat bloemen mee naar binnen.

Daarna brak de bui los. Hoewel het eigenlijk geen bui was. Meer alsof de wind waaide met regen.  En toen ook dat weer gedaan was, sprong ik recht uit mijn livingzetel en juichte naar het kleinste appeltje: “Kijk! De ijsvogel is terug!” En in hetzelfde ogenblik waarin ik rechtsprong hipte de groene specht verschrikt onder het livingraam vandaan, stopte halverwege om mij nog een misprijzende blik toe te werpen, en koerste het eekhoorntje zomaar recht naar het kuikenpark, bezorgde Ma Hen een knal van een beroerte, en trippelde toen onaangedaan het bloemenperk in. Heb je wel geteld? Een ijsvogel, een groene specht en een eekhoorntje (zelfs niet hét eekhoorntje van altijd, want het was kleiner en bleker), in zowat één seconde? Die hebben mijn vorig stukje gelezen zeker?

PS Ja, ik mankeer een statiefke. Of ik had op een stoel moeten staan ipv op mijn wankele tenen voor die bessen…

Read Full Post »

Je zult het mij niet snel horen zeggen, maar ik vind dat ik een erg mooie taart heb gebakken.

Dat ik dat zomaar durf zeggen, heeft alles te maken met het feit dat ik het niet zelf uitgevonden heb. Ik had het voorbeeld namelijk ooit eens gepind en – zoals je ziet – niet al te waarheidsgetrouw in mijn hoofd bewaard. Tot zover dat fotografisch geheugen (slechts 0.001 procent van de bevolking ofzo heeft ècht een fotografisch geheugen en kan na het bekijken van een foto met een tijgerkat tellen hoeveel strepen die heeft). Als er één goede reden is waarvoor ik een smartphone of tablet zou willen, dan toch wel om de online-recepten naast mij op het aanrecht te kunnen leggen. Maar goed, een mooie taart dus, in alle onbescheidenheid.

Het recept komt uit mijn hoogstpersoonlijke Receptenboek voor Tweeverdieners met Drie Kinderen en Teveel Nevenactiviteiten. Het gaat als volgt:  Koop een pak kruimeldeeg, leg dit op de bodem van een bakvorm en bak af. Meng vervolgens een potje opgeklopte room met een half family-pack Philadelphia, een beetje citroensap en vanillesuiker naar smaak. Bestrijk de taart met dit witte mengsel. Stapel vervolgens al het fruit dat je kan vinden en zorg voor wat aardbeien, trosbessen en kersen met de steeltjes er nog aan voor een natuurlijk effect. Werk af met eetbare bloemen (oost-indische kers, viooltjes, madeliefjes, enz.).

Smakelijk!

PS In het geval van bloemen: Eetbaar ≠lekker (maar niet verder vertellen)

PPS Mijn vloer was proper! Zoals in PROPER!!!! Maar op een zwarte vloer zie je altijd stof. ALTIJD! Koop NOOIT een zwarte vloer! En kom zéker niet op het idee om daar een foto te nemen, zèlfs niet als de lichtinval er zo schoon blijkt te zijn!

Read Full Post »

Fruit op komst

De prille lente werd al enige tijd gekleurd door de bloei van sierstruiken en prunussen, maar op de bloei van de eerste fruitbomen was het wachten tot het voorbije weekend. Alle nieuw aangeplante fruitboompjes in onze laagstamboomgaard hebben gepakt, zoals dat dan heet, maar qua bloei was het afwachten wie zou winnen. En jawel, zaterdag mocht de perzikboom met de eerste prijs naar huis. Een klein bloempje weliswaar, en dan nog naar onderen gericht waardoor ik er (met mijn beperkt verstand en talent :-)) maar geen mooie foto van kon nemen, maar niettemin: de eerste bloei, en ook het eerste roze in de tuin.

En daar kon de kersenboom dus niet tegen. Tegen de avond besloot ze prompt het tegenoffensief in te zetten en opende dan ook meteen maar een bloempje of drie.

Geen boom, maar ook fruit: de bessenstruiken. Het tempo waarin die struiken van ‘kaal’ naar ‘bloeiend’ gaan is bijna niet bij te houden. De meeste knoppen staan dit jaar in de zwarte bessenstruik.

Maar ook de witte trosbes doet al zijn best. En dat pleziert mij, want ik heb vorig jaar zo drastisch gesnoeid, dat ik even vreesde dat ik de bessenstruiken finaal naar de filistijnen had geholpen.

En hoe dat dan gaat, dat snoeien? Ik ken daar eigenlijk weinig van en hou me bij sierstruiken zowel als bessenstruiken domweg aan deze twee regels:

– vermijd kruisende takken

– zorg dat er nog wat ogen zijn op de takken die je laat staan, zodat daar zijscheuten uit kunnen komen

 

Voor de bessenstruiken voeg ik daaraan toe:

– streef naar een open struik (dus niet al te veel takken vanuit de bodem omhoog)

– en doe niet alle takken weg, want veel fruit draagt alleen maar op tweejarig hout (frambozen bijvoorbeeld), dus als je te drastisch snoeit, heb je het jaar daarna niets meer

PS Foto’s zijn altijd aanklikbaar, maar ik beloof eens werk te maken van een systeem zodat je van de ene naar de andere foto kunt doorklikken, wat nu nog niet het geval is.

Read Full Post »

Smokkeldessert

Het is niet omdat dit het jaar wordt van ‘de-moestuin-als-lichte-aanvulling-op-de-dagelijkse-kost’, dat we niet genieten van de talrijke kleine beetjes die we eruit tevoorschijn halen. Gisteren aten we een mengsel van peultjes, erwtjes en patatjes uit eigen tuin (de 3 ingrediënten samen waren noodzakelijk om aan een voldoende grote portie te komen en ik – grrrrrrmbbbbbll – erger me vooral niet aan het feit dat de weinige patatjes die ik kon opdiepen nog aangevreten waren door de muizen (?) ook!).  En de dag daarvoor hadden we zowaar een klein koud schoteltje met 3 soorten sla, radijzen en geraspte gele worteltjes uit eigen tuin. Minimale porties, maar ze smaken zoooooooooooo verschrikkelijk lekker! En zelfs de kinderen blijken helemaal weg van die vroege-lente-aarde-smaken die in de eerste groenten zitten, want toen ik hen vandaag uit vermoeidheid/hoogzwangerschap/luiigheid spaghetti met saus uit een bokaaltje voorzette, haalden ze hun neus op en at geen van beide zijn bord leeg. Ongezien! En morgen dus noodgedwongen op zoek naar een nieuwe portie rijpe erwtjes of radijzen!

Een ander terrein waarop de kroost haar wetten laat gelden, is dat van de bessen. Als een stelletje ervaren moestuinierders lopen ze groentetuin en bessenpark in, en halen daar routineus alles wat rijp is uit de struiken. Terwijl hun mond nog aardbeitjes kauwt, gaan hun kleine handjes al de frambozenstruik in, druk commentaar leverend op elkaar of de geplukte bessen wel rood genoeg zijn, en welgemeend uitvarend tegen de vogels die het wagen om te dicht bij hún bessen te komen. Als meneer onderdeappelboom en ikzelf een bes willen, moeten we die tegenwoordig dus in het geniep gaan plukken. Dat wil zeggen: wachten tot de kleine onderdeappelboompjes helemaal opgaan in hun spel, en dan doen alsof we naar de kippen gaan. Als we merken dat ze ons niet in de smiezen hebben, dan moeten we met ons potje snel richting bessenpark snellen, om daar als een gek de rijpe bessen vanonder de bladeren te halen, om vervolgens dan weer met een blik-van-geen-kwaad-bewust, maar met het potje bessen verscholen achter T-shirt, buik of bovenbeen, zo argeloos mogelijk naar de keuken te wandelen en de bessen daar vliegensvlug op de hoogste plank van de frigo te zwieren (waar de kindjes ze niet kunnen zien). ’s Avonds doen we dan in onze kleinste kommetjes wat kersensiroop (gemaakt van het vele sap dat bij het ontpitten vrij kwam), daarbovenop enkele lepels plattekaas, en daar bovenop dan onze zo gewaardeerde miniportie smokkelbessen. En zo denken wij dan toch ook één of twee keer per week dat we gigantische porties bessen uit eigen tuin eten. De andere dagen mag de kroost plukken wat ze vindt. En in het najaar zetten we nog minimum 10 struiken extra in ons bessenpark…



Read Full Post »

Older Posts »