Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘poëzie’

Gedichtendag

Droom

Er lagen schapen onder de treures

hun wol hing in de bramen het gras

bezaaid met keutels en dotten veel

te zwarte schaduw.

De zomer was te fel

te aangedikt om waar te zijn.

Er stonden sequoia’s

op het achtererf met keizerrijken

in hun naalden; een neolithische overdaad

van gevallen aarden schalen

en overal wol in de goot op

de pannen in de hoeken

binnen achter weggeblazen

vensterglas. Op de overloop

dekens matrassen

stro, en daarop Moeder

in haar oude schort

maar veel te mager.

Ze zag me niet ze mummelde

ik verstond haar

niet. Ze schikte

takken om haar heupen en had

in tijden  haar lokken niet geborsteld.

Ik hoorde haar jongen krijsen

ze hadden honger.

 

Erwin Mortier, Uit één vinger valt men niet. Gedichten bij foto’s van Lieve Blanquaert. De Bezige Bij.

Read Full Post »

Koplandwinterdag

toen werd het langzaam weer te mooi
om waar te zijn, de dingen
van de dag verdwenen voor de geur
van sneeuw, er stond een stoeltje
op het ijs en verweg in het huis
lachten de kinderen bij de haard
tot waar ik zat, aan het fornuis,
en chocolade smolt.

Read Full Post »

Zullen we een bos beginnen?

Graaf een kuil

en plant je boom

voorzichtig

naast de mijne.

 

Kunnen ze elkaar

uit de wind houden

als het stormt

 

of in de zondagzon

samen zwijgen.

 

En als ze ’s avonds

door de wimpers

van hun twijgen

naar elkaar kijken

beginnen ze al

op een bos te lijken.

 

Uit dit heerlijke poëzieboekje voor kinderen:

Omdat het vandaag gedichtendag is.
Omdat er veel te weinig poëzie wordt gelezen.

Vroeg beginnen, is de boodschap.

En voor al wie denkt dat er in de hedendaagse werkwereld geen plaats meer is voor poëzie, check (en gebruik) dan eens deze out-of-office-teksten

Read Full Post »

Het werd al aangekondigd: vandaag is gedichtendag! Ook hier gaat die dag niet voorbij zonder dat er een extra gedichtje wordt gelezen. En omdat Afrikaans eigenlijk ook Nederlands is, krijg je een zuid-afrikaans gedicht voorgeschoteld. Dat zal wel lukken om te lezen – gewoon denken dat het dialect is.
.
.
Die wêreld is ons woning nie.
Dit merk ek aan die son wat wyk,
en ‘k merk dit aan die reier wat
mistroostig na die son sit kyk
op een been, in die biesievlei.
En is die laaste strale weg,
dan rys ’n koue op uit die vlei.
’n Koue gril deurhuiwer my;
en ‘k sien dit dan in alle ding
wat in die skemer my omring:
die wêreld is ons woning nie.
.
Die wêreld is ons woning nie.
Dit sien ek as die bloedrooi maan
van agter veldstof opgegaan,
nog net die kerk se dak bestryk,
vanwaar ’n uil, misterie-stom,
sit na die maan se skyf en kyk.
En nou dit stil word op die straat,
dink ek hoedat die middag laat
’n lykstoet daar het uitgekom
waar nou die maan en uil ontmoet.
En ‘k merk dit dan aan alle ding
wat in die aandstond my omring:
die wêreld is ons woning nie.
.
Die wêreld is ons woning nie.
Dit voel ek as die wind ontwaak,
as die eikebome knars en kraak;
dit hoor ek in die fladdering
van voëltjies wat hul vlerke slaan
teen die verwarde boomtakke aan.
En as ek nader kom, dan vind
ek by die maan se wisselstraal
’n nes vol kleintjies deur die wind
omlaaggeslinger, dood, verplet.
Ek voel dit dan aan alle ding
wat in die nagstond my omring:
die wêreld is ons woning nie.
.
Totius (1877-1953)

Read Full Post »

Steepletop

Hoor eens jij, basilicum, en jij

daar, Lemon Verbena, jullie allebei;

nu is het aan jullie om je wat te sterken

tegen de vorst. Ik zorgde voor snoeien,

ik ben te moe om nog aan jullie te werken.

Ik zorgde voor spalken en sproeien.

Jullie beurt nu. Ik heb andere dingen aan mijn hoofd.

En overigens mag ik hier wel eens groeien

en een grote dichteres worden, zoals beloofd.

Dat was uiteraard een gedichtje van Herman De Coninck. Om zelf gedichtjes te bedenken, hebben wij het namelijk te druk…

Read Full Post »

Poëzie in de tuin

Wapperende vinger naar mijn lezertjes: 3 keer al plaatste ik poëzie online, en 3 keer al negeerden jullie dat compleet. Terwijl, het is wel poëzie hé, de edele kunst van het dichten. Maar je hebt geluk: speciaal omdat het vandaag gedichtendag is, krijg je een herkansing. Je kunt HIER namelijk een uitzonderlijk mooi gedicht vinden. En HIER eentje van vroeger, maar toch ook wel mooi. En omdat het gedichtje de derde keer wel een beetje verstopt zat onder een kapstok, schrijf ik het hier nog eens voluit, met dank aan Joke Van Leeuwen:

Alle wriemeldiertjes

alle wiebeldiertjes

alle kruip- en kriebeldiertjes

zitten verstopt in het hoge gras.


Ik zou maar op mijn tenen lopen

als ik jou was.

Read Full Post »

De wereld is weer witgesneeuwd. De rozemarijn torst moedig haar witte wintervacht, en takken en bomen schudden maar met mondjesmaat het sneeuwtapijt van hun knokige schouders af: de wereld is mooi. Nee, de wereld is prachtig.  Maar de tuinier-gelegenheid is nu wel erg miniem. Geen struikjes planten, geen nieuwe moestuintjes aanleggen, niets van al dat vele werk dat ons dan weer geheel zal overvallen bij de eerste zonneschijn. Het is nu wachten op de dooi, en alles en iedereen in de natuur even zijn rust gunnen.

Daarom gaan we binnen met de natuur aan de slag. Door een boom te planten in de inkomhal. Want het zit namelijk zo: als kinderen naar school gaan, brengen ze plots allerlei nooit eerder vermoede talenten mee naar huis. Discipline bijvoorbeeld. Juffen hebben een niet te onderschatten vermogen om aanleg tot regels en gewoontes in je kind naar boven te brengen, waardoor je na 2 dagen schoolgaan al met grote ogen staat te kijken hoe ze bij het binnenkomen van de klas zonder morren (wat zeg ik: met plezier) hun jas uittrekken en zelf aan de kapstok gaan hangen. En waardoor je nog met grotere ogen staat te kijken als ze diezelfde jas bij thuiskomst wel nog zelf uitdoen, maar vervolgens als vanzelfsprekend op de grond gooien en nog weigeren die op te rapen ook. Kijk, dat was nu even buiten hun moeder gerekend die daar niet zo graag voor piet snot naar een zee van uitgespreide jassen, boekentassen, sjaals en mutsen staat te kijken en besloot een leuke oplossing te zoeken (al zal dat ‘leuk’ nog moeten blijken natuurlijk…).

Het plan is om in de inkomhal een boom te planten. Geen echte, maar een zelfgemaakte, met restjes planken (we blijven ecologisch en economisch recycleren natuurlijk). Die planken worden in hetzelfde bruinzwarte kleur geschilderd als het schoenenrek en de houtbak, en vervolgens op de muur gezet in de vorm van een boom. Misschien dat ik er nog silhouetten van vogels bijschilder, maar ik vrees overdaad (less is more enzo).

Onder de boom komt een muursticker met een gedicht van Joke Van Leeuwen, die nu eenmaal vaak de leukste kindergedichtjes heeft. Voor die sticker wou ik de producent-die-wel-wat-reclame-verdient in de kijker zetten, maar helaas wordt er momenteel aan zijn website gewerkt. In de toekomst hopelijk weer een werkende link.

En dan zou het totaalbeeld er moeten uitzien zoals hieronder, maar dan beter, want ik heb weer gewoon wat snelle paintshop gebruikt om het te illustreren. (overigens, je kan tegenwoordig klikken op de foto’s van wordpress…)

Aan de takken moeten kleine haakjes komen (het zijn eigenlijk deurgrepen die ik heb gekocht).  En nu maar hopen dat het in praktijk zo eenvoudig gaat als het klinkt. Maar ik durf wedden dat er ergens wel weer een schuine muur of vloer ligt te wachten om mijzelf en de waterpas tot wanhoop te drijven 🙂

Read Full Post »

De wolken – Martinus Nijhoff

Ik droeg nog kleine kleren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat ‘k in de wolken zag.

wolken kijken

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder –
De wond’ren werden woord en dreven verder,
En ‘k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat ‘k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van ’t vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

– Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide –

(In mijn herinnering is dit gedichtje helemaal niet zo treurig. Het schoot me gewoon te binnen toen we daarnet zo met z’n viertjes naar de wolken lagen te kijken. Gewoon leuk, even planeet aarde en de beslommeringen van een maandag vergeten en raden wat je in de wolken ziet, vlinders aanwijzen, vogeltjes zien.)

Read Full Post »