Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘omheining’

Toen ik bij Annetanne las dat haar toverhazelaar op één week van ‘nauwelijks knop’ naar ‘bloeiende heester’ was gegaan, verdacht ik er haar heimelijk van dat ze haar plant in een serre had gezet, compleet met verwarming en al. Maar toen ik deze middag onze eigen hamamelis ging checken, stelde ik exact hetzelfde vast:

De geur alleen al zou ons een lentegevoel bezorgd hebben, maar gelukkig was ook het weer aan onze kant. De tweede zon-dag op rij al die z’n naam waarmaakt; 2011 kan al bijna niet meer stuk!

Van die behaaglijke zon werd geprofiteerd om een eerste voorjaarswerkje aan te pakken.

Tegen de paaltjes komt later dit voorjaar nog een andere, kastanjehouten omheining. De draad die ik ervan afhaalde werd gebruikt om hier en daar wat herstelwerk in de omheining van de schapenweide uit te voeren, want onze soays hebben de smaak van het ontsnappen (en onze bessenstruiken) ondertussen beet.

Binnen in huis was eerder al een beetje schoonmaak gehouden. Behalve de kerstversiering werd ook mijn ‘cyclamen’ verwijderd. Als je dat koopt ziet dat er zo uit, maar als dat een half jaar in mijn handen vertoeft, ziet het er al gauw zo uit:

Met andere woorden: ik ben een ramp met kamerplanten. Gelukkig betekent dit voor de cyclamen nog het einde niet. Door hem gewoon op zijn kant in een donker hoekje van de tuin te leggen, krijg je hem er meestal wel weer bovenop. Gewoon negeren, en na een maand of twee zal je mooie frisse blaadjes zien komen. Dit keer heb ik hem echter gewoon uitgeplant onder de bomen. Hopelijk slaat het aan.

En dan is de namiddag weer om en krijgt alles een mistig jaren 60-sfeertje.

Dan zitten de kinderen verstopt achter de schuur waar ze eikeltjes rapen en stenen verzamelen. Ze praten over eekhoorntjes en papa’s zandbak en moeten weten wanneer er weer eten in mama’s groentetuin gaat groeien. We horen hen herhaaldelijk roepen tegen elkaar hoe leuk het wel is. Ze juichen als de zon komt, vragen naar ‘de waterzon’, zien elk vliegtuig dat passeert en bestuderen vol vreugde de maan. En al moesten we hen om 14u nog een duwtje in de rug geven om buiten te komen, dan kregen we ze tegen 17u al bijna niet meer naar binnen.

En dan vraagt mevrouw onderdeappelboom zich toch af: is het daarvoor dat we het eigenlijk allemaal doen? Voor de sfeer die Bart in dit citaat en foto al eens vatte (behalve dat het vandaag nog geen zomer is)? Doen we het echt allemaal voor de natuur, of zouden we zonder kinderen eigenlijk minder moeite doen voor de tuin?

Read Full Post »

Het leek nogal tegen te vallen zondag: een doorzopen tuin na een nachtelijk bachanaal van regen, wind, bliksem en storm scheen niet bepaald de ideale omstandigheden te herbergen voor een dagje moestuinwerk. Maar voor de hedendaagse maatschappijmens is het een kwestie van kiezen of delen: je werkt op zondag in de tuin, ongeacht het weer, of je hebt beter geen tuin.

Maar kijk, wat die maatschappelijke dwang mij nu toch weeral heeft bijgeleerd: planten en zaaien bij regenweer is zowaar een aanrader. De grond is immers vochtig en compact, waardoor je – bijvoorbeeld – plant-uien meteen goed op hun plaats krijgt, zonder onderstebovenrollen of in de verkeerde rij sukkelen. Ook lichte zaadjes zoals wortels en radijzen waaien tenminste niet samen met de droge opervlakteaarde van hun plaats, maar blijven netjes ter plaatse liggen waarna je met een lichte tik van de schoffel er de juiste hoeveelheid rulle aarde terug boven kan mikken.

Ook verrassend: ondanks het onheilsweer was de grond nu ook weer niet zoooo geweldig nat: tien centimeter onder het oppervlak van slijk zat korrelige en goed bewerkbare aarde verstopt. Oké, van regenwater verzadigde graszoden proberen verslepen was een beetje dom van mij, maar we raken gaandeweg toch in de buurt van een afgewerkte moestuin.

Wat ik jullie ook nog wil meegeven:  een groentebed van maximum 1m20 breed en paadjes van 70 cm ertussen is een abolute aanrader. Je kunt perfect overal aan en stampt nooit in je pas gezaaide groenten van een ander perk. Bij mijn vorige moestuinversie waren de zogenaamde rechte zaailijnen ook nog een redelijk artistieke bedoeling met behoorlijk wat dichterlijke vrijheid. Maar in bakken van 1m20 breed kan je perfect evenwijdig blijven met je randen en weet je achteraf tenminste nog waar je hebt gezaaid. Alleen het bijhouden van welke groente waar staat is nog niet zo makkelijk. Ik heb nu plankjes gebruikt die ik op het einde van elk rijtje zet, maar misschien zou ik ze zowel voor als achter het rijtje moeten zetten. Hoe doen julie dat eigenlijk?

Toen ging ik ook nog de palen voor de omheining van de moestuin plaatsen. Simpel werkje: touwtje spannen, gaatjes maken met de grondboor; paaltjes erin zetten, hamertje tik, en klaar is kees. Maar kees was helemaal niet klaar. Want dat touwtje en die gaten, dat ging nu nog wel. Maar die paaltjes… Die had ik wel mooi waterpas gezet enzo, maar toen ze een klop van de hamer moesten krijgen, zag ik ze na 5 manhaftige slagen nog geen centimeter dieper de grond in zakken. Watje, ikke! Nu bleek ik achteraf ook wel niet de juiste hamer te hebben gebruikt, maar niettemin heb ik een veel te geslaagde imitatie gegeven van onze eigen kinderen, waarbij een kwade ‘neen ikke doet dat zelf!’ na enkele minuten ook maar al te vaak gevolgd wordt door een ‘gij moet dat doen; ikke kan dat niet’.

Dan ben ik maar naar de doehetzelf getrokken om niet te hoeven zien met hoeveel gemak  meneer onderdeappelboom de paaltjes vervolgens zou vastkloppen. In al mijn frustratie was ik dan nog vergeten op te schrijven hoe hoog de draad moest zijn, waarop ik een sms krijg van meneer onderdeappelboom: ‘Draad is 82 cm; breng je de juiste klemmen mee? En ook nog 8 extra paaltjes om schuin te zetten. Ja, het zijn er 8’.

Allé, alsof ik daar ooit over zou durven discussiëren…

Read Full Post »

De moestuin op zaterdagmiddag

De moestuin op zaterdagmiddag

De moestuin op zondagavond

De moestuin op zondagavond

Bij zo’n raadseltjes als ‘zoek de 10 verschillen’ wordt de oplossing meestal ergens ondersteboven afgedrukt. Maar nog afgezien van het feit dat mij dat wel enige truucen zou kosten om dat te realiseren, wil ik me ook niet voorstellen welke truucen jullie zouden uithalen om het te lezen. Vandaar dus heel gewoon:

Na mijn oorspronkelijke plan voor 75m² groententuin, kwam het besef dat dit voor een beginneling toch net iets te ambitieus is.  Daarop is het groententuintje verkleind tot ongeveer 35 m². Na daar een week op gekeken te hebben, groeide het ongenoegen: 35 m² is toch wel een beetje klein hé? En dus heb ik op zaterdagmiddag mijn gereedschap ter hand genomen, en schoffelschoffel, zo’n 5 m² erbij gevoegd. De echtgenoot kreeg het  in de mot en vroeg: ‘Heb je het groter gemaakt?’ Ja dus. ‘Maar waarom maak je het dan niet onmiddellijk een beetje véél groter?’ Aha! En zo is ons moestuintje nu zo’n 50m² groot. Dáár kan ik al veel beter mee leven!

Een tweede verschil: omheining, tegen konijnen, vossen, vrolijk spelende kindjes, en wie weet wat nog allemaal. Het is een omheining met lelijke groene bekaertdraad geworden. Maar er bestaan nu eenmaal weinig alternatieven.  En naar het schijnt zie je dat na verloop van tijd niet meer staan. En zeg nu zelf: mijn echtgenoot heeft dat prachtig aangespannen!

Volgend verschil: mijn wisselteeltschema is een beetje in de war, want nu heb ik daar een grote zone liggen waar nog niets op staat. En ik moet ervoor zorgen dat ik volgend jaar, als ik mijn perceeltjes een beetje anders inricht, de principes van de wisselteelt respecteer. Dat wordt nog serieus hersengekronkel.

Verschil 4: ik heb nu plaats voor aardbeien. Vééél plaats. Maar ze waren nog niet binnen 😦  Gelukkig heb ikin een hoekje in de tuin wel bosaardbeitjes ontdekt, maar op een plaats waar ze binnenkort zullen verdwijnen wegens gazon. Die heb ik dan maar uitgespit en hun biotoopje zo goedmogelijk nagebootst in een hoekje van de groententuin. Hopelijk lukt het. Maar verder is er nog altijd plaats over voor een groente. Pompoen? Naar het schijnt bestaan er lekkere. Tomaten zou het mooist zijn, maar zonder serre…

Verschil 5: waar het vorige week nog normaal was dat mijn buiten gezaaide spinazie, radijzen en sla nog niet aan het schieten zijn, is het dat nu niet meer. Help!

Verschil 6: Mijn ajuinen beginnen wel voorzichtjes boven te komen. Hoera!

Verschil 7: Mijn allergrootste verbazing: mijn peterselie is gekiemd! En dat is niet zomaar vanzelfsprekend. Nee, peterselie heeft de naam moeilijk te kiemen. En dat is nu toch gelukt. Ha! Het uitplanten ervan was weer een andere zaak. Het is een beetje zoals een stukje naaigaren van 5 cm onderaan in de grond steken, en hopen dat de rest gewoon rechtop blijft staan. We zullen zien. Ze heeft in elk geval een schoon schaduwplaatsje in de moestuin gekregen.

Verschil 8: idem voor mijn vooraf gezaaide worteltjes. Ik betwijfel of die voorgekiemende dingen zullen verder groeien, maar het is een goede oefening om te wennen aan kiemtijden, en te leren zien hoe zo’n kleine kiemplantjes eruit zien. Ik heb de grond een beetje losgemaakt met de riek, want naar het schijnt hebben wortels daar nood aan. In dikke, vaste grond zouden ze kort en dik worden. Nu ja, dan zijn het maar sumo-worstelaartjes, er is al genoeg magerzucht in de wereld.

Verschil 9: een verschil uit de categorie ‘wat niet moet groeien maar het toch doet’: het rijshout van mijn sluimerwten. Dat staat daar te botten en te schieten dat het geen naam heeft. Toch ook goed nieuws: de sluimerwten en bonen groeien zelf ook flink verder.

Verschil 10: het wordt er alleen maar kouder op ipv warmer. Dus: straks gaan al mijn plantjes en zaden gewoon kapot in de grond! (getuige het hoofdschudden van een meer ervaren moestuinierder deze morgen toen hij hoorde dat mijn sla al buiten staat, in volle grond) 😦

Read Full Post »

omheining1Een freel lentezonnetje scheen zaterdagochtend blijgemutst het weekend tegemoet. En wij van’tzelfde natuurlijk! Vol werkijver was de papa tot bij ons gekomen om de echtgenoot met de omheining te helpen. Na zorgvuldig overschouwen van krammen, nietjes, assy-schroeven en andere middelen was de echtgenoot tot de conclusie gekomen dat er maar 1 ding was waarmee de omheining perfect tegen de paaltjes kon worden gezet: gyproc-vijzen. En jawel hoor. Ze zoefden erin alsof het boter was, en tegen de tijd dat de eerste regenbuitjes het werkvolk kwamen verfrissen stond 80 meter omheining recht. Joepie! En danku papa! Nu nog poortjes maken en de kippenren toevoegen.

Read Full Post »

Gisterenavond om 17u thuisgekomen, en dus nog anderhalf uur licht voor de boeg om buiten te werken. De wind gierde behoorlijk, daar rond onze vijver, en het was ook niet echt warm, en dan begon het nog te regenen, maar ik moest en zou de laatste paaltjes in de grond steken, zodat we zaterdagmorgen aan de omheining zelf kunnen beginnen. Natuurlijk: overal wortels, penen en stenen in de grond waardoor je 3 keer opnieuw kan beginnen vooraleer je een geschikt gat hebt, 2 paaltjes ontdekt die niet mooi in de rij stonden en dus opnieuw moeten worden geboord, een ander paaltje dat wegens ondergronds water helemaal verzakt was, enz. Bovendien was ik de plaats van het hekken vergeten (daar moeten de paaltjes dichter bij elkaar staan) en ziet het er naar uit dat we de kippen in een ander perk zullen steken waarvoor we dus nòg meer paaltjes zullen moeten zetten. En bovendien weten we nog altijd niet goed hoe die omheining tegen die paaltjes moet worden gevezen (iemand raad of ervaring?) Gevolg: onderdeappelboom in niet al te genietbare stemming. Dan maar de raad van buikberg ter hand genomen en mijn groententuintje gaan bekijken. Daar staat nog niets, dus dat kan nog niet tegenvallen :-).
Dat ‘tje’ in groententuinTJE valt eigenlijk nogal mee. Al stappend ben ik tot de conclusie gekomen dat het zo’n 5 op 15 meter is. Nu zou je voor een zelf-onderhoudende tuin voor 4 personen (dus nooit meer groenten moeten kopen en de diepvries vol) 250 m² nodig hebben. Zonder bewaaraardappelen 180 m2. Met die 75 m² komen we dus al een serieus eind vooruit, een veel te serieus eind zelfs als je het mij vraagt…

Niettemin, met de info uit het VELT-boek en die van Mme Zsazsa voor ogen heb ik zowaar een schema bedacht (ja hoor, daar is ze weer met haar paintshop):

ontwerp-moestuin

Het is nog miniem, maar het heeft toch al een beetje een combinatie van wisselteelt en combinatieteelt. Erg makkelijk is zo’n schema niet. Ik zou bijvoorbeeld veel meer bladgewassen willen plaatsen, en minder patatten, maar aangezien alles doorschuift, moeten die perken allemaal even groot zijn.  Ik heb het wel een beetje opgelost door rabarber bij de patatten te zetten en de aardbeien bij de vruchtgewassen. Aardbeien moeten trouwens ook mee in de wisselteelt, en ik zou nog eens moeten uitvinden hoe het zit met stro bij die aardbeien en kapjes erover. Idem voor plastic of anti-vogeldingen in de moestuin (’t is zo lelijk, dat plastic…)

wazige-patatten1De patatjes zijn er ondertussen in ieder geval klaar voor, al heeft het experiment uitgewezen dat de aardappeltjes aan de westkant beter kiemen dan die aan de oostkant. Hoewel beiden uit de zon staan, zijn die aan de oostkant te snel gekiemd en een beetje groen geworden.

En toen ik van dit alles weer helemaal opgekikkerd en vrolijk was geworden, keek ik op van mijn groenteperk en zag in de tuin van mijn kersverse buurmeisje… een volledig aangelegde kippenren met kaarsrechte paaltjes en de draad er al tegen. Aaaaaaaaaaaaaaaaaargh!

Read Full Post »

Sommige weekends zou je wel willen omarmen. Het voorbije weekend was er zo eentje: aangenaam warm, lekker geurend lentebriesje en enkel op zondagavond wat mini-dropjes regen. Ja, het zonnetje leek soms meer op ‘zie de maan schijnt door de bomen’, maar áls hij dan eens door de wolken heen brak, was het opperbest genieten. En werken geblazen natuurlijk. Hoera!
 
 
1) Update van de vijverbeplanting
 
Het was er nog niet eerder van gekomen te melden wat er bijgeplant is aan de vijver. Dat zijn eupatorium atropurpureum (7 stuks), darmera peltata (5 stuks) en veronicastrum (2 stuks). Dat zijn gecultiveerde cadeautjes van de milde schenkster die ons eerder al planten voor de gemengde haag bezorgde. Eupatorium en veronicastrum worden beiden erg hoog en hun paarsroze pluimen/aren zouden voor wat kleur moeten zorgen op de steile wand van de vijver. Darmera staat aan de waterrand omdat haar dikke (lees: loodzware) wortels de oevers goed vasthouden. Darmera groeit eerst met een roze bloem en krijgt pas na de bloei een blad. Het lijkt nogal op groot hoefblad., maar is het dus niet.
Daarnaast is er ook nog één plantje Phyllostachys nigra geplant. Dit is een bamboe-achtig riet met zwarte stengels. En eigenlijk vind ik dat het niet zou mogen planten, omdat het duidelijk niet inheems is (chinees) en door zijn grote woekergehalte de inheemse planten gaat verdringen. Anderzijds: het is een zaailingetje dat we zelf hebben uitgespit, en dat dus niet door middel van groot vrachtvervoer zeeën heeft vervuild. Bovendien is het bamboe en dus sterk. Als ik nu altijd de uitlopertjes uitspit en er de blaadjes van haal, dan heb ik mijn eigenste zelfgemaakte bamboestokken om kruisbessen en frambozen op te binden. Ecologische voetafdruk = nul. Nee?
Mocht je denken dat ik nu mijn ecologie helemaal overboord heb gegooid: deze planten beslaan misschien 2 procent van de oevers. Voor al de rest van de grond wil ik inheemse planten. Ecoflora, here I come!
 
2) Bomen
 
reinette-de-chenee2Op zaterdag togen we vol verwachting naar Boomkwekerij De Bock. Fruitbomen kopen! Na zorgvuldig wikken en wegen waren we tot een akkoord van 3 bomen gekomen. Meer exemplaren zou ons uitzicht misschien belemmeren, en een groot deel van de grond is eenvoudigweg te nat. Maar de romance van Sylvia en Jonathan, dat kon nog steeds! Helaas, van zodra de dame van de kwekerij de woorden ‘natte leemgrond’ hoorde, moesten mijn hooggespannen verwachtingen plaatsmaken voor zinsneden als ‘harde soorten’, ‘veilige keuze’ en ‘sterke rassen’. Daar gingen Sylvia en Jonathan, en in hun plaats kwamen Gloster, Reinette de Chênée (voor de appels) en Hedelfinger (voor de kers). Al goed dat de weg naar Mullem onderbroken was, of we waren in Kaffee In De Kroon ons verdriet gaan verdrinken. Verder alle lof voor de hulp van de mensen van De Bock. Zelfs in mijn verroeste wagentje hebben ze nog netjes plastic gelegd ‘om de zetels te beschermen’.
De bomen zijn met veel zorg geplant (danku eigenwijze boomplanter voor de goede instucties), de aarde rondom de wortels is goed losgemaakt, maar ik durf er toch niet vanuit gaan dat ze zullen pakken, laat staan dat ze het goed zullen doen, want de grond is toch wel heel erg zwaar.
 
3) Haag
 
Ze zouden in tuincentra geen catalogi mogen leggen. En als ze het wel doen, dan zouden ze van die zwarte vierkantjes over namen en kleuren moeten plakken. Foei, zo de mensen verlokken! Geheel tegen mijn vrije wil en bedoeling in stond ik daar plots buiten met nog 4 haagbeuken, 2 meidoorns en een eglantier. Dat komt er dus van hé. Ah, en dan ook die cornus nog. Maar die is geheel vanzelf in de auto gekropen, daar ben ik zeker van.
 
4) Omheining
paaltjes3Over het plaatsen van omheining hadden we heel wat onheilstijdingen ontvangen, en we verwachtten dan ook niet veel van ons simpele doe-het-zelf-grondboortje. Maar zie: voor we er erg in hadden, stonden al 3 palen recht! Dat was wel geluk hebben, want tijdens het volgende gat ontdekten we al weer dat er in België 50 cm onder het grondoppervlak bakstenen groeien en mochten zo regelmatig eens opnieuw beginnen. En sommige soorten grond (dikke leem, blauwachtige klei, enz.) krijg je dan weer nauwelijks van die grondboor af. Maar toch, met een schone duotaak voor echtgenoot en echtgenote stonden tegen zondagavond 30 paaltjes in de grond. Nog 8 te gaan en dan kan de omheining ertegen.
 
5) Tot slot
Nog eens 40 zaailingen van Helleborus uitgeplant. Als die het allemaal doen, heb ik binnen 3 jaar een winterbloei van jewelste!
lente1

 

(dat veiligheidslint ligt er van toen de plantjes nog maar nauwelijks boven kwamen en moest er voor zorgen dat we er niet per ongeluk met een kruiwagen vol brandhout overheen reden. Een mens vraagt zich af waarom het daar nu eigenlijk nog altijd ligt…)

Read Full Post »