Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Foto’

Ik heb de neiging nogal vaak eens op deze blog te gaan kijken voor de foto’s. Geen echte natuurfotografie (of toch geen macro), maar vaak dingen uit de tuin, uit de keuken en uit het gezin. Kortom: datgene wat ik ook graag fotografeer en vooral: met een compositie en een licht die ik heel vaak bewonder.

Ik maakte een selectie van een drietal foto’s waarbij ik het kwijl op de lippen krijg en stuurde die door naar broer onderdeappelboom, die een opleiding fotografie achter de rug heeft. En jawel hoor, broer begreep wat ik er zo goed aan vond en legde me in enkele mailtjes uit wat ik zou kunnen doen om een soortgelijk effect te bereiken. Sluitertijden, diafragma’s, instellingen van het fototoestel,… het passeerde allemaal de revue. Èn, misschien nog het belangrijkste: broer nam ook enkele foto’s van mij ter hand en instrueerde mij hoe ik in Gimp aanpassingen aan het histogram kon doen en toonde mij zo hoe de foto beter had gekund. Maar, zoals broer mij ook op het hart drukte: “Gimpen is foei!”; het dient alleen om te tonen wat anders had gekund, maar het spreekt voor zich (aldus de broer tegen zijn kleine zus) dat je je toestel zo moet kunnen instellen dat je vooraf de juiste keuzes maakt en niet achteraf moet gaan prutsen. En daarom drukte broer onderdeappelboom ook nog snel even ‘Nikon D90 voor dummies’ in mijn handen. Toch schone broederliefde, niewaar?

Het dummies-boek zal echter nog even moeten wachten tot ik klaar ben met de natuurfotografiecursus van Rollin Verlinde (amusante lectuur trouwens). Die nadruk op natuurfotografie is wellicht ook de verklaring waarom onderstaande foto er veeleer als een staaltje vieze vijverbrij uitziet dan als de zelfgemaakte pesto die het in werkelijkheid is.

Nochtans, het is verschrikkelijk yummie! Het recept haalde ik bij natuurlijk-rijk, maar ik volgde het – zoals hij zelf aanraadt – nogal jamie-oliver-gewijs. Zo ging er wat minder look in (vergaderingen van meneer onderdeappelboom de volgende dag) en gebruikte ik oude brugse ipv pecorino (zwangere vrouwen en listeria)). De hoeveelheid pesto die je ziet is ongeveer een derde van wat het recept voorschreef, dus een 30 g basilicum, 30 g pijnboompitten en 40 g kaas. En 30 g basilicum blijkt op zijn beurt een chipskom (ruime soepkom) vol te zijn (mocht je je dat net als ik vooraf afvragen). Ik moet dieter-zonder-blog overigens gelijk geven dat zelfgezaaide basilicum erg te verkiezen is boven het potje gekochte bio-basilicum uit dendelais (zoals hij vorig jaar in één van de commentaren schreef). Enige tijd geleden kreeg je in diezelfde delais een potje met basilicumzaad gratis bij aankoop van 2 grote pakken petit-gervais. Ik kocht 1 mini-pak petit-gervais en nam 2 potjes met basilicumzaad (daar moet je je niet schuldig over voelen; als je weet hoeveel gratis producten verkopers vooraf al achterhouden ipv aan te bieden (ervaring vakantiejob) dan leer je snel dat dit ook een vorm van rechtvaardigheid is). De kindjes zaaiden de zaadjes en binnen de kortste keren hadden we een overdosis basilicum, die steeds maar uitbreidt, terwijl het potje gekochte basilicum er maar mager blijft bijstaan.

Maar bon: doen dus, deze pesto maken!

En voor dessert twijfel ik nog. Weer smokkeldessert? Of onderstaande eigen-kweek-bessen scrupuleloos met een kom slagroom naar binnen werken?

Read Full Post »

Woord en beeld

Ik heb al een tijdje een aantal stukjes in de pijplijn zitten, maar geen ervan haalde ‘het scherm’ wegens totaal mislukte foto’s. Niet dat fotografie ooit de plaats van mijn liefde voor het woord kan innemen, maar het is er toch wel een heel mooie aanvulling op. Nu daarentegen is het alsof ik in een paar weken tijd alles wat ik had bijgeleerd weer vergeten ben. De foto’s zijn te flou of de focus zit verkeerd, de kleuren staan mij niet aan, de compositie trekt op niets, kortom: ik kan van nul herbeginnen.  En net op dat ogenblik lees ik bij Mme Zsazsa: ‘Neem mooie foto’s; je blog staat of valt met de kwaliteit van je foto’s.’ Sja, dat wordt dan een serieuze boenk!

Niettemin, laat ik jullie even deelachtig maken in de mislukte stukjes en foto’s. Over ons eigenwijze experiment bijvoorbeeld, dat nu zo ongeveer gemaaid zou moeten worden om de groei van bloemen te stimuleren. Vooral de groei van de margriet dan, waarvan er welgeteld één exemplaar bloeit (en terwijl ik er vorig jaar 2 geplant had, er in de hele tuin zo’n 10 staan had en de hele regio rondomrond blaakt van een overdosis aan margrieten). Maar kijk eens wat een saai prentje dat geworden is…

Nog zo’n mislukte affaire: het vingerhoedskruid.

Nee, dat kruid zelf is niet mislukt natuurlijk; het vult integendeel zelfs op bijzonder mooie wijze een kale plek onder de bomen. Maar heb je nu al ooit zo’n mistroostige kleuren op een foto gezien?

Ook van de astilbe had ik hoge verwachtingen. In realiteit worden die ingelost. Op foto daarentegen… Ziehier de knopjes van de astilbe met een overdosis aan achtergrond en een lelijke plaatsing van het object, veel te laag op de foto:

En dan de bloemen van de bloeiende pluimen van de astilbe. Honderden keren heb ik geprobeerd om alles mooi scherp en met diepte op de foto te krijgen, om dan enkele uren later te ontdekken dat de lens gewoon niet proper was. Aaaargh!

Dus je ziet; het duurt nog wel even voor er nog eens een fatsoenlijk stukje komt…

Read Full Post »

Nieuwe normen

In de bloementuin maakte ik al onderscheid tussen planten. Onderscheid zoals ‘mooi’ en ‘lelijk’. Of ‘moeilijk’ en ‘makkelijk’; ‘proper’ of ‘wild; ‘vroeg’ of ‘laat’. Daar komt nu bij: ‘fotografeerbaar’ of ‘grrrrrrrrrr’.

Neem nu het tranend hartje. Dat staat daar te slingeren in de wind, dat hotst van links naar rechts, en altijd zijn er wel andere tranende hartjes die in de weg komen hangen. Maar als je er een foto van wil nemen, dan slaag zelfs ìk erin dat scherp te krijgen.

Maar dat prachtige wildemanskruid, je denkt toch niet dat ik dat ook maar enigszins op een foto krijg zoals ik het wil, of zoals het in werkelijkheid prachtig staat te wezen?

Zouden ze daar op plantenlabels nu niet gewoon een extra icoontje voor kunnen toevoegen, zodat een mens weet waar hij aan toe is?

Read Full Post »

Elk-jaar-op-dezelfde-plaats-foto

Die had je dus nog te goed.

Eerst even het geheugen opfrissen:

februari 2009: foto

februari 2010: foto

En dan nu vandaag – 2011:

Oké, we zijn twee weken later dan vorig jaar en het jaar daarvoor, maar de natuur stond ook 2 weken geleden al een stuk verder dan in 2010. En zo langzaamaan zie ik ook structuur komen in de tuin. Nog altijd veel gras, maar hier en daar toch al wat variatie èn wat structuur in het winterbeeld. Laat die lente nu maar komen, wij zijn klaar om verder te doen!

Read Full Post »

Collega’s

Je moet ze weten te kiezen. En dat kan ik ook, want elke sollicitant voor om het even welke functie bij ons, moet bij mij passeren. Soms maar één keer, meestal twee keer, en zelfs eens drie keer. Maar in dat laatste geval had ik echt niets meer te vragen en liet ik een meer belabberde indruk na dan de sollicitant in kwestie 😉 Hoeveel ik bij de uiteindelijke keuze werkelijk in de pap te brokken heb, is twijfelachtig. De ene keer wordt integraal mijn voorstel gevolgd, de andere keer wordt er lijnrecht tegen in gegaan. Maar het zotste van al is: als potentieel toekomstige collega wordt de kandidaat natuurlijk ook een beetje gespot op ‘tofheid’. Zo van: zie ik mij daar een koffie mee drinken en een half uur verkwetteren? Interessante invalshoeken die door de officiële sollicitatietechnieken geheel ten onrechte niet gehonoreerd worden!

En het resultaat: toffe collega’s, niet in het minst de 2 biologen die nog altijd geduldig zijn als ik weer eens met een onduidelijke beschrijving van één of ander obscuur beest afkom, en mij dan nog het juiste antwoord geven ook. En daar bovenop: één van die bio-collega’s blijkt nog te fotograferen ook. Dus gaat het af en toe eens over mijn slechte foto’s. Of over zotte natuurfotografen die kleine schaartjes in hun foto-tas hebben zitten om de grasjes weg te knippen die in de weg van het beoogde beeld staan. En toen we het eergisteren over verwilderde schapen hadden, toonde ik hoe mooi onze soays wel zijn via de foto hier op de blog.

En dan stond de collega gisterenmorgen opeens in mijn bureau met een boek ‘inleiding tot de fotografie’ (of zoiets ongeveer). “Hier”, zei hij, “omdat je zei dat dat zo’n mislukte foto was van dat schaap.”

“Ja hola,” zeg ik, “ik zei net dat dat mijn best gelukte foto ooit was!”

Gegrinnik alom, maar kom: er ligt thuis nu een boekje op mij te wachten dat in de toekomst jullie leven (en vooral het deel ervan dat jullie verspillen aan deze blog ;-)) aanzienlijk aangenamer zal maken!

“Echt tof”, zeg ik tegen de collega. “Jij geeft me tenminste een boek; de meeste mensen zeggen gewoon RTFM”.

“O, maar dat is wel de meest wijze raad die je kan krijgen hoor”…

*

Deze morgen nam ik dan uit dankbaarheid voor de collega een bamboeplantje mee. Terwijl ik in de gietende regen, zonder regenjas, op de trein stond te wachten met die stokken in mijn hand, begon een man met drie rugzakken èn een regenjas mij aan te staren.

“Ja, ik kijk naar je plantjes”, zei hij.

“Aha”, zei ik.

“Da’s eigenlijk wel boeiend.”

“O”, zei ik. “Het is bamboe.”

“Ja, maar dan vraag ik me af, ” vervolgde de man, “hoe zit dat biologisch? Behoort dat dan tot de familie van de grassen?”

Huh?

“Euh, ja, voor zover ik weet wel.”

De regen stroomde ondertussen uit lucht en ik wierp zo theatraal mogelijke blikken naar boven.

“En ook,” zei hij onverstoorbaar, “die historische evolutie? Ik bedoel maar, ook granen zijn gras. Maar hoe is dat prehistorisch gegroeid? Want van de wilde grassen is het zaad piepklein. Dus ze moeten al heel vlug graan beginnen verbouwen zijn, om die op de grootte te krijgen van onze tarwe.”

Ik denk dat ik ondertussen wel een beetje stond te kijken zoals een hond naar een zieke koe in een natgeregende weide.

“En om als nomadenvolk over te gaan naar een vaste plaats,” ging het weer door, “moet het gebied voor een stam om te verbouwen  toch wel zeker 200 are geweest zijn? Dat ze dat toen al konden!”

“Nu ja, het brood bestaat ook al sinds de prehistorie, dus toen hadden ze al graan,” zei ik, beleef opgevoed en wetende dat je af en toe eens op een gesprekspartner moet reageren.

“Maar dan moeten ze toch al granen geselecteerd hebben om tot de huidige grote gewassen te komen.” En helemaal op dreef, met steeds enthousiaster toon: “Graan is overal een basisingrediënt. Het is maar in Zuid-Amerika dat ze ook brood van maïs maken. Nu ja, de Egyptenaren hadden panouk (?). Heb je ooit al van panouk gehoord? Wel, dat is eigenlijk…”

En toen kwam de trein. En ging hij in een andere rij zeteltjes zitten. Was het verborgen camera? Of slaan mijn oren groen uit en vormen mijn puistjes onbewust het woord ‘natuurliefhebber’ op mijn voorhoofd? Ik ben in elk geval in de krant gedoken en heb niet meer gezocht waar hij zat of afstapte. De bamboestokjes legde ik goed uit het zicht, op het bagagerek.

En ja hoor, toen ik zoals altijd half lezend, half dromend, van trein overstapte in metro, ben ik de bamboestokken zowaar op de trein vergeten…

Dus als iemand ze wil: ze liggen in het depot verloren voorwerpen van het eindstation van de trein, zijnde Schaarbeek. Best wel oppassen voor mannen met 3 rugzakken…

PS En in één van de volgende stukjes zal het echt nog wel eens over de tuin gaan, maar het werkleven is dezer dagen zo druk dat ik niet aan tuinwerk toekom…

Read Full Post »

Dit moet zowat de enige tuinblog zonder mooie foto’s zijn. Mogelijks ben ik ook de enige die daar totaal niet van wakker ligt 🙂

Maar kijk, er is beterschap op komst: deze middag liep ik namelijk een persconferentie van het Agentschap voor Natuur en Bos tegen het lijf. En die stelden een fotoboek voor.

Nu zou ik een andere titel hebben gekozen, maar een mens moet niet altijd alles bekritiseren. En de foto’s, die zijn kwaliteit van pagina 1 tot 172.  En er zijn Culturele Bijdragen van Heuse Echte Schrijvers bij, in de vorm van korte pennentrekken en gedachten. Voor elk wat wils dus. En je kunt zelfs een exemplaartje winnen. En enkele foto’s online bekijken. Maar pas wel op voor uw gezondheid: er zitten SNEEUW-foto’s tussen.

Read Full Post »