Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘bloggers’

Nieuwe blogskes

De blogroll is sinds kort een beetje aangevuld. Soms struin ik wat rond op het net, op zoek naar goede schrijfsels, andere dienen zichzelf aan, en dan begonnen ook nog enkele vriendinnen aan een eigen blog. Vandaar dus deze update:

Altijd plaats aan tafel: een vriendinnenblog. Behalve een heleboel leuke stukjes over allerlei, ook een rode draad die ik verplichte lectuur vind: in dit gezin wordt regelmatig een stoel aan tafel bijgeschoven voor een pleegkindje. Lezen. Absoluut lezen!

Arrêt Facultatif: nog een bloggende uit de vriendenkring: een zoektocht naar een eigen stem in proza en poëzie, afgewisseld met fotografie. En je Frans wordt er ook beter van! 🙂

Julie Cafmeyers blog: heerlijke schrijfsels, gevat en intelligent, regelmatig een tikje gewaagd. Bewonderenswaardig!

Op de boerderij: een kakelvers blogje, maar ik denk dat het een goede wordt!

En ook de andere blogs blijven natuurlijk een klikje waard. Zeg nu nog dat je niet weet wat gedaan als het straks weer een weekend lang regent!

Read Full Post »

3 kleine kaarsjes

Drie jaar in blogland ondertussen, maar groot feestgeweld hoeft daar niet mee gepaard te gaan. Erg veel boeiends werd hier het voorbije jaar immers niet bij elkaar gesprokkeld. Er zijn excuses, inderdaad. Er was de zwangerschap die met heel wat misselijkheid en ook wel wat ziekte gepaard ging. Er was het fonkelnieuwe babietje waar we mateloos van wilden genieten. En er is nu het werkleven met drie kinderen dat niet altijd even evident is, inclusief het gegoochel met bezigheden en verplichtingen allerlei, waaronder niet in het minst nog altijd het verder afwerken van onze verbouwingen.

Voor mezelf kan ik tevreden zeggen: ‘Oef, ik ben er nog in geslaagd te bloggen; dat had ik nooit gedacht.’ Maar aan het louter vegetatief in leven houden van een blog heeft u, als lezer, en om wie het allemaal draait, natuurlijk helemaal niets. Daarom hoop ik samen met u dat ik het volgende jaar wat zinnigere, mooiere, leukere, betere stukjes kan schrijven. En desondanks ga ik straks toch een stukje taart eten. Omdat elk excuus goed is.

Read Full Post »

Blgbbq met chef is vrbij

Avond.

Terwijl de laatste auto de straat uitrijdt, breekt de hemel open. De voordeur gaat dicht, de kinderen krijgen tv, en meneer en mevrouw onderdeappelboom ploffen in de zetel neer. Uit een achtergebleven kratje komt voor elk een glaasje wijn, de kinderen snoepen nog van een heerlijk stuk growforit-cake.

“En, denk je dat het goed was?” vraagt mevrouw onderdeappelboom.

“Ik denk het wel…,” zegt meneer onderdeappelboom. “Jij niet?”

“Ja, ik denk het wel…” zegt mevrouw onderdeappelboom.

“Maar ik ben wel veel in de weer geweest met vanalles en heb daardoor niet altijd voldoende met iedereen kunnen praten”, bedenkt meneer onderdeappelboom.

“Ja, dat gevoel ken ik, ” zegt mevrouw onderdeappelboom. “Maar da’s natuurlijk altijd zo op een feest.”

Ondertussen baadt de tuin voor het eerst die dag volledig in het zonlicht. Op de kletsnatte tuintafel getuigen enkele achtergebleven flessen drank van het voorbije feest, en van de stoelen glijden dikke druppels af.

“Was het leuk vandaag?” vraagt mevrouw onderdeappelboom dan maar aan de kindjes.

“Ja!” klinkt het unisono.

“En ze moeten allemaal nog eens terug komen”, stelt dochter onderdeappelboom.

“Ja maar wij moeten ook eens naar daar hé,” zegt zoontje onderdeappelboom. “Want wij weten nu nog niet waar zij wonen!”. 🙂

 

De kinderen kunnen alvast tellen als referentie. Er werden piet-piraten geboren en meisjes-teken-clubjes gevormd. Grote jongens ontpopten zich tot schommel-wonders, kleine meisjes gooiden zichzelf tevreden kliedernat, en toen de mama’s en papa’s even niet opletten hadden ze zelfs het schuifje met kinderverf ontdekt. En ondanks de regen en de frisse temperatuur werd ook het water in het zwembadje niet ongemoeid gelaten. Nu ja, als sommige dochters al denken dat ze in het buitenland zijn, dan hoort daar uiteraard een zwembad bij:-).

Een waslijn vol uitwapperende T-shirtjes en verkleedkledij getuigt nu nog van voorbije pret. (Later die avond ontdekte mevrouw onderdeappelboom trouwens nog hoe twee meisjes de kleerkast van dochter onderdeappelboom hadden aangevuld en hoe aan de ooievaar plots het touwtje op een andere plaats hing. “O, dat heeft die jongen gedaan,” zei dochter onderdeappelboom met grote vanzelfsprekendheid. “Zijn jullie dan boven geweest?” vroeg mevrouw onderdeappelboom verbaasd. “Ja hoor”, zeiden de onderdeappelboompjes tevreden.)

“Toch raar,” zei mevrouw onderdeappelboom. “Je kent elkaar niet, je blogt alleen maar, en toch had ik het gevoel dat iedereen een beetje dezelfde manier van leven en opvoeden heeft.”

“Ja,” grinnikt meneer onderdeappelboom. ” Zo van: ju, hup, naar buiten en spelen maar.”

“En met regelmatig een droge opmerking als dochter tikkertje wil spelen maar de kindjes wel achterna roept dat ze niet zo snel kan lopen.”

“Of als zoonlief aan pa vraagt of de auto open is,” vult meneer onderdeappelboom aan.

“En veel volk uit West-Vlaanderen”.

“En bijna iedereen heeft in Gent gewoond”.

“En alleman verbouwt en doet heel veel zelf.”

 

De kindjes gaan doodmoe maar tevreden naar bed, glazen worden afgewassen, baby onderdeappelboom wordt geknuffeld, en meneer en mevrouw onderdeappelboom slepen nog een hapje tiramisu aan.

“Heb je nog zoveel over?”

“Ja, dat kon zo moeilijk meegegeven worden,” zegt mevrouw onderdeappelboom. “Maar al de rest is verdeeld. Dat was wel leuk trouwens: eerst begon iedereen zijn eigen kommen te zoeken, tot iemand vroeg of dat nu eigenlijk niet dwaas was dat iedereen alleen zijn sla of alleen zijn pasta mee naar huis nam. En alsof iedereen erop zat te wachten, werd de tafel plots een grote circulaire van kommen en potjes en begon iedereen gretig van alles wat op te scheppen. Er zal morgen in veel gezinnen hetzelfde worden gegeten!”

“t Was in elk geval heel lekker!”, zei meneer onderdeappelboom. “En meer dan genoeg! En iedereen kan er morgen nog een sausje van Devos Lemmens bij leegknijpen”.

 

“En heb je dan uiteindelijk de tuin laten zien?” vraagt meneer onderdeappelboom.

“Ja, halvelings. Ik durfde niet zo goed. ’t Is niet alsof het een tuin is om aan opentuindagen mee te doen hé.”

“Er waren nochtans enkele mannen aan de bbq die ernaar hebben gevraagd”.

“Oei, echt? Wel, ik heb hem wel getoond, maar niet zo in detail. En gek genoeg leek de tuin er ook niet zoveel toe te doen. Als ik het goed heb, is er zelfs niet eens over tuinieren gepraat.”

“Zes tuinbloggers die meer dan 5 uren samenzijn en niet over de tuin praten?”

“Ja,” grinnik. “En ’t was nochtans nooit stil. En was het leuk daar aan de bbq?”

“Ja, ik vond het echt gezellig. Leuk om die nieuwe mensen te leren kennen, en ook heel blij om de mensen die ik vorig jaar gezien heb nu opnieuw te zien. Ze voelen snel heel vertrouwd.”

“Och, mijn maïs!”

“Wat is ervan?”

“Die moest op de bbq en hangt nog aan de plant!”

“En die sterke drank voor bij de koffie zijn we ook vergeten.”

“’t Zou nochtans deugd gedaan hebben in dat rotweer”.

“Ja, slechter weer kon je niet treffen.”

“Zeg wel. En toch vond ik het leuk.”

“Ik eigenlijk ook. Maar hebben ze nu al op je danku-mailtje geantwoord?”

“Nee…”

Read Full Post »

Logistiek tussendoortje

Terugkomend op dit bericht heb ik enkele mailtjes uitgestuurd. Mocht je er geen ontvangen hebben, dan wil dat niet zeggen dat je er niet bij mag zijn, maar betekent dat alleen dat ik een slordige slons ben en jullie mailadressen niet fatsoenlijk heb bijgehouden. Gelieve mij dan zeker te mailen met de boodschap dat je er alsnog graag bij wil zijn, en dan stuur ik je het bericht door! (mailen op blogonderdeappelboom@gmail.com). Waarvoor dank.

Read Full Post »

Chef zkt bbq‘, schreef meneer 666bbq.

Blggrs zkn bbq-chef‘, reageerde ik.

Blggrs zkn locatie vr meeting+bbq‘, wist meneer 666bbq daarop te zeggen.

Waarop meneer onderdeappelboom dan zei: ‘jamaar, dat doen we toch gewoon hier?’

En dus schakelden meneer 666bbq en mevrouw onderdeappelboom over op gmail, en binnen een mum van tijd (nu ja, een aanvaardbare ‘mum’ toch) hadden ze plannen èn een datum!  Dat mevrouw onderdeappelboom verlammende angstdromen krijgt van jullie collectieve ontgoocheling bij een live-aanschouwing van het tuintje onderdeappelboom schijnt er totaal niet toe te doen. Uw eerstvolgende blog-meeting is als volgt:

– Zondag 28 augustus

– Rond het middaguur

– Locatie: onderdeappelboom (adres wordt dan wel doorgespeeld per mail)

– Activiteit: bbq

– Kinderen en partners welkom

Hoewel meneer 666bbq natuurlijk de chef bij uitstek is (hint hint 😉 ), zal uw collectieve bijdrage wel worden vereist.  Niet alleen zal één van jullie zo vriendelijk moeten zijn om nog een extra bbq-stelletje in zijn auto te wurmen (we kunnen van niemand verlangen dat hij 93, 2 kg versleurt), maar ook in het aanslepen van drank en groenten zullen met verdeel-en heers-techniek taakjes worden toebedeeld.  Ik maak in de toekomst nog wel eens een excelleke om te vermijden dat we alleen drank en geen vlees of enkel groenten met dessert hebben (het ene scenario al onheilspellender dan het andere :-)), en om zwangeren, vegetariërs en borstvoedenden ook op hun wenken te kunnen bedienen. En als de datum nu echt voor bijna iedereen onmogelijk blijkt, ben ik zelfs bereid er nog een doodleke tegenaan te smijten (maar hopelijk niet nodig…).

Van jullie verwacht ik niet meer dan een reactie. Voel je niet gehinderd als je niet in mijn blogroll staat (ik ben gewoon te lui om dat altijd weer aan te passen), maar laat vooral weten als je erbij wilt zijn!

Indn nt ernstg zich onthdn!

PS Aan familie boerenerf en familie-in-uitbreiding-pijpenla: zèlfs voor jullie ziet het er goed uit, want aangezien we maar één parking en ingang hebben kan je ons zelfs zonder courgette in het knoopsgat niet missen 🙂

Read Full Post »

En bijna was ik het zelfs vergeten, dit bijzondere feestgebeuren! Foeifoeifoei, want wat een mooie gelegenheid om eens te kunnen ouwehoeren zoals “Is dat nu echt al 2 jaar?!” en “Wat gaat de tijd snel! Da’k zeg dat hij snel gaat!”. Niewaar?

Twee jaar dus. 243 berichten. En 1862 reacties, telt wordpress. Vooral dat laatste is behoorlijk verwonderlijk: gemiddeld maar liefst 7 à 8 reacties per bericht! Wieha! En danku, lieve lezers, om de moeite te doen om een bericht achter te laten, want dat maakt het bloggen toch net altijd dat tikkeltje leuker!

Ook aangenaam om vast ste stellen: de bezoekersaantallen blijken te stijgen. Van de gemiddeld 60 per dag vorig jaar, naar zo’n 120 dit jaar. Niet te geloven dat jullie me nog niet beu gelezen zijn! En er zijn zelfs topdagen van maar liefst 260 bezoekers! 260, meneer! mevrouw!

Maar gelukkig beseffen we dan ook: 260 per dag,  dat zijn er maar 2240 minder dan wat Mme Zsazsa dagelijks over de vloer krijgt! 🙂 En mijn twee populairste berichten gingen over de eigenwijze tuin en over de ontmoeting met andere bloggers. Ik ben er dus blijkbaar zo eentje dat maar populair is omdat het met een BV op de foto heeft gestaan 🙂 Ook de zoektermen zijn van het anti-dromen-fonds: mensen die googelen naar ‘taart met sprinkhanen’ of ‘lelijke tuin met bloemen’ komen blijkbaar ook op onderdeappelboom terecht. Als dat niet goed is voor het realiteitsgevoel! 🙂

En zo hebben we het ook graag: doodgraag bloggen, genieten van reacties, en beseffen dat het uiteindelijk allemaal maar prietpraat is. Maar dat zei ik, geloof ik, vorig jaar ook al; over prietpraat gesproken 🙂

Dus ik ga er vanavond toch maar eentje op drinken. Een soft-drankje dan wel, waarvan ik mij zeer sterk zal proberen inbeelden dat het toch een wijntje is!

O ja, de elk-jaar-op-dezelfde-plaats-foto heb je nog tegoed; ik ben deze week nog niet thuis geraakt voor het donker was…

Read Full Post »

Het gezin onderdeappelboom presteerde het om gisteren op de blogmeet al meteen te laat te komen. Dat wil zeggen: we waren schoon op tijd. Op de parking. Maar ’t was nog een kwartier stappen tot aan de ingang van de SLE-tentoonstelling alwaar de rest van de bende stond te wachten. De rest van de bende zijnde: het gezin Eigenwijze Tuin, het gezin Natuurlijk-Rijk, en het gezin ‘Grow for it‘. De Buikbergjes hadden per sms moeten afzeggen: dreigende examens en een lastige nacht weerhielden hen helaas van een leuk treffen. Ook Hilda en Boerenerf werden niet gespot. Misschien dat de slechte weersvoorspellingen sommigen ervan weerhielden langs te komen, maar dat was dus nergens voor nodig; het bleef bijna de hele namiddag droog.

En zo waren wij dan te laat, waarvoor nogmaals excuus. Geloof ons, zo onder het zicht van een groepje nieuwsgierige bloggers nog 5 minuten moeten stappen om tot bij hen te geraken, was straf genoeg! (klamme handjes, knikkende knieën…). De Eigenwijze mensen kenden we al, de familie Grow-for-it werd herkend aan de kinderen. Familie Natuurlijk-Rijk moest zichzelf voorstellen, want die houden het gezin net als de onderdeappelbomen buiten beeld op de blog.

En dan gingen we dus langs de dieren, leerden oudere kinderen aan jongere kinderen hoe ze schapen moeten aaien (“Ja, jullie hebben ook schapen, maar wij hebben normale schapen”, dixit de jongste eigenwijze zoon tegen mevrouw onderdeappelboom…) met als hoogtepunt een ezelritje voor alle aanwezige kroost. Even was het gezin Natuurlijk-Rijk verdwenen en ervan verdacht er vanonder te muizen wegens ‘blogontmoeting niet leuk genoeg’ (;-)). Maar het bleek niet meer dan een sanitaire verdwijning geweest te zijn; overigens één van de meest uigeoefende activiteiten van de dag: met de kinderen naar de wc gaan. Uiteindelijk moesten de natuurlijk-rijken toch naar huis om hun overigens zeer braaf jongste dochtertje te slapen te leggen, maar we hebben elkaar ontmoet, en dat maakt het lezen op andermans blog toch weer een beetje leuker.

Bij het zien van een naderende bui stelde meneer onderdeappelboom voor om alvast een tafel te gaan reserveren terwijl wij nog even naar de kippen en eenden keken. Dat kon op algemene instemming rekenen. En zie, toen limonades, pintjes en ijsjes geserveerd werden, kwam het gebabbel dan toch los. Een paar voorzichtige: ‘waar woon je eigenlijk precies’ en wat schuchtere uitwisselingen over wanneer en hoe je blogstukjes schrijft werden afgewisseld met gesprekjes over de kinderen. Mevrouw Eigenwijze Tuin zat per ongeluk een beetje verder van de rest verwijderd (puur toeval, ik hoop dat ze daar niet kwaad om is) en meneer onderdeappelboom zei ’s avonds rond 22u: ‘En tomatenman (excuus, dat bekt iets makkelijker dan 666bbq) was er dan uiteindelijk niet?”

Mevrouw onderdeappelboom: “Hoezo, hij was er niet? Je zat ernaast?!”

“Allé gij, echt waar? Die met zijn ukelele hé?”

“Ja die.”

“Maar enfin, had ik dát geweten!”.

Dus zo zie je maar dat het allemaal niet altijd vanzelf gaat. En ja, soms is het eens stil, en zit een mens zich af te vragen of de anderen nu niet onnoemelijk ontgoocheld zijn. Maar toch zijn wij met het idee naar huis gegaan dat als we ergens aan een tafel met lekker eten zouden zitten, en de kindjes eventueel elders zouden zijn zodat hun ouders iets minder afgeleid zijn, dat we dan best wel eens een heel leuke avond zouden kunnen hebben…

Read Full Post »

Ontmoet en groet

Ik was zo enthousiast om een blog-ontmoeting op een minder winderige locatie voor te stellen. Maar ik was wel zo seutig om de koe niet bij de horens te durven vatten en de organisatie aan anderen over te laten… Maar het idee blijft gelden: collegabloggers, groene schrijvers, tuinfreaksonlineallerlei: laat hier gerust iets weten als je er graag bij wil zijn. Je bent van harte welkom!

Read Full Post »

Kwade tongen beweren dat bloggen dood is, maar zelf mochten wij alleen nog maar het springlevende karakter ervan ervaren. Nadat we dankzij onze schaapjeszoektocht de familie Buikberg in persoon mochten leren kennen, kregen we nu zowaar ook de eer een bezoekje te brengen aan de Eigenwijze Tuin.

Hoe dat zo gaat: je hebt een blog in dezelfde sfeer, je ontdekt toevalligerwijs dat je niet zo ver van elkaar woont, en je hebt wat specifieke vragen mbt doe-het-zelf-items. Of wat ook mogelijk is: gewoon een moment van totale zinsverbijstering bij meneer Eigenwijze Tuin. Wat de oorzaak ook is: plots hadden wij een uitnodiging op zak om de tuin van toch wel één van de oerbloggers der ecotuinen te gaan bekijken: hoera!

Samen met meneer onderdeappelboom heb ik bij de rondleiding door de tuin heel wat afgestotterd op zoek naar de juiste termen voor onze indrukken. Achteraf beschrijven is niet eens makkelijker dan toen ik er midden in stond. Maar ik heb Bart een eerlijk verslag beloofd, en ik zweer dan ook op de bloemen van mijn hof dat alle lof van harte gemeend is en ik geen enkel compliment bij elkaar lieg.

Om te beginnen: de Eigenwijze Tuin is in werkelijkheid in alle opzichten mooier, zachter, intenser en boeiender dan wat ik er door de foto’s op de blog van kon maken. De zachtheid komt voor een groot deel door de beslotenheid van de tuin aan de straatzijde dmv houtkant en grasperken. Je ziet geen straat, hoort geen auto en kijkt alleen overal om je heen op bloemen, struiken en bomen. Omdat de tuin aan de buitenzijden omhoog glooit, wordt de indruk van een omzwachtelde warme plek nog versterkt. Alle bloemen en planten vormen een soort paradijselijke cocon waar The Secret Garden alleen bij verbleekt.

De bloemen zelf dan blijken van nabij veel meer soorten rijk te zijn dan de boterbloemenzee die ik op foto’s zag. “Je zou nooit durven denken dat je zo’n mooie tuin kunt creëren door gestructureerd onkruid te laten groeien”, meende meneer onderdeappelboom. En gelukkig kon Bart er het compliment van inzien (denk ik?).  Het is een feit dat meneer Eigenwijze Tuin een uitzonderlijk talent heeft voor het laten groeien van gras en graskantbloemen enerzijds, en voor het vrijlaten van paadjes en bomen daartussen anderzijds. Het gevolg is dat je vanop het terras uitkijkt op weelderige perken wilde bloemen, en je blik daartussen getrokken wordt naar de weide erachter, de boomgaard ernaast, enz.  Ik heb ook de indruk dat er weinig gezwoeg met grondverarming en inzaaien aan te pas komt. Er wordt natuurlijk gemaaid en er wordt al eens een plantje geplant, maar het meeste lijkt er gewoon vanzelf te zijn gekomen. Prachtig!

Op het diepste punt ligt een klein vijvertje verscholen, waar de oudste zoon de ene juffer na de andere vandaan toverde en met nodig enthousiasme bewees dat de appel in de Eigenwijze Tuin niet ver van de boom valt. Nog verder naar achter is opnieuw een stuk met gras en bloemen waarlangs een gebogen paadje richting dennenbos voert.  De eigenwijze kindertjes staan momenteel nog niet helemaal te springen om dat bosje in te nemen, heb ik begrepen, maar je kunt zo zien dat je ze er binnen een jaar of 2 al niet meer uit krijgt. Het paadje zelf kreeg enkele baby-knotwilgen in zijn flank die dit stuk in de toekomst – in mijn ogen – een mooie structuur zullen geven.

En dan wandelden we weer verder, wat al een compliment is op zich, want geen leukere tuin dan een tuin waar je niet onmiddellijk alles in een oogopslag ziet, maar waarin je moet wandelen om het ene leuke plekje na het andere te ontdekken.  We passeerden de moestuin en serre (mag ik hopen dat die er alleen voor de gelegenheid zo onkruidloos bij lag? ;-)), en de eigenwijze kindertjes lieten de onderdeappelboompjes tussendoor meegenieten van hun verzameling pluis, zijnde konijnen, kuikens, enz. Ik kreeg ook de grote eer een blad sla uit het groentetuintje van de oudste zoon te mogen eten en op mijn enthousiast gesmikkel kwam hij nog met een volledige radijs af, “om mee te nemen naar huis”. 🙂

Op de kotjes en schuurtjes die bij  het huis horen, gaan we niet in. We zijn te jaloers op zoveel schoonheid, ruimte en charme. En dus keren we om richting tweede schapenweide, genieten we van de boomgaard, bewonderen we nog een derde weide, en zien een enorme verscheidenheid aan bomen en struiken, waartussen het vuurvlindertje even komt ronddwarrelen om te tonen dat het goed is.

Over dieren gesproken: de Eigenwijze Tuin gonst en bromt als een pas geolied motortje. Als planten in functie staan van insecten, dan is dit de insectenhemel. We hebben nog maar zelden een tuin gezien die zo broeit van leven, en ik heb onze eigen tuin nog maar zelden als zo dood ervaren als daar.

Van danige onder-de-indruk-heid ben ik natuurlijk ook op de helft vergeten letten, kon ik geen enkele bloemennaam terugvinden, vergat ik de herboren artisjok te bewonderen, vroeg ik niet naar de appelrassen, streelde ik geen schapen, zei ik niet wat een paradijs voor kinderen de tuin was met al die boompjes met schommels, klimtouwen, hangmatten, enz., liet ik niet weten hoe leuk die kruiden daar aan de rand van het terras staan, vergat ik naar die leuke beeldhouwwerkjes te vragen, was het alleen meneer onderdeappelboom die oog voor de druivelaar had, enz. enz. Als je weet dat we dan ook nog, bij ons haastig vertrek thuis, de bekertjes, zonnehoedjes en nog zo het één en ander voor onze kinderen vergeten waren, en ons dus alles door een immens bereidwillige (en door dochter onderdeappelboom in haar hart gesloten) mevrouw Eigenwijze Tuin moesten laten aanreiken, begrijp je dat de schaamte nogal toesloeg.

Ik kan maar één iets zeggen: het is een pareltje, die Eigenwijze Tuin, en het was een hele opkikker er aanwezig te mogen zijn. Nu moet ik alleen snel nog onze eigen tuin heraanleggen en met titanenarbeid misschien, enigszins, al was het maar half zo boeiend proberen maken als de eigenwijze tuin voor het tegenbezoekje in augustus. U begrijpt dat ik tot dan geen tijd meer over heb om te bloggen  🙂

O ja, het dreupelken (en bij uitbreiding ook de rest) was lekker!

Read Full Post »