Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘Frankrijk’

Terugblik vanaf dag 15

Frankrijk dus. Nog maar eens. Maar elk stukje Frankrijk verschilt als een ander land van het vorige, waardoor niets de met Frankrijk vervlochten Belg ervan weerhoudt jaarlijks dezelfde rit naar hetzelfde buurland te ondernemen. Min of meer toch.

In het concrete geval van onze reisbestemming dit jaar, verschilde onze reisbestemming van de vorige in het feit dat er geen reisgids van bleek te bestaan. En ook in het feit dat we ons daar niet bewust van waren. Terwijl reisvoorbereidingen andere jaren bestonden uit tergend traag aftellen en watertandend virtueel prospectie doen van toekomstig geluk in de vorm van kastelen, steden, rivieren en andere toeristische en kunsthistorische trekpleisters volgens Michelin of Routard, waren we nu in een fase waarin Werk het enige woord was dat ons leven vorm gaf. En Gezin natuurlijk. En de per definitie onmogelijke combinatie ervan. Aldus stelden we pas op vrijdagmiddag vast dat er in heel ons provinciestadje geen reisgids over het gebied te vinden was (met uitzondering van 3 blz. in de groene Michelin) en ontdekten we op de daaropvolgende zaterdagochtend om 3u40 in de wagen dat onze bestemming op 6 uur en 30 minuten rijden lag. Tot zover de voorbereiding.

Onze bestemming: de Charentes. Ergens ter hoogte van Poitiers. Poitiers? O ja wacht eens, iets van de slag bij Potiers ofzo. Van Clovis? Of de middeleeuwen? Ja daaromtrent zo. En sindsdien niet meer veranderd. Aldus dat dachten wij toen we de ‘oprit’ van ons vakantiehuisje op reden:

DSC_0625

Een prachtig zeventiende-eeuws domein, volledig verscholen in een bos (dat deel uitmaakt van het domein!). Een tiental huisjes in totaal, waarvan twee voor de bewoners, drie voor huurders, en de rest als schuur, opslagplaats, met een schijnbaar oeroude kar erin, enz. Dat we naar iets ouds gingen, dat wisten we. Ik verklap u zonder blikken of blozen dat wij schandalig veel geld aan vakanties besteden. Wij hebben na jaren van luxeloos kamperen een onaanvaardbare behoefte aan enige luxe op vakantie. Wij vinden ons werkleven bij momenten lastig. Daarmee dat onze vakantie dat niet ook moet zijn. En we zien het hele jaar door al zoveel volk; laat ons in onze vakantie dan aub een beetje alleen zijn. De normen zijn dus de volgende: enigszins charmant huisje, geen zicht op andere bewoners, wel een minimum aantal andere bewoners zodat de kinderen eventueel een speelkameraadje hebben, bij voorkeur goedgekeurd op zoover.nl, een gedeeld zwembad voor 4-5 gezinnen, en voorzien van minimum 2 slaapkamers (of een slaapkamer en een bed in de living voor de ouders). Jawel, dat gaat al vlug over zoveel geld dat we het niet luidop durven zeggen. Ik ben beschaamd ja. En u wordt ook even stil hiervan. Zo zij het.

Maar terug naar het begin: hoewel we vooraf dus wisten dat we naar een oud huisje gingen, kon niets ons voorbereiden op de sfeer die het domein en de streek ons te bieden hadden. Niet alleen in de stenen van het huis, maar ook in de wegjes, de velden en de bossen leek het leven uit de jaren 1700 verstild in het stof achtergebleven te zijn. Ons huisje had (achterliggend aan de modernisering) nog de structuur van een open plaats met haard, een stal en een bijkeuken. Vanuit het woonkamertje zagen we zo de meid uit de bijkeuken binnenstappen om een verse hesp boven de haard te hangen. De velden waren kleine lappen gerooid bos, om vee en zichzelf van voeder te voorzien. Letterlijk het hele land (= de regio) is een weggeknipt bestaan van lappen en repen landbouwgrond uit een eindeloos woud, met wegen waarvan je zelden het einde ziet, en steden die vanzelf op een aantal dagreizen ipv een aantal kilometer lijken te liggen. Was er uit het bos een vazal gestapt met robijnrode mantel en fluwelen onderbroek, we hadden hem zonder enige verbazing de hand geschud en vervolgens plechtstatig met de hand op het hart gezegd: ‘Voor vriend en vaderland, de weg is veilig’.

Dat veilig was ook waar. Met uitzondering van de everzwijnen op de invalsweg naar ons huisje. De herten die ’s morgens tot bij het zwembad kwamen gesprongen. De valk en buizerd die boven ons cirkelden. De grote vos die ons ’s ochtends recht in de ogen keek. De vlinders die in zo’n grote getale rond gras en bloemen zwermden dat je er bijna over struikelt. En de konijnen en de haas en de eekhoorn. Maar geen mens te vrezen nee. Er is zo weinig bevolking dat bijna geen enkele straat een naam draagt. Er staan bordjes richting ‘lieu dit Les rabauds’ of andere ‘lieux dits’, en in de dorpjes heten de straten ‘route naar Puye’, ‘route naar Saint-Pierre’. Eenvoud, beste man.

Cultuur dan. Wel, niet echt nee. (de Fransen en de reisgids vinden van wel :-)) Bijzonder stemmige dorpjes. Prachtige rivieren. Een kasteel of een abdij hier en daar (met, dat moet gezegd, uitzonderlijke fresco’s die zeer seculier (want ook heel oud en afgelegen) aandoen). En soms zelfs eens een park of soortement tuin. Foucault, Descartes en Richelieu hebben de streek gefrequenteerd. Maar een held die erin slaagt daar een overblijfsel van te vinden.  Geen grote steden en musea dus. Maar het stoorde niet. Toch niet voor de twee weken dat we daar waren, want daarin herkregen we de broodnodige rust. Het had niet langer moeten duren, nee, want eens uitgerust groeide de behoefte aan cultuur. Maar zoals het was, was het prima. En zelfs een aanrader.

DSC_0491

DSC_0495

DSC_0612

DSC_0635

DSC_0404

DSC_0007

DSC_0100 (2)

DSC_0243 (2)

DSC_0512

 

Read Full Post »

Dag 13 en 14

waarop de jonge James Dean zijn ros aanschouwde

DSC_0388en mevrouw onderdeappelboom haar feilloze instinct om overal ter wereld Engelse dametjes te vinden weer eens tentoonspreidde

DSC_0550Er was ook nog iets met inpakken geloof ik. Zucht…

Read Full Post »

Dag 11 en 12

Op dag 11 werd het weer langzamerhand wat dreigend

DSC_0095en maakten we het ’s avonds, bij kletterend onweer, zo gezellig dat de oudste zoon onderdeappelboom spontaan ‘zalig kerstfeest’ zei

DSC_0241Dag 12 was al even fantastisch rotweer, waardoor we een lange rit naar het walhalla der kastelen ondernamen

DSC_0371Op de imposante wenteltrap mochten we jonkvrouw Della Pomma ontmoeten

dochterbewerktDe graaf, Maestro Du l’Arbre della Pomma, en de gravin, mevrouw della Pomma, née Du Chasse de Flandre, waren naar verluidt druk doende met hun andere, vanzelfsprekend talrijke en rijkelijk van zonen gespijsde kroost.

Het mag toch beter weer zijn, morgen.

Read Full Post »

Dag 10

(was gisteren blijkbaar niet doorgekomen; dag 11 zal voor morgen zijn samen met dag 12)

Waarop we een beetje cryptisch werden

DSC_0158en de avond van nakende weersverandering getuigt (enfin, op groot formaat toch :-))

DSC_0151

Read Full Post »

Dag 8 en 9

Waarop de volmaaktheid gloort…

DSC_0609DSC_0676

Read Full Post »

Dag 7

Waarop we een verdomd mooie kerk zagen

DSC_0553

En genoten van al het goede dat Frankrijk heeft te bieden

DSC_0593

Read Full Post »

Dag 6

Waarop het zo heet was dat zelfs het fototoestel ervan zweette.

Piekmomenten van 41 °C begot…

 

Read Full Post »

Dag 4 en 5

Altijd dezelfde miserie op vakantie: kijk ik vanuit het zwembad naar links?

DSC_0218

Of toch maar naar rechts?

DSC_0216

Read Full Post »

Dag 3

waarop alles en iedereen lag te rijpen in de zon

DSC_0039Ik een beetje met focus speelde

DSC_0036maar er desondanks niet in slaagde de zwermen azuurjuffers (of soortgelijke), die letterlijk tot op ons hoofd vlogen, in beeld te brengen.

DSC_0122En nu ga ik aan mijn tweede boek beginnen 🙂

Read Full Post »

Waarop we vanop ons terras de structuur van een middeleeuws dorpje ontwaren

DSC_0909

Read Full Post »

Older Posts »