Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘groenten’

Veelbelovend…

… zo zag de lucht er de voorbije weken al heel vaak uit: donker, dreigend, vol belofte van nakende storm en onweersbuien. Zo ook gisteren. Maar net zoals al de weken ervoor, voer de donkere lucht ook dit keer weer druppelloos verder en trok ons zwerk enkele minuten later alweer een azuurblauw hemelspan op.

Toch mogen we niet klagen. Met de buien van vorige week begint de moestuin er heel langzamerhand weer als een moestuin uit te zien.

De courgetten staan in bloei, de eerste aardappels werden geoogst en we aten al een keer of 5 een kleine portie peultjes. Het is niet zoals andere jaren, maar het is oogst.

Wat we dit jaar duidelijk maar in moleculaire portie zullen eten, zijn onze boontjes. Na twee verschillende zaaibeurten met in totaal toch minstens 100 zaden, kwamen er in totaal nog geen tien bonen uit. Ondertussen zaaide ik er wel binnen nog wat bij om de ontieglijk magere opkomst buiten enigszins goed te maken, maar het zal een minimale hoeveelheid blijven. De groenten die het wel goed doen, zoals de kolen en de sla, worden begrijpelijkerwijze grimmig verdedigd tegen de eveneens groenteminnende duiven en rupsen. Die beesten moeten serieus zijn: ze krijgen al bloemen, bessen en struiken bij de vleet, dan moeten ze toch niet zo persé op mijn kolen azen?

En niet dat er geen beestjes meer zouden te zien zijn ten huize onderdeappelboom. Op de wortels zag ik al de rups van een koninginnepage, we zagen dit weekend zowel een eekhoorn als een egel in de tuin, en de kikkertjes zijn weer massaal aan het uitzwermen in het lange gras en de houtschors nabij de vijver. Dat komt dus allemaal goed. En ’t is ook een kwestie van de focus verleggen: ok, de tuin is dit jaar geen noemenswaardig succes, maar ondanks tonneronde buik hebben we toch maar mooi een moestuin waar we af en toe de lunch uit kunnen samenstellen.

En als de groenten verder mislukken, dan laten we ons gewoon verblinden door de lavendel, want met de hoeveelheden die we dit jaar kunnen plukken, zal het nog een hele winter lang naar zomer geuren in huis.

Advertenties

Read Full Post »

De groenten in de moestuin wisselen stilaan van ploeg: de vroegst gezaaide sla, radijzen en warmoes zijn al lang opgepeuzeld, struiken van peultjes en erwten worden langzamerhand dor, vroege worteltjes kwamen al op ons bord terecht, en de eerste aardappelen zijn nu al een tijdje geleden geoogst. Bijna zullen de uien te drogen hangen, en de eerste courgetten  zijn alleen maar de voorbode van een tweede reeks groenten die klaar staat om te rijpen en geoogst te worden: boontjes, keukenraap, rode biet, enz.

Gisteren plukte ik het laatste vergiet erwtjes en peultjes-die-er-ondertussen-ook-als-erwten uitzien. Samen met de kinderen dopte ik toch al heel wat diepvriesporties vol, ondertussen niet alleen genietend van die twee lijfjes die het vanzelfsprekend vinden om tussen mijn benen te zitten tijdens het doppen (handig dat dat is! en het dop-tempo verhoogt er schrikbarend van!), maar ook van de vele erwtjes die ik naar hun mond zag gaan, en hun regelmatig terugkerende  “oh, grote sprong!” als er weer een erwt het luchtruim instoof.

Daarna trok ik alle struiken van de draad, zodat de gladiolen, als ze straks bloeien, beter zichtbaar zouden zijn vanuit de tuin. De wortels moeten in de grond blijven, waar ze stikstof zullen afgeven dat nuttig is voor de groenten van volgend jaar.

Maar de peulen en erwten zijn niet de enige groenten wiens dienst erop zit. En wat dan? Wel, dan is er nateelt; het bijzaaien en planten van groenten die in staat zijn om in deze warme zomermaanden nog te kiemen, en die minder tijd nodig hebben om tot wasdom te komen. Maar ook bij nateelt moet er nagedacht worden, want het systeem van vruchtwisseling moet ook hier in acht worden genomen.

In het algemeen blijf je dus beter kolen bijzaaien op het bed van de kolen, en peulgewassen op het bed van de peulgewassen.  Met wortels is het oppassen, want hier en daar wordt toch afgeraden om bijvoorbeeld je winterwortels te gaan zaaien op de plaats waar je net de vroege wortels hebt geoogst. Maar bonen na peulen kan dan weer wel zonder problemen. Hieronder een (niet exhaustief) lijstje van wat je  in juli nog zou kunnen zaaien:

– KOLEN: savooikool, chinese kool, winterrammenas, keukenraap; eventueel nog bloemkool en broccoli

– BLADGEWASSEN: andijvie, winterprei, ijsbergsla

– WORTELGEWASSEN: wortels, rode biet, keukenraap

– PEULGEWASSEN: boontjes

Bij de vruchtgewassen zou je vermoedelijk ook nog een courgette in gang krijgen, maar normaal staat dit bed nu toch vol. En bij de aardappelen heb je nu veel plaats, maar om nieuwe aardappelen te planten, is het nu toch te laat. En dat is eigenlijk het voornaamste probleem bij nateelt, met name dat de bedden met de gewassen die je nog zou willen telen al volstaan, en dat je de groenten van de bedden die leegkomen niet opnieuw kunt zaaien of planten. En dan komt de verleiding natuurlijk om je wortels te gaan zaaien waar de spinazie stond, of nog wat kolen waar de aardappelen net zijn geoogst. Maar dat kan alleen met uiterste voorzichtigheid, want op die manier ben je eigenlijk al groenten aan het doorschuiven die je pas volgend voorjaar zou mogen doorschuiven. En je moet toch altijd proberen 4 jaar tussen 2 identieke teelten in te laten.

Het voordeel van mijn 9 bedden is dat ik wel een beetje vals kan spelen. Aan het aardappelbed raak ik liever niet, daar heb ik gewoon phacelia gezaaid; maar op het bed van de aardbeien kan ik straks zonder problemen wortels zaaien; dan zal er nog altijd 4 jaar tussen twee teelten zitten. Dan moet ik wel wat aardbeien wegdoen (geen probleem, ze dragen niet allemaal even goed) of doorschuiven (en dan moet er weer nagedacht worden naar waar).  Bij de bladgewassen zouden ook nog wel wat boontjes mogen worden gezaaid, op voorwaarde dat ik dan bladgewassen elders zaai (maar die vormen eigenlijk geen probleem in de vruchtwisseling). Veel nadenken dus, en alles goed bijhouden op papier (al dan niet elektronisch)

En dan zijn er nog de bloemen die de blootheid van sommige lege bedden kunnen verzachten. De gladiolen en dahia’s bloeien nog niet, maar de andere bloemen laten zich langzamerhand zien.

Het was lang wachten op de reukerwten dit jaar; de spontane zaailingen waren veel vroeger in bloei dan de voorgezaaide, nieuwe exemplaren. Maar nu is de dagelijkse pluktocht langs dit heerlijk geurende goed weer begonnen.

De irissen laten zich ook zien – ’t blijft toch echt een stukje Van Gogh in de moestuin.

Ook de cosmea heeft zichzelf uitgezaaid (natuurlijk had ik al heel wat zaailingen uitgerukt vooraleer mijn frank viel…) en toont nu zijn eerste bloemetje.

En van deze sidalcea dacht ik dat hij even hoog kwam als een stokroos (alcea), maar dat is helemaal niet het geval. Ik vind hem wel zo mooi dat ik denk dat ik hem volgend jaar ga planten in de nog aan te leggen border rond het nog aan te leggen 2de terrasje (“Allé, tuinplan 8”, lachte de broer onderdeappelboom. Met onmiddellijk daaropvolgend: “En weet je echtgenoot hier al van? ”  Euhm… Broers kennen hun kleine zusjes te goed ;-))

Van de echte stokrozen is alleen de foeilelijke pipigele stokroos al in bloei; de mooie roze is niet meer uitgekomen, en van de andere stokrozen in de moestuin weet ik eigenlijk niet meer welk kleur ik had gekozen. De margrieten beginnen er ook te bloeien (chrysantemum – geen wilde margriet in de moestuin helaas), maar nog povertjes omdat ik ze veel te laat heb verplant.

En verder? Verder is die moestuin al weer veel te klein jong!

Read Full Post »

Vandaag een minder goed gekozen dagje verlof, op vlak van het weer dan, maar er valt niet zoveel aan te kiezen dezer dagen: het is gewoon doorlopend koud. Desondanks wil ik u meegeven dat na het dieptepunt van morgen woensdag langzaamaan de echte lente zal beginnen, zonder nieuwe terugvallen. Zeg dat die van onderdeappelboom  het gezegd heeft.

Het grootste deel van de dag werd in de moestuin besteed:

Onderaan in beeld de peulen en erwten,  met in het vak daarna de bladgewassen. De bosduiven leggen dit jaar een buitengewone interesse voor onze sla aan de dag, dus daar zal ik misschien toch ooit een netje moeten over spannen, want tot nog toe lieten ze al 30 plantjes spoorloos verdwijnen… Spinazie en radijzen doen het prima, raketsla groeit goed, maar warmoes komt maar heel aarzelend boven piepen. Daarachter de vruchtgewassen, met  3 versgeplante plantjes van courgette en pompoen. Blijkt het alsnog te koud, dan zijn er binnen nog genoeg reserves.

Vanaf hier zie je onderaan het bed van de wortelgewassen: de uien groeien redelijk, ertussen laat hier en daar een wortel wat bladgroen zien. De pastinaak laat zoals het hoort lang op zich wachten, maar de rode biet is ook ongekend traag. De keukenraapjes daarentegen weten van geen ophouden.

Verder naar achter: aardappelen (ik denk altijd dat ik ze netjes op rijtjes zet, maar achteraf beschouwd blijkt het toch altijd een vrij artistieke versie van ‘recht’ te zijn), daarna de bonen (moeten nog gezaaid worden), daarachter de kolen, dan de aardbeien, en tot slot het bed waarop de tomaten zullen komen.

Ook voor de kolen is het in theorie nog wat vroeg, maar ik heb er toch veel te veel gezaaid, dus in het ergste geval kan ik ze nog allemaal vervangen. Op deze foto liggen ze nog plat, maar dat is normaal als je ze pas uitgeplant hebt. De kartonnetjes errond zijn koolkragen en die zouden ervoor zorgen dat de koolvlieg geen eitjes kan leggen.

Rond de aardbeien kwam wat dennenschors (veel minder dan wat het lijkt op deze foto) en erboven een netje tegen de eetgrage duiven. Ik ken niet zoveel van beestjes, maar ik vermoed toch dat de bijen nog nodig zijn voor enige bevruchting van de aardbeibloempjes, dus het net komt er maar volledig over als de aardbeien al gevormd zijn.

Over bevruchting gesproken: de eend heb ik van haar nest gehaald, wegens lichtjes overbroed. Behalve het feit dat zij zelf er ondertussen grauw en uitgezakt uitzag, waren haar eieren ook rot en/of leeg. Je wil echt niet weten hoezeer dat stonk. Heeft ze haar nest te vaak verlaten of waren de eieren gewoon niet bevrucht? Geen idee, maar ze mogen het volgend jaar gerust nog eens proberen. Maar dit geheel terzijde.

Terug naar de groenten: de peterselie kiemt ook langzaamaan, er beginnen zich wat zomerknollen te roeren, en de rabarber is van tussen de radijzen gevist en op een andere plaats gezet.  Maar wat nog helemaal ontbreekt, dat is zurkel.  Meneer onderdeappelboom kent dat vanuit zijn ouderlijke streek. Daar werd zurkel samen met tomaten onder de druiven verbouwd. Maar zurkel, “dat is voor de Arabieren”, klonk het toen.

Het is inderdaad een weinig bekende groente, bij ons gebruikt voor paling in het groen, en occasioneel eens in soep. Maar mevrouw onderdeappelboom is opgegroeid met zurkelpuree. Gewoon zoals je wortelpuree zou maken. Lekker bitter, een beetje wrang. En liefst ook met een zoutig stukje vlees erbij, of een spiegeleitje. Mmmm, zurkel.

Read Full Post »

Het is weer gelukt: weerbericht in de gaten houden, verlof voorzien voor de dag waarop het op z’n warmst gaat zijn en waarna het zou moeten regenen, en dan nog geluk hebben dat het weerbericht uitkomt ook. Vandaar: ik was thuis vandaag!

Tegen de tijd dat ik mijn gereedschap uit de garage had gehaald, kreeg ik al de eerste buurman op bezoek. Dat ik toch al schone tomatenplanten had, zeg! Dat was een compliment om min of meer van omver te vallen. Niet alleen omdat ander bezoek de dag ervoor gezegd had dat ik dringend meer water moest geven omdat ze veel te geel waren (terwijl ik vind dat ze geel zijn van de zon omdat ze tegen de ochtend altijd weer mooi donkergroen worden), maar bovenal omdat deze mens geen complimentjes geeft. Nog nooit gebeurd in de afgelopen 5 jaar. Maar, zo moest hij ook kwijt: ik had toch wel een eigenaardige manier van tuinieren. Ah ja? ‘Ja, zo in bakskes’. Mijn groentetuin dus. Ik heb het hem een beetje proberen uitleggen. Ook vaagweg laten vallen dat we nogal te vinden zijn voor biologische teelt. ‘Ja, dat zou ik nu nog wel kunnen begrijpen, maar daarom moet dat toch niet in bakskes?’ Ik onthou mij in zo’n geval liever van de ecologische boodschap, ik ben niet zo’n bekeerder, en heb gezegd dat ik gewoon een rare ben die dit soort groentetuin leuker vind. Hij leek dat bijzonder aannemelijk te vinden. En hoe staat het met mijn bakskes?

Wel, dankzij een sproeibui van de waterslang en de hogere temperaturen beginnen erwtjes en peulen er nu toch wel mooi uit te zien.

Zelfs de bladgewassen durf ik laten zien. Op de eerste rij in het midden radijzen en rechts ervan raketsla. Erachter een tweede rij radijzen en daarnaast 2 rijtjes spinazie. Helemaal links is snijbiet gezaaid en achteraan nog kropsla en een derde rij radijzen.
Ook pastinaak ging de grond in, achter de worteltjes die langzaamaan toch boven lijken te komen. En de blootliggende bedden werden volledig van restanten gras ontdaan. Nog een weekje of 2, en dan mogen kolen, vruchtgewassen en boontjes ook buiten.

De aardbeien staan er allemaal zeer goed bij. Vorig jaar deed ik er stro tussen, maar dat zat het wieden toch een beetje in de weg. Naar het schijnt houden aardbeien van zure grond. Zou ik er dennenschors durven rond leggen?

Het viel me dit jaar ook voor het eerst op dat verschillende rassen een verschillend aantal bloemblaadjes hebben.

Ik prutste ook heel even in de bloementuin, maar daar was eigenlijk geen werk behalve het uitknippen van de helleborusbloemen. Die zien er nog niet uitgebloeid uit, maar als je ze nu laat staan steekt de plant al zijn energie in zaadvorming, en komt hij volgend jaar niet meer zo mooi terug.

En kijk eens hoe dichtbij ik al raak met het fototoestel?

Ik deed ook ontdekkingen in de ‘wilde’ tuin. Er komen overal boshyacinthen op, er groeit plots citroenmelisse naast de linde, de vergeetmenietjes zijn terug èn achteraan in de tuin staat de daslook half in bloei. Meer van dat!

De dieren werden evenmin vergeten.  Uit angst dat de eksters er net als vorig jaar met de kuikens vandoor zouden gaan, spande ik een net rond het broedhok van de eend. Baat het niet, schaadt het niet. Rondomrond werden ook heel wat netels gezeisd. We zijn nog altijd voorstanders van het gebruik van de tuinklauw, maar het is te tijdrovend op dit ogenblik.

En ja, ook de schaapjes kwamen aan bod, maar dan in een bijzonder treurige vaarwel. Mama Laura ging gisteren al de deur uit naar een schapenboer 2 km verderop. Vriendelijke man, direct aangeboden dat we nog naar het schaap mochten gaan kijken bij hem, en een zoontje dat zonder enig aarzelen stokstijf bleef staan toen 2 angstige schapen op hem afdonderden, coolweg zijn handen uitstak om hen tegen te houden, en vervolgens de tijd nam om ze nog te strelen ook. Laura, je krijgt volgens mij een fantastische nieuwe thuis.

Voor Julia en Gusta is de afloop treuriger. Niet omdat ze gekocht zijn voor de slacht, want dat is wat alle kandidaat-kopers voor ogen hadden. Maar wel omdat de opkoper geen greintje respect voor hen had. Bij het horen van hun naam moest hij een goed lachen. ‘Juliake, juliake, maar op die manier ga je ze niet vangen hoor. Ga jij weg en geef mij dat brood’. Je ziet van hier dat ik zou weggegaan zijn: I stand by my sheep! Met de nodige godverdommes kreeg hij ze te pakken, en we namen elk een schaap aan een touw. Hij hinnikte al van het lachen voor hij kon zeggen: ‘En wat gaan we nu zien? Gaat het meisje het schaap meenemen, of gaat het schaap met het meisje gaan lopen?’ Zijn lachen verging gelukkig snel toen ik met Julia gezellig keuvelend richting kar wandelde, terwijl hij nog in geen honderd jaar kon bijbenen met zijn godverdommes. Ondanks mijn binnenpretjes daaromtrent ga ik straks toch nog wat misprijzende blikken oefenen voor de spiegel, en dan liefst van de doodbliksemende soort. Waarom we de schapen dan toch met hem lieten meegaan? Omdat ik het achter de rug wilde hebben. Schapen wegdoen is niet leuk. En de weide is nu héééél leeg.

Maar we moeten niet in treurnis eindigen. Ik heb ook nog karton tussen de bessenstruiken gelegd en er houthaksel opgelegd. Iemand enig idee waar je makkelijk aan grote stukken karton kunt raken? Ik heb maar 80 m² meer nodig 🙂 En misschien interesseert het u wel te weten dat ik ondertussen 5 machines was heb gedraaid, buiten gehangen, èn de versgewassen lakens allemaal al terug op bed liggen? Ik denk dat het tijd wordt dat ik er ook tussen kruip, nog even de buitenlucht opsnuiven die er altijd maar zo kort in blijft hangen.

Read Full Post »

Ploetertuin

Mensen scheppen een heimelijk genoegen in de pech van anderen. Alsof het feit dat het bij anderen slechter gaat, maakt dat je zelf een beetje beter bent. Althans, dat is de theorie. En we zijn eerlijk in blogland: af en toe is dat in de praktijk ook wel eens zo. Hoe meer onopvoedbare kinderen bij mensen die ik niet zo goed ken, hoe beter ik mezelf als ouder waan. Nee? Of eigenlijk ook wel een beetje geldig voor jou? Wel, dan ga je je verdomd goed voelen na het lezen van dit stukje.

Schoon hé, zo van ver? Draadje gezet, hekje geplaatst en zelfs een bloemenbordertje voorzien aan de buitenkant.  Maar schoon van ver is ook hier verre van schoon: nog steeds zijn niet alle perken volledig afgeboord en de paadjes zijn een stort van klonten aarde en pakken gras. Met geen mogelijkheid raak ik daar met een grasmachine over. En dat hoeft ook niet, want het gras groeit niet op die paadjes. Dat groeit alleen in mijn perken. Met hele zoden tegelijk. Vergezeld van een hoop distels. En in een niet te overziene hoeveelheid kruipend zennegroen hondsdraf.

Schoon bloemetje, daar niet van, maar waarom niet in die andere 3900 m² van onze tuin ipv in de groentetuin? En het zotte is dat er verder niets in staat lijkt te groeien in die immense, droge aardkorst die mijn perken tegenwoordig bedekt.

Zoals je ziet: gebrek aan regen, langdurige koude en bijtende oostenwind hebben mijn ooit vruchtbare, zwarte moestuin herschapen tot een woestenij van droge kluiten. De radijzen kwamen even boven, en stopten terstond met verder groeien, vol spijt dat ze de aarde voor de valse lokroep van een lentezonnetje hadden verlaten. De gekiemde sla is verdwenen, en de wortelzaadjes zitten al 3 weken roerloos ondergronds  De uien groeien, dat wel, maar het gras groeit in dat perk evensnel. Het is alsof daar hele zoden de diepte van de aarde ontvluchten, in hun weg naar boven nog een hoop oude stenen en kasseien meesleurend waarop ik me vervolgens een ongeluk spit (om de boordjes te kunnen plaatsen). De sluimerwten spelen ook al een weekje of 2 stilleven. Met als gevolg dat we nu al een maand aan het ploeteren zijn om de tuin aan te leggen, maar daar maar weinig resultaat van zien.

En dat is niet alleen in de groentetuin zo, maar ook de rest van de tuin is Ploeterland geworden. Van de aangeplante planten doen alleen de bessen het schitterend. De nieuwe rozen hebben maar een uitsteeksel van maximum 1 mm, de sleedoorn lijkt te beloven dat hij misschien volgende maand eens in gang zal schieten en de kardinaalsmuts heeft er gewoon het loodje bij neergelegd. En overal, maar dan ook echt oooooveral staan de bloemen al hoger dan bij ons. En mijn hele treintraject is weer bezaaid met perfect geometrische groentetuinpatronen waar het onkruid van danig ontzag vanzelf lijkt buiten te blijven.

Binnen is het niet beter: al weken vergeten de kolen te verspenen, waardoor ze geen ruimte genoeg hebben om echt blad te vormen, nog maar net de pompoenzaadjes in de aarde gedrukt, en alles wat ik in turfpotjes heb gezaaid compleet verdwenen. Van de tomaten ben ik ook niet helemaal zeker of ze wel groeien, en de zonnebloemen liggen languit op de vloer. Ploetertuin. Ploeterhuis.

En ik heb er dus genoeg van. Werkelijk genoeg. Want als je mij vraagt wat ecologisch tuinieren is, dan is dat volgens mij toch vooral genieten van de tuin. En dat genot laat serieus op zich wachten. Gelukkig bloesemt het nog mooi bij de buren. Ik mag dan alleen niet teveel naar hun gras kijken dat al zoveel hoger staat dan bij ons en waardoor onze schaapjes honger lijden. Zucht…

Read Full Post »

Het nadeel van nog maar één jaar een moestuintuintje te hebben gehad, is dat je altijd gaat vergelijken met het jaar ervoor. Althans, dat is wat ik doe.  De blogstukjes van vorig jaar zijn mijn spiekbriefje om te weten wat ik wanneer moet zaaien en om na te gaan wat eigenlijk al zou moeten gekiemd zijn. En wat blijkt? Dat dit jaar in niets lijkt op vorig jaar. Want niet alleen de winter, maar ook het voorjaar zijn dit keer een pak kouder. Dus geen eerste kropvorming bij de sla, geen opduikende aardappelplanten of bijna oogstklare radijsjes, maar alleen zaaigoed. Heel veel zaaigoed. In redelijk erbarmelijke staat. En allemaal wachtend om naar buiten te mogen.

Van de sla en de spinazie heb ik na enig overwegen toch maar enkele plantjes buiten in de volle grond gezet. Maar het merendeel staat nog binnen. Van wat ik al buiten zaaide, zijnde radijzen en raketsla, is nauwelijks iets te zien. De uien schieten met mondjesmaat. Van peulen en erwten zaaide ik dan weer te weinig, dus daarvan staat ook opnieuw het één en ander te kiemen in huis. En ondanks het feit dat de sla nog maar net naar buiten kan, moeten de kolen toch ook al weer worden gezaaid. Dus dat staat er dan ook nog eens bij. En waar zet een mens dat dan allemaal? Sja, waar er veel licht is. In ons geval dus: de living.

En ook: onze bureau.

Niet echt wat het moet zijn dus. Het is dan ook geen wonder dat meneer onderdeappelboom druk plannen smeedt om voor mij een heus (dixit hemzelf) ‘broedhok’ te bouwen. Enfin, als de moestuin klaar is tenminste. En het stuk waar we de netels hebben weggedaan. En het lammerhok, de binnendeuren, de vloer, het terras, de badkamer, enz. Maar onmiddellijk daarna krijg ik een broedhok!

En er is niet alleen gebrek aan ruimte in huis: er was ook al snel een gebrek aan potjes om zaden in te laten kiemen. Van de Lidl brachten we ooit plastic bakjes mee. Er valt sterk te vrezen voor hun milieuvriendelijkheid, maar met die dekseltjes erop zijn het echt heel goede serrekes. De turfpotjes koop ik NOOIT meer. Ze slorpen al het water op in ontzaglijk tempo, doen schimmelprocessen ontstaan en slagen er af en toe zelfs in een gekiemd plantje te verstikken. Wat er nu nog inzit, mag kiemen, maar daarna worden ze weggegooid.

En wat dan? Wel, dan voelde ik me genoodzaakt eens de methode te proberen die op Grow for it uit de doeken wordt gedaan: zaaien in rolletjes van krantenpapier (gazettepapier, damme zeggn.)  Je leest de volledige handleiding en beschrijving hier en hier. en voor wie daar niet genoeg aan heeft, is er ook nog een filmpje:

Een beetje ingewikkeld is het wel: tegen dat je die akkoordjes gevonden hebt enzo (;-)), maar het begint te lukken (het filmpje ten bewijze is gelukkig mislukt :-)). Maar in alle ernst moet ik toegeven dat die krantenrolletjes een super idee zijn. Voor wie niet graag doorklikt nog even de algemene richtlijnen zoals gevonden op de website Grow for it:

– je rolt strookjes krantenpapier rond een cilinder

– je maakt er een bodempje in (het moeilijkste stuk bij mij; ze vallen nog altijd omver)

– je vult ze met aarde (doe ik met een soeplepel, al ziet dat er idioot uit. Eens er aarde in zit, vallen ze gelukkig niet meer omver).

Nadeel:

– je moet ze zelf maken

Voordelen:

– je voelt inderdaad gewoon aan het krantenpapier of de aarde wel nat genoeg is

– en bovenal: de zaden lijken er heel graag in te kiemen.

Een aanrader dus. En verder hoop ik toch vooral dat het nog in orde komt met de lente en mijn kiemende zaden.

Read Full Post »

En toen begon het dus opnieuw te sneeuwen.

Houdt het ooit wel eens op, vraagt een mens zich dan af. Niet dat het mij stoort, maar het is wel érg veel sneeuw dit jaar. Zelfs op de speelplaats treedt de verzadiging op: het waren enkelingen die ik nog baantjes zag glijden op de ijsgeworden sneeuwgrond, en onze sneeuwman in de tuin staat er ook al eenzaam bij. Maar dit is winter, echte winter, en ik heb hem duizend keer liever dan dat eeuwige gedruil van herfstachtige winters. Voor de vlinders schijnt het ook beter te zijn. Met een te zachte en natte winter dreigen ze wel eens dood te schimmelen. Dus op naar een kleurrijke zomer vol vlinders.

En ondertussen:

Wel, ondertussen heb ik eindelijk alle zaden eens enigszins geordend. Alleen al het feit dat ze nu op één plek samen liggen is al een hele vooruitgang. En de rangschikking volgens maanden is ook min of meer ok. Nu alleen nog een methode vinden om het zaad IN het pakje te houden. Hoe doen de meer ervaren groentekwekers dat? Terug dicht plakken met een beetje plakband (tape, voor de vrienden)? Rekkertje errond?  Gewoon goed dichtvouwen helpt in elk geval niet: ik kom overal zaad tegen.  En dan ook: hoe scheur je dat open? Ik heb de neiging om de bovenkant eraf te scheuren, maar dan scheur ik ook het zaaikalendertje dat daarop staat weg. Dom natuurlijk. Iemand een tip?

Het zakje tuinboonzaad gaat NIET in de doos. Dat waren zo’n bladluismonsters dat ik ze levenslang niet meer eet, vrees ik. Als ik er iemand een plezier mee doe, laat het dan weten, en ik stuur je het zakje toe!

En toen ik na dit klusje terug buiten keek, was de wereld wit en dacht ik heel even dat de bruine beer wel aan een heel snelle opmars richting West-Europa was begonnen. Maar ’t bleek gelukkig toch gewoon een schaap te zijn.

Read Full Post »

Older Posts »