Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘fruitmobiel’

Het was even schrikken zondagochtend: witgevrozen gras! En ijskoude handen bij het lopen! En tegen de tijd dat ik rond 8u30 koffiekoeken ging halen nog altijd maar 3°C! Nachtvorst!

Conclusie: tijd om de zomerbollen uit de grond te halen. Tot vorig jaar zou ik nog gezegd hebben: laat die maar zitten; de winters zijn tegenwoordig zo zacht dat de meeste vorstgevoelige planten probleemloos in volle grond kunnen blijven. Maar na afgelopen winter zijn we voorzichtiger geworden. Dus: dahlia’s, gladiolen en alle andere zomerbollen mogen nu uit de grond worden opgegraven. Het groen dat er nog aanhangt kan je laten verdrogen, of wat korter snijden, en daarna gaan de bolletjes de schuur in voor een hopelijk vorstvrije winterslaap. In april mogen ze terug de grond in.

Tegen de middag brak de zon alweer door en werd er nog wat buiten gewerkt. Appeltjes rapen onder andere, want op de fruithappening van het regionaal landschap zou Thijs met zijn fruitmobiel aanwezig zijn. In de ouderlijke tuin waren dit jaar nauwelijks appels te rapen, en ook in de schapenweide kon ik in totaal maar 25 kg appels versieren. Daarenboven bleek dat we ons hadden moeten inschrijven voor de fruitmobiel (en dat was dus niet gebeurd). Maar ’t was een mooie zondag en daarom gingen we toch maar een kijkje nemen (en zette ik de appeltjes toch maar in de auto, voor jeweetmaarnooit).

En toen gebeurde het: toen heb ik geprofiteerd. Ik heb mij Bekend Gemaakt. Als zijnde de madame van dat blogske. Ze herkenden mij wel een beetje van de vorige keer, maar toch, ik ben daar toch maar gaan vertellen Wie Ik Ben, alsof dat iets te betekenen heeft. Maar gelukkig: het hielp niet.  25 kg is sowieso te weinig. Voetjes mooi terug op de grond.

Maar ik mocht wel zelf mensen zoeken die wèl 75 kg hadden en vragen of ze mijn 25 kg erbij zouden willen nemen. Goed idee. Een beetje moed verzameld, stoute schoenen aangetrokken, en de eerstvolgende wachtenden op de schouder geklopt met de vraag of ze het erg zouden vinden als hun appels enigszins vermengd zouden zijn met die van mij. En hoera: die vonden het absoluut niet erg. Onze appeltjes gingen er als laatste in, en de laatste 3 kratjes waren voor ons. Danku vriendelijke, mij onbekende mannen die het ok vonden dat ik bij jullie aansloot!

Toen we daarna onze kratjes gingen afrekenen, werd er stilzwijgend een halfvol kratje bijgezet waaruit de familie Tanghe de bezoekers al had laten proeven. Appels met aardbei. Zalig zoet en zomers. En ik kreeg dat mee naar huis. ‘Vrouwen moeten eens leren om dingen te krijgen’, wist de mevrouw mij te zeggen toen ik begon te protesteren. En ik herinner me hoe grootmoeder onderdeappelboom ook altijd zei: “Geven is makkelijk, krijgen is moeilijker”. En ik hebt het dus aanvaard. Gratis en voor niks. En het smaakt ontzettend lekker. Danku, houtlandse tuinsappen! En proost!

Tot slot alleen nog even melden dat we meneer Eigenwijze Tuin ook druk doende zagen op de fruithappening. Er was daar trouwens verbluffend veel volk voor een beurs die de dag daarvoor ook al twee andere steden in de Vlaamse Ardennen aandeed. Je zou beginnen geloven dat mensen ècht geïnteresseerd beginnen te zijn in biologische fruitteelt. En dat het regionaal landschap goed zijn werk doet natuurlijk! 😉

Advertenties

Read Full Post »