Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘chili’

Winter, regen, rugpijn en veroordeeld tot de zetel. Wat zou u dan doen? Ik ben een beetje beginnen dromen van het herinrichten van onze woonkamer. Sja, ik zit hier ook maar hé, in die woonkamer 🙂 Er is op dit ogenblik een schrijnend tekort aan vakantiesouvenirs en persoonlijke spulletjes in de woonkamer en een overdaad aan rommel die eruit moet. Maar nog ontstellender dan het vaststellen dat de souvenirs ontbreken, is de vaststelling dat wij nog voor het digitale tijdperk op reis gingen! (Althans: voor het tijdperk waarin wij digitaal werden, want de familie onderdeappelboom loopt gewoontegetrouw een beetje achter op de rest van de mensheid 🙂 ) En ik maak meteen al een fout: we gaan nu ook op reis natuurlijk, en met grote tevredenheid. Maar de grote reizen, de rugzakavonturen, die dateren al van meerdere jaren terug. Ik zeg het zonder heimwee. Maar vanzelfsprekend zijn die reizen wel mooie herinningen en de foto’s een bron van nostalgie. En kijk, nu bleek ik toch ooit drie foto’s te hebben ingescand om mijn toenmalige, tijdelijke kantoortje te verfraaien. En of u dat dan persé ook moet bekijken? Nee hoor, je mag gewoon ook wachten tot volgende week ofzo, als ik weer eens over de tuin begin:-)

Voor de anderen: dit is de eerste foto die ik terugvond:

Bangladesh

Genomen op een perron in Bangladesh, waar meneer onderdeappelboom een voorraad water gaan zoeken was, en ik gewoontegetrouw meteen omringd werd door een dertigtal passanten en veertigtal inderhaast opgetrommelde buren. Van de stationschef moest ik wachten in een afgesloten lokaal voor vrouwen, maar aan dat bevel heb ik gelukkig kunnen weerstaan. Ik vind deze foto nog altijd magisch door ‘de handjes’. Kijk naar het middelste jongetje. Geen van de handen die je rond zijn lijfje ziet zijn zijn handen. Er zijn ook de gezichtjes natuurlijk. De ernst, de verlegenheid en de deugnieterij. En de herinnering hoe de moeder van het tweede jongetje van links mij de huid heeft vol gescholden omdat ik haar kind niet wou meenemen naar Europa, waar het zou kunnen lezen en schrijven. Bangladesh: geen land van extremen, maar een land van één extreem: armoede; gepaard met uitbuiting en natuurrampen. We deden er ongewild mee aan de ramadam, we zagen een verslagen volk in een buitengewone natuur, we dobberden uren in een volgestouwde sloep op de Brahmaputra zonder te weten of we de juiste richting uitgingen (neen, zo bleek later) en vluchtten uiteindelijk toch hongerig en enigszins opgejaagd de grens over naar India, waar we alleen maar binnen werden gelaten mits wat extra centen en de belofte van mevrouw onderdeappelboom om een sigaret te roken (neen, ik rook niet), wat ze daar blijkbaar een fantastisch fenomeen vonden: een vrouw die rookt. En terwijl aan de ene kant van de grens graatmagere jongens bij kapot gereden riksja’s rondhingen, was er aan de andere kant van de grens een marktje van Hindoe-vrouwen, in purperen en bordeau gewaden, met op hun druk geweven vloerkleden hoge torens verse kruiden, thee, honderden vlammetje van olielichtjes. Het contrast…

Nog een fotootje? Welja, deze dan:

scan0007Een enigszins overbelichte foto, maar net op het juiste ogenblik afgedrukt door meneer onderdeappelboom. We waren in Sikkim toen, midden in de Himalay, op de grens van Nepal en Tibet. We ontmoetten er Mister Lama, zoals hij zichzelf noemde; één van de vele gevluchte Tibetanen. Had onder het regime van Engeland nog meegevochten in de tweede wereldoorlog, en bracht nu zijn dagen door met het aanspreken van toeristen. “Ah, the English”, zou hij zeggen. “What a beautiful language! What wonderful words! But what terrible things they do behind these words.” Toch liet hij zich de Engelse luxe van de bergstad Darjeeling bijzonder goed gevallen; één van de vele tegenstrijdigheden in deze grensgebieden. Zo ook de monnik hierboven. We brachten meerdere dagen in boeddhistische kloosters door, dronken er liters chai en jakmelk, volgden de jonge kinderen in spel, slaap en gebed, en werden gevraagd om een tijdje te blijven om les aan hen te geven; filosofie en informatica, dat waren precies de disciplines die ze nodig hadden om zich te verrijken! Toen we buiten de kloostertoegang (weidse vlakten, berglucht, overal bloemen en wapperende gebedsvlaggen) ons reisdagboek bijhielden, kwam een dorpsbewoner op zijn brommertje met wat etenswaren langs. Van zodra hij het klooster binnen was, holde deze man naar buiten, diepte uit de golven van zijn gewaad een mesje op, en begon zich bij de pas aangekomen spiegel te scheren. En meneer onderdeappelboom had dit mooie moment in de gaten :-).

Tot slot, voor je het helemaal hebt gehad met mijn uitweiding, nog de laatste scan:

scan0001Een afschuwelijke foto waarvan ik totaal niet begrijp waarom ik net deze koos uit de talrijke foto’s die we schoten in de Atacamawoestijn. Maar goed, het is de Atacamawoestijn, de droogste woestijn ter wereld, gelegen in het noorden van Chili, en de plek die ons hart veroverde. We doorkruisten bijna het hele land, trokken door overweldigende natuurparken en zagen de pracht van wijnvalleien en de Andes. Maar toch veroverde de Atacama het weekste plekje van onze herinneringsnostalgie. Hoe je als tuinliefhebber kunt houden van een levensloze plaats? Ik vraag het mij ook nog altijd af. Het zal iets te maken hebben met de structuren. De kleurnuances. Hoe het zonlicht valt. En de stilte natuurlijk ook. Om de sterrenhemel niet te vergeten. En er was eveneens, zoals zichtbaar op bovenstaande foto, het spaarzame groen in de oase van San Pedro, waar we veel langer dan voorzien verbleven. Waar het dak van ons restaurant plots in lichterlaaie stond, maar niemand daarom naar buiten rende of stopte met eten. Chili, waar je tijdens elke busreis steevast een griezelfilm te zien krijgt. Waar in het warenhuis iemand bij de bakkerijafdeling staat om de broodjes voor jou in een zakje te doen. Waar Pablo Neruda leefde! Waar ik nu best over zou zwijgen. Mijn pizza is klaar 🙂

En u, wat is uw favoriete reis? En durft u nog zonder ecologische gewetensbezwaren het vliegtuig nemen?

Read Full Post »

Onder de titel ‘Boer blaast stoom af’ bericht Eos deze maand (Eos nr. 3, maart 2009, p. 21) over een milieuvriendelijk alternatief voor pesticiden, met name Thermal Pest Control (TPC), of simpeler: stoom. 

lettuce1Het principe is ‘as simple as can be’: je hangt een stoommachine achter je tractor, rijdt het veld op, en blaast stoom af van 100 °C (60 °C zou ook al genoeg zijn; de onderzoeken lopen nog).  Met die warmte wijzig je het microklimaat van de plant, en gaan schimmels of bacteriën dood. (Op de foto hiernaast zie je zo’n machine in werking op een veld sla (foto van de website van TPC).) En er is meer: de boer blijft niet alleen van ziektes gespaard, de oogst wordt er ook aanzienlijk beter op: de groenten worden groener (in geval van sla, spinazie, enz.), druiven worden zoeter, de opbrengst is hoger, de oogst is lekkerder, en eens geoogst kunnen de groenten ook langer worden bewaard dan deze die met pesticiden zijn behandeld. Enig nadeel: je moet het veld liefst meerdere keren per week ‘bestomen’, en het beste resultaat heb je als je dat doet gedurende de hele periode van zaaien tot oogsten. Arbeidsintensief dus, maar stukken beter voor het milieu, èn (wat al eens meer overtuigingskracht heeft): zes tot zeven keer goedkoper dan de klassieke bestrijding met pesticiden.

Het hoeft niet te verbazen dat dit alles is bedacht door… een wijnboer uit Chili, genaamd Florencio Lazo Barra. Hij gebruikte in 1996 voor het eerst stoom (oorspronkelijk een veredeld gasbrandertje)  om zijn druiven te beschermen tegen de vorst. Gaandeweg zag hij dat zijn druiven van diverse ziekten gespaard bleven. En pas bij het oogsten zag hij dat zijn druiven ook zoeter waren (5%), een dikkere schil hadden (goed voor de smaak van de wijn), en een grotere opbrengst hadden (20%).  Daarna is hij beginnen experimenteren met groenten, fruit, enz. Natuurlijk is Chili al een goudhaantje op vlak van fruit; het enige land dat hele reeksen schimmels en bacteriën buiten de landsgrenzen heeft kunnen houden (èn daardoor Frankrijk de nieuwe wijnstokken heeft kunnen leveren waarop alle hedendaagse Franse topwijnen zijn geënt!), en natuurlijk staat gebruik van stoom niet gelijk aan biologische teelt. Maar niettemin: als die methode nu eens verspreid raakte, zou de natuur daar toch wel gelukkiger van worden, lijkt me. En zouden we het ook zelf kunnen toepassen: stoomstrijkijzer, verlengdraadje, en hup wat stoom aflaten boven onze sla?

Read Full Post »