Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘eten’

Zelfgemaakt eten is lekkerder dan dat van een traiteur; daar kon ik nauwelijks omheen. Zelf eten maken voor 22 volwassenen en 8 kindertjes is nagenoeg onbegonnen werk; daar kon ik ook moeilijk omheen.  Dus ik ging zelf eten maken. Samen met meneer onderdeappelboom uiteraard. En met twee dochters van mijn zus die bereid waren de namiddag voor het feest te komen helpen met groenten snijden.

Een koud buffet, met gerookte vis, is in zo’n gevallen een goede optie. Het is zeker veel minder werk dan warm eten of verschillende schotels maken. Dus ik koos voor warm eten, en verschillende soorten. Soms kunnen andere mensen gewoon niet om mijn optimisme heen…

Vanzelfsprekend viel het tegen. Ik had een onvoorstelbaar grondige voorbereiding, had het zo berekend dat ik op de dag zelf alleen nog de verschillende onderdelen in een ovenschotel moest gooien en wat verse kruiden moest plukken. En toastjes smeren. En al bij al bleek dat toch nog een uur werk. Dat nota bene integraal door meneer Buikberg is uitgevoerd (waarvoor nogmaals dank). En dat terwijl ik toch ook aan het werk was, zonder dat ik mij ook maar in de verste verte kan herinneren wat ik nog deed. Desalniettemin, al bij al was het wel een menu waar gezien de massa volk over de vloer niet eindeloos veel werk aan is. En als je het voor een kleine groep maakt, valt het helemaal mee. Ja, toch, meneer Buikberg? (bemerk de hoopvolle blik in mijn ogen). Hieronder een idee van het menu, en een hele hoop recepten.

APERITIEF

– champagne (jaja, geen cava)

– kinderchampagne

– puur appelsap

– groentechips

– dipstokjes met zelfgemaakte humus

– zoutkoekjes

– olijfjes

– toastjes met eetbare bloemen.

De bloemen waren de dag vooraf geplukt (in een diepvrieszakje met enkele druppels water in de ijskast leggen, blijft zeer vers), de humus was ook de dag vooraf gemaakt, dus er moesten alleen nog toastjes besmeerd worden. ‘Alleen nog’ bleek helaas een understatement voor toch minimum 60 toastjes (2 per persoon) … Voor de rest was het alleen pakjes open trekken met relatief gezonde knabbels.

DSC_0280

 

HOOFDSCHOTEL

– ovenschotel met vis van Pascale Naessens (recept hieronder)

– ovenschotel met vis van Jamie Oliver (recept hieronder)

– vegetarische pasta vanop Pinterest

– slaatje met broccoli vanop Pinterest (recept hieronder)

– mexicaans-achtig slaatje vanop Pinterest (recept hieronder)

– aardappelen met parmezan, olijfolie en rozemarijn in de oven

– indisch brood en ciabatta

 

RECEPT VAN DE EERSTE VISSCHOTEL

DSC_0277[1]

Het correcte recept vind je ook via pinterest:

Meng 4 eetlepels kokosmelk met het sap van een limoen, olijfolie, peper, zout en fijngehakte look.

Snijd 15 kerstomaatjes doormidden. Hak heel veel verse kruiden fijn. Snijd nog een tweede limoen in schijfjes.

Neem 400 g witte vis. Leg die in een ovenschotel, overgiet met de saus, en werk af met tomaatjes, kruiden en schijfjes limoen. 30 minuten op 180 graden.

 

Meneer onderdeappelboom en ik testten het recept tijdens de week voor het feest even uit. Het was inderdaad maar 10 minuutjes werk. Maar niet alleen was de bitterheid van de saus op het randje van wat voor ‘lekker’ kon doorgaan, maar ook vroegen we nadat de schotel leeg was aan elkaar: ‘En wat nu? Frietkot of pizza?’. Honger! Maar er zat duidelijk ook potentieel in het recept. De hoeveelheid vis werd vergroot (wij kozen heilbot), de hoeveelheid kokosmelk verdriedubbeld, de hoeveelheid limoen gehalveerd, en de tomaatjes niet geteld. En jawel, iedereen bleek het bijzonder lekker te vinden.  Vroeger vroegen ze dan het recept aan mij. Nu vragen ze gewoon: ‘Staat het recept al op je blog, zus? Dan kan ik het ook eens maken.’ Ewel, zus, bij deze 🙂

RECEPT VAN DE TWEEDE VISSCHOTEL

Dit is er eentje van Jamie Oliver dat niet kan misgaan:

Kook boontjes beetgaar. Snijd kerstomaatjes doormidden. Neem een blikje ansjovisfilet. Neem wat zwarte olijven (ik haalde de pitten eruit). Meng door elkaar. Leg in een ovenschotel een stuk zalm. Leg er de groentenmengeling boven. Kruid met peper, zout en olijfolie. Overdek met folie (overdek met folie, mevrouw onderdeappelboom, dan heb je geen verbrande groenten zoals tijdens het feest…). Afhankelijk van de dikte van de vis ongeveer een half uur in de oven. Klaar. En altijd lekker, vooral met die parmezanpatatjes, met salsa verde, of gewoon met een stuk brood.

VEGETARISCHE PASTA

Dit was de enige die ik echt de dag zelf nog moest maken. Ik volgde (bij uitzondering) exact het recept dat je hier vindt. En daar valt niets aan te verbeteren; een heerlijke pasta.

SLAATJE MET BROCCOLI

Ik zag een foto op pinterest.

Ik bekeek die foto niet goed. Maakte bijgevolg iets anders dan wat op de foto stond. En dat bleek lekker.

DSC_0231[1]

Recept: beetgare broccoli (de mijne was vergeten en plat gekookt) in kleine roosjes en blokjes (uiteraard gebruik je ook de steeltjes), komkommer in blokjes, rode ui fijn gesneden, radijzen in schijfjes, en smaakvolle kaas in blokjes (ik wou fenegriekkaas, maar die bleek toevallig uitverkocht, dus het werd brandnetelkaas). Mengen. Klaar. (met de geroosterde pompoenpitten er bovenop ware het nog beter geweest; zo maakte ik het enkele dagen geleden nog eens opnieuw).

MEXICAANS SLAATJE

En opnieuw zag ik een foto op pinterest.

En ik gebruikte de juiste ingrediënten. Maar ik las niet goed dat je blijkbaar één en ander warm moest maken. Bij mij was alles rauw, en dat was ook goed. (de grote stukken hesp zijn te wijten aan het feit dat de kindjes hielpen snijden…)

DSC_0236[1]

TOTSLOTSLAATJE

Gewoon sla uit de tuin. Met bloempjes uit de tuin. Ook goed.

Daarbij ging nan en ciabatta. Niet zelfgebakken, zoals in andere omstandigheden mijn gewoonte zou zijn. Gewoon uit pakjes en voorgebakken. Eveneens: ook goed.

Ik verbaas me nog steeds over de vele schijnbare oprechte reacties dat het zo lekker was. Dat zal dan wel zeker?

En een dessert? Ja, maar dat wordt een apart bericht.

 

Zie ook:

1. Decoratie feest

2. Cadeau-idee feest

3. Aperitief en hoofdschotel

4. Dessert

5. Een kleedje!

6. Sfeer (?)

 

 

 

….

 

 

Read Full Post »

Opwarmkost.

Weet u nog, dat ik het eens over eten had? Daar werden toen enkele mensen boos van. Ik zal het daar dus niet meer over hebben.

In plaats daarvan gaat het over eten…

Maar dan wel over een soort van oplossing.

Toen ik enige tijd geleden weer eens een overladen bord met een halve bloemkool, twee seitanburgers, een hoop pasta en een streep ketchup voor mijn eigen neus schotelde, begon het me te dagen: wij maken eten. Maar wij maken geen gerechten meer. Met uitzondering van spaghettisaus zijn bijna al onze dagelijkse schotels verworden tot een drieslagstelsel van misschien niet slechte, maar wel heel fantasieloos bereide en vooral afzonderlijke gerechten. Waar was de tijd dat we nog uitgebreid kokerelden? Waar was de tijd tout court eigenlijk naar toe?

En aldus schrapten meneer en mevrouw onderdeappelboom de eeuwige voortgang van kleine verbouwingsklussen. U kent dat wel: de plintjes in dat hoekje moeten nog recht worden gezet, die ene deur heeft nog geen tweede laag verf gekregen, en die gordijnen die ik zou maken zijn nog altijd maar half af. Geen probleem meer voor ons: we negeerden de to-do-list, kochten ons wat bladerdeeg, room, pijnboompitten, fetakaas  e.a. en dwongen onszelf om minstens één van bovenstaande, niet-noodzakelijke ingrediënten bij elke weekendmaaltijd te gebruiken. Als vanzelf brachten we een hele ochtend gezellig kokerellend met de kinderen in de keuken door, verschenen er plots side-salads bij elke maaltijd, en deden quiches en wokschotels terug hun intrede. En jawel, ook de weegschaal geniet mee. Hoera.

Maar dan komt nu het probleem: de weekdagen geven heel wat minder mogelijkheden tot dat uitgebreid eten maken. Dan vallen we terug op bloemkool-worst of gebakken-champignon-groenteburger. Tenzij we potjes overschot in de diepvries vinden en die kunnen opwarmen. Dus maakte ik een extra portie linguine-curryroomsaus-prei-kip-pijnboompitten. En een voorraad stoovlees. Macaroni-hesp-kaas of koninginnehapje zouden ook tot de mogelijkheden behoren. Maar u merkt het wellicht al: om één of andere reden lijken vooral de vleesgerechten makkelijke opwarmkost te zijn. En dat terwijl we al gematigde vleeseters waren en dat nog wat meer gematigd willen zijn. Mevrouw onderdeappelboom was al eens een dikke 10 jaar vegetariër, en zo langzaamaan bekruipt haar opnieuw de zin om toch een dag of vier per week vegetarisch te koken. Om de redenen van toen. Maar ook omdat vegetarisch koken je dwingt om creatief te zijn met de groenten die je kent. En omdat het boek ‘Goed Eten’ wel wat fijne teksten bevat en op een vriendelijke wijze ook bij biologische teelt enkele vraagtekens durft zetten. En het recept voor witloof-tarte-tatin uit dat boek, waar ik pompoen aan toevoegde, was heerlijk, ook voor de niet-echt-witloof-minnende-kindjesondereappelboom.

Opwarmkost, met niet te veel vlees, en wie-weet zelfs vegetarisch dus. En laat ik ook daar een verschrikkelijk ambetant wicht zijn, want ik was bijvoorbeeld al nooit het type vegetariër dat het normaal vindt dat het sap van de rode biet tot bij de gekookte aardappelen loopt waar bovenop nog een schep couscous met rozijnen is toegevoegd om aan voldoende voedingswaarde te komen. Ik vind ook niet dat je moet aanvaarden dat linzen er wansmakelijk uitzien omdat ze nu eenmaal wel smakelijk zijn. En ik herken met geen mogelijkheid lasagna in deze schotel. Een moeilijk mens dus, in alle opzichten.

Maar u, wat haalt u graag uit uw diepvries? Wat is uw ideale opwarmkost?

Read Full Post »

Voor-na

Voor

Na

Alleen met de hoeveelheid tomaat hebben we een beetje vals gespeeld. En met de kaas natuurlijk ook; hier lopen voorlopig nog geen buffels rond.

En ’t had eigenlijk bbq moeten zijn, maar het weer werkte niet mee…

En of de bloggers dat op de blog-ontmoeting ook gaan krijgen? Nee, want nu is ’t op 🙂

Read Full Post »

En toen aten we uit eigen tuin:

eten

– tomaatjes met basilicum en bieslook

– suikermaïs

– komkommer

– radijsjes

– raketsla met een dressing van nootjes, honing, fetakaas, olie en azijn

– boontjes met ui en peterselie

Alleen de noten en fetakaas zijn niet zelfgekweekt. (Die kocht ik in een zo groot mogelijke multinational; kwestie dat een mens nooit in (eco-) extremen moet vervallen). De olie en azijn natuurlijk ook niet. De honing komt wel van nonkel-imker en is dus via-via-zelfgekweekt. En dacht je dat we daar water bij dronken? Nee hoor, bij het ene landbouwproduct hoort het andere: proost, wij genieten van ons glaasje wijn!

Read Full Post »

Het moet zo’n goede 2 jaar geleden zijn, in de tijd van 6u slaap en 16 voedingen per dag, de tijd van ‘eten of gegeten worden’ dus, dat de met antenne nog steeds te ontvangen zender één het programma Masterchef op ons los liet. Het was min of meer namiddag toen, en we hadden al bijna luciferstokjes nodig om te vermijden dat onze oogleden naar beneden zouden zakken, maar op één of andere manier slaagden we er toch in een glimp van dat programma op te vangen. En na de glimp volgde er nog één, en al gauw hadden we een vaste afspraak met de vaak heerlijk onsubtiele juryleden van het in Engeland waanzinnig populaire kookprogramma. En wat zien we vandaag terug uit ons antenneke komen? Masterchef!

Nu is het geen geheim dat het gezin onderdeappelboom een zwak heeft voor lekker eten. En dat àlle eten lekker is, àlle smaak aangeleerd, en je dus ook alles moet proeven (15 keer, zegt Kind en Gezin, vooraleer je kan beslissen dat je iets niet lust), dat werd er met de paplepel ingegoten, en dat proberen wij nu op onze beurt aan het nageslacht duidelijk te maken. Maar ‘tis moeilijk. Want houden van lekker eten leidt al snel tot culinaire experimenten, gewaagde ingrediënten, en een scala kookboeken met onverantwoord aantrekkelijke foto’s van eten.  En dat moet niet alleen allemaal betaald worden, nee, daar moet ook ecologisch over nagedacht worden. Maar hoe doe je dat eigenlijk?

Een kleine 10 jaar lang heb ik gedacht dat het antwoord in vegetarisch eten lag. Het aantal hectares grond dat in beslag genomen wordt voor veeteelt (weiden voor die dieren enerzijds, maar akkerland voor de voeding van die dieren bovenal) is gigantisch en de gevolgen van die teelt onoverkomelijk. ‘Maar je eigen schattige konijntjes en poezelige schaapjes zou je dus wel opeten’, lieten vrienden niet na te plagen. En zo is het maar net, althans, in theorie, want in praktijk zien we die beesten te graag 🙂

Een andere voedings-ecologische kwestie is het gebruik van seizoensgroenten. Heel wat kookboeken hebben daar gelukkig al aandacht voor, en zelfs de babyboekjes van Kind en Gezin verstrekken mooie schemaatjes van wat wanneer groeit en eetbaar is in onze seizoenen. Als je zelf geen groenten kweekt, is het vrij logisch niet op de hoogte te zijn van het feit dat rode kolen niet altijd beschikbaar zijn, tomaten niet het hele jaar door groeien, enz. En als je geen bananen eet uit vreemde landen gaan daar weer een heleboel arme kindertjes het slachtoffer van worden en andere gewetensproblemen. Maar toch, eten wat in het seizoen voorhanden is, is niet alleen beter voor de voetafdruk, maar is gewoon ook lekkerder.

Dat je voedsel ecologisch/biologisch kunt kweken is ook bekend. Onderzoekers en kranten doen de laatste tijd regelmatig hun best om te vertellen dat nog maar eens is gebleken dat biogroenten ‘níet gezonder, wél duurder’ zijn dan ‘gewone’ groenten, maar dan vertellen ze er natuurlijk niet bij wat een slagveld aan dode beesten, uitgeputte grond en verpest grondwater de klassieke teelt nalaat in vergelijking tot biogroenten. En dat de smaak anders is (vaak sterker), wordt er ook niet bijverteld. Maar een pleidooi voor de kweek van eigen groenten ga ik op een andere vrijdag houden.

Het eigenlijke aspect waarover ik het wou hebben, en dat ik nooit belicht zie, is het gebruik van die groenten. Want neem nu een programma als masterchef (jawel, mijn inleiding heeft een functie!) . Die koks presenteren uiteraard alleen schotels frisgroene sla zonder droge randjes, met kleine teerlingetjes dieprode tomaat zonder plassen tomatensap op de bodem. Enkel de mooiste ui-ringen komen aan bod, en het vlees is een sappig stukje zonder vetrandjes. Dat oogt inderdaad mooier.  Maar waar zijn het sap en de pitjes van de tomaat naar toe? Als je persé enkel het vruchtvlees wil gebruiken, wil je de rest dan asjeblief bijhouden voor een lekker kommetje soep? Idem voor de ‘stam’ van broccoli of bloemkool waarvan je alleen de roosjes gebruikt. Kook dat hele zootje gewoon samen met de stukken vlees die je er maar mottig vond uitzien, en je hebt zelfs soep mèt verse bouillon. En wie heeft je wijsgemaakt dat prei alleen naar suiker mag smaken? Doe er dus asjeblief het groen bij, en geniet van de echte preismaak. Dat paprika-stukkjes altijd krom zijn, is niet erg; je moet dus niet het hele middendeel weggooien. En steeltjes van sla of spinazie moet je daar ook niet zitten uitpeuteren tot je het blad helemaal vernield hebt. Knip dat desnoods met een schaar in stukken en het is ook lekker. Met wat je met een dunschiller van wortels afhaalt, maak ik nog een volledig gerecht, en appels met de schil eten (mits zelf gekweekt of goed gewassen) is een gewoonte zoals een ander. En nee, het klokhuis van peren moet je niet opeten, voorlopig behoud ik de eer van die gewoonte aan onze familie 🙂

En nu is het mogelijk dat ik gewoon zo gierig ben als de pest, maar ik denk dat het toch ook uit natuurvriendelijk principe is dat je niets wegsmijt van eten. Maar dat is een theorie van voor de oorlog zeker?

Read Full Post »

Mensen denken altijd dat je slaatjes moet eten om gezond te doen. Of, stel je voor, om te vermageren. Maar dat klopt dus niet, want zo’n slaatje hangt meestal tjokvol olijfolie, en als er geen calorierijke geitekaasjes in liggen te sudderen, dan heb je twee uur later opnieuw zoveel honger en goesting dat je de uitgespaarde calorieën door middel van koekjes terug naar binnen werkt. Om dergelijke problemen te vermijden, presenteer ik u het ongezondste slaatje ter wereld, inclusief vreemdsoortige ingrediënten zoals rauwe champignons.  En nee, de foto is niet scherp, maar we hadden honger en dus haast.

 

slaatjespek

Ingrediënten:

1 krop sla

1 stuk jonge kaas

1 klein bakje champignons

1 bontje radijzen

1 pak spekjes

 

Werkwijze:

Sla kuisen. Kaas in blokjes snijden. Radijzen in schijfjes snijden. Champignons in twee en dan in schijfjes snijden. Provencaalse kruiden, bieslook en (wijn-)azijn toevoegen. Alles mengen (the naked chef heeft gelijk: mengen gaat het best met je handen).

De finale:

Bak de spekjes in zeer veel olijfolie. Giet de spekjes mèt de olie over de sla. Onmiddellijk serveren.

Lekker met stokbrood of nieuwe aardappeltjes

Variaties:

– raketsla toevoegen

– wat jonge boontjes of peultjes erbij

Smakelijk!

Read Full Post »