Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘kippen’

De Dubbele Broedsheid

“De kip broedt!”, riep ik blij. Uit gierigheid natuurlijk. Na nog maar eens een passage van de vos hebben we nieuwe kippen nodig (edoch pas NA het installeren van een automatisch luikje!) voor in het achterste kippenpark. De kippen die in de vroegere moestuin scharrelen blijven tot nog toe uit het vizier. En nu onze eigen hen broedt, moeten we geen kippen kopen, maar kunnen we op de nieuwe wachten.

Ik had er gelukkig min of meer op gerekend dat ze zou beginnen broeden. De haan is … euh… actief, laat ons zeggen. En toen de weerman- en vrouw stijgende temperaturen voorspelden, wist ik dat dat wel eens het signaal voor de dociele hennetjes zou kunnen zijn om broeds te worden. Daarom had ik al een week geen eitjes meer geraapt, dus nu liggen er vermoedelijk een stuk of 10 onder de hen.

Na een tijdje bleek ik mij vergist te hebben. De witte hen, die eerder zat te broeden, liep namelijk plots terug buiten. En de lichtbruine die voordien nog buiten liep, was binnen een ei aan het leggen. Of dat dacht ik. Want ze bleef meerdere uren zitten. Toch vrij lang, zelfs voor een groot ei.

Wat later zag ik de witte terug naar binnen gaan. Een beetje geklok en getetter. En ze ging weer naar buiten. Een uurtje later nog eens naar binnen. Toen kwam de lichtbruine terug buiten en bleef de witte zitten. En nu gaat dat al 3-4 dagen zo: de dames hennen broeden part-time hun gezamenlijke nest uit.

Ooit al meegemaakt? Geëmancipeerd, dat wel. Voor deze dames geen burn-out wegens onmogelijke combinatie werk-privé!

Read Full Post »

Als hier tegenwoordig plaatjes van het kippenpark verschijnen, dan zijn dat eigenlijk de kippen in de vroegere moestuin; de kippen die vorig jaar nog kuikentjes waren. Maar misschien herinnert zich een enkeling nog dat meneer onderdeappelboom ooit zelf een kippenhok maakte, voor wat toen het enige kippenpark was, en ook nu nog steeds als dusdanig dienst doet. Als je er met je rug/rechterzijkant naar de achterste perceelsgrens van onze tuin naar kijkt, dan zie je dit:

DSC_0117De wilde kersenboom rechts van het hok staat net op onze perceelsgrens en hangt licht over naar de schapenweide van de buren (niet onze naaste buren, naast dewelke ons huis staat, maar de buren van twee huizen verder waarmee we ook een stuk perceelsgrens delen). Zowel voor als achter het hok helt de grond namelijk fel af, wat meteen ook de reden is waarom we precies daar de kippetjes plaatsten: zij kunnen die schuine wanden beter proper houden dan wij.

Deze hoogte noemen wij onze kippenwal. Het is één van de restanten van de wal die dus rondomrond ging. Ja, stel je gerust voor dat het nog 5 meter dieper ging dan de diepte die je op de voorgrond van de foto kunt vermoeden. En zonder dat er zon was dus.

Door het wegnemen van al het pieterpetieterhout, werd opnieuw een oude structuur zichtbaar. Misschien zie je het zelf:

DSC_0196Wat wij de kippenwal noemen, was vroeger een dreef. Waarvan de bomen aan de rechterzijde zo goed als allemaal verdwenen waren toen wij er kwamen, maar je ziet het toch, denk ik. Ooit wil ik de rechterrij graag terug bij planten. Het zijn populieren, dus erg moeilijk is dat niet. De dreef terug vervolledigen tot aan de straat lukt echter niet. Je kijkt nu terug naar de tuin met je rug naar ons huis. Het gedeelte dat je nu ziet, is de uitsprong rechts, achter het huis en de tuin van onze naaste buren. Hun huis en tuin ligt dus eigenlijk pal op de dreef die ooit tot aan de straat liep.  Maar dat moet ons niet tegenhouden om dit stukje dreef te waarderen. En door het plaatsen van de hekkentjes tussen eendenpark en kippenhok pal op deze wal, blijven we een natuurlijk pad behouden, evenwijdig met de populierenrij.

deel 1: de perceelsgrens

deel 2: de ‘dreef’

deel 3: het boomgaardje

deel 4: de vijver

Read Full Post »

De zonen van meester Isaco

Mocht u het vergeten zijn, meester Isaco regeert over ons pluimveebestand.

In het gezelschap van juf Hadewich kwamen daar schattige kleintjes van.

Maar zoals dat gaat met kleintjes: ze worden groot. En nu blijken vier of vijf ervan (ja, die vijfde wil maar niet uit de kast komen, dus ik blijf twijfelen) haantjes te zijn. Mooie haantjes evenwel. In wit of bruin.

Biologisch gekweekt. Beleefd opgevoed en al. En wanhopig op zoek naar leuke adoptieouders.

Wie redt hen van de ondergang? De afgrond? De kookpot? Het einde?

Read Full Post »

Het pluimveebestand

Het pluimveebestand, net zoals het hele veebestand, is ten huize onderdeappelboom licht fluctuerend. We wilden schapen, maar die hadden te weinig eten en werden dus verkocht. De nieuwe schapen braken uit met burenontevredenheid tot gevolg, en kregen ook al nieuwe eigenaars. De eerste gans die we hadden, genaamd Rosa, werd gek en vervolgens door de nonkel naar een schone parkvijver geëscorteerd. Toen Rosa weg was, kwam ook Henri de Barberie niet meer terug. Onze eerste kippen vlogen letterlijk de muil van een vos in. De tweede kippensoort werd uitgedund toen er eens eentje zijn hok weigerde binnen te gaan. En onze eendjes legden het loodje toen ze één nacht niet op het water wilden gaan. Je zou denken: als je een beest bent, dan kom je best niet bij de familie onderdeappelboom terecht.

Nochtans, wij zien die beestjes graag, en we zorgen er met aandacht en liefde voor. Het verdwijnen van het vee was nooit echt helemaal onze schuld, hoewel misschien wel enigszins aan onkunde te wijten. Maar zie, ondertussen deden we ervaring op en besloten dat de tijd rijp was voor nieuw pluimvee.  Om te beginnen: rond onze vijver. Over het zevenbladdrama dat zich daar voltrokken heeft, moet ik eens een apart stukje schrijven, maar hier zie je al hoe droog het voorjaar in de Vlaamse Ardennen is geweest: het waterpeil is maar liefst een halve meter gezakt.

En dat terwijl het gras (en zevenblad) maar blijft groeien. Tijd om er wat grasmachientjes op te zetten. Mag ik u voorstellen: Hans, Grietje en Klein Duimpje:

Ganzen eten gras, en in tegenstelling tot de ganzen die je in veel boerderijtuinen en parken naar de enkels vliegen, hoeft een gans niet agressief te zijn. Het zijn sociale dieren die heel graag samenblijven, en door ze voldoende voedsel te gunnen, zullen ze je wellicht niet aanvallen.

Tegen de vos hebben we de vijver. Daarin gaan we dit weekend een eilandje maken. Zo kunnen de ganzen toch op het droge slapen, terwijl ze netjes buiten het bereik van roofdieren zijn.

En wie hebben we dan nog? Meester Isaco en zijn Juffen!

Nu ja, de juffen waren te nuffig om op de foto te willen, maar meester Isaco, de brave doet, wou wel even zijn pluimen laten zien. De vorige haan was van stress doodgevallen, na een lange strijd om het bevruchtingsrecht van onze hennetjes met de haan van de buren. Maar die haan van de buren viel ook al in handen van de vos, dus meester Isaco moet geen concurrentie vrezen. De juffen heten Juf Mieke, Juf Sabine en juf Hadewich. Hadewich is een lieverdje trouwens; nog niet veel mystieks zien doen 🙂

De eerste avond moest ik de haan wel nog leren het hok binnen te gaan, maar hij liet zich kalmpjes uit de struik pakken waarin hij zich verscholen had. Net toen ik hem het hok binnenduwde, zag ik van achter de composthoop een marter weg schieten.

En jawel hoor, de volgende ochtend vond ik het lijkje van Klein Duimpje, het allerkleinste gansje. Ze ligt erbij met een gebroken nek… Door de marter? Of gewoon ongelukkig ten val gekomen? Ik denk niet dat het van een vos is, want dan waren de grotere ganzen wellicht ook gepakt. Maar eind mei is het seizoen van de steenmarter, en dat gansje was denk ik wel klein genoeg voor de snoodaard. Het is in elk geval opnieuw een treurig pluimveeslachtoffer op ons palmares 😦

Bij wijze van test ging ik dan nog even de andere twee ganzen achterna. Die vluchtten niet eens het water op. En dat is natuurlijk het nadeel als je pluimvee koopt dat opgegroeid is op een vuile plek modder ipv in een mooie kwekerij met vijver: nooit leren zwemmen. Maar telkens als we daar om kippen gaan, en dan die kinderen zo vuil als fabriekskinderen in de jaren ’30 uit het bouwvallige huis zien komen, hebben we het gevoel dat dit de enige plek is waar we eigenlijk dieren zouden mogen kopen. Maar zwemmen doen ze dus niet.  En hoeveel zin kan dat eiland dan hebben? Niettemin, we gaan ervoor. Als je je er zoveel voor inzet, dan moet dat toch één keertje lukken, die beestjes een goed leven geven bij ons?

Read Full Post »

Magische vermenigdeling

Wij hebben 3 kippen en één haan.

Voltooid verleden tijd.

Kort na aanschaf kwam er namelijk een 2de haan bij. Die kwam niet vanuit het niets. In een ver verleden was hij een klein spits kuiken, door ons opgekweekt onder de noemer ‘zilverbrakel’, maar in praktijk een wipgraag beest van onbestemde herkomst dat zijn toch al sterk onduidelijke genen graag ging vermengen met de harem aan hennen aan de kant van de buren. En daar voor het gemak van zijn plezier dan ook meteen maar bleef, tot de hennen aldaar tot vol-au-verwerden en hij op zijn kin moest kloppen tot wij onze hennetjes kochten. Bij het zien van al dat vrouwvolk, kwam hij dus gezwind terug over de draad gesprongen en doet nu samen met ons eigen, schriele, zwarte haantje regelmatig eens van dattum met onze kipjes.

Soms zijn we ook een hen kwijt. Soms zit die dan rond de vijver. Soms ook niet. Soms vinden we ze terug in de vroegere weide. Soms ook niet. Nomade-nozem die samen met de niet-zilverbrakel-haan op schok gaat om daar nog meer van dattum te kunnen doen. Slaat evenwel niet aan het broeden. Komt uiteindelijk wel altijd terug.

De activiteit in het kippenpark zelf is ondertussen echter wel met goed gevolg, want vorige week ging één van onze hennen broeden. ” Een beetje aan de late kant”, wist de papa van mevrouw onderdeappelboom. “En met dat natte weer… Maar je kunt proberen!”. En dus lieten we het hennetje broeden.

Van de weeromslag stopten de andere hennen met leggen. Dachten we. Want we vonden geen enkel ei meer. Tot mevrouw onderdeappelboom gewapend met twee stokken de kip even van haar nest wipte om te zien wat daar allemaal onder haar broedsheid verscholen lag. 6 eitjes! Alsook het oude leg-ei… En gisteren: 10 eitjes al! Onze broedse hen verzamelt dus alle nieuw gelegde eieren onder haar kont om ze tot eigen broedsel te bestempelen! Multicultureel en open van geest en al, maar hoe gaat dat aflopen met die 20 broeddagen? Premature kuikens of massale neonatale sterfte? Slik 😦

En om ons decimaal telstelsel helemaal op de helling te helpen, merkte meneer onderdeappelboom daarnet dat de kip gestopt is met broeden. Naast de 2 hanen liepen namelijk 3 bruine leghennen rond. Waarop hij het luikje van de nestplaats opende en aldaar… de broedse hen zag zitten broeden.

Huh?

Read Full Post »

De familie Klepkens

“Mogen ze niet gewoon 100 keer schrijven: ‘Ik zal geen kikkertjes meer opeten’? ” vroeg de meelezende nonkel toen hij vernam dat onze pekingeenden tijdelijk gestraft waren in het kippenhok.

“Goed idee”, vond meneer onderdeappelboom. “Of 50 keer pompen!”.

Maar ondertussen zat mevrouw pekingeend wel te broeden. Dus konden we haar maar beter laten zitten waar ze zat. Dachten we.

De plaatselijke vos moet dezelfde gedachte zijn toegedaan en roofde haar 2 nachten later al van haar nest. Om de treurigheid compleet te maken ligt er tussen de hoop pluimen in de schapenweide (ze moet dus wel nog even weerwerk hebben geboden) nog een ei dat als het ware tijdens de strijd nog uit haar * * moet zijn gevallen. Brrrrrr.

We voelen ons dus wel even heel slecht met onze strafexpeditie, al zou de eend natuurlijk sowieso op het droge hebben gebroed en ook naast de vijver een makkelijke prooi voor de vos geweest zijn. Maar de treurige blik van de overgebleven eend maakt ons er toch al niet blijer op…

Deze heeft zelf een serieuze schram op haar buik, maar lijkt wel te herstellen. We zijn ons nog even aan het informeren of we de eenzaten een nieuwe partner moeten bezorgen, of beter nieuwe eenden zouden aankopen. We moeten dit keer vooral de juiste soorten kiezen om de vijver zo natuurlijk mogelijk te houden, want we willen ook het koppel wilde eenden dat dagelijks onze vijver bezoekt niet wegjagen natuurlijk.

En dan waagden we ons ook nog eens aan kippen!

De arme haan kan er ook niet aan doen dat ik zo’n lelijke knalfoto van hem genomen heb (ik heb hem een gratis tweede sessie beloofd). Hij kreeg 3 vriendelijke, bruine legkipjes om voor te zorgen, en behalve het feit dat hij op de eerste dag nog een zetje van mevrouw onderdeappelboom moest krijgen om zich wat meer met zijn vrouwvolk te bemoeien, begint hij nu door te hebben dat de hennen naar hem luisteren en daar ook wat meer op in te gaan. Maar verder braaf volk: dat krabt de grond mooi los, dat laat zich aaien door dochter onderdeappelboom, dat gaat ’s avonds schoon z’n kotje binnen en dat eet tafelrestjes op. Vanaf nu geen speciale kippenrassen meer onderdeappelboom, maar alleen nog brave, volkse families!

Read Full Post »

Positieve noot

Omdat na regen zonneschijn komt, en ook wel omdat ik tevreden-zijn gewoon veel leuker vind dan treurig-zijn: het goede nieuws!

Zoals dit bijvoorbeeld:

We hebben sinds 2 weken weer kippen. Ik denk dat het meneer Moustache was die mij op deze blog ooit aanraadde om voor brahma’s te gaan. Onze vorige kippen vlogen namelijk altijd weg. Vér weg. En Brahma’s, zo werd ons verteld, kunnen gewoon niet vliegen. Nu klinkt een brahma in mijn ogen alsof hij op zijn minst leviterend de dag doorbrengt, maar effectief: na 2 weken brahma-houden is er nog geen enkele gaan vliegen. (Ze slapen ook in hun kot, maar niet op hun stok. Toch maar een zwevend tapijtje voorzien voor de nacht dan?). Een goede keus dus!

Om bij het gevogeltje te blijven: de eend is ook weer gaan broeden. Ondanks het feit dat we rond haar nest enkele leeggeroofde eierschalen vonden (zou het dode wezeljong dat ik in de composthoop vond er iets mee te maken hebben?), blijft ze er elke dag langer opzitten; typisch voor het einde van de broedperiode. De paar keren dat ze haar nest nog verlaat, bedekt ze de eieren zorgzaam met mosjes en pluis om ze warm te houden. Papa eend neemt ondertussen zijn taak als waakhond weer serieus. Zo serieus zelfs dat hij zijn snavel rond de nek van een manegansje zette en vele seconden lang goed doorbeet. Het arme beest leeft nog…

Nog meer goed nieuws:

De botanische hema-tulpen doen het weer fantastisch èn ik begin er langzamerhand in te slagen dingen van dichtbij te fotograferen. Oké, de compositie lijkt nergens op, maar niet alles tegelijk hé.

En ook op vlak van gras is er vooruitgang. Dat wil zeggen: er is er steeds minder. En dat was ook de bedoeling. Niet alleen verrijken we de natuur als we gras omzetten in bloemen en planten, maar daardoor konden we ook de zitmaaier weg doen. Dat was namelijk niet zo’n succes… In plaats daarvan kwam een gloednieuwe mulchmaaier:  het gras zo fijn gemaaid dat je het niet ziet liggen als het terug op je gazon terechtkomt. Je kan dus zonder bak in één keer doorrijden. En wil je toch wat gras opzij houden voor schapen of als mulch voor in de groentetuin, dan hang je er gewoon toch de bak aan. Het enige nadeel is dat zowel meneer onderdeappelboom als ik er vooralsnog niet in lijken  te slagen hem in gang te trekken zonder de knop van de zelftrekfunctie in te drukken. Met als gevolg dat we nog altijd een beetje als Lambik met zijn paard in gang schieten, maar dan wel als Lambik die achter zijn paard aanloopt in plaats van erop zit. Op sportief vlak ook al een hele verbetering 🙂

Read Full Post »

Mag ik u voorstellen…

De nieuwste bewoners ten huize onderdeappelboom:

PICT0002

Je zou denken dat we het ondertussen wel gehad hebben met kippen: eerst vliegen ze naar de buren, dan in de bomen, vervolgens lopen ze van ons weg, en dan zijn we ze weer een week lang kwijt. En erger nog: ons lief Klein Boontje is niet meer. Op een avond vond ik het levensloos in een hoekje van de composthoop, alsof het een laatste warme plekje en beschutting had gezocht. Er is liefdevol afscheid van genomen, en er werd nagedacht over nieuwe kippen, volgend voorjaar ofzo. Maar een nonkel kwam het verdwijnen van Klein Boontje te weten, en voor ik het goed en wel besefte werd ik naar huis gestuurd met in mijn auto een doos met twee nieuwe kuikentjes. Brakelse hoenders, beweert de nonkel, maar ik denk dat het eerder een soort krieltjes van een gekruist ras zijn. Nietemin, het cadeau werd zeer geapprecieerd, en dit keer wilden we onze beestjes niet meer kwijtraken. In de garage stonden nog wat oude keukenplanken, en daarmee werd snel een parkje voor hen geconstrueerd.

PICT0004

Meneer onderdeappelboom fronste (terecht) even zijn wenkbrauwen bij de zoveelste bouwvallige constructie van zijn vrouw, maar de beestjes zitten veilig voor poezen en eksters, beschut tegen regen, zon en wind, èn ze zijn ook dicht bij het huis om aan ons en de kindjes te wennen. Want deze laatste spenderen ondertussen het grootste deel van hun tijd gehurkt naast het hokje, bijna liggend op de grond om zoveel mogelijk van hun nieuwste vriendjes te kunnen genieten. De Bresse-kippen komen sinds een week alleen nog bij ons om eitjes te leggen; de rest van de tijd zijn ze bij de buren, waar ze ook al het eten van hún kippen opeten. We denken dat we ze dus maar cadeau gaan doen aan de buurman, ook al ligt hun lot dan misschien in de kookpot…

Read Full Post »

Wie zoekt die vindt

Excuus, ik heb onwaarheden verteld: de kippen zijn ’s nacht helemaal niet weg; ik heb gewoon niet goed gezocht:HOOGSLAPERS

 

Read Full Post »

Zomer, verlof, zon en kindjes: moet er nog meer uitleg worden gegeven om het gebrek aan tijd te verklaren? Nee hé. En zalig dat dat is, zo zonder tijd en structuur leven. Maar kom, ondertussen gebeurt er toch het één en het ander op tuinvlak, en vandaar een kleine foto-impressie:

 

citroenmelisse

 Toen ik op een avond op handen en kniëen zat om een kip van onder de netels te halen (ja, dat vinden wij ondertussen normaal), viel mijn oog op een rare netel. Dat wil zeggen, het blad leek er wel op, en de bloemetjes leken ook enigszins op een dovenetel, maar het was duidelijk geen van beide. Even met duim en vinger over het blad gestreken en jawel: citroenmelisse! Een superleuke ontdekking, die ik naar mijn toekomstige kruidentuin ga verplanten (ooit). En als één mug het nog waagt onder onze muskietennetten te kruipen, kan hij zich verwachten aan een weelde van citroengeur waar hij niet goed van zal zijn!

 

 

Pekingeenden

 

De pekingeenden hebben wat je noemt een gedaanteverwisseling ondergaan. Na hun eerste doodschuwe week zijn ze nu zo aan ons vertrouwd dat ze geen milimeter meer van onze voeten wijken wanneer we binnen de omheining zijn en ons bijna zouden bespringen om toch maar een beetje van het kippenvoer te krijgen dat ik dan meestal bij heb. Ze vallen daar dan zo uitzinnig op aan dat we ons beginnen afvragen of die beestjes wel genoeg hebben aan gras. Maar wellicht is het een gewoonte (bij de kweker was zeker geen gras genoeg, dus waarschijnlijk zijn ze groot geworden op graan).  Maar veel informatie over pekingeenden vinden we niet (behalve dan recepten…) O ja, deze heten Jozef en Jozefien (naar Jozefien kwebbeleend, voor de kenners). De manengansjes beginnen nu ook door te hebben dat er iets bij ons te rapen valt en beginnen zich nu min of meer in onze buurt te vertonen, hoewel nog niet dicht genoeg voor een mooie foto. Eén van de beestjes zakte regelmatig af naar de buren, waar het zich tussen de parelhoenen begaf. Ik vermoed dat het dacht dat ze van dezelfde soort zijn. Na het dichtspijkeren van het gat waar de manengansje altijd doorheen kroop, heeft het een paar dagen echt treurig rondgelopen, maar nu is het weer ok.

Bresse kippen

De kippen, de kippen… Wel, waar zal ik beginnen. Deze twee beestjes zijn ons verkocht als zijnde Bretoense kippen, maar die soort blijkt niet te bestaan. Na enig uitzoeken denk ik dat het Bresse kippen moeten zijn. En wat weet het internet mij te vertellen? Dat het goede vliegers zijn… Welke avonturen hebben we al achter de rug: kippen vangen en opsluiten; kippen opnieuw in de boom zien vliegen; tak uit de boom zagen; kippen een tak hoger (5 meter!!!) zien kiezen; kippen opnieuw vangen en 3 dagen opsluiten; alle takken beneden de 7 meter uit de boom zagen, ‘ollekesdraad’ spannen boven het hek waar ze altijd op vliegen; nest eieren ontdekken en er één in het hok leggen waar we willen dat ze eieren leggen en waar ze nog steeds opgesloten

eitjes

zitten; alle netels, struikgewas en verbergplekjes wegmaaien, de composthoop omdraaien en een gezellig woelplekje creëren, aarde loshakken om stofbad te vergemakkelijken, kippen terug vrijlaten en afwachten. En jawel hoor: daar gaan ze zowaar hun hok terug in die avond! En de avond daarna ook! Hoera! En eergisteren zie ik ze op hun trapje omhoog gaan, er met veel gekakel terug afkomen, en daarna doodstil. Hé, waar zijn de kippen? Nergens geen meer te bespeuren. Eerlijk waar, ik heb in alle bomen en hokjes van zowel wij als de buren gekeken, en ze waren wég! Maar gisterenmorgen: terug! Hé???  Gisterenavond hetzelfde liedje, deze morgen om 6u15 al terug aanwezig. De grote kippenverdwijntruc… En ze gebruiken hun hokje nochtans wel, want er worden elke dag flink eitjes gelegd (bereid u alvast voor op een nieuwe reeks zoetigheid… :-))

Brakels zilverhoen

Het kipje dat we van mijn nonkel cadeau kregen is een Brakels zilverhoen. Ook een goede vlieger, zegt het internet. Sja 🙂 Toen de buurman mij dit kipje voor het eerst hielp vangen, hoorde ik hem fluisteren: ‘kipje toch, ze hebben jou veel te vroeg van bij je mama weggehaald hé’. Behalve extra sympathie voor de buurman leverde mij dat ook extra medelijden voor het kipje op. Volgens de nonkel heet het kipje ‘Fientje’, maar ik noem het altijd ‘Klein Boontje’. Nog meer dan de Bresse kippen is Klein Boontje gespecialiseerd in de ‘ik-lijk-wel-dood’-truuc: ze gaan op de grond liggen, duwen zich helemaal plat, en draaien hun kop zo danig dat ze echt dood lijken. En in een weide met 10 cm hoog gras zie je ze gewoon niet meer liggen. Soms wandel ik er 3 keer voorbij vooraleer ik ze zie. Domme kiekens? Niets van: slimme kiekens! Alleen de netels en bramen zijn soms wat weerbarstiger dan voorzien, en dan moet het gezin onderdeappelboom Klein Boontje wel eens ter hulp komen. Gisteren is het ook voor het eerst ’s nachts verdwenen, en deze morgen teruggekeerd…

schaapje

De schaapjes hebben een nieuwe wei gekregen, in de zone waar we in de toekomst een bloemenweide willen, maar daar hebben we voorlopig geen tijd voor (er staan allerlei plannen op stapel…) Het gat tussen oude en nieuwe wei hadden we wel niet zo goed dichtgemaakt als we dachten, met als gevolg dat er mij gisterenmorgen een schaap blij tegemoet kwam lopen toen ik door de achterdeur kwam. We zijn dan samen wat eten in de garage gaan halen en gezellig keuvelend en kwispelstaartend is het gewoon als een trouwe hond naast mij terug naar de weide gewandeld. Braaf beest.

 

moestuin

En dan is er nog een groententuin, waaruit de boontjes, tomaten en komkommers naar buiten stromen. De suikermais vind ik niet zo speciaal, maar ze doet het goed, en de laat gezaaide snijbiet is ook bijna klaar. Verder komen paarse boontjes, andijvie en keukenraapjes boven; alleen de winterspinazie komt nog altijd niet piepen. Op één van de lege bedden heb ik phacelia gezaaid, en verder staat het vol met prei. Sja, ik dacht dat dat moeilijk kiemde, en heb dan ook nog het zakje omgekieperd. Gevolg: zo’n 70 preiplantjes om te verspreiden over het kleine lapje grond. De aardbeien vormen nu ook volop uitlopertjes en de gezaaide lupinen bloeien, hoewel ik dacht dat dat pas het tweede jaar het geval zou zijn. Alleen met sla ben ik de mist ingegaan: nog altijd geen enkel kropje plukklaar. Gelukkig zijn er karrenvrachten raketsla.

lucht

 

En dan geniet een mens ’s avonds van de mooie lucht, en komt een onverlaat de stilte, het uitzicht en de foto storen…

Read Full Post »

Older Posts »