Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘pompoen’

Pampoenkoekies

Hierdie resep is maklik om voor te berei vir enigeen die net so tuis is in die taal as in die kombuis. Dit is heerlik en sy waarborg die geskik vir enigeen, selfs vir diegene met ’n bietje vetjies om die middellyf.

DSC_0851[1]Bestanddele voor 6 porsies

650-700 g pampoen, afgeskil, in blokkies gesny

125 ml koekmeelblom

5 ml bakpoeier

5 ml fyn kaneel

Knippie sout

2 eiers, geklits

Gerasperde skil van 2 lemoene

Olie vir vlakvetbraai

Kaneelsuiker en suurlemoenwiggies vir garnering

Metode:

Plaas pampoen in ’n kastrol met bietje water en kook oor matige hitte tot sag en gaar.

Dreineer en skep pampoen uit in ’n sif door die kastrol om te dreineer. Indien pampoen waterig is, kan dit in ’n kastrol verhit word oor matige hitte sodat die oortollige vloeistof kan verdamp.

Laat afkoel en vryf pampoen met ’n houtlepel deur ’n growwe sif.

DSC_0860[1]
Sif koekmeelblom, bakpoeier, kaneel en sout saam.

Klits eiers en gerasperde lemoenskil saam.

Voeg pampoen en geklitste eiers by gesifte bestanddele. Meng deur. Dit sal ’n taamlike slap beslag wees, maar dit moenie te loperig wees nie.

DSC_0864[1]

Verhit olie in ’n braaipan, skep lepels vol van beslag in verhitte olie en braai tot goudbruin alkante.

Dreineer op absorbeerpapier en sprinkel kaneelsuiker oor die bodem van ’n opdienbord. Rangskik pampoenkoekies op bord en sprinkel weer kaneelsuiker oor. Garneer met suurlemoenskyfies en sit voor.

DSC_0867[1]

Dit recept kreeg ik op 30 december 2002 per mail van mijn broer. Ik vond enkele dagen geleden een print van dat mailtje (ik had toen nog geen computer en las en printte mailtjes in de bib) in oude boeken die ik aan het sorteren was. En toevalligerwijs was er nog een pompoen in huis…

En de finale beoordeling? Het heeft iets van wentelteefjes. Het is zeker een recept met potentieel, maar zoals wij het aten, was het een beetje mossel noch vis; het leek zowel hartig als zoet, en hoewel het lekker was, vonden we het ook een beetje vreemd (hoewel de oudste zoon onderdeappelboom ze heerlijk vond).  Ondertussen vond ik hetzelfde recept al terug met dubbel zoveel bloem. Dat lijkt mij inderdaad beter; dan zal het meer op een dessert gaan lijken. En je moet er blijkbaar ook echt veel suiker op doen. Zodus: zeker eens proberen dit recept. Of wat googelen op andere recepten van pampoenkoekies; het blijkt een Zuid-Afrikaanse specialiteit.

Read Full Post »

3 kilo later

Als meneer 666bbq een receptje van mij kopieert (waarvoor immer dank – geen slecht compliment van zo’n schijnbaar zeer goede kok, medunkt), steekt hij dat steevast onder de titel: ‘apen apen apen na’. Foei! Dat zou ik nu dus nooit doen! Als ik een recept van hem kopieer, dan verwijt ik hem gewoon rechtstreeks dat ik er dik van wordt. Slekkevet zelfs, om het op z’n West-Vlaams te zeggen. Eerlijk toch? 😉 Want verdikke: wat is me DIT toch een lekkere taart!

Omdat mensen inderdaad niet makkelijk doorklikken, kopieer ik luiweg het recept:

pastel de ayote, een pompoenpudding uit Costa Rica :

– 800g pompoen
– 125g boter
– 4 kruidnagels
– 2 eieren
– 2 eetlepels magere kwark (yuck … 2 eetlepels volle yoghurt marcheert ook)
– 250g suikerriet
– 200g zelfrijzende bloem (of bloem met geweetwel)

Pompoen in stukken verdelen, koken met ruim water. Afgieten en vlees van de schil halen als het zacht is. Vlees met de helft van de boter tot puree prakken. Suiker met twee lepels water, kruidnagel en de rest van de boter smoren tot er een zoete saus ontstaat (maar ik heb het gewoon meteen bij de puree gekieperd). Eieren met de yoghurt opkloppen. Puree, yoghurt- en suikermengsel samenvoegen. Als laatste de bloem eronder. Je kan het geheel nog wat afkruiden met gember en kaneel (zoals altijd opletten met kaneel : juist genoeg brengt je in de eindejaarsstemming, iets teveel en je waant je op een slechte kerstmarkt in de koopjeshoek van een bouwmarkt, onder een lekkend dak).

Het beslag in een beboterde en bebloemde bakvorm gieten. 60 minuten in een op 250° voorverwarmde oven die je meteen terugdraait naar 180° zodra je de vorm erin plaatst. Laten afkoelen in de vorm. (bij het gezin onderdeappelboom bleek 60 minuten wel nog een beetje te weinig en ging het er nog een kwartiertje opnieuw in)

Tot zover de kopie van de website ‘Grow for it’. Zelf bleek ik geen kruidnagel in huis te hebben. Ik had wel nog 4-kruidenmengsel liggen. Waar dan geen kruidnagel in bleek te zitten. Maar ik heb er toch wat van in gedaan, en het bleek exact genoeg om een beetje de sfeer van peperkoek te krijgen, maar je toch nog ver van een slechte kerstmarkt in de hoek van een bouwmarkt onder een lekkend dak te wanen 😉

Eigenlijk had ik dat recept vorig jaar al gezien, en dacht ik om één of andere reden toen al dat ik die taart MOEST en ZOU bakken! Ik zaaide er zelfs speciaal de butternut pompoen voor. Daar kwam dan wel maar één pompoentje aan, maar ik had hem toch, en ik maakte de taart. Mannekes, dat zou dus zo lekker niet mogen zijn hé. En meneer onderdeappelboom was er niet eens zo wild van. Nog meer voor mij dus. En de papa van mevrouw onderdeappelboom had geen tijd voor meer dan één stukje. Al goed dat ik de kinderen beloofd heb dat ze morgen een stukje mogen meedoen in hun boterhamdoosje, of er was gewoon niets van overgebleven…

Bakken dus, deze taart. En als je het lekker vindt, dan krijg je binnenkort nog eens het recept van worteltaart van mij; nog zo’n misprezen taart waarbij je vanzelf een kopje thee denkt (liefst celestial seasonings) en waar je gewoon niet genoeg van krijgt.

Read Full Post »

Geen klagen

Over de oogst van vandaag:

Vier soepborden vol tomaten, 3 courgetten (waarvan ik de grootste maar ontdekte bij het wegknippen van de beschimmelde bladeren),  een aantal raapjes en een pomoentje. “Dat is wel een kleintje hé, mama”, wisten de onderdeappelboompjes met ernstige blik te vertellen.  Het is dan ook een per ongeluk geoogst pompoentje, bij het enigszins winterklaar maken van de bedden (vorig jaar stopte ik halverwege juli al met onkruid wieden; dit jaar ben ik van plan de boel min of meer properkes de winter in te sturen). De groene tomaten zijn afvallers. Klein zoontje en dochtertje mogen hier ten huize alles oogsten, en dan moet je het erbij nemen dat er hier en daar een groene tomaat sneuvelt, een courgetje vertrapt wordt, een kikker een pootje verliest (treurig, dat laatste, maar het was echt per ongeluk, en de trots om mogen vasthouden van duizendenéén beestjes overstijgt ruimschoots die kleine verliesjes). Veel oogst dus. Twee andere courgetten werden trouwens al soep vandaag (met courgetten doe je vaak eens een uitstapje langs look of gehakt, maar uiteindelijk is het met een courgette wel zo: soep zijt gij, en tot soep zult gij wederkeren), en een emmer vol snijbiet werd met een bechamelsausje bereid en kwam in 2 porties in de diepvries terecht.

Heel soms zijn wij zowaar een georganiseerd gezin…

Read Full Post »

‘Poetsen’ in de tuin is bij ons een beetje zoals poetsen in huis: bij vlagen, met een zekere welwillendheid, maar ook met een immer voor de bijl gaand voornemen het vanaf nu eens heel regelmatig te doen en het vooral niet meer zo vuil te laten worden (opruimen!), en al bij al ook met een wisselende graad van grondigheid. Eén verschil: in de tuin schoonmaak houden is leuk, in huis daarentegen: bwuek. Maar gisteren (alweer een goed gekozen dag verlof!) moest ik zowel in huis als tuin kuisen, want ik heb het gepresteerd om mijn leegdruppelende handdoeken met vlierbloesemvocht (en het gewicht van citrusvruchten erbij) van een meter hoog in de al bijna volgelopen kom te laten pletsen, waardoor niet alleen behangpapier, keukenkasten, schoven (waar kruipt dat toch altijd allemaal?) vloer en servies vol plakkerige uitgeknepen vlierbloesemresten en -siroop hingen, maar ook mijn schoenen, kleding en haar. Bij het zien van de ondergelopen keuken en zijn al even ondergelopen vrouw vroeg meneer onderdeappelboom onmiddellijk bezorgd: ‘Oei! Hoeveel liter zijn we kwijt?’ …

Maar gelukkig was er dan toch ook nog tijd om in de moestuin te werken. En omdat het vermoedelijk weer een maand of 2 zal duren vooraleer die er nog eens zo onkruidarm bijligt, nam ik deze morgen snel nog wat foto’s. Hierboven de vruchtgewassen, de bladgewassen en de peulgewassen. De spinaze is weer enorm opgeschoten, maar zo erg is dat niet, want op die hoge stengels groeien ook blaadjes. Deze avond ga ik ze echter kaalplukken en uittrekken. En dan iets anders zaaien natuurlijk. Warmoes en sla hebben we ondertussen genoeg. Wat suggereert u, kenner?

En dan van in de verte tot dichterbij: de tomaten (al in bloei!), de aardbeien (dagelijks een soepbord vol), de kolen (kaalgevreten door slakken en nu te lijf gegaan met escar-go), de bonen (waarvan de helft niet opgekomen is 😦 ) en nog een streepje patatten, waarvan ik vanavond wellicht de eerste zal oogsten. De uien en wortels staan er niet bij op de foto, maar die doen het goed. Ik denk dat de babywortels nu toch wel klaar moeten zijn. En dan kan ook daar nog iets anders worden gezaaid. Zou rode biet nog lukken?

Het buurmeisje toonde mij het verschil tussen pompoen- en courgetteplanten: courgettes hebben prikkerige bladeren, pompoenen niet. Blijkt te kloppen, want de eerste vruchten laten zich nu zien. En van zodra dat het geval is nijp ik de bloem eraf omdat de beestjes langsdaar de vrucht schijnen binnen te dringen. Bovenstaande pompoen is al een keer of 4 van groeirichting veranderd. Slaap daar mee onder één deken, en je ligt de hele nacht bloot…

Qua bloei is het nog povertjes. De klaprozen zijn terug, en de lavatera begint te bloeien, maar op stokrozen, gladiolen, margrieten en dahlia’s is het nog wachten. Het ‘onkruid’ dat ik zo verwoed heb uitgetrokken, blijkt cosmea te zijn… Gelukkig heb ik de laatste 10 kunnen redden toen mijn frank gevallen was…

Tussen de bloempotjes op de grond staat overigens het enige komkommerplantje dat overgebleven is, en op de achtergrond zie je het huisje van de kinderen, inclusief stenen kip die ze regelmatig te eten geven.

En dan ga ik nu après-soleil kopen, want het was onverwacht warm gisteren, jaiks…

Read Full Post »