Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘moestuin’

‘Poetsen’ in de tuin is bij ons een beetje zoals poetsen in huis: bij vlagen, met een zekere welwillendheid, maar ook met een immer voor de bijl gaand voornemen het vanaf nu eens heel regelmatig te doen en het vooral niet meer zo vuil te laten worden (opruimen!), en al bij al ook met een wisselende graad van grondigheid. E√©n verschil: in de tuin schoonmaak houden is leuk, in huis daarentegen: bwuek. Maar gisteren (alweer een goed gekozen dag verlof!) moest ik zowel in huis als tuin kuisen, want ik heb het gepresteerd om mijn leegdruppelende handdoeken met vlierbloesemvocht (en het gewicht van citrusvruchten erbij) van een meter hoog in de al bijna volgelopen kom te laten pletsen, waardoor niet alleen behangpapier, keukenkasten, schoven (waar kruipt dat toch altijd allemaal?) vloer en servies vol plakkerige uitgeknepen vlierbloesemresten en -siroop hingen, maar ook mijn schoenen, kleding en haar. Bij het zien van de ondergelopen keuken en zijn al even ondergelopen vrouw vroeg meneer onderdeappelboom onmiddellijk bezorgd: ‘Oei! Hoeveel liter zijn we kwijt?’ …

Maar gelukkig was er dan toch ook nog tijd om in de moestuin te werken. En omdat het vermoedelijk weer een maand of 2 zal duren vooraleer die er nog eens zo onkruidarm bijligt, nam ik deze morgen snel nog wat foto’s. Hierboven de vruchtgewassen, de bladgewassen en de peulgewassen. De spinaze is weer enorm opgeschoten, maar zo erg is dat niet, want op die hoge stengels groeien ook blaadjes. Deze avond ga ik ze echter kaalplukken en uittrekken. En dan iets anders zaaien natuurlijk. Warmoes en sla hebben we ondertussen genoeg. Wat suggereert u, kenner?

En dan van in de verte tot dichterbij: de tomaten (al in bloei!), de aardbeien (dagelijks een soepbord vol), de kolen (kaalgevreten door slakken en nu te lijf gegaan met escar-go), de bonen (waarvan de helft niet opgekomen is ūüė¶ ) en nog een streepje patatten, waarvan ik vanavond wellicht de eerste zal oogsten. De uien en wortels staan er niet bij op de foto, maar die doen het goed. Ik denk dat de babywortels nu toch wel klaar moeten zijn. En dan kan ook daar nog iets anders worden gezaaid. Zou rode biet nog lukken?

Het buurmeisje toonde mij het verschil tussen pompoen- en courgetteplanten: courgettes hebben prikkerige bladeren, pompoenen niet. Blijkt te kloppen, want de eerste vruchten laten zich nu zien. En van zodra dat het geval is nijp ik de bloem eraf omdat de beestjes langsdaar de vrucht schijnen binnen te dringen. Bovenstaande pompoen is al een keer of 4 van groeirichting veranderd. Slaap daar mee onder √©√©n deken, en je ligt de hele nacht bloot…

Qua bloei is het nog povertjes. De klaprozen zijn terug, en de lavatera begint te bloeien, maar op stokrozen, gladiolen, margrieten en dahlia’s is het nog wachten. Het ‘onkruid’ dat ik zo verwoed heb uitgetrokken, blijkt cosmea te zijn… Gelukkig heb ik de laatste 10 kunnen redden toen mijn frank gevallen was…

Tussen de bloempotjes op de grond staat overigens het enige komkommerplantje dat overgebleven is, en op de achtergrond zie je het huisje van de kinderen, inclusief stenen kip die ze regelmatig te eten geven.

En dan ga ik nu apr√®s-soleil kopen, want het was onverwacht warm gisteren, jaiks…

Read Full Post »

Ploetertuin

Mensen scheppen een heimelijk genoegen in de pech van anderen. Alsof het feit dat het bij anderen slechter gaat, maakt dat je zelf een beetje beter bent. Althans, dat is de theorie. En we zijn eerlijk in blogland: af en toe is dat in de praktijk ook wel eens zo. Hoe meer onopvoedbare kinderen bij mensen die ik niet zo goed ken, hoe beter ik mezelf als ouder waan. Nee? Of eigenlijk ook wel een beetje geldig voor jou? Wel, dan ga je je verdomd goed voelen na het lezen van dit stukje.

Schoon hé, zo van ver? Draadje gezet, hekje geplaatst en zelfs een bloemenbordertje voorzien aan de buitenkant.  Maar schoon van ver is ook hier verre van schoon: nog steeds zijn niet alle perken volledig afgeboord en de paadjes zijn een stort van klonten aarde en pakken gras. Met geen mogelijkheid raak ik daar met een grasmachine over. En dat hoeft ook niet, want het gras groeit niet op die paadjes. Dat groeit alleen in mijn perken. Met hele zoden tegelijk. Vergezeld van een hoop distels. En in een niet te overziene hoeveelheid kruipend zennegroen hondsdraf.

Schoon bloemetje, daar niet van, maar waarom niet in die andere 3900 m² van onze tuin ipv in de groentetuin? En het zotte is dat er verder niets in staat lijkt te groeien in die immense, droge aardkorst die mijn perken tegenwoordig bedekt.

Zoals je ziet: gebrek aan regen, langdurige koude en bijtende oostenwind hebben mijn ooit vruchtbare, zwarte moestuin herschapen tot een woestenij van droge kluiten. De radijzen kwamen even boven, en stopten terstond met verder groeien, vol spijt dat ze de aarde voor de valse lokroep van een lentezonnetje hadden verlaten. De gekiemde sla is verdwenen, en de wortelzaadjes zitten al 3 weken roerloos ondergronds  De uien groeien, dat wel, maar het gras groeit in dat perk evensnel. Het is alsof daar hele zoden de diepte van de aarde ontvluchten, in hun weg naar boven nog een hoop oude stenen en kasseien meesleurend waarop ik me vervolgens een ongeluk spit (om de boordjes te kunnen plaatsen). De sluimerwten spelen ook al een weekje of 2 stilleven. Met als gevolg dat we nu al een maand aan het ploeteren zijn om de tuin aan te leggen, maar daar maar weinig resultaat van zien.

En dat is niet alleen in de groentetuin zo, maar ook de rest van de tuin is Ploeterland geworden. Van de aangeplante planten doen alleen de bessen het schitterend. De nieuwe rozen hebben maar een uitsteeksel van maximum 1 mm, de sleedoorn lijkt te beloven dat hij misschien volgende maand eens in gang zal schieten en de kardinaalsmuts heeft er gewoon het loodje bij neergelegd. En overal, maar dan ook echt oooooveral staan de bloemen al hoger dan bij ons. En mijn hele treintraject is weer bezaaid met perfect geometrische groentetuinpatronen waar het onkruid van danig ontzag vanzelf lijkt buiten te blijven.

Binnen is het niet beter: al weken vergeten de kolen te verspenen, waardoor ze geen ruimte genoeg hebben om echt blad te vormen, nog maar net de pompoenzaadjes in de aarde gedrukt, en alles wat ik in turfpotjes heb gezaaid compleet verdwenen. Van de tomaten ben ik ook niet helemaal zeker of ze wel groeien, en de zonnebloemen liggen languit op de vloer. Ploetertuin. Ploeterhuis.

En ik heb er dus genoeg van. Werkelijk genoeg. Want als je mij vraagt wat ecologisch tuinieren is, dan is dat volgens mij toch vooral genieten van de tuin. En dat genot laat serieus op zich wachten. Gelukkig bloesemt het nog mooi bij de buren. Ik mag dan alleen niet teveel naar hun gras kijken dat al zoveel hoger staat dan bij ons en waardoor onze schaapjes honger lijden. Zucht…

Read Full Post »

Het leek nogal tegen te vallen zondag: een doorzopen tuin na een nachtelijk bachanaal van regen, wind, bliksem en storm scheen niet bepaald de ideale omstandigheden te herbergen voor een dagje moestuinwerk. Maar voor de hedendaagse maatschappijmens is het een kwestie van kiezen of delen: je werkt op zondag in de tuin, ongeacht het weer, of je hebt beter geen tuin.

Maar kijk, wat die maatschappelijke dwang mij nu toch weeral heeft bijgeleerd: planten en zaaien bij regenweer is zowaar een aanrader. De grond is immers vochtig en compact, waardoor je – bijvoorbeeld – plant-uien meteen goed op hun plaats krijgt, zonder onderstebovenrollen of in de verkeerde rij sukkelen. Ook lichte zaadjes zoals wortels en radijzen waaien tenminste niet samen met de droge opervlakteaarde van hun plaats, maar blijven netjes ter plaatse liggen waarna je met een lichte tik van de schoffel er de juiste hoeveelheid rulle aarde terug boven kan mikken.

Ook verrassend: ondanks het onheilsweer was de grond nu ook weer niet zoooo geweldig nat: tien centimeter onder het oppervlak van slijk zat korrelige en goed bewerkbare aarde verstopt. Oké, van regenwater verzadigde graszoden proberen verslepen was een beetje dom van mij, maar we raken gaandeweg toch in de buurt van een afgewerkte moestuin.

Wat ik jullie ook nog wil meegeven:  een groentebed van maximum 1m20 breed en paadjes van 70 cm ertussen is een abolute aanrader. Je kunt perfect overal aan en stampt nooit in je pas gezaaide groenten van een ander perk. Bij mijn vorige moestuinversie waren de zogenaamde rechte zaailijnen ook nog een redelijk artistieke bedoeling met behoorlijk wat dichterlijke vrijheid. Maar in bakken van 1m20 breed kan je perfect evenwijdig blijven met je randen en weet je achteraf tenminste nog waar je hebt gezaaid. Alleen het bijhouden van welke groente waar staat is nog niet zo makkelijk. Ik heb nu plankjes gebruikt die ik op het einde van elk rijtje zet, maar misschien zou ik ze zowel voor als achter het rijtje moeten zetten. Hoe doen julie dat eigenlijk?

Toen ging ik ook nog de palen voor de omheining van de moestuin plaatsen. Simpel werkje: touwtje spannen, gaatjes maken met de grondboor; paaltjes erin zetten, hamertje tik, en klaar is kees. Maar kees was helemaal niet klaar. Want dat touwtje en die gaten, dat ging nu nog wel. Maar die paaltjes… Die had ik wel mooi waterpas gezet enzo, maar toen ze een klop van de hamer moesten krijgen, zag ik ze na 5 manhaftige slagen nog geen centimeter dieper de grond in zakken. Watje, ikke! Nu bleek ik achteraf ook wel niet de juiste hamer te hebben gebruikt, maar niettemin heb ik een veel te geslaagde imitatie gegeven van onze eigen kinderen, waarbij een kwade ‘neen ikke doet dat zelf!’ na enkele minuten ook maar al te vaak gevolgd wordt door een ‘gij moet dat doen; ikke kan dat niet’.

Dan ben ik maar naar de doehetzelf getrokken om niet te hoeven zien met hoeveel gemak¬† meneer onderdeappelboom de paaltjes vervolgens zou vastkloppen. In al mijn frustratie was ik dan nog vergeten op te schrijven hoe hoog de draad moest zijn, waarop ik een sms krijg van meneer onderdeappelboom: ‘Draad is 82 cm; breng je de juiste klemmen mee? En ook nog 8 extra paaltjes om schuin te zetten. Ja, het zijn er 8’.

All√©, alsof ik daar ooit over zou durven discussi√ęren…

Read Full Post »

Na de afbraak de heropbouw: we beginnen de vernieuwde moestuin aan te leggen.

De bedoeling was dat Tuinman Tom (een aanrader voor wie een tuinaannemer met een hart voor de natuurlijke tuin zoekt) mijn perkjes zou komen frezen, maar omwille van de drainagewerken (jeweetwel) was de grond veel te nat om te kunnen frezen, en werd er dus geploegd. Twee uur later was dit het resultaat:

Door de van nature al zware grond, gecombineerd met een stevige grasmat en het vocht van de ondergrond, resulteerde het ploegen vooral in dikke plakken gras met aarde.¬† Zwaar werk om het allemaal goed te krijgen, maar natuurlijk niets in vergelijking met als ik het zelf had moeten spitten. Om een perkje helemaal goed te krijgen heb ik 2 uur nodig. De graszoden moeten handmatig nog losgescheurd worden en de aarde eraf geklopt. Het gras gaat dan naar de schapen, de aarde moet losgeharkt worden, en het hout moet min of meer recht de grond worden ingeklopt. Negen perkjes in totaal… Ik wou dat ik niet wist hoeveel 9×2 is… Maar kom, na een goed gekozen verlofdag in de stralende lentezon, ziet het er al zo uit:

Het komt dus allemaal in orde. Nu maar hopen dat het gras in de schapenweide ook terug begint te groeien, want daar liggen momenteel wel erg veel bladeren. Maar ondertussen kunnen we genieten van de krokussen.

Het is lente, dames en heren.

Read Full Post »

Een paar maanden terug maakte ik schaamteloos gebruik van de mij sterk overstijgende kennis van ‘mijn lezers’ (als d√°t niet verwaand klinkt!). Ik vroeg hen advies, en werd overstelpt met deskundig commentaar, prachtige tips, en leuke idee√ęn. E√©n en ander bleef hangen: het S-vormig pad van de groentenconfituurmeneer bijvoorbeeld.¬† En de bessenhaag bij de groenten, van Dieter-zonder-blog, die ik dus niet kan linken, zo zonder blog. En de oproep tot m√©√©r fruitbomen, van meneer Specht, ook al zonder blog.

Er werd veel gebabbeld met meneer onderdeappelboom, en het probeer-setje aquarelverf werd erbij gehaald. De aquarelborstel was helaas wel verdwenen, maar zo erg is dat ook weer niet, want ik kan toch niet aquarellen/aquarelleren, en met een gewoon klein verfborsteltje kon ik ook duidelijk maken wat ik bedoelde. Eén en ander resulteerde in wat vage schetsen.

Nu is het behoorlijk stom te schilderen op een enigszins vette tafel; daar krijg je vette plekken van ūüė¶ En als je fout bent, kan je niet gommen, of er gewoon bovenop schilderen (zoals bij olieverf). Dan moet je daar als een kleuter een stukje papier bovenop plakken. Maar kom, de idee√ęn groeiden gaandeweg, de aangereikte voorstellen bleken fantastisch, en meneer onderdeappelboom en ik begonnen elkaars inwendige beelden van de toekomstige tuin eindelijk ook te snappen. Omdat bepaalde dingen toch nog niet helemaal duidelijk werden, scheurde ik nog wat papier uit een schetsboek en nam er een potlood bij.

Zo zou de toegang tot de moestuin er in de toekomst ooit moeten uitzien. Het paadje vertrekt van aan het terras en zal dus S-vormig zijn. Het muurtje moet er eentje zijn met stapelstenen, waar plantjes en beestjes ongestoordhun gang in kunnen gaan. Rond de appelboom (nu nog een sprietje) moet een stenen bank komen. Nu zijn mijn tekeningen geen kunst, maar een ronde bank tekenen lukt mij nog wel. Als je deze bank krom en ovaal vindt, dan is dat dus ook de bedoeling. Ik wil oude, uitgesleten stenen die simpelweg op andere stenen rusten. Dat betekent a) dat ik dat nergens zal vinden en b) dat als ik het vind, dat het dan onbetaalbaar zal blijken.

Naast de zandbak moet een klein rond terrasje komen met ouderwetse stoeltjes. Daarrond een heleboel planten (dat wordt nog een moeilijke opdracht, zo onder die bomen). De houtkant zal helaas moeten worden vervangen door een echte haag, om – laat ons zeggen – diverse redenen van isolerende aard waar we maar niet verder zullen op ingaan. De houtkant zou dan een plaats moeten krijgen achteraan, waar al dan niet een boomgaard komt. Maar een aantal struiken moeten ook een plekje krijgen vooraan, dicht bij het huis, want ons oog wil wel wat meer dan zo’n groene blokhaag.

En toen had ik helemaal geen zin meer in tekenen, en moesten enkele snelle lijnen volstaan. Achter ons huis hebben we een restmuurtje, op het westen. Dat houdt de avondzon tegen, maar ook de wind; dus daar zouden we een pergola willen plaatsen om in het voorjaar al snel buiten te kunnen zitten. Het hoogteverschil tussen terrasje en gras wou ik opvullen door gemetselde bakken met kruiden, maar nu ik dat zo getekend heb, vind ik het er toch een beetje dwaas uitzien. Dat moet dus nog eens bekeken worden.

Maar hoe het ook zij: een mens wordt wel enthousiast van plannen maken. Nu alleen nog de lotto zien te winnen. En voor mijn nieuwjaar vraag ik tijd; dat mag gerust in groothandelsverpakking zijn.

Read Full Post »

En toen aten we uit eigen tuin:

eten

– tomaatjes met basilicum en bieslook

– suikerma√Įs

– komkommer

– radijsjes

– raketsla met een dressing van nootjes, honing, fetakaas, olie en azijn

– boontjes met ui en peterselie

Alleen de noten en fetakaas zijn niet zelfgekweekt. (Die kocht ik in een zo groot mogelijke multinational; kwestie dat een mens nooit in (eco-) extremen moet vervallen). De olie en azijn natuurlijk ook niet. De honing komt wel van nonkel-imker en is dus via-via-zelfgekweekt. En dacht je dat we daar water bij dronken? Nee hoor, bij het ene landbouwproduct hoort het andere: proost, wij genieten van ons glaasje wijn!

Read Full Post »

De moestuin is eindelijk – behalve functioneel –¬†ook een beetje mooi aan het worden. Omdat de in het vroege voorjaar uitgezaaide cosmos eindelijk bloeit bijvoorbeeld:

Cosmos

En ook omdat de reukerwten van geen ophouden meer weten.  Ik kan het plukken nauwelijks bijhouden, en nochtans moet je ze blijven plukken, want anders vormen ze zaad, en stopt de bloei.

reukerwten

 

De blauwe regen is aan haar tweede bloei begonnen:

blauweregen

 

De zelfgezaaide afrikaantjes beginnen zich ook te amuseren:

Afrikaantjes

 

En dan is er nog de bloei van de groenten zelf, zoals hieronder de komkommer:

komkommerplant

Alle spontaan verschijnende klaprozen blijven ook staan, en dan zijn er nog stokrozen, lupinen en zonnebloemen gezaaid, maar die laatstse heb ik wellicht te laat gezaaid om nog bloei te krijgen, en de stokrozen en lupinen bloeien sowieso maar in hun tweede jaar. De tomaten bloeien ook, en vormen trosjes, die ik uitdun tot 5 tomaten per tros en 5 trossen per plant, omdat buitentomaten niet meer vruchten aan het rijpen schijnen te krijgen.

Ondertussen heb ik nog altijd geen water gegeven, behalve aan de zaailingetjes (sla, radijzen, spinazie, winterwortels, warmoes), en daar schijnen de groenten tot nu toe geen last van te hebben (de bloemen evenmin trouwens). Eerlijkheid gebiedt mij wel toe te geven dat de kolen er ondertussen zo uitzien:

PICT0895

Ondanks de koolkragen heb ik er al regelmatig kleine witgele larfjes op gevonden, en af en toe ook een dikke groene rups (van het koolwitje?). Met de bladluizen voer ik een redelijk ongelijke strijd (hun aantal is zelfs met een tegenaanval met olifanten redelijk onevenaarbaar), maar van die gier van Annetanne houden ze duidelijk niet. Ondertussen hebben we een¬†Juli-Pact gesloten: als hun aantallen niet bedreigend zijn voor¬†mijn oogst, dan hou ik een staakt-het-vuren. Op dit ogenblik houden ze zich aan ons verdrag, en heb ik alleen bij wijze van waarschuwing het Plots Gigantisch Snel Gearriveerde Bordje van Velt opgehangen. Dat betekent zoveel als: ‘Pas op, hier wordt niet gespoten. Elke dood is dus traag en pijnlijk. Lieveheersbeestjes staan klaar om je aan stukken te rijten en hele legers oorwormen liggen op de loer om jullie familie uit te roeien’. Was ik een bladluis, ik maakte rechtsomkeert en koos voor een snelle, chemische dood in een niet-ecologische tuin. En als dat niet helpt, dan kan ik deze bordjes er altijd nog bijhangen:

Lievehs

oorworm

Read Full Post »

Hé?

Raadsels ten huize Appelboom: enkele weken geleden zaaide ik nog wat extra groenten in 5 potjes: mais, komkommer, prei, spruiten en rode kool. Al na enkele dagen piepten komkommer, spruiten en rode kool boven de aarde, kort daarna gevolgd door iets waarvan ik niet zeker was of het nu mais of prei was. De kiemen waren zo dun als grassprietjes, en kwamen gebogen uit de aarde, als een piepklein rozenboogje. Pas toen de bovenkant van het boogje 4 cm hoog stond, kwam het sprietje uit zijn gebogen positie om gewoon rechtop te staan. Maar het groeide dus, en leek een beetje op mais. Het vijfde potje, waaruit niets groeide, zou wel prei zijn, want dat is een donkerkiemer, en het potje stond eerst nog in het volle licht. Dat heb ik dan maar in de schaduw gezet.
De meest verbazende plant vond ik de komkommer: waar andere groenten eerst kiemblaadjes vormen, en dan vanuit het middelpunt van die kiemblaadjes de echte blaadjes vormen, groeide bij de komkommer een tweede steeltje met echte bladeren n√°ast het steeltje met de kiemblaadjes. Maar al goed en wel: vorige week hadden de kolen voldoende echte blaadjes (en ikzelf voldoende ongeduld) om niet meer op de ijsheiligen te wachten en alles buiten te zetten.

Ik nam eerst de komkommer, maakte op de juiste afstand plantgaatjes, en nam mijn zaailingen uit de pot. Groot was mijn verbazing toen onderaan deze kleine plantjes niet het zaad van de komkommer, maar wel mais bleek te bengelen. Ben ik verdikke al weken in bewondering voor snelgroeiende komkommers die mais blijken te zijn?! En nu ik het weet, is het verdorie ook zo klaar als pompwater dat dat mais is.  Gêne, schaamte, bloos bloos bloos.

Maar wat zijn dan die fijne grassprietachtige plantjes? Toen ik die uit het potje haalde, zag ik onderaan de sprietjes heel kleine paarszwarte zaadjes. Dat is dus prei, waarvan ik dacht dat hij niet wou kiemen. En het vijfde potje dan, waar nog steeds niets gekiemd is? Daar moet dan de komkommer in zitten, waarvan ik nochtans zeker wist dat ik de zaadjes (de opvallende witte ‘pitten’ van een komkommer) in het potje met de witte veeg¬†(wit- wit- geheugensteuntje en ezelsbrugje weet je wel) heb gezaaid waaruit mais is gegroeid. Ik heb het onbekende potje dan maar mee naar buiten genomen, het hele zaakje nieuwsgierig leeg gekieperd. Resultaat: daar is geen enkel zaadje in te vinden. H√©?

 

raadselgroenteEn wat denkt de aandachtige lezer over mijn verbazing dat ma√Įs vanuit een pit twee steeltjes vormt… Denk je wat ik denk? Ja h√©. En zeggen dat ik ze nog zo voorzichtig broederlijk naast elkaar heb uitgeplant… O jee…

Read Full Post »

Door technisch mankement kan ik de foto’s ten bewijze even niet plaatsen, maar geloof me: ze zijn dramatisch! En omdat elk goed werkend rampenplan begint met een vaststelling van de feiten, ziehier een lijst:

A Rampen

1. De storm van de voorbije dagen heeft de druivelaar van zijn haken geblazen.

2. In zijn vlucht omlaag heeft de druivelaar het rijshout van mijn peultjes uit de grond gerukt.

3. Een immense plas op het bed van de koolgewassen maakt dat ik nieuwe teelten ontdek, zoals radijsjes in hydrocultuur.

4. Mijn veel te vroeg uitgeplante sla ligt huilend in de aarde.

5. Zowel mijn bonen als mijn uien zijn half blootgespoeld.

 

B Te ondernemen acties:

1. Druivelaar terughangen (is gebeurd, maar nog niet ter dege)

2. rijshout terugplaatsen (is vol colère terug de grond in geklopt)

3. hopen dat mijn radijzen het redden (en zo niet, is er niets verloren)

4. toch maar eens aan beschutting voor de sla denken…

5. Uien en bonen weer dieper in de grond duwen (klusje voor vanavond; in welke richting moeten die gigantische tuinbonen overigens de grond in?)

6. Vooraleer ik aardbeien plant, de grond goed bewerken zodat ik daar zeker geen plassen meer krijg!

 

C Richtlijnen om rampen in de toekomst te vermijden en goede raad om te onthouden (voornamelijk door mezelf):

1 Laten kiemen in een koude kamer in huis is super: geen last van storm, altijd in de buurt om te zorgen dat de aarde nat genoeg en niet te nat is, redelijk constante temperatuur, kortom: een ideale wereld voor je zaaigoed

2 radijzen voorzaaien heeft nul voordeel: dat kiemt zelfs in gigantisch stormweer

3 sla voorzaaien is prachtig, maar je moet die maar buiten zetten als de blaadjes zo’n 6 cm lang zijn, niet op 2 √† 3 cm zoals iets te enthousiaste appelboom deed…

4 Peulen en erwten voorzaaien is mega: zelfs mijn teveel dat ik zomaar in de tuin had uitgekieperd met het idee dat dat wel zou vergaan, heeft een plekje gevonden en groeit verder

 

D  Andere weetjes en dommigheden die in weetjes kunnen resulteren:

1 Mijn spinazie staat boven! (maar het zou eigenlijk ook de raketsla of de gewone sla kunnen zijn)

2 Mijn sprietjes peterselie lijken geweldig van de regen genoten te hebben en staan nu kaarsrecht met de neus in de wind

3 Mijn tomaten kiemen niet, mijn afrikaantjes en reukerwten bougeren evenmin

4 Mijn patatten staan ook nog niet boven, en hoe bijbelachtig Velt ook moge zijn, ik vind nergens terug of dit normaal is of niet…

Read Full Post »

Hip, voor het eerst!

Deze morgen in De Morgen:

MEER KWEEK VAN EIGEN GROENTEN

Door de economische crisis kweekt de Vlaming opnieuw massaal zijn eigen groenten. Tegelijkertijd is de vraag naar volkstuintjes de afgelopen jaren toegenomen. Winkelketen Aveve noteerde vorig jaar een stijging van 5 procent in de verkoop van groentezaden en volgens verkoopmanager Sabine Devreese zal dat ook in 2009 zo zijn. “De eigen moestuin is weer hip”, zegt Devreese. “Vroeger was een moestuin iets voor een ouder publiek. Nu richten zelfs jonge mensen met kinderen een moestuintje in.” Voor wij geen plaats heeft in de achtertuin, zijn er nog altijd de volkstuintjes (DM)

Kijk nu toch eens! Al dat hyperouderwets, halfachterlijk en vooral totaal wereldvreemd geploeter met biozaad en halfvergaan compost is zowaar Modern geworden! Hip zelfs! En vooral: helemaal mee met de tijd. Cool!

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »