Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘droogte’

Veelbelovend…

… zo zag de lucht er de voorbije weken al heel vaak uit: donker, dreigend, vol belofte van nakende storm en onweersbuien. Zo ook gisteren. Maar net zoals al de weken ervoor, voer de donkere lucht ook dit keer weer druppelloos verder en trok ons zwerk enkele minuten later alweer een azuurblauw hemelspan op.

Toch mogen we niet klagen. Met de buien van vorige week begint de moestuin er heel langzamerhand weer als een moestuin uit te zien.

De courgetten staan in bloei, de eerste aardappels werden geoogst en we aten al een keer of 5 een kleine portie peultjes. Het is niet zoals andere jaren, maar het is oogst.

Wat we dit jaar duidelijk maar in moleculaire portie zullen eten, zijn onze boontjes. Na twee verschillende zaaibeurten met in totaal toch minstens 100 zaden, kwamen er in totaal nog geen tien bonen uit. Ondertussen zaaide ik er wel binnen nog wat bij om de ontieglijk magere opkomst buiten enigszins goed te maken, maar het zal een minimale hoeveelheid blijven. De groenten die het wel goed doen, zoals de kolen en de sla, worden begrijpelijkerwijze grimmig verdedigd tegen de eveneens groenteminnende duiven en rupsen. Die beesten moeten serieus zijn: ze krijgen al bloemen, bessen en struiken bij de vleet, dan moeten ze toch niet zo persé op mijn kolen azen?

En niet dat er geen beestjes meer zouden te zien zijn ten huize onderdeappelboom. Op de wortels zag ik al de rups van een koninginnepage, we zagen dit weekend zowel een eekhoorn als een egel in de tuin, en de kikkertjes zijn weer massaal aan het uitzwermen in het lange gras en de houtschors nabij de vijver. Dat komt dus allemaal goed. En ’t is ook een kwestie van de focus verleggen: ok, de tuin is dit jaar geen noemenswaardig succes, maar ondanks tonneronde buik hebben we toch maar mooi een moestuin waar we af en toe de lunch uit kunnen samenstellen.

En als de groenten verder mislukken, dan laten we ons gewoon verblinden door de lavendel, want met de hoeveelheden die we dit jaar kunnen plukken, zal het nog een hele winter lang naar zomer geuren in huis.

Advertenties

Read Full Post »

Mevrouw onderdeappelboom en de mama van mevrouw onderdeappelboom hebben nogal wat planten gemeenschappelijk. Van zodra een plant te groot wordt, de knolletjes zich te enthousiast vermenigvuldigen of we persé vinden dat de ander ook die mooie variëteit in zijn border moet hebben, delen, enten en stekken we tot er hele groentebakjes vol halve planten van de ene tuin naar de andere verhuizen en we geleidelijk aan dezelfde borders beginnen te hebben. Ook naar broer onderdappelboom verhuizen al eens wat stekjes, en als zus onderdeappelboom straks een tuin heeft zal daar ook wel het één en ander in terecht komen.

Tijdens familiediners slaan we dan aan het vergelijken: “Mo, staat bij jou die heuchera al in bloei?Ik heb alleen nog maar blad!”; “Maar kijk toch eens naar die monarda! Ik kan dat niet houden; dat verdwijnt altijd bij mij”; “Heb jij geen anemonen? Hoeveel anemonen moet ik je geven? Mijn hele tuin zit al vergeven van de anemonen!”.

En dan worden er ook naar redenen gezocht natuurlijk, want met ouders in West-Vlaanderen, en 3 kinderen in respectievelijk Antwerpen, Vlaams-Brabant en Oost-Vlaanderen is het alsof we allemaal een beetje in het buitenland wonen: “Ah, maar bij jou in Vlaams-Brabant, daar regent het wel veel meer dan aan de kust!”. “Dat is door jullie vruchtbare leemgrond”. “O, maar wij hebben hier een beetje een microcklimaat.” “Da’s van al die goede kippenmest.”, …

Vooral onze ‘vruchtbare leemgrond’ komt telkens weer aan bod om te argumenteren waarom groenten bij ons beter groeien en waarom heel wat planten er beter bij staan. Tot dit jaar. Dit jaar is het jaar van de woestijn. Want terwijl er overal toch wel eens één buitje viel, kreeg onze vruchtbare leemgrond nog geen nanodruppel te zien (ja, sinds eergisteren wel, maar de foto’s dateren van 3 dagen geleden…). En nu moet je toch eens zien hoe de borders er bij de mama van mevrouw onderdeappelboom bij staan:

En dit zijn nagenoeg dezelfde planten bij ons thuis (tenminste, dat deel van de planten dat nog de moed had om zijn kopje boven de aarde zand te steken…)

De mama van mevrouw onderdeappelboom heeft gaura staan.

En ik heb dat ook… (ja, daar in het midden)

De mama van mevrouw onderdeappelboom zette gypsofilia in een pot…

En ik deed hetzelfde…

En om het geheel mooi af te sluiten: Als je je al had afgevraagd hoe de Kalmthoutse heide er tegenwoordig zou uitzien, zo na die brand; wel, kom dan gerust een kijkje nemen in mijn ‘bloemenweide’ (foto van vandaag)…

En dan vragen ze of ik dat zie zitten, zo’n blogmeet in onze ‘tuin’… Maken we er een Sahara-party van?

Read Full Post »

Gortdroge groensels

Zo langzamerhand laat de tol van de dikke buik zich zien: de paadjes tussen de moestuin krijg ik niet meer onderhouden; het onkruid onder de haag dreigt de zonnebloemen te verstikken; het terras is half opgeveegd maar verder doen is te lastig; de kasseien zijn bijna overgroeid maar ik heb de moed niet om daar iets aan te doen; er zou vanalles moeten bijgezaaid worden maar ik zie het bukken niet meer zitten, enz.

En dan is er nog de droogte die alle zaden in de moestuin nog voor het kiemen schijnt lam te leggen. Voor sommige zelfs heel letterlijk: de bonen, die bijna 3 weken geleden in de grond gingen, blijken bij inspectie in de grond nog droger te zijn geworden dan een pak linzen dat 10 jaar over datum is. De courgette-plantjes zijn verbrand, de butternuts willen van geen kiemen weten. Van de 60 zomerbollen die ik in de grond stak, steken er maar 4 de kop op. En radijzen, wel, het is niet dat we nog geen radijzen hebben gegeten, maar van een geslaagde oogst kan je toch ook niet meteen spreken.

Gelukkig dat de zottigheid van Moeder Natuur toch ook altijd weer goed is voor iets anders.

De eerste aardbeien van het jaar uit eigen tuin! Ze waren zalig zoet en lekker (altijd véél zoeter dan de aardbeien uit de winkel – hoe komt dat toch?), en de perfecte afsluiter van een mooie moedertjesdag. Aan alle mama’s die moedertjesdag op de juiste datum vieren (niet die van Antwerpen dus ;-)) trouwens een heel gelukkige moedertjesdag gewenst.

En dan mag het wel eens regenen. De donkere wolken schoven hier alweer voorbij zonder een druppel voor ons neer te plenzen. Maar de curryplant ruikt sterk en de rozen wiegen in de wind. Volgens mij krijgen we vannacht toch eindelijk nog eens een buitje…

Read Full Post »