Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘boom’

Sommige weekends zou je wel willen omarmen. Het voorbije weekend was er zo eentje: aangenaam warm, lekker geurend lentebriesje en enkel op zondagavond wat mini-dropjes regen. Ja, het zonnetje leek soms meer op ‘zie de maan schijnt door de bomen’, maar áls hij dan eens door de wolken heen brak, was het opperbest genieten. En werken geblazen natuurlijk. Hoera!
 
 
1) Update van de vijverbeplanting
 
Het was er nog niet eerder van gekomen te melden wat er bijgeplant is aan de vijver. Dat zijn eupatorium atropurpureum (7 stuks), darmera peltata (5 stuks) en veronicastrum (2 stuks). Dat zijn gecultiveerde cadeautjes van de milde schenkster die ons eerder al planten voor de gemengde haag bezorgde. Eupatorium en veronicastrum worden beiden erg hoog en hun paarsroze pluimen/aren zouden voor wat kleur moeten zorgen op de steile wand van de vijver. Darmera staat aan de waterrand omdat haar dikke (lees: loodzware) wortels de oevers goed vasthouden. Darmera groeit eerst met een roze bloem en krijgt pas na de bloei een blad. Het lijkt nogal op groot hoefblad., maar is het dus niet.
Daarnaast is er ook nog één plantje Phyllostachys nigra geplant. Dit is een bamboe-achtig riet met zwarte stengels. En eigenlijk vind ik dat het niet zou mogen planten, omdat het duidelijk niet inheems is (chinees) en door zijn grote woekergehalte de inheemse planten gaat verdringen. Anderzijds: het is een zaailingetje dat we zelf hebben uitgespit, en dat dus niet door middel van groot vrachtvervoer zeeën heeft vervuild. Bovendien is het bamboe en dus sterk. Als ik nu altijd de uitlopertjes uitspit en er de blaadjes van haal, dan heb ik mijn eigenste zelfgemaakte bamboestokken om kruisbessen en frambozen op te binden. Ecologische voetafdruk = nul. Nee?
Mocht je denken dat ik nu mijn ecologie helemaal overboord heb gegooid: deze planten beslaan misschien 2 procent van de oevers. Voor al de rest van de grond wil ik inheemse planten. Ecoflora, here I come!
 
2) Bomen
 
reinette-de-chenee2Op zaterdag togen we vol verwachting naar Boomkwekerij De Bock. Fruitbomen kopen! Na zorgvuldig wikken en wegen waren we tot een akkoord van 3 bomen gekomen. Meer exemplaren zou ons uitzicht misschien belemmeren, en een groot deel van de grond is eenvoudigweg te nat. Maar de romance van Sylvia en Jonathan, dat kon nog steeds! Helaas, van zodra de dame van de kwekerij de woorden ‘natte leemgrond’ hoorde, moesten mijn hooggespannen verwachtingen plaatsmaken voor zinsneden als ‘harde soorten’, ‘veilige keuze’ en ‘sterke rassen’. Daar gingen Sylvia en Jonathan, en in hun plaats kwamen Gloster, Reinette de Chênée (voor de appels) en Hedelfinger (voor de kers). Al goed dat de weg naar Mullem onderbroken was, of we waren in Kaffee In De Kroon ons verdriet gaan verdrinken. Verder alle lof voor de hulp van de mensen van De Bock. Zelfs in mijn verroeste wagentje hebben ze nog netjes plastic gelegd ‘om de zetels te beschermen’.
De bomen zijn met veel zorg geplant (danku eigenwijze boomplanter voor de goede instucties), de aarde rondom de wortels is goed losgemaakt, maar ik durf er toch niet vanuit gaan dat ze zullen pakken, laat staan dat ze het goed zullen doen, want de grond is toch wel heel erg zwaar.
 
3) Haag
 
Ze zouden in tuincentra geen catalogi mogen leggen. En als ze het wel doen, dan zouden ze van die zwarte vierkantjes over namen en kleuren moeten plakken. Foei, zo de mensen verlokken! Geheel tegen mijn vrije wil en bedoeling in stond ik daar plots buiten met nog 4 haagbeuken, 2 meidoorns en een eglantier. Dat komt er dus van hé. Ah, en dan ook die cornus nog. Maar die is geheel vanzelf in de auto gekropen, daar ben ik zeker van.
 
4) Omheining
paaltjes3Over het plaatsen van omheining hadden we heel wat onheilstijdingen ontvangen, en we verwachtten dan ook niet veel van ons simpele doe-het-zelf-grondboortje. Maar zie: voor we er erg in hadden, stonden al 3 palen recht! Dat was wel geluk hebben, want tijdens het volgende gat ontdekten we al weer dat er in België 50 cm onder het grondoppervlak bakstenen groeien en mochten zo regelmatig eens opnieuw beginnen. En sommige soorten grond (dikke leem, blauwachtige klei, enz.) krijg je dan weer nauwelijks van die grondboor af. Maar toch, met een schone duotaak voor echtgenoot en echtgenote stonden tegen zondagavond 30 paaltjes in de grond. Nog 8 te gaan en dan kan de omheining ertegen.
 
5) Tot slot
Nog eens 40 zaailingen van Helleborus uitgeplant. Als die het allemaal doen, heb ik binnen 3 jaar een winterbloei van jewelste!
lente1

 

(dat veiligheidslint ligt er van toen de plantjes nog maar nauwelijks boven kwamen en moest er voor zorgen dat we er niet per ongeluk met een kruiwagen vol brandhout overheen reden. Een mens vraagt zich af waarom het daar nu eigenlijk nog altijd ligt…)

Read Full Post »

Wat is eco?

euh-plantjeIk had me voorgenomen dat dit een blog moest worden over alles wat je onder een appelboom kunt doen : naar de tuin staren, ja, maar zeker ook boeken lezen, taartjes smullen, van aperitiefjes nippen, en bovenal genieten van de kinderen. Door de aard van het seizoen gaat het momenteel echter vooral over de tuin (garandeert ook iets meer anonimiteit natuurlijk). En tot mijn grote verbazing zijn er allerlei vriendelijke ecobloggers die mijn blabla hier aan hun blogroll toevoegen, mij van goede raad dienen, èn mij bovendien naar opendeurdagen uitnodigen. Ik ben daar zeer verbaasd en verheugd over.

Maar, ik denk dat ik deze mensen nu slag om stoot ga ontgoochelen. Ik kan nog wel een beetje doen alsof, maar het komt er toch vroeg of laat uit, en ik beken het dus maar meteen: ik heb zeer veel Kritische Vragen bij ecologisch tuinieren. Uit onkunde, natuurlijk. Maar toch: slik!

Eco-bijbel Velt zegt het volgende over een ecologische siertuin:

‘ Een ecologische siertuin houdt rekening met de menselijke wensen en behoeften én wil bijdragen aan meer natuur, aan het herstel van het landschap en aan een schoner milieu. In een ecologische tuin wordt gekozen voor planten die zijn aangepast aan de grondsoort en aan de omstandigheden. De voorkeur gaat uit naar streekeigen bomen en struiken. Op die manier help je mee aan het ‘typisch’ houden van de streek.

In die menselijke wensen kan ik me vinden. Dat is een eerlijke visie. Tuintjes aanleggen is ‘des mensens’, is cultuur, en een echt stuk natuur creëer je dus niet met zelf plantjes in bepaalde volgordes te planten. Dat is alleen maar imitatie. (wel goede imitatie natuurlijk)

Ook planten die zijn aangepast aan grondsoort en omstandigheden zijn een onbetwistbare regel. Je wilt het niet op je geweten hebben dat een plant schimmels krijgt omdat jij hem persé in je tuin wil, terwijl hij veel gelukkiger zou zijn op de bahama’s. Die magere ficus, weg ermee dus!

Maar o maar, dat woordje ‘streekeigen’. Dat klinkt zo ongematigd; in mijn oren toch. Daar lijkt zo’n onwrikbaar geloof aan vast te hangen in het bestaan van een oeroude traditie, een vast omlijnd plantenbestand, dat weer tot leven zou kunnen worden gewekt als iedereen maar beter zijn best deed. ‘We gaan terug de planten zetten die hier altijd hebben gestaan, vooraleer alles met uitheemse planten en properheidsdwang werd bedreigd’.

Maar waar is ‘hier’? En wanneer is ‘altijd’?

Herstel van het landschap, noemt Velt het, maar het landschap van welke periode, welke tijd, en welke functie? Zie ik het verkeerd als ik de indruk heb dat ecologie een bepaalde periode terug in ere wil stellen, een bucolica van Europese wilde planten in een tijd lang, lang geleden? En snap ik er geen jota van als ik denk dat die periode toch nooit echt heeft bestaan?

Er worden tegenwoordig nogal wat Amerikaanse eiken gerooid. Ik kan dat begrijpen, want die kerels palmen voor je het weet een heel bos in en sturen je beuken, inheemse eiken, enz. wandelen. Maar die beuk is, wanneer je wat verder terugkijkt, al even uitheems. Ooit was Vlaanderen een moeras, met berken, en hier en daar een eik. Bijna alle bossen zijn aangeplant (we laten het mooie ’t Bos Eename even buiten beschouwing), en bijna alle boomsoorten ingevoerd. En wat met valeriaan, echinacea, enz.? Die zullen er in het moeras allicht niet gestaan hebben. Houtkanten en gemengde hagen? Nog maar een paar honderd jaar oud, toen natuur herschapen werd tot weides en landgoed. Wat ik dus maar wil zeggen: ook al heb ik ontzettend veel enthousiamse voor ecologisch tuinieren, wil ik het als ideaal nastreven en er nog massa’s over bijleren, toch ben ik ook geneigd het met een korreltje zout te nemen. Want wat zou er mis zijn met mijn Griekse sneeuwklokje als het hier even goed groeit als daar, als het de inheemse sneeuwklokjes evenveel tot hun recht laat komen, de bijtjes aantrekt, geen sproeistoffen of extra water vraagt, enz? Dat Griekse sneeuwklokje staat er dus, naast het inheemse sneeuwklokje, onder mijn esdoorn en lindeboom. En die gecultiveerde chrysant uit het ouderlijke huis van mijn grootvader staat er ook. Want is dat nu ook niet mooi, de vermoedelijk zelf-gecreëerde variëteiten die in families worden doorgegeven in ere houden? Ik vind het dus prachtig en verplicht, dat ecologisch tuinieren, maar als het heel erg strak wordt toegepast, dan word ik daar toch ook een beetje bang van. Oei…

Read Full Post »

Boomke opzetten…

Ik ben nog maar net met een blogje begonnen en ik kan mezelf al niet meer bijbenen. Want ik zou toch graag eens een hele uiteenzetting over poelen en vijvers houden, en mijn wikken en wegen tussen ecologie en cultivars uit de doeken doen, beslissen wat ik nu nog aan die gemengde haag ga toevoegen en hoeveel stuks, nadenken over een stukje over druiven kweken, enz. Maar nu moet ik het toch eigenlijk eerst over fruitbomen hebben, want – zoals AnneTanne mij al aanraadde – ik ben nog net op tijd om ze te planten. Hoewel, een Engels spreekwoord zegt: ‘Plant your tree in October, and tell him to grow. Plant your tree in Spring, and ask him if he wants to grow’… Het valt dus nog te bezien.

APPELS
Natuurlijk komt er een appelboom. Of meerdere. Want behoeften aan appels bestaan er in soorten, en de talrijke bestaande appelbomensoorten beantwoorden wonderwel aan elke denkbare behoefte. Van appelbomen verwacht ik in de eerste plaats een mooie vorm, hoogstam dus, breed uitwaaierend over het gazon, droppen zon doorheen de oude knoestige takken, de belofte van zomers van weleer waarin de tijd nog niet bestond. Daarbij hoort een reinette, warm van de zon, heerlijk voor appelmoes, en weliswaar moeilijk bewarend en iets te korrelig wordend na een tijd, maar dat is niet erg, want waar haal ik anders het excuus om dagelijks Appeltaart-Van-Altijd te bakken, waarvan het recept hier ongetwijfeld nog wel volgt.
Daarnaast wil ik nog een rood appeltje. Klein en knapperig, maar ik weet niet welk. Een Gloster misschien. Of toch niet echt rood, maar eerder blozend, zoals een Jacques Lebel, die zo heerlijk lekker zuur is. James Grieve is ook aantrekkelijk. En is ‘Jonathan‘ nu niet een mooie naam voor een appelboom? Hier staat de keus dus nog open.
Een behoefte die ik niet had maar vriendelijk door eigenwijzetuin is gecreëerd: een oeroud appeltje, West-Vlaams dan nog, dat Essing heet. Daar kan ik natuurlijk moeilijk aan weerstaan. Drie appelbomen dus?


PEREN
Van peren weet ik het zo niet. Zo’n onrijpe peer knagen is natuurlijk wel leuk. En een rijpe conference met klokhuis en al opeten heeft ook wel iets. Toch weet ik het zo niet met peren. Als er een boom geschrapt moet worden, zal het misschien wel de pereboom zijn.


KERSEN
Ja, kersen! Zeg ‘kerseboom’, en ik denk ‘Tiny op de boerderij’; zeemzoete jeugdnostalgie waarin Tiny en Choco (het bruine vriendinnetje van Tiny, godbetert, dat de koffers mocht dragen; je zou het nu eens moeten proberen!) een poesje uit een kersenboom willen halen. Zo’n boom moet het dus zijn, en de buren hebben poezen genoeg voor de rest van het decor.
In kersen ben ik leek. Ze mogen er  wel lekker gezwollen van zon en vruchtvlees uitzien. Zo zwart als de bigarreau noir? Of zou de Lindekers beter zijn? Die klinkt alvast als een zomerse kersentaart met citroenlimonade. En er blijkt zelfs een ‘Sylvia‘ kersenboom te bestaan! Zou dat nu niet mooi zijn, de liefdeshistorie van Sylvia en Jonathan in mijn eigenste boomgaard?


KRIEKEN
Bijna niet aan te weerstaan: Rheinische Schattemorelle. En dan morellenconfituur maken, van die halflopende, voor op een winterse pannenkoek bijvoorbeeld. Hmmmmmmm….


PRUIMEN
Over pruimen bestaan in West-Vlaanderen iets te veel spreekwoorden om die niet spontaan te voelen opborrelen als ik aan pruimen denk. En Vlaams-Brabant maakt het er al niet beter op, met haar prachtige bijnaam voor kwetsen. Maar dit is een beschaafde blog, dus twijfel ik voorlopig gewoon tussen de klassiekers Reine Claude en Mirabellen. Eén iets zou ik zeker moeten doen: de schommel net iets te dicht bij de pruimenboom plaatsen. Als het merendeel van de pruimen in de ouderlijke tuin gevallen en geplukt was, mochten we op de schommel kruipen en zo hoog zwieren als we maar konden, tot we met onze voeten de bovenste takken van de oude pruimenboom raakten en er de laatste vruchten vanaf konden schoppen. Dat het opvangen maar met wisselend succes maar met veel hilariteit gebeurde, hoeft wellicht niet gezegd…


Dus, minimale eindbalans: 2 appelbomen, 1 kers, 1 kriek, 1 pruim.  Nu snel de bestelling doorgeven. En me dan eens afvragen waar ik dat allemaal ga zetten… (En dan staan er nog geen notelaars…)

Read Full Post »