Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘groenten’

Veelbelovend…

… zo zag de lucht er de voorbije weken al heel vaak uit: donker, dreigend, vol belofte van nakende storm en onweersbuien. Zo ook gisteren. Maar net zoals al de weken ervoor, voer de donkere lucht ook dit keer weer druppelloos verder en trok ons zwerk enkele minuten later alweer een azuurblauw hemelspan op.

Toch mogen we niet klagen. Met de buien van vorige week begint de moestuin er heel langzamerhand weer als een moestuin uit te zien.

De courgetten staan in bloei, de eerste aardappels werden geoogst en we aten al een keer of 5 een kleine portie peultjes. Het is niet zoals andere jaren, maar het is oogst.

Wat we dit jaar duidelijk maar in moleculaire portie zullen eten, zijn onze boontjes. Na twee verschillende zaaibeurten met in totaal toch minstens 100 zaden, kwamen er in totaal nog geen tien bonen uit. Ondertussen zaaide ik er wel binnen nog wat bij om de ontieglijk magere opkomst buiten enigszins goed te maken, maar het zal een minimale hoeveelheid blijven. De groenten die het wel goed doen, zoals de kolen en de sla, worden begrijpelijkerwijze grimmig verdedigd tegen de eveneens groenteminnende duiven en rupsen. Die beesten moeten serieus zijn: ze krijgen al bloemen, bessen en struiken bij de vleet, dan moeten ze toch niet zo persé op mijn kolen azen?

En niet dat er geen beestjes meer zouden te zien zijn ten huize onderdeappelboom. Op de wortels zag ik al de rups van een koninginnepage, we zagen dit weekend zowel een eekhoorn als een egel in de tuin, en de kikkertjes zijn weer massaal aan het uitzwermen in het lange gras en de houtschors nabij de vijver. Dat komt dus allemaal goed. En ’t is ook een kwestie van de focus verleggen: ok, de tuin is dit jaar geen noemenswaardig succes, maar ondanks tonneronde buik hebben we toch maar mooi een moestuin waar we af en toe de lunch uit kunnen samenstellen.

En als de groenten verder mislukken, dan laten we ons gewoon verblinden door de lavendel, want met de hoeveelheden die we dit jaar kunnen plukken, zal het nog een hele winter lang naar zomer geuren in huis.

Read Full Post »

De groenten in de moestuin wisselen stilaan van ploeg: de vroegst gezaaide sla, radijzen en warmoes zijn al lang opgepeuzeld, struiken van peultjes en erwten worden langzamerhand dor, vroege worteltjes kwamen al op ons bord terecht, en de eerste aardappelen zijn nu al een tijdje geleden geoogst. Bijna zullen de uien te drogen hangen, en de eerste courgetten  zijn alleen maar de voorbode van een tweede reeks groenten die klaar staat om te rijpen en geoogst te worden: boontjes, keukenraap, rode biet, enz.

Gisteren plukte ik het laatste vergiet erwtjes en peultjes-die-er-ondertussen-ook-als-erwten uitzien. Samen met de kinderen dopte ik toch al heel wat diepvriesporties vol, ondertussen niet alleen genietend van die twee lijfjes die het vanzelfsprekend vinden om tussen mijn benen te zitten tijdens het doppen (handig dat dat is! en het dop-tempo verhoogt er schrikbarend van!), maar ook van de vele erwtjes die ik naar hun mond zag gaan, en hun regelmatig terugkerende  “oh, grote sprong!” als er weer een erwt het luchtruim instoof.

Daarna trok ik alle struiken van de draad, zodat de gladiolen, als ze straks bloeien, beter zichtbaar zouden zijn vanuit de tuin. De wortels moeten in de grond blijven, waar ze stikstof zullen afgeven dat nuttig is voor de groenten van volgend jaar.

Maar de peulen en erwten zijn niet de enige groenten wiens dienst erop zit. En wat dan? Wel, dan is er nateelt; het bijzaaien en planten van groenten die in staat zijn om in deze warme zomermaanden nog te kiemen, en die minder tijd nodig hebben om tot wasdom te komen. Maar ook bij nateelt moet er nagedacht worden, want het systeem van vruchtwisseling moet ook hier in acht worden genomen.

In het algemeen blijf je dus beter kolen bijzaaien op het bed van de kolen, en peulgewassen op het bed van de peulgewassen.  Met wortels is het oppassen, want hier en daar wordt toch afgeraden om bijvoorbeeld je winterwortels te gaan zaaien op de plaats waar je net de vroege wortels hebt geoogst. Maar bonen na peulen kan dan weer wel zonder problemen. Hieronder een (niet exhaustief) lijstje van wat je  in juli nog zou kunnen zaaien:

– KOLEN: savooikool, chinese kool, winterrammenas, keukenraap; eventueel nog bloemkool en broccoli

– BLADGEWASSEN: andijvie, winterprei, ijsbergsla

– WORTELGEWASSEN: wortels, rode biet, keukenraap

– PEULGEWASSEN: boontjes

Bij de vruchtgewassen zou je vermoedelijk ook nog een courgette in gang krijgen, maar normaal staat dit bed nu toch vol. En bij de aardappelen heb je nu veel plaats, maar om nieuwe aardappelen te planten, is het nu toch te laat. En dat is eigenlijk het voornaamste probleem bij nateelt, met name dat de bedden met de gewassen die je nog zou willen telen al volstaan, en dat je de groenten van de bedden die leegkomen niet opnieuw kunt zaaien of planten. En dan komt de verleiding natuurlijk om je wortels te gaan zaaien waar de spinazie stond, of nog wat kolen waar de aardappelen net zijn geoogst. Maar dat kan alleen met uiterste voorzichtigheid, want op die manier ben je eigenlijk al groenten aan het doorschuiven die je pas volgend voorjaar zou mogen doorschuiven. En je moet toch altijd proberen 4 jaar tussen 2 identieke teelten in te laten.

Het voordeel van mijn 9 bedden is dat ik wel een beetje vals kan spelen. Aan het aardappelbed raak ik liever niet, daar heb ik gewoon phacelia gezaaid; maar op het bed van de aardbeien kan ik straks zonder problemen wortels zaaien; dan zal er nog altijd 4 jaar tussen twee teelten zitten. Dan moet ik wel wat aardbeien wegdoen (geen probleem, ze dragen niet allemaal even goed) of doorschuiven (en dan moet er weer nagedacht worden naar waar).  Bij de bladgewassen zouden ook nog wel wat boontjes mogen worden gezaaid, op voorwaarde dat ik dan bladgewassen elders zaai (maar die vormen eigenlijk geen probleem in de vruchtwisseling). Veel nadenken dus, en alles goed bijhouden op papier (al dan niet elektronisch)

En dan zijn er nog de bloemen die de blootheid van sommige lege bedden kunnen verzachten. De gladiolen en dahia’s bloeien nog niet, maar de andere bloemen laten zich langzamerhand zien.

Het was lang wachten op de reukerwten dit jaar; de spontane zaailingen waren veel vroeger in bloei dan de voorgezaaide, nieuwe exemplaren. Maar nu is de dagelijkse pluktocht langs dit heerlijk geurende goed weer begonnen.

De irissen laten zich ook zien – ’t blijft toch echt een stukje Van Gogh in de moestuin.

Ook de cosmea heeft zichzelf uitgezaaid (natuurlijk had ik al heel wat zaailingen uitgerukt vooraleer mijn frank viel…) en toont nu zijn eerste bloemetje.

En van deze sidalcea dacht ik dat hij even hoog kwam als een stokroos (alcea), maar dat is helemaal niet het geval. Ik vind hem wel zo mooi dat ik denk dat ik hem volgend jaar ga planten in de nog aan te leggen border rond het nog aan te leggen 2de terrasje (“Allé, tuinplan 8”, lachte de broer onderdeappelboom. Met onmiddellijk daaropvolgend: “En weet je echtgenoot hier al van? ”  Euhm… Broers kennen hun kleine zusjes te goed ;-))

Van de echte stokrozen is alleen de foeilelijke pipigele stokroos al in bloei; de mooie roze is niet meer uitgekomen, en van de andere stokrozen in de moestuin weet ik eigenlijk niet meer welk kleur ik had gekozen. De margrieten beginnen er ook te bloeien (chrysantemum – geen wilde margriet in de moestuin helaas), maar nog povertjes omdat ik ze veel te laat heb verplant.

En verder? Verder is die moestuin al weer veel te klein jong!

Read Full Post »

Vandaag een minder goed gekozen dagje verlof, op vlak van het weer dan, maar er valt niet zoveel aan te kiezen dezer dagen: het is gewoon doorlopend koud. Desondanks wil ik u meegeven dat na het dieptepunt van morgen woensdag langzaamaan de echte lente zal beginnen, zonder nieuwe terugvallen. Zeg dat die van onderdeappelboom  het gezegd heeft.

Het grootste deel van de dag werd in de moestuin besteed:

Onderaan in beeld de peulen en erwten,  met in het vak daarna de bladgewassen. De bosduiven leggen dit jaar een buitengewone interesse voor onze sla aan de dag, dus daar zal ik misschien toch ooit een netje moeten over spannen, want tot nog toe lieten ze al 30 plantjes spoorloos verdwijnen… Spinazie en radijzen doen het prima, raketsla groeit goed, maar warmoes komt maar heel aarzelend boven piepen. Daarachter de vruchtgewassen, met  3 versgeplante plantjes van courgette en pompoen. Blijkt het alsnog te koud, dan zijn er binnen nog genoeg reserves.

Vanaf hier zie je onderaan het bed van de wortelgewassen: de uien groeien redelijk, ertussen laat hier en daar een wortel wat bladgroen zien. De pastinaak laat zoals het hoort lang op zich wachten, maar de rode biet is ook ongekend traag. De keukenraapjes daarentegen weten van geen ophouden.

Verder naar achter: aardappelen (ik denk altijd dat ik ze netjes op rijtjes zet, maar achteraf beschouwd blijkt het toch altijd een vrij artistieke versie van ‘recht’ te zijn), daarna de bonen (moeten nog gezaaid worden), daarachter de kolen, dan de aardbeien, en tot slot het bed waarop de tomaten zullen komen.

Ook voor de kolen is het in theorie nog wat vroeg, maar ik heb er toch veel te veel gezaaid, dus in het ergste geval kan ik ze nog allemaal vervangen. Op deze foto liggen ze nog plat, maar dat is normaal als je ze pas uitgeplant hebt. De kartonnetjes errond zijn koolkragen en die zouden ervoor zorgen dat de koolvlieg geen eitjes kan leggen.

Rond de aardbeien kwam wat dennenschors (veel minder dan wat het lijkt op deze foto) en erboven een netje tegen de eetgrage duiven. Ik ken niet zoveel van beestjes, maar ik vermoed toch dat de bijen nog nodig zijn voor enige bevruchting van de aardbeibloempjes, dus het net komt er maar volledig over als de aardbeien al gevormd zijn.

Over bevruchting gesproken: de eend heb ik van haar nest gehaald, wegens lichtjes overbroed. Behalve het feit dat zij zelf er ondertussen grauw en uitgezakt uitzag, waren haar eieren ook rot en/of leeg. Je wil echt niet weten hoezeer dat stonk. Heeft ze haar nest te vaak verlaten of waren de eieren gewoon niet bevrucht? Geen idee, maar ze mogen het volgend jaar gerust nog eens proberen. Maar dit geheel terzijde.

Terug naar de groenten: de peterselie kiemt ook langzaamaan, er beginnen zich wat zomerknollen te roeren, en de rabarber is van tussen de radijzen gevist en op een andere plaats gezet.  Maar wat nog helemaal ontbreekt, dat is zurkel.  Meneer onderdeappelboom kent dat vanuit zijn ouderlijke streek. Daar werd zurkel samen met tomaten onder de druiven verbouwd. Maar zurkel, “dat is voor de Arabieren”, klonk het toen.

Het is inderdaad een weinig bekende groente, bij ons gebruikt voor paling in het groen, en occasioneel eens in soep. Maar mevrouw onderdeappelboom is opgegroeid met zurkelpuree. Gewoon zoals je wortelpuree zou maken. Lekker bitter, een beetje wrang. En liefst ook met een zoutig stukje vlees erbij, of een spiegeleitje. Mmmm, zurkel.

Read Full Post »

Het is weer gelukt: weerbericht in de gaten houden, verlof voorzien voor de dag waarop het op z’n warmst gaat zijn en waarna het zou moeten regenen, en dan nog geluk hebben dat het weerbericht uitkomt ook. Vandaar: ik was thuis vandaag!

Tegen de tijd dat ik mijn gereedschap uit de garage had gehaald, kreeg ik al de eerste buurman op bezoek. Dat ik toch al schone tomatenplanten had, zeg! Dat was een compliment om min of meer van omver te vallen. Niet alleen omdat ander bezoek de dag ervoor gezegd had dat ik dringend meer water moest geven omdat ze veel te geel waren (terwijl ik vind dat ze geel zijn van de zon omdat ze tegen de ochtend altijd weer mooi donkergroen worden), maar bovenal omdat deze mens geen complimentjes geeft. Nog nooit gebeurd in de afgelopen 5 jaar. Maar, zo moest hij ook kwijt: ik had toch wel een eigenaardige manier van tuinieren. Ah ja? ‘Ja, zo in bakskes’. Mijn groentetuin dus. Ik heb het hem een beetje proberen uitleggen. Ook vaagweg laten vallen dat we nogal te vinden zijn voor biologische teelt. ‘Ja, dat zou ik nu nog wel kunnen begrijpen, maar daarom moet dat toch niet in bakskes?’ Ik onthou mij in zo’n geval liever van de ecologische boodschap, ik ben niet zo’n bekeerder, en heb gezegd dat ik gewoon een rare ben die dit soort groentetuin leuker vind. Hij leek dat bijzonder aannemelijk te vinden. En hoe staat het met mijn bakskes?

Wel, dankzij een sproeibui van de waterslang en de hogere temperaturen beginnen erwtjes en peulen er nu toch wel mooi uit te zien.

Zelfs de bladgewassen durf ik laten zien. Op de eerste rij in het midden radijzen en rechts ervan raketsla. Erachter een tweede rij radijzen en daarnaast 2 rijtjes spinazie. Helemaal links is snijbiet gezaaid en achteraan nog kropsla en een derde rij radijzen.
Ook pastinaak ging de grond in, achter de worteltjes die langzaamaan toch boven lijken te komen. En de blootliggende bedden werden volledig van restanten gras ontdaan. Nog een weekje of 2, en dan mogen kolen, vruchtgewassen en boontjes ook buiten.

De aardbeien staan er allemaal zeer goed bij. Vorig jaar deed ik er stro tussen, maar dat zat het wieden toch een beetje in de weg. Naar het schijnt houden aardbeien van zure grond. Zou ik er dennenschors durven rond leggen?

Het viel me dit jaar ook voor het eerst op dat verschillende rassen een verschillend aantal bloemblaadjes hebben.

Ik prutste ook heel even in de bloementuin, maar daar was eigenlijk geen werk behalve het uitknippen van de helleborusbloemen. Die zien er nog niet uitgebloeid uit, maar als je ze nu laat staan steekt de plant al zijn energie in zaadvorming, en komt hij volgend jaar niet meer zo mooi terug.

En kijk eens hoe dichtbij ik al raak met het fototoestel?

Ik deed ook ontdekkingen in de ‘wilde’ tuin. Er komen overal boshyacinthen op, er groeit plots citroenmelisse naast de linde, de vergeetmenietjes zijn terug èn achteraan in de tuin staat de daslook half in bloei. Meer van dat!

De dieren werden evenmin vergeten.  Uit angst dat de eksters er net als vorig jaar met de kuikens vandoor zouden gaan, spande ik een net rond het broedhok van de eend. Baat het niet, schaadt het niet. Rondomrond werden ook heel wat netels gezeisd. We zijn nog altijd voorstanders van het gebruik van de tuinklauw, maar het is te tijdrovend op dit ogenblik.

En ja, ook de schaapjes kwamen aan bod, maar dan in een bijzonder treurige vaarwel. Mama Laura ging gisteren al de deur uit naar een schapenboer 2 km verderop. Vriendelijke man, direct aangeboden dat we nog naar het schaap mochten gaan kijken bij hem, en een zoontje dat zonder enig aarzelen stokstijf bleef staan toen 2 angstige schapen op hem afdonderden, coolweg zijn handen uitstak om hen tegen te houden, en vervolgens de tijd nam om ze nog te strelen ook. Laura, je krijgt volgens mij een fantastische nieuwe thuis.

Voor Julia en Gusta is de afloop treuriger. Niet omdat ze gekocht zijn voor de slacht, want dat is wat alle kandidaat-kopers voor ogen hadden. Maar wel omdat de opkoper geen greintje respect voor hen had. Bij het horen van hun naam moest hij een goed lachen. ‘Juliake, juliake, maar op die manier ga je ze niet vangen hoor. Ga jij weg en geef mij dat brood’. Je ziet van hier dat ik zou weggegaan zijn: I stand by my sheep! Met de nodige godverdommes kreeg hij ze te pakken, en we namen elk een schaap aan een touw. Hij hinnikte al van het lachen voor hij kon zeggen: ‘En wat gaan we nu zien? Gaat het meisje het schaap meenemen, of gaat het schaap met het meisje gaan lopen?’ Zijn lachen verging gelukkig snel toen ik met Julia gezellig keuvelend richting kar wandelde, terwijl hij nog in geen honderd jaar kon bijbenen met zijn godverdommes. Ondanks mijn binnenpretjes daaromtrent ga ik straks toch nog wat misprijzende blikken oefenen voor de spiegel, en dan liefst van de doodbliksemende soort. Waarom we de schapen dan toch met hem lieten meegaan? Omdat ik het achter de rug wilde hebben. Schapen wegdoen is niet leuk. En de weide is nu héééél leeg.

Maar we moeten niet in treurnis eindigen. Ik heb ook nog karton tussen de bessenstruiken gelegd en er houthaksel opgelegd. Iemand enig idee waar je makkelijk aan grote stukken karton kunt raken? Ik heb maar 80 m² meer nodig 🙂 En misschien interesseert het u wel te weten dat ik ondertussen 5 machines was heb gedraaid, buiten gehangen, èn de versgewassen lakens allemaal al terug op bed liggen? Ik denk dat het tijd wordt dat ik er ook tussen kruip, nog even de buitenlucht opsnuiven die er altijd maar zo kort in blijft hangen.

Read Full Post »

Ploetertuin

Mensen scheppen een heimelijk genoegen in de pech van anderen. Alsof het feit dat het bij anderen slechter gaat, maakt dat je zelf een beetje beter bent. Althans, dat is de theorie. En we zijn eerlijk in blogland: af en toe is dat in de praktijk ook wel eens zo. Hoe meer onopvoedbare kinderen bij mensen die ik niet zo goed ken, hoe beter ik mezelf als ouder waan. Nee? Of eigenlijk ook wel een beetje geldig voor jou? Wel, dan ga je je verdomd goed voelen na het lezen van dit stukje.

Schoon hé, zo van ver? Draadje gezet, hekje geplaatst en zelfs een bloemenbordertje voorzien aan de buitenkant.  Maar schoon van ver is ook hier verre van schoon: nog steeds zijn niet alle perken volledig afgeboord en de paadjes zijn een stort van klonten aarde en pakken gras. Met geen mogelijkheid raak ik daar met een grasmachine over. En dat hoeft ook niet, want het gras groeit niet op die paadjes. Dat groeit alleen in mijn perken. Met hele zoden tegelijk. Vergezeld van een hoop distels. En in een niet te overziene hoeveelheid kruipend zennegroen hondsdraf.

Schoon bloemetje, daar niet van, maar waarom niet in die andere 3900 m² van onze tuin ipv in de groentetuin? En het zotte is dat er verder niets in staat lijkt te groeien in die immense, droge aardkorst die mijn perken tegenwoordig bedekt.

Zoals je ziet: gebrek aan regen, langdurige koude en bijtende oostenwind hebben mijn ooit vruchtbare, zwarte moestuin herschapen tot een woestenij van droge kluiten. De radijzen kwamen even boven, en stopten terstond met verder groeien, vol spijt dat ze de aarde voor de valse lokroep van een lentezonnetje hadden verlaten. De gekiemde sla is verdwenen, en de wortelzaadjes zitten al 3 weken roerloos ondergronds  De uien groeien, dat wel, maar het gras groeit in dat perk evensnel. Het is alsof daar hele zoden de diepte van de aarde ontvluchten, in hun weg naar boven nog een hoop oude stenen en kasseien meesleurend waarop ik me vervolgens een ongeluk spit (om de boordjes te kunnen plaatsen). De sluimerwten spelen ook al een weekje of 2 stilleven. Met als gevolg dat we nu al een maand aan het ploeteren zijn om de tuin aan te leggen, maar daar maar weinig resultaat van zien.

En dat is niet alleen in de groentetuin zo, maar ook de rest van de tuin is Ploeterland geworden. Van de aangeplante planten doen alleen de bessen het schitterend. De nieuwe rozen hebben maar een uitsteeksel van maximum 1 mm, de sleedoorn lijkt te beloven dat hij misschien volgende maand eens in gang zal schieten en de kardinaalsmuts heeft er gewoon het loodje bij neergelegd. En overal, maar dan ook echt oooooveral staan de bloemen al hoger dan bij ons. En mijn hele treintraject is weer bezaaid met perfect geometrische groentetuinpatronen waar het onkruid van danig ontzag vanzelf lijkt buiten te blijven.

Binnen is het niet beter: al weken vergeten de kolen te verspenen, waardoor ze geen ruimte genoeg hebben om echt blad te vormen, nog maar net de pompoenzaadjes in de aarde gedrukt, en alles wat ik in turfpotjes heb gezaaid compleet verdwenen. Van de tomaten ben ik ook niet helemaal zeker of ze wel groeien, en de zonnebloemen liggen languit op de vloer. Ploetertuin. Ploeterhuis.

En ik heb er dus genoeg van. Werkelijk genoeg. Want als je mij vraagt wat ecologisch tuinieren is, dan is dat volgens mij toch vooral genieten van de tuin. En dat genot laat serieus op zich wachten. Gelukkig bloesemt het nog mooi bij de buren. Ik mag dan alleen niet teveel naar hun gras kijken dat al zoveel hoger staat dan bij ons en waardoor onze schaapjes honger lijden. Zucht…

Read Full Post »

Het nadeel van nog maar één jaar een moestuintuintje te hebben gehad, is dat je altijd gaat vergelijken met het jaar ervoor. Althans, dat is wat ik doe.  De blogstukjes van vorig jaar zijn mijn spiekbriefje om te weten wat ik wanneer moet zaaien en om na te gaan wat eigenlijk al zou moeten gekiemd zijn. En wat blijkt? Dat dit jaar in niets lijkt op vorig jaar. Want niet alleen de winter, maar ook het voorjaar zijn dit keer een pak kouder. Dus geen eerste kropvorming bij de sla, geen opduikende aardappelplanten of bijna oogstklare radijsjes, maar alleen zaaigoed. Heel veel zaaigoed. In redelijk erbarmelijke staat. En allemaal wachtend om naar buiten te mogen.

Van de sla en de spinazie heb ik na enig overwegen toch maar enkele plantjes buiten in de volle grond gezet. Maar het merendeel staat nog binnen. Van wat ik al buiten zaaide, zijnde radijzen en raketsla, is nauwelijks iets te zien. De uien schieten met mondjesmaat. Van peulen en erwten zaaide ik dan weer te weinig, dus daarvan staat ook opnieuw het één en ander te kiemen in huis. En ondanks het feit dat de sla nog maar net naar buiten kan, moeten de kolen toch ook al weer worden gezaaid. Dus dat staat er dan ook nog eens bij. En waar zet een mens dat dan allemaal? Sja, waar er veel licht is. In ons geval dus: de living.

En ook: onze bureau.

Niet echt wat het moet zijn dus. Het is dan ook geen wonder dat meneer onderdeappelboom druk plannen smeedt om voor mij een heus (dixit hemzelf) ‘broedhok’ te bouwen. Enfin, als de moestuin klaar is tenminste. En het stuk waar we de netels hebben weggedaan. En het lammerhok, de binnendeuren, de vloer, het terras, de badkamer, enz. Maar onmiddellijk daarna krijg ik een broedhok!

En er is niet alleen gebrek aan ruimte in huis: er was ook al snel een gebrek aan potjes om zaden in te laten kiemen. Van de Lidl brachten we ooit plastic bakjes mee. Er valt sterk te vrezen voor hun milieuvriendelijkheid, maar met die dekseltjes erop zijn het echt heel goede serrekes. De turfpotjes koop ik NOOIT meer. Ze slorpen al het water op in ontzaglijk tempo, doen schimmelprocessen ontstaan en slagen er af en toe zelfs in een gekiemd plantje te verstikken. Wat er nu nog inzit, mag kiemen, maar daarna worden ze weggegooid.

En wat dan? Wel, dan voelde ik me genoodzaakt eens de methode te proberen die op Grow for it uit de doeken wordt gedaan: zaaien in rolletjes van krantenpapier (gazettepapier, damme zeggn.)  Je leest de volledige handleiding en beschrijving hier en hier. en voor wie daar niet genoeg aan heeft, is er ook nog een filmpje:

Een beetje ingewikkeld is het wel: tegen dat je die akkoordjes gevonden hebt enzo (;-)), maar het begint te lukken (het filmpje ten bewijze is gelukkig mislukt :-)). Maar in alle ernst moet ik toegeven dat die krantenrolletjes een super idee zijn. Voor wie niet graag doorklikt nog even de algemene richtlijnen zoals gevonden op de website Grow for it:

– je rolt strookjes krantenpapier rond een cilinder

– je maakt er een bodempje in (het moeilijkste stuk bij mij; ze vallen nog altijd omver)

– je vult ze met aarde (doe ik met een soeplepel, al ziet dat er idioot uit. Eens er aarde in zit, vallen ze gelukkig niet meer omver).

Nadeel:

– je moet ze zelf maken

Voordelen:

– je voelt inderdaad gewoon aan het krantenpapier of de aarde wel nat genoeg is

– en bovenal: de zaden lijken er heel graag in te kiemen.

Een aanrader dus. En verder hoop ik toch vooral dat het nog in orde komt met de lente en mijn kiemende zaden.

Read Full Post »

En toen begon het dus opnieuw te sneeuwen.

Houdt het ooit wel eens op, vraagt een mens zich dan af. Niet dat het mij stoort, maar het is wel érg veel sneeuw dit jaar. Zelfs op de speelplaats treedt de verzadiging op: het waren enkelingen die ik nog baantjes zag glijden op de ijsgeworden sneeuwgrond, en onze sneeuwman in de tuin staat er ook al eenzaam bij. Maar dit is winter, echte winter, en ik heb hem duizend keer liever dan dat eeuwige gedruil van herfstachtige winters. Voor de vlinders schijnt het ook beter te zijn. Met een te zachte en natte winter dreigen ze wel eens dood te schimmelen. Dus op naar een kleurrijke zomer vol vlinders.

En ondertussen:

Wel, ondertussen heb ik eindelijk alle zaden eens enigszins geordend. Alleen al het feit dat ze nu op één plek samen liggen is al een hele vooruitgang. En de rangschikking volgens maanden is ook min of meer ok. Nu alleen nog een methode vinden om het zaad IN het pakje te houden. Hoe doen de meer ervaren groentekwekers dat? Terug dicht plakken met een beetje plakband (tape, voor de vrienden)? Rekkertje errond?  Gewoon goed dichtvouwen helpt in elk geval niet: ik kom overal zaad tegen.  En dan ook: hoe scheur je dat open? Ik heb de neiging om de bovenkant eraf te scheuren, maar dan scheur ik ook het zaaikalendertje dat daarop staat weg. Dom natuurlijk. Iemand een tip?

Het zakje tuinboonzaad gaat NIET in de doos. Dat waren zo’n bladluismonsters dat ik ze levenslang niet meer eet, vrees ik. Als ik er iemand een plezier mee doe, laat het dan weten, en ik stuur je het zakje toe!

En toen ik na dit klusje terug buiten keek, was de wereld wit en dacht ik heel even dat de bruine beer wel aan een heel snelle opmars richting West-Europa was begonnen. Maar ’t bleek gelukkig toch gewoon een schaap te zijn.

Read Full Post »

Het zal wel met het weer te maken hebben, maar net als Bart van Eigenwijze Tuin was ik van plan vandaag eens de balans op te maken van een eerste jaar moestuin. Dat kan objectief, want ik heb elke oogst minitieus op een blaadje genoteerd, gaande van de 149 kerstomaatjes (en er zullen er nog wel wat volgen), over de 10,125 kg patatten tot en met de fenomenale mislukking van de ene portie wortels. Bondig samengevat is het een succes geweest, en dit totaal onvermoed, want ik had zelfs niet durven hopen dat er überhaupt zaadjes zouden kiemen. Maar dat gebeurde, en de plantjes deden het (meestal) goed, en gaandeweg moest meneer onderdeappelboom mij er steeds vaker aan herinneren dat het een probeersel was, en het echt niet erg was als er eens geen oogstbare radijzen of alleen opgeschoten sla was. Wat ik alvast onthoud voor volgend jaar: méér bonen, méér rode biet en méér warmoes, want dat zijn schijnbaar onfeilbare groenten. Verder spinazie en sla sneller oogsten, en bovenal meer plaats laten tussen de groenten, want ik wou zo danig goed gebruik maken van mijn 35 m² dat ik op het eind een stuk moestuin had waarin niet alleen ik, maar ook de groenten weg noch weer konden. Ik denk dat we zo’n drie keer per week uit eigen tuin aten, maar net zoals Bart moet ik daarin eerlijk bekennen dat ik veel en zelfs mogelijks alles te danken heb aan het goede weer met weinig regen en vochtigheid, waardoor veel ziektes gewoon geen kans kregen. Daarnaast moest ik ook niet voor de volle 100 procent rekening houden met het rotatieschema van groenten, omdat de groentetuin volgend jaar weggaat.

Naar een andere plaats in de tuin.

Waar hij groter kan worden 🙂

En terwijl we nog van de zomeroogst genieten, staat de nieuwe wintercatalogus al klaar te pronken met zijn laatste aanwinsten:

rode koolEen ouwe getrouwe: de rode kool. Maar ik heb geen flauw benul wanneer die oogstklaar is?

snijbietWarmoes of snijbiet; veel te laat gezaaid, maar daardoor nog steeds een heerlijke oogst (receptjes, iemand?)

PICT0060Ook paars, maar vrij ongewoon: boontjes! Deze paarse variant mag later worden gezaaid en schijnt meer geschikt te zijn voor de diepvries (groene boontjes uit de diepvries vind ik maar niks). Ik ben benieuwd; ’t is in elk geval een origineel bloemetje. O ja, bij het koken worden de boontjes weer groen, naar het schijnt. Ben benieuwd!

keukenraapjes

Verder ook bijna klaar: andijvie en winterspinazie.

In de rubriek ‘onzeker’: winterwortels en prei (groeit dat altijd zo traag?), en ook wel veldsla (zal dat nog wel kiemen nu?), en zeker ook spruiten (wanneer worden die spruitig? Er is nog geen bolletje te zien…)

Voor de schone kleur (en ook wel omwille van de vreugde van de mama van mevrouw onderdeappelboom) ook keukenraapjes (foto), maar opnieuw: wanneer is dat oogstklaar? En kent iemand lekkere receptjes?

Groenten kweken is eigenlijk een vreemde gewaarwording. Terwijl het nog half winter is en iedereen binnen verkleumd bij de warme haard kruipt, trekt de moestuinier  er al op uit om groentebedjes proper te harken en de eerste frele rijtjes voorjaarsgroenten te zaaien. Als het bijna 10 graden is vindt hij het een prachtig warme dag, en wanneer de mensen binnen zich bewust beginnen te worden van de komst van het voorjaar, diept de moestuinier al blijgemutst de eerste radijsjes en slablaadjes uit zijn groentetuintje op. Later in het voorjaar, als de ijsheiligen gepasseerd zijn en de bloemen hun eerste knopjes tonen, begint hij aan de zomergroenten. Terwijl de zon nog aarzelt of hij warm genoeg zal zijn om een trui overbodig te maken, droomt de moestuinier al van warmgerijpte tomaten, zonovergoten komkommers en een eindeloze hoeveelheid knapperige boontjes. Maar tegen de tijd dat dat allemaal rijp is, denkt hij alweer aan de winter. Hij zaait andijvie, verplant de prei en verzorgt al die andere wintergroenten die straks weer stoofpotjes, gratin en hutsepot moeten worden, terwijl de zon nog op zijn rug brandt en hij niks anders zou willen eten dan frisse slaatjes en een barbeque. De winter is erg kort als je een moestuin hebt. En nu het zo’n novemberweer is buiten, geven de net geoogste komkommers en radijzen gelukkig nog een zweem van zomer mee.

Read Full Post »

En toen aten we uit eigen tuin:

eten

– tomaatjes met basilicum en bieslook

– suikermaïs

– komkommer

– radijsjes

– raketsla met een dressing van nootjes, honing, fetakaas, olie en azijn

– boontjes met ui en peterselie

Alleen de noten en fetakaas zijn niet zelfgekweekt. (Die kocht ik in een zo groot mogelijke multinational; kwestie dat een mens nooit in (eco-) extremen moet vervallen). De olie en azijn natuurlijk ook niet. De honing komt wel van nonkel-imker en is dus via-via-zelfgekweekt. En dacht je dat we daar water bij dronken? Nee hoor, bij het ene landbouwproduct hoort het andere: proost, wij genieten van ons glaasje wijn!

Read Full Post »

Zomer, verlof, zon en kindjes: moet er nog meer uitleg worden gegeven om het gebrek aan tijd te verklaren? Nee hé. En zalig dat dat is, zo zonder tijd en structuur leven. Maar kom, ondertussen gebeurt er toch het één en het ander op tuinvlak, en vandaar een kleine foto-impressie:

 

citroenmelisse

 Toen ik op een avond op handen en kniëen zat om een kip van onder de netels te halen (ja, dat vinden wij ondertussen normaal), viel mijn oog op een rare netel. Dat wil zeggen, het blad leek er wel op, en de bloemetjes leken ook enigszins op een dovenetel, maar het was duidelijk geen van beide. Even met duim en vinger over het blad gestreken en jawel: citroenmelisse! Een superleuke ontdekking, die ik naar mijn toekomstige kruidentuin ga verplanten (ooit). En als één mug het nog waagt onder onze muskietennetten te kruipen, kan hij zich verwachten aan een weelde van citroengeur waar hij niet goed van zal zijn!

 

 

Pekingeenden

 

De pekingeenden hebben wat je noemt een gedaanteverwisseling ondergaan. Na hun eerste doodschuwe week zijn ze nu zo aan ons vertrouwd dat ze geen milimeter meer van onze voeten wijken wanneer we binnen de omheining zijn en ons bijna zouden bespringen om toch maar een beetje van het kippenvoer te krijgen dat ik dan meestal bij heb. Ze vallen daar dan zo uitzinnig op aan dat we ons beginnen afvragen of die beestjes wel genoeg hebben aan gras. Maar wellicht is het een gewoonte (bij de kweker was zeker geen gras genoeg, dus waarschijnlijk zijn ze groot geworden op graan).  Maar veel informatie over pekingeenden vinden we niet (behalve dan recepten…) O ja, deze heten Jozef en Jozefien (naar Jozefien kwebbeleend, voor de kenners). De manengansjes beginnen nu ook door te hebben dat er iets bij ons te rapen valt en beginnen zich nu min of meer in onze buurt te vertonen, hoewel nog niet dicht genoeg voor een mooie foto. Eén van de beestjes zakte regelmatig af naar de buren, waar het zich tussen de parelhoenen begaf. Ik vermoed dat het dacht dat ze van dezelfde soort zijn. Na het dichtspijkeren van het gat waar de manengansje altijd doorheen kroop, heeft het een paar dagen echt treurig rondgelopen, maar nu is het weer ok.

Bresse kippen

De kippen, de kippen… Wel, waar zal ik beginnen. Deze twee beestjes zijn ons verkocht als zijnde Bretoense kippen, maar die soort blijkt niet te bestaan. Na enig uitzoeken denk ik dat het Bresse kippen moeten zijn. En wat weet het internet mij te vertellen? Dat het goede vliegers zijn… Welke avonturen hebben we al achter de rug: kippen vangen en opsluiten; kippen opnieuw in de boom zien vliegen; tak uit de boom zagen; kippen een tak hoger (5 meter!!!) zien kiezen; kippen opnieuw vangen en 3 dagen opsluiten; alle takken beneden de 7 meter uit de boom zagen, ‘ollekesdraad’ spannen boven het hek waar ze altijd op vliegen; nest eieren ontdekken en er één in het hok leggen waar we willen dat ze eieren leggen en waar ze nog steeds opgesloten

eitjes

zitten; alle netels, struikgewas en verbergplekjes wegmaaien, de composthoop omdraaien en een gezellig woelplekje creëren, aarde loshakken om stofbad te vergemakkelijken, kippen terug vrijlaten en afwachten. En jawel hoor: daar gaan ze zowaar hun hok terug in die avond! En de avond daarna ook! Hoera! En eergisteren zie ik ze op hun trapje omhoog gaan, er met veel gekakel terug afkomen, en daarna doodstil. Hé, waar zijn de kippen? Nergens geen meer te bespeuren. Eerlijk waar, ik heb in alle bomen en hokjes van zowel wij als de buren gekeken, en ze waren wég! Maar gisterenmorgen: terug! Hé???  Gisterenavond hetzelfde liedje, deze morgen om 6u15 al terug aanwezig. De grote kippenverdwijntruc… En ze gebruiken hun hokje nochtans wel, want er worden elke dag flink eitjes gelegd (bereid u alvast voor op een nieuwe reeks zoetigheid… :-))

Brakels zilverhoen

Het kipje dat we van mijn nonkel cadeau kregen is een Brakels zilverhoen. Ook een goede vlieger, zegt het internet. Sja 🙂 Toen de buurman mij dit kipje voor het eerst hielp vangen, hoorde ik hem fluisteren: ‘kipje toch, ze hebben jou veel te vroeg van bij je mama weggehaald hé’. Behalve extra sympathie voor de buurman leverde mij dat ook extra medelijden voor het kipje op. Volgens de nonkel heet het kipje ‘Fientje’, maar ik noem het altijd ‘Klein Boontje’. Nog meer dan de Bresse kippen is Klein Boontje gespecialiseerd in de ‘ik-lijk-wel-dood’-truuc: ze gaan op de grond liggen, duwen zich helemaal plat, en draaien hun kop zo danig dat ze echt dood lijken. En in een weide met 10 cm hoog gras zie je ze gewoon niet meer liggen. Soms wandel ik er 3 keer voorbij vooraleer ik ze zie. Domme kiekens? Niets van: slimme kiekens! Alleen de netels en bramen zijn soms wat weerbarstiger dan voorzien, en dan moet het gezin onderdeappelboom Klein Boontje wel eens ter hulp komen. Gisteren is het ook voor het eerst ’s nachts verdwenen, en deze morgen teruggekeerd…

schaapje

De schaapjes hebben een nieuwe wei gekregen, in de zone waar we in de toekomst een bloemenweide willen, maar daar hebben we voorlopig geen tijd voor (er staan allerlei plannen op stapel…) Het gat tussen oude en nieuwe wei hadden we wel niet zo goed dichtgemaakt als we dachten, met als gevolg dat er mij gisterenmorgen een schaap blij tegemoet kwam lopen toen ik door de achterdeur kwam. We zijn dan samen wat eten in de garage gaan halen en gezellig keuvelend en kwispelstaartend is het gewoon als een trouwe hond naast mij terug naar de weide gewandeld. Braaf beest.

 

moestuin

En dan is er nog een groententuin, waaruit de boontjes, tomaten en komkommers naar buiten stromen. De suikermais vind ik niet zo speciaal, maar ze doet het goed, en de laat gezaaide snijbiet is ook bijna klaar. Verder komen paarse boontjes, andijvie en keukenraapjes boven; alleen de winterspinazie komt nog altijd niet piepen. Op één van de lege bedden heb ik phacelia gezaaid, en verder staat het vol met prei. Sja, ik dacht dat dat moeilijk kiemde, en heb dan ook nog het zakje omgekieperd. Gevolg: zo’n 70 preiplantjes om te verspreiden over het kleine lapje grond. De aardbeien vormen nu ook volop uitlopertjes en de gezaaide lupinen bloeien, hoewel ik dacht dat dat pas het tweede jaar het geval zou zijn. Alleen met sla ben ik de mist ingegaan: nog altijd geen enkel kropje plukklaar. Gelukkig zijn er karrenvrachten raketsla.

lucht

 

En dan geniet een mens ’s avonds van de mooie lucht, en komt een onverlaat de stilte, het uitzicht en de foto storen…

Read Full Post »

Older Posts »