Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘moestuin’

Wanneer we samen naar Brussel treinen, plachten mevrouw Buikberg en ik wel eens onze moestuinoogst te vergelijken. De conclusies daarvan zijn simpel: Ik ben altijd eerst. En zij hebben altijd meer.

Dit jaar zeg ik er telkens bij: “Ik weet dat het niet waarschijnlijk is, maar ik heb toch de indruk dat wij veel meer oogst hebben met die verhoogde bakken dan vroeger, gewoon op de grond.” En ik zeg er dan bij: “Ik ga dat toch eens bijhouden en er eens een stukje over bloggen.”. Dat bloggen kwam er natuurlijk niet van, en dat bijhouden ook niet al te precies. Maar toch wil ik voor de geïnteresseerde amateur op basis van de ruwe schattingen van mijn versleten olifantengeheugen eens op een rijtje zetten wat er precies inging, en hoeveel eruit kwam.

1. AANLEG VAN DE VERHOOGDE MOESTUIN

– We kozen voor 6 bedden van 1,20 op 2 m. Telkens twee latten hoog (ongeveer 40-50 cm).

– In totaal ging er ongeveer 6 m³ teelaarde in (die erg slecht bleek), en een heleboel kruiwagens compost van onze vaste leverancier (Van Gansewinkel).

– In totaal dus  14.4 m² moestuin, zonder de plaats voor courgetten, pompoenen en tomaten.

DSC_1270[1]

– Want: pompoenen en courgetten gingen in de schorsvlakte naast de moestuin, en de tomaten in een bak met het overschot van aarde, zonder compost.

– Ook aardbeien reken ik hier niet bij. Die kregen een vaste standplaats in ruwbouwstenen.

DSC_1275[1]

2. ZAAI EN AANPLANT, eerste lichting (maart- begin april)

– Wortelgewassen: rondomrond uitjes. Twee rijtjes sjalotten. Eén rij pastinaak. Drie rijen wortels (gele en oranje). Extra gezaaide sjalotjes. Twee rijtjes venkel.

– Vruchtgewassen: Maïs. 12 stuks.

– Bladgewassen: twee rijtjes spinazie, wat soorten sla, en veel rijen radijzen, om de één à twee weken geoogst en terug aangevuld.

– Koolgewassen:  Drie rijen rode biet. Eén rij veelkleurige snijbiet.  Rucola.

– Peulgewassen: Rijtje peultjes, rijtje erwtjes. Nog wat sla en radijsjes.

– Aardappelen. 6 rode en 6 gewone pootaardappeltjes.

DSC_1351[1]DSC_1344[1]

3. ZAAI EN AANPLANT, tweede lichting (zo omtrent 15 mei)

– Wortelgewassen: nog twee rijtjes wortels. Sjalotjes opnieuw proberen zaaien.

– Vruchtgewassen: klimbonen en één pompoenplant toegevoegd (de drie zusters) en 3 tomatenplanten die ik teveel had.

DSC_0539[1]

– Bladgewassen: andere sla, nog eens spinazie, veel radijzen, ergens ook selder geloof ik, enz.

– Koolgewassen: Uitplant van de voorgezaaide brocoli en bloemkoolplantjes. Van elk 4. Nog een rijtje rode biet erbij. Tweede keer rucola want de eerste keer leek verdwenen.

– Peulgewassen: bonen gezaaid. Nog peultjes proberen bijzaaien omdat de vorige het niet goed deden. De erwten ook niet eigenlijk. En ook hier verder nog sla en radijzen.

– Aardappelen: één keer ophogen en de afrikaantjes water geven 🙂

– Buiten de bakken: uitplant (na zelf zaaien) van 4 komkommerplanten, 3 pompoenplanten en 3 courgettes. Twee weken later alles opgegeten door de eekhoorn, en dan opnieuw 4 komkommers, 2 pompoenen en 2 courgettes uitgeplant. Nieuw eekhoornbanket. Alleen één komkommer, één courgette en één pompoen overleefden het. Dan maar nog 2 courgetteplanten bijgekocht in den boerenbond. Van dan af blezen ze in leven.

– In de tomatenbak: een tiental soorten tomaatjes, vooraf in huis opgekweekt.

DSC_0402[1]

DSC_0405[1]

4. ALLERLAATSTE ZAAI EN AANPLANT (1 juli, en zelfs nog op 1 augustus, maar alles kleine hoeveelheden)

– Wortelgewassen: niets meer

– Vruchtgewassen: niets meer

– Bladgewassen: knolselder gezet (foute plek wellicht), nieuwe spinazie en sla

– Koolgewassen: Bloemkolen verwijderd, broccolis maken nieuwe stronken aan en worden groot.

DSC_0709

– Peulgewassen: extra bonen gezaaid, nog wat worteltjes gezaaid.

– Aardappelen: allemaal geoogst. Op die plaats enkele rode kolen, bloemkooltjes en witloofplantjes vanuit de boerenbond geplant (ook foute plek, maar het was haast haast voor we een maand op reis vertrokken).

DSC_0536[1]

5. DE OOGST

DSC_0964

– Wortelgewassen: twee maanden uien uit eigen tuin gegeten, de hele zomer lang overal sjalotten bij, 5 grote porties wortels in de diepvries en ook zo’n 5-6 keer ruime portie verse wortelen gegeten. Van de pastinaak en de laatste wortelen een voorraad pastinaak-wortelsoep gemaakt (de lekkerste soep ter wereld, met wat rozemarijn, en veel verse dragon uit de tuin, en een ruime draai aan de pepermolen), en de rest van de pastinaak in zes te grote porties in de diepvries. Gezaaide sjalotjes: geen oogst. Venkel: een paar ovenschotels en wat venkelsoep. Regelmatig ook wat wortels en uien weggegeven.

DSC_0969

– Vruchtgewassen: een zestal lekkere maïsstronken, maar net op oogsttijd begon het te regenen en de 8 andere die we lieten hangen voor een volgende keer beschimmelden jammer genoeg. Klimbonen: veel geklim, weinig boon. Een halve portie dus misschien. de pompoenplant: 20 butternuts, waarvan 8 grote en 2 kleinere oogstbaar, de rest te groen of te klein. Tomatenplanen: de ziekte.

DSC_0963

– Bladgewassen: sla à volonté, veel uitgedeeld, nooit tekort gehad. Radijsjes zoveel als we wilden en ook nog uitgedeeld. Een keer op 4 spinazie gegeten, een portie of 6 de diepvries in. De knolselders zullen kleine knolletjes zijn, maar zullen oogstbaar zijn.

DSC_0543[1]

– Koolgewassen: 4 perfecte bloemkolen. Eindeloze hoeveelheden perfecte rode biet. Al 10 keer snijbietquiche gemaakt (onze voorkeurversie met weinig room en maar twee eitjes) en evenzoveel ingevroren (eigenlijk het enige dat ik met snijbiet maak, omdat het samen met okkernoten zo heerlijk is). En de broccoli, daar bleek de tip uit het boek van Madame Zsazsa goud waard: dat maakt inderdaad telkens opnieuw broccoli aan. Kleintjes weliswaar, maar je blijft gewoon oogsten. We hebben van juni tot nu zeker twee keer per maand broccoli gegeten. Enkele keren ook rucola gegeten, maar dan doorgeschoten en nieuwe vergeten zaaien.

– Peulgewassen: we hebben erwtjes en peultjes gegeten, maar het was helemaal geen mega-oogst; de planten wilden niet goed groeien. De boontjes waren wel talrijk, en in diverse kleuren en smaken. Laat ons zeggen toch zeker 10 porties, en er zitten er nog wat aan te komen.

DSC_0638[1]

– Aardappelen: Ik heb ze niet gewogen, maar aan elke plant kwamen toch zeker 8 patatten, goed voor toch zeker 2 kg, denk ik. Dat maakt 24 kg patatten, als ik juist inschat. ondertussen aten we ook al drie bloemkooltjes van dit bed, en zijn 2 van de vier rode kolen mooi dik aan het worden. De andere twee willen niet zo goed kroppen. De witloofplantjes moeten we nu oogsten en binnenkort inkuilen.

– Courgetteplanten: gemiddeld 30 courgetten per plant. ECHT WAAR. Maal drie dus… we hebben er véél weggegeven 🙂 En meneer onderdeappelboom heeft al echt elke woensdag een nieuw recept bedacht met courgette. De dochter kijkt nu op woensdag naar haar bord, zwijgt, en vraagt vervolgens ernstig:’Papa, hoe lang groeien courgetten?’. Nochtans, al veel lekkers gegeten!

– Komkommerplanten: zo’n 40 kleine komkommertjes (in open lucht dus).

– De andere pompoenplant: helemaal niks.

– De tomaten: allemaal de ziekte gekregen, maar toch een zomer en nazomer lang tomaten gegeten, tomatensoep gemaakt, in spaghetti gedraaid, weggegeven, enz.

DSC_0968

En dus vind ik dat veel oogst voor toch een kleine moestuin. Het weer zat erg mee natuurlijk, dat ontken ik niet. Maar toch een schijnbaar grotere opbrengst dan dezelfde oppervlakte plat op de grond. Misschien omdat je meer tot op de rand zaait? Of toch omdat de doorlaatbaarheid en luchtigheid van de grond beter is?

DSC_0555

Misschien denk je dat we nu gaan uitbreiden, maar dat is niet het geval. Eigen oogst vraagt toch meer werk aan schoonmaken dan wat je in de winkel koopt, en bovendien is het vaak op hetzelfde moment klaar, waardoor je dan plots een doos vol met aarde beplakte oogst in de keuken hebt die je maar moet zien te verwerken. We hebben sinds juni elk weekend uit eigen tuin gegeten en sinds half augustus erg druk geweest met het verwerken van al die oogst. Meer tijd hebben we niet, en dus is het goed zoals het is. We hadden uiteindelijk ook nog de bessen, waar we dit jaar echt vele tientallen kilo’s richting huis en diepvries droegen. En ik had genoeg om regelmatig eens een pakketje oogst te maken voor vrienden en (vooral) de ouders van mevrouw onderdeappelboom, ter vervanging van de klassieke fles wijn. En dat weggeven, dat doen we nog het liefst van al.

DSC_0942

Read Full Post »

Verrassend, wat zo’n kleine moestuin allemaal voortbrengt

DSC_0638[1]

DSC_0646[1]

Ik moet eens de totale oppervlakte gaan berekenen, en zo goed mogelijk bijhouden wat er allemaal uitkomt; zodat andere moestuinierders ook een idee krijgen. Ik heb in elk geval het gevoel: veel meer dan dezelfde oppervlakte NIET in bakken. En daar moet ik eens over gaan nadenken, hoe dat zo komt 🙂

Over de bessen hebben we evenmin te klagen. Na de frambozenstroom zitten we nu in de zwarte- en jostabessenberg, en gaan we langzamerhand over naar de trosbessenregen. En zelfs de eerste blauwbessen zijn klaar.

DSC_0641[1]

En ik weet dat bovenstaande foto niet zonnig is, maar ik vind hem mooi. Niet omwille van techniek, maar door het licht. Ik vind hem een beetje Vermeer, een beetje Van Dijck, een beetje schilders van toen, en de bessen en kleuren doen mij denken aan 17de eeuwse jurken. En ik ben gek op oude jurken 🙂

 

Over de borders wil ik eigenlijk ook niet klagen.

DSC_0653[1]

DSC_0654[1]

DSC_0656[1]

DSC_0657[1]

DSC_0658[1]

Al zullen het nu ons huisruilers zijn die er verder van genieten. Enfin, ik hoop dat ze ervan zullen genieten. Ze leken alvast erg blij om fruit en groenten te kunnen oogsten. We duimen. en we zingen: ‘Of had u nog iets anders soms gewenst?’

Read Full Post »

Picknick

Omdat jullie toch ook een beetje ademruimte moeten krijgen tussen de communieverhalen door: zondag gingen we picknicken!

We vulden een rugzak met broodjes, fruit, een stuk kaas en wat drankjes en gingen met z’n allen door de achterdeur naar buiten.

Al gauw lonkte een gezellig uitziend terrasje

DSC_0401[1]

Maar daar verzaakten we heldhaftig aan. Eerst zouden we nog wat wandelen!

Al gauw zagen we enkele beloftevolle borders

DSC_0396[1]

Maar ook hier hielden we ons sterk. Verder wandelen was de boodschap!

Na verloop van tijd maakte het landschap ruimte voor meer onverwachte uitzichtjes. We naderden een bessenpark, waar vreemde spinnenwebben hingen, waar aan elk net een etiketje ‘ikea, wassen op 30 graden’ hing.

DSC_0395[1]

En nogmaals op luttele afstand verderop vonden we zelfs een vijver, verscholen onder het gele lis

DSC_0392[1]

Dat leek al meer op een picknickplaats. Nog even doorzetten, en jawel hoor, wat vonden we daar?

DSC_0390[1]

Een heuse echte picknicktafel! Deze werd uiteraard met vreugde begroet, en de picknick smaakte uitstekend.

De terugweg is altijd wat langer dan de heenweg, en deze ging zelfs bergop. We namen dan ook nog even een pauze in een minimoestuintje dat op een zijpaadje lag.

DSC_0405[1]

En de kinderen vierden hun vreugde bot op een amateuristisch aardbeienplantageke dat we ontdekten.

DSC_0402[1]

De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we ook verwaarloosde borders vonden. Zevenblad dat de bessenstruiken op het oog heeft. Netels. Distels. Enfin, heel veel werk in feite nog. Maar wij zeggen daar niets van. De eigenaren, denken wij dan, zijn misschien wel mensen zoals wij, met goede bedoelingen, en veel falen in praktijk. En af en toe vinden wij dat zo erg niet.

Read Full Post »

Leven

De moestuin…

DSC_1363[1]komt tot leven.

DSC_1345[1] DSC_1347[1] DSC_1344[1]De wortels, venkel, uien en sjalotten geven een maand na zaaien/planten nog altijd geen krimp, en er ligt schandalig veel worteldoek onder de schorspaadjes. Maar dat trekken we ons niet aan.

De kinderen en hun zandbak…

DSC_1360[1]komen tot leven.

De kapster die ik vandaag voor het eerst in vier jaar nog eens bezocht ruïneerde hun kapsel en maakte er onherkenbare kindertjes van. Maar dat proberen we te negeren.

Het kweekschuurtje…

DSC_1351[1] DSC_1352[1]komt tot leven. Ik heb veel te veel gezaaid, de maïs veel te vroeg gezaaid (ze piept al boven), meer bloemen gezaaid dan ik ooit zal kunnen planten, en het is er eigenlijk veel te koud. Maar dat trekken we ons niet aan.

Het gazon, mijn beste Fruitberg, …

DSC_1368[1]komt tot leven. De helft ervan is verzopen door een overdaad aan ondergrondse bronnen en de andere helft is tot golfterrein verworden dankzij de capriolen van een koe. Maar dat trekken we ons niet aan.

 

Want, mijn beste, het leven is mooi op dagen als deze. Met uitzondering van kapsters dan. Mijn god, wat kan ik kapsters gigantisch verwensen…

Read Full Post »

(beter geen) plannen

Bij het sorteren van oude foto’s kwam ik deze tegen:

DSC_0191

Het was een nieuw experiment, voor een extra stukje hooiland/hoog grasland, dat even snel weer plat werd gemaaid als dat ik het bedacht had.

Maar nu ik die foto terug zie, denk ik plots: tiens, dat is precies wel een heel mooie vorm voor een moestuin…

Maar ik mag dat niet denken hé? Ik heb daar geen tijd meer voor. En het is sowieso te laat om dat gras nog weg te krijgen. En ik ben in niets voorbereid op een moestuin. Dus het mag niet. En het kan niet.
Maar een schoon plekje is het wel hé, voor een moestuin?

Read Full Post »

Stand van zaken

In de afdeling bloemen…

komt er zo langzaamaan wat kleur in het binnentuintje. Grassen schieten op, wildemanskruid bulkt van de bloemen, een verbena heeft zichzelf uitgezaaid en ook het zonnehoedje doet op diverse plaatsen zijn best zich te herstellen.

De tulpen staan er nog altijd. Waar de narcissen in die ene warme maartweek op 7 dagen tijd van knop naar uitgebloeid gingen, staan de tulpen nu al een maand schijnbaar onaangedaan te pronken in het kille, natte voorjaar. Ook de akelei laat nu pas zijn ranke schoonheid zien. Een late lente dus, met zelfs de meidoorns nog niet in knop (terwijl die voorgaande jaren eind april al bijna uitgebloeid waren).

In de afdeling terras

werd de achterzijde recht afgezaagd en wordt beetje bij beetje ook aan afwerking gedaan. En zie je dat cement aan de trap? Dat heeft onze oudste zoon netjes uitgeplakt. Voor zijn verjaardag kreeg hij dan ook verdiend een werkbank met echt gereedschap en een kinderoverall.

Het terras werd ook voor het eerst in gebruik genomen. De oudste gaf de jongste eten…

… en daarna konden we dan toch eindelijk ook eens allemaal buiten eten.

In de afdeling pot

staan de viooltjes er stralend bij en zal ook de verbena binnenkort haar bloementapijt uitrollen.

En samen met de oudste onderdeappelboompjes maakte mevrouw onderdeappelboom ook een bloembak, maar die viel helaas niet zo mooi uit als op de foto in het boek. Toch maar eens opnieuw proberen, want ze vonden het prachtig om zelf een bloempot te maken.

In de afdeling moestuin

tenslotte, was een waar drama aan de gang. Nog altijd eigenlijk, maar één en ander werd moedig getrotseerd. Het onkruid bijvoorbeeld werd voor een groot deel verwijderd. Kippenmest ging de grond in voor de vruchtgewassen, en daar waar sla en spinazie anderhalve maand na het zaaien geen krimp gaven, nam ik de hark, koelde mijn woede, en zaaide gewoon opnieuw. De uien zitten na een maand eindelijk op hun plaats. Nu ze beginnen schieten blijven de duiven er vanaf.  Met de erwten en peulen vecht ik echter verder. Waar die begin mei normaal al op kniehoogte komen, is nu nog maar een kwart van wat ik zaaide opgekomen. Maar we geven ze nog even respijt. Dit deel van de moestuin begint er toch langzamerhand een beetje als moestuin uit te zien.

De andere kant daarentegen…

Ach ja, de 10 geboden van de moestuinierder beginnen volgens mij toch met ‘Bovenal, gij zult steeds klagen. Om zon of regen zult gij vragen.’ Dus ik zeur er lekker op los. En ondertussen hebben we toch maar met heel ons lijf en leden van die twee lente-achtige dagen genoten. Nu doen we alsof we de regen niet zien 🙂

Read Full Post »

’t Gaat niet goed met de groenten. ’t Is te zeggen: het gaat er ook niet slecht mee. Denk ik. Maar er gebeurt gewoon helemaal niets. De paar plukjes aardappelloof die al boven stonden zijn net niet helemaal vervrozen, de radijzen zijn in pauzestand gesukkeld, en van de uien zijn er dagelijks nog een paar die ik na gevecht met poes of duif terug op hun plaats moet duwen. Maar verder: al dat zaad dat ik tot mijn grote vreugde zo vroeg had gezaaid dit jaar blijft onveranderd zitten waar ik het gestoken heb. Geen spinazie te zien. Geen sjalotjes te zien. Wortels en rode biet onbekend. En zelfs de sla die ik had uitgeplant is de grond in gekropen.

Binnen gaat het beter. De 30 tomatenplanten die ik al naar de schuur had gebracht, hebben de vorst goed doorstaan. Basilicum, juffertje in ’t groen, reukerwten en zonnebloemen groeien goed. Kolen, courgetten en pompoenen piepen bijzonder aarzelend boven de aarde. Wat vertraging door het koude weer, ik weet het, maar het seizoen wordt er daarmee niet langer op. Het is niet omdat we nu de herfst krijgen dat we in de herfst wat extra lenteweer moeten verwachten. En dus is het tijdsbestek dat kolen en dergelijke krijgen misschien wel wat te kort, waardoor ik toch maar eens de boerenmarkt ga bezoeken, op zoek naar wat plantgoed.

In dat ellendig weer hadden we dan ook nog twee jarigen. Ze mochten elk vier kindjes uitnodigen, en tot onze grote consternatie konden ze bijna allemaal komen… Zeggen dat je niet meedoet aan de binnenspeeltuin-hype is één iets. Maar acht vijfjarigen een halve dag entertainen bij hagelweer is iets geheel anders… Maar kijk, met muzikaal pak ging de tijd toch vooruit. We deden van ezeltje-prik, cactus-bloem, bommetje en proevertje. WC-papier verspillen met het mummy-spel was een groot succes, en ik beschilderde vier prinsessen, twee piraten en een vlinder (de achtste van het gezelschap wou geen grime). En ja, ik liet me zelfs vermurwen tot kleurig gebak, al ben ik dat ondertussen behoorlijk beu en is dat er serieus aan te zien. Maar kijk, er was een piratentaart.

En ook een soortement prinsessentaart.

Het aanrecht werd nog schoongeveegd, jawel, en voor de mensen met normale smaakpapillen was er gelukkig ook nog dit:

Hoogtepunt van de dag was toen we even buiten gingen en prompt in de schuur moesten gaan schuilen voor een hagelbui. In de schuur stonden twee kleine tenten, een oude glijbaan, een wippeding en zonnebedden. Daarnaast nog 1 vierkante meter ruimte vrij voor 8 kleuters en mevrouw onderdeappelboom samen. En dan vergeet ik nog die 2 zwaarden en het waterpistool. Dolle pret, ik verzeker het u! Een half uur lang!!

En daarna gingen we weer binnen, en waren er nog aardbeien met slagroom.

Ik zeg het u, korte spelletjes en veel eetmomenten, zo overleef je een verjaardagsfeest 🙂

Read Full Post »

Gestolen tijd van gouden momenten, in de warme lentedagen vorige week waarop ik verlof bleek te hebben (ik heb er een zintuig voor, verlofdagjes plannen in de verre toekomst die mooie lentedagen blijken te zijn). Gestolen tijd ook op het werk, want sinds de blgcm-lijn (lees: grrrmmmbbll-lijn) het thuis laat afweten (“Heeft u iets aan de modem gedaan?” “Nee, alleen maar de stekker even uitgetrokken en terug ingestoken.” “Ah, dan zal er een technieker moeten langskomen.”), leven we afgesneden van het moderne bestaan van beeldbuis en laptop. De (ook al inderhaast genomen) foto’s had ik vooraf al kunnen opladen, de tekst moet er nu in de middagpauze snelsnel bijgetokkeld worden.

Maar we hadden dus verlof. Eerst meneer onderdeappelboom, die samen met zijn vader uren in de weer was met een grote frees, waarvan de ‘zelfrijdendheid’ op onze natte leemgrond behoorlijk tegen bleek te vallen. En met het brengen en halen van dat ding naar ‘verhuurt-bijna-alles’, inclusief een passage met grote kar bij plantenkwekerij ‘De Bock’, was er al een dag gepasseerd.

Daarna hadden meneer en mevrouw onderdeappelboom allebei verlof, op die prachtige donderdag 15 maart, met temperaturen tot 20°C en duizenden springstaartjes aan de voordeur, èn de hulp van de papa van mevrouw onderdeappelboom. En wat was van al dat werk het resultaat?

Ten eerste werd een boom geplant. Jullie dachten allemaal mee aan de ideale boom voor op ons gazon, en ik was zo gemeen alsnog een andere te kiezen. Het werd de Malus Crittenden, een sierappeltje met prachtige bloei, waarvan de appeltjes tot eind januari aan de boom blijven hangen. En dat is mooi om te zien, zo tijdens de winter. De enkele verdorde appeltjes die er nog aanhingen, werden ondertussen al door meesjes geroofd. En ook dat is een extra genot: vogeltjes dichter bij huis!

In het Eigenwijze Experiment (ons stuk lang gras met graskantbloemen en bollen) werd nog een hoogstam Magnolia Kobus aangeplant (dus toch een beetje de voorkeur van enkelen onder jullie). En zo te zien gaan we daar heel binnenkort al de eerste bloemen van zien.

De kleine esdoorn  en japanse kerselaar die vooraan het huis moesten komen, werden voorlopig elders in de grond gestoken. Voor het huis is de grond zo vast gereden dat we er zelfs met hakbijl, kliefhamer en koevoet geen kuil in kregen.

Niet op de foto’s maar ook geplant: alle voorjaarsbloeiers die je hier kan zien (behalve de sneeuwbal en witte forsythia). (Overigens staat daar ook een verzameling foto’s van al onze nieuwe bomen.) Die struiken kwamen lukraak in de tuin terecht, met de hoop om op verschillende plaatsen wat kleur in de tuin te krijgen in het voorjaar.

En wat was het resultaat van al dat freeswerk? Een nieuw ingerichte moestuin! Wèg met die paadjes van gras! Wegwegweg ermee! Ik heb het geprobeerd mèt ommuurde bedden en zonder planken rond de groentebedden, en in beide gevallen was er evenveel miserie. Ook via de omheining kwam er gras binnen gekropen, want de grasmachine ging niet tot tegen de kastanje omheining, waardoor daar al snel een wildernis met grijpgrage graszaadjes ontstond. In de moestuin-nieuwe-stijl komen tegen de omheining alleen nog bloemen en groenten.

En nee, aan mij is dus inderdaad geen grote tuinarchitect verloren gegaan. Dit is nu al de derde keer dat ik de tuin opnieuw inricht en de palen verzet (en aan meneer of papa onderdeappelboom vraag om ze met de hamer een definitieve slag in de grond te geven) 😦 Maar nu ben ik echt content van de nieuwe structuur van de moestuin, mèt rozenboogje naar het toekomstige kinderhoekje van de kleine onderdeappelboompjes. En meneer onderdeappelboom geeft mij ook de kans niet om nog te herbeginnen: hij heeft de palen van het poortje in de grond gebetonneerd 🙂

De moestuin dus, waar al uitjes in de grond zitten en de eerste rijtjes spinazie, wortels, radijsjes, erwtjes en peulen gezaaid zijn. De bloemen staan op het programma voor een volgend verlofdagje.

En dan zijn we nog niet klaar, want meneer en papa onderdeappelboom plantten ook nog eens acht knotwilgen achter de vijver. Voorlopig vooral wilg en weinig knot, want ze blijken nog niet geknot. Ik veronderstel dat ik dat nu snel moet doen. En we hopen dat ze wat vocht uit het boomgaardje daarachter zuigen.

Tot slot begon ik aan mijn takkenwal annex wilgenscherm. Tussen de paaltjes komen alle restjes klein hout en rond de paaltjes weef ik een scherm van takken (geen wilg eigenlijk, maar dat lukt met populierenhout ook goed). De structuur heeft een L-vorm. Neem daar de omheining bij en je hebt een U waarbinnen ik de composthoop zal maken. En het is meteen ook een soort poort tussen bovenste en onderste stuk tuin. Nu alleen nog wat takjes kappen en weven…

Ik heb precies nog wel wat werk voor de boeg…

Edit: Ivm het wilgenscherm is dit een aan te raden filmpje.

Je kunt dus echt op die takken staan springen en dat is megaleuk om te doen. En in het algemeen had meneer Groenland nog wat eerherstel van mij te goed. Nadat ik eerst wat minnetjes was over zijn programma, is mijn waardering gaandeweg gestegen (en nee, dat heeft niets met zijn uiterlijk te maken, zoals bij veel vrouwelijke kijkers het geval schijnt te zijn (’t is mijn type niet; teveel haar enzo ;-)) . Maar een tuinprogramma beginnen in de herfst, elke week iets nieuws, leuke klusjes aanbrengen en behoorlijk ecologisch zijn zonder het zo te noemen, ja, daar heb ik ondertussen toch bewondering voor. Je kunt heel wat dingen online bekijken trouwens. Proficiat dus, meneer Bartel Van Riet, je doet dat goed. (Nu nog een boekenprogramma in dezelfde stijl…)

Read Full Post »

Belachelijk trots

De moestuin staat er behoorlijk wild bij. Gras, onkruid, recent opgeschoten peultjes en platgevallen buddleia overheersen de winterteelten die er nog staan. Maar dat mag. De wintergroenten lijken er geen last van te hebben, en in het voorjaar gaan we de grond toch eens frezen om definitief korte metten te maken met de telkens terug opduikende graspollen en dan ineens wat extra gras weghalen om er bloemen te zetten. Alle graspaden van de moestuin zijn deze zomer trouwens al met karton en hakselhout bedekt, waardoor het meeste onkruid wellicht gewoon in de laag hout geworteld is, en niet diep in de aarde staat. Geen zorgen dus. En wel integendeel…

Sinds een maand eet onze jongste spruit namelijk al groentepapjes. Met zijn looks van 6 maanden (terwijl hij er toen 4 was), was hij daar wel aan toe. En tegen alle verwachtingen in kan ik nu, eind november, nog elke ochtend de groentetuin in lopen en daar de groentjes kiezen die dat kleinste appeltje mag eten. We kozen al prei, en winterworteltjes. Hij at snijbiet, spinazie en pastinaak recht uit de grond. Alleen de spruitjes sla ik voorlopig nog voor hem over.  Vanuit de koele berging kwamen al pompoen en courgette in zijn patatjes terecht, en uit de diepvries halen we venkel, rode biet, boontjes en nog meer worteltjes.

En weet je wat nu het ergste is? Dat ik daar zo apetrots op ben. 5 maanden borstvoeding en het hele gedoe met kolven en uit werken gaan in combinatie met nog 2 kleuters in huis, lijk ik niet half zo indrukwekkend te vinden als het feit dat elk van de groentjes die mijn jongste zoon eet dit voorjaar in de vorm van zaad door mijn handen zijn gegaan. Idioot, nietwaar?

Gelukkig kan ook de rest van het gezin van de overvloed profiteren. Mocht het u interesseren:

– Gisteren aten we pastinaakpuree met gehaktbroodje

-Vandaag: snijbietquiche met rijst (snijbiet, okkernoten, spekjes en daarover een licht mengsel van één eitje, wat melk en veel guyèrekaas; jammie!)

– Morgen: vis, prei en een curryroomsausje met pijnboompitten en tagliatelle

En voor de komende werkweek volgen rode kool, appelmoes en spinazie (die eerder al ingemaakt werden), telkens met een veggieburger (vlees-zonder-vlees, in de woorden van de oudste onderdeappelboompjes).

En kijk, daar ben ik nu dus belachelijk trots op.

Read Full Post »

De avond nadat we Eigenwijze Tuin hadden mogen bezoeken, besloten we ons gras niet meer af te rijden. Of toch althans een deeltje ervan.

We vervloekten onszelf wel een beetje dat we er het jaar daarvoor nog gras hadden gezaaid. Zonder graszaad hadden we direct de ideale basis voor een bloemenweide gehad. Maar niet getreurd, lang gras is ook niet lelijk, en we genoten de hele zomer lang van alle sprinkhanen en kikkers die er hun toevlucht zochten.

Dit weekend hielden we de najaarsmaaibeurt:  eerst eens met de zeis erdoor (ik dacht dat dat in de ochtenddauw beter zou gaan; maar dat viel nog lelijk tegen), en daarna met de grasmachine op de hoogste stand. En dan nog al het afgemaaide gras afvoeren natuurlijk, want wilde bloemen doen het beter in verarmde grond.

Ondertussen had ik wel al wat bloemetjes opgemerkt: een beetje wilde peen, een boterbloemetje en enkele vlasbloemetjes. Er is een niet geringe kans dat de wilde bloemetjes die elders in de tuin staan, uiteindelijk ook naar deze ‘wilde’ zone gaan komen. Maar dat vraagt tijd, en er zijn ook andere oplossingen: ecoflora. Niet dat ik nu al uit mijn vel barst van enthousiasme voor deze kwekerij (duur!), maar het is wel nog altijd de enige plaats waar je zomaar wilde bloemen kunt kopen. Dus daar ging ik om:

Duizendblad
Agrimonie
madeliefje
campanula rapunculus
wilde peen
damastbloem
margriet
grote muur
boerenwormkruid

en nog een paar die ik even vergeten ben. 39 stuks in totaal.


In het pakketje zaten ook nog 10 stuks daslook en 10 stuks bosanemoon. Die laatste plantte ik eerder al, maar bosanemoontjes groeien niet eender waar, en het is een beetje zoeken naar een plaatsje waar ze zich goed voelen. Hopelijk lukt deze tweede poging beter.

En dan was er ergens dit weekend en vandaag ook nog een beetje tijd om in de moestuin te werken. Ik weet dat die normaal nog vol winterprei, kolen en andere zou moeten staan, maar hier bij ons is hij al leeggeroofd en wordt hij klaargemaakt voor de winter. Ik ben in de loop van de nazomer de strijd tegen het steeds terugkerende gras een beetje verloren, en daarom worden de bedden nu kaalgeplukt, ontdaan van gras, en oppervlakkig omgespit. Als je dan toch spit, dan nog altijd beter in het najaar dan in het voorjaar.

Werken in de tuin is leuk, maar weten dat het werk ten einde loopt voor de komende winter, en zo langzamerhand beginnen terugplooien op het leven binnenshuis is eigenlijk ook heel genoegdoend.

Read Full Post »

Older Posts »