Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tomaten’

En ik mij maar suf piekeren welke bloemen in mijn binnentuintje een dusdanige expansiedrang hebben dat ze in het najaar nog nieuwe plantjes doen ontstaan.

Valeriaan?

Dat ene wilde rozenstruikje?

Astrantia?

Of een andere wilde bloem?

Neut, niks van dat alles. En toch ken ik dat blad…

Natuurlijk is jullie frank al lang gevallen, maar de mijne deed er lang over: het is zowaar een tomatenplant; op één of andere manier tot in het binnentuintje gewaaid. En dat kiemt zo moeilijk, zeggen ze dan…

Maar: bij deze is mijn moestuinjaar dus officieel gestart. Doen we omtereerst voor de eerste tomaat? 🙂

Advertenties

Read Full Post »

… is kleurrijk.

Wat je van het weer niet kunt zeggen.

Of net wel natuurlijk; het is maar hoe je het bekijkt.

Read Full Post »

Van weelde en tekort

Kijk eens?!

Serre-oogst! Het eerste rijpe tomaatje en de eerste rijpe komkommer! En die komkommer is niet mislukt: het is een lichtgele soort, en naar het schijnt moet je die niet veel langer dan 10 cm laten worden. Het smaakte in elk geval. De tomaat hebben we in 4 gesneden, want alle reeds groenten etende gezinsleden keken al lang uit naar die eerste tomaat. Dat er aan de achterkant van die tomaat een immense rotte plek zat (tomatenrot, ook dat nog…) hoeft niemand te weten. Dat het nog altijd de enige enigszins rijpende tomaat is, en dat er aan elke struik nog niet meer dan 4 tomaten hangen (in het beste geval), houden we ook geheim.  En we zwijgen ook over bobbels op de tomatenstammen en abnormaal gekrulde bladeren. Gelukkig zijn er nog kleine paprikaplantjes die wel een mooie oogst lijken te beloven…

En verder? Oogst alom!

De rode biet was al bereid (we eten die graag puur, zoals je ziet), en de raketsla was zoals steeds klaargemaakt met nootjes, fetakaas en een dressing van olijfolie, balsamico-azijn en honing. Verder dagelijks een immense bos radijzen. Als er radijzenrecepten zouden bestaan: graag! De dagelijkse avondboterham met kaas en radijzen komt ondertussen een beetje onze neus uit, en je kun ook niet dagelijks lauwwarme aardappelsalade met peultjes en radijzen eten (wel heel lekker!). Dus alle inspiratie is welkom! Verder elke week een paar courgetten, een kropje sla, boontjes die eindelijk groeien en bloeien, venkel die mooi staat te wezen en nog een wortel of 50 die wachten om geoogst te worden. En dan vergeet ik nog het uitgebreide boeket driekleurige warmoes dat ook dringend moet geoogst worden en dan opnieuw zal groeien tot een tweede oogst.

Ik moet daarbij niet vertellen dat ik die rode biet onder een wild uitgeschoten buddleia heb gevonden; dat de venkel tussen de sla opgeschoten is; dat de radijzen onzichtbaar zijn onder het blad van de pompoenen en dat je nooit zou denken dat onder dat gele pluis, in die immense wildernis van distels en gras, genaamd ‘bloemenweide’, echte heuse raketsla staat.Ik zwijg eveneens over het feit dat alle zaaigoed van eind juni geweldig mooi opkomt, maar dat het onkruid ernaast nog veel sneller groeit. Om maar te zeggen: de tuin is een puinhoop, en de oogst louter toeval. “Maar trek je dat toch niet zo aan,” zei meneer onderdeappelboom liefdevol. “De bloemen komen nog altijd hoger dan het onkruid!” En ik zag hem de “wel, voorlopig toch…” nog net inslikken…

Ach ja, gelukkig zijn er nog eitjes, die ter wereld komen zonder onkruid! Onze 3 kippetjes legden op 5 dagen tijd maar liefst 21 eitjes. Eén en ander lijkt me niet normaal, maar ze zijn welkom en worden tot allerlei heerlijks verwerkt. Na de geslaagde brownies werden gisteren ook 3 cakes gebakken en zo dadelijk gaan we chocolade-ijs maken. Dat ik van dat alles beter afblijf wegens de moeilijke strijd tegen spruw, zullen we er maar bijnemen zeker? (Met dank aan mevrouw Buikberg die mij inlichtte over alle aspecten van spruw, hoewel ik dat van ‘gedijt goed in suikerige milieus’ liever niet had geweten 😉 Geen alcohol, geen medicijnen tegen keelpijn en migraine, geen nachtrust, geen tijd voor jezelf, geen normaal ondergoed en nu ook nog ‘geen suiker’. Moeder, waarom geven wij eigenlijk borstvoeding?…)

Maar kom, gelukkig mag ik nog altijd een tas venkelthee drinken 🙂 En is het geen weer voor een lekker heet en ontspannend bad? Ja hé… Ah nee, dat mag ook niet in de eerste 6 weken na de bevalling… Euh, een radijs dan maar… weer…

Read Full Post »

We waren wel al wat gewoon van onze egel: liggen snurken en snuiven in de houtschors, onbekommerd wandelingetjes maken richting groentetuin, rond 8u ’s morgens even op het gazon komen paraderen voor de kroost,… Maar dat hij plots voor het livingraam zou staan om samen met ons naar Vive le Vélo te kijken, daar schrok hij zelf duidelijk even veel van als wij.

Meneer onderdeappelboom ging er zo snel mogelijk met het fototoestel achterna, en meneer de egel voelde zich niet eens gejaagd om te verdwijnen. Zijn egels zoals merels tam aan het worden?

Verder nog nieuws van het tomatenfront: een nonkel kwam op bezoek en oordeelde dat er veel te veel blad was en dat dat mede de oorzaak van het gebrek aan vruchten was. Dus snoeischaarde ik er een kruiwagen vol bladeren af, en zowaar: een dag later is er al een tomaat aan het rijpen! Nu weer de routine van dieven en tikken krijgen (was verwaarloosd sinds de geboorte…), en misschien komt het dan nog in orde!

Read Full Post »

Belofte maakt schuld

Ik beloofde plechtig om weer gewoon te komen zeuren over de moestuin, en ik doe dat meteen met een veeg uit de pan naar een gemeen klein beestje (behoorde jij niet weg te lopen van die trilstaaf in de grond?!?!) en een afschrikwekkend maar krachtig beeld van onze aardappeloogst:

En dit zijn dan nog herkenbare aardappelen. De kleine onderdeappelboompjes visten ook gewoon lege schillen op uit de grond! Laag, zéér laag!

Maar we moeten eerlijk zijn: eigenlijk was maar 10% van de oogst aangevreten. De rest zag er voorbeeldig uit. Niet zo talrijk, dat niet, maar wel voor het eerst echt grote patatten, sommige zelfs groot genoeg om met ons 4 van te eten.

En voor de rest begint de halfslachtig onderhouden moestuin ook eindelijk oogst op te leveren. Zowel de gele als de baby-wortels zijn stuk voor stuk mooie exemplaren geworden, de radijzen komen plots allemaal uit, heel wat erwten en peultjes gingen al in het vriesvak, en bij de courgetten is het bos al weer niet door de bomen te zien. Overigens, in de voor veel moestuinierders bekende reeks ‘creatief-met-courgette’ vonden wij en de peter van het kleine appeltje dit een heel lekker en simpel receptje (waarbij we voor de gelegenheid de kip door quorn vervangen hebben).

Maar omdat ik dus beloofde te zeuren: onze tomaten zijn nog steeds geen succesverhaal. Nu heb ik al het hele repertoire van The Dannan, Tara, Mary Black en Enya ‘geharpt’ op het snarenspel van de touwen waarmee de tomaten opgebonden zijn, en nog altijd is het aantal – al dan niet rijpende – tomaten erg miniem. En over rijpen gesproken: moet je misschien dagelijks op je blote knieën de stenen trap van de schuur opklimmen en hen aldus smeken om te rijpen alvorens er eens eentje rood gaat willen worden?

Read Full Post »

De tomaten in de pseudo-serre staan prachtig in bloei. Bij de meeste planten wordt de derde tros momenteel zelfs al gevormd. Conclusie: succes!

Nu zijn tomaten zelfbestuivend, en volstaat een zuchtje wind om het stuifmeel van de meeldraden los te maken en op de stamper te krijgen. Omdat in een serre niet veel wind waait, wordt de tomatenkweker aangeraden om de planten/bloemen dagelijks zacht aan te tikken. Op die manier valt het stuifmeel zeker van de meeldraden, en krijg je mooie vruchtvorming.

Tenminste: dat is de theorie. Want van zo’n piepklein, groeiend tomaatje zoals op bovenstaande foto, heb ik er in totaal maar twee. En alle andere, laat ons zeggen bijna 100 bloemen, zijn er zonder enige vruchtvorming het loodje bij aan het neerleggen…

De één daarbij al wat doder dan de ander…

Nu kan de vruchtvorming wel eens mislopen als het in een serre te warm is (35 graden), maar zo warm is het in onze schuur nog nooit geweest. Ook vochtigheid is een probleem, omdat het stuifmeel erdoor kan samenklitten. Maar ik vergeet vaker water te geven dan toegestaan is, en door de houten wanden is het nooit broeierig warm en vochtig in de schuur. Wat dan? Te enthousiast aangetikt en daardoor het stuifmeel gewoon op de grond gemikt? Een beest dat alle stuifmeel ’s nachts uit de bloemen komt likken? Alle suggesties van u, alwetend leespubliek, zijn van harte welkom, want wat een oogst gaat hier verloren!

PS Nee, we hebben het even niet over 40 weken zwangerschap en bevallingen enzo. We doen gewoon even alsof er geen uitgerekende data bestaan. Trouwens, volgens het vrouwvolk alhier in de gemeente stad “zie ik er nog veel te goed uit om al te bevallen.” Huh? Goed? Tors ik daarom al weken die zwangerschapsacné? Zien ze dan die wallen door nachten vol voorweeën niet? Kan iedereen asjeblief even zeggen dat ik er verschrikkelijk uitzie?

Read Full Post »

Moeswoestijn

’t Is tegenwoordig een harde dobber, die moestuin. En dan vooral in de letterlijke zin van het woord. Ik zou niet weten hoe ik uit die keiharde aardkorst een wortel zou moeten krijgen en ik weet al helemaal niet hoe ik mijn nieuwe rozenboogje IN de grond zou moeten krijgen. De radijzen worden niet dik,venkel en rode biet komen niet uit, en toen een collega hoorde hoe mijn bonen eraan toe waren, merkte hij op: “Dus als ik je goed begrijp, heb je ze eigenlijk gewoon begraven… Staat er al een kruisje bij?”

Maar zo zijn we niet! Wij geloven in de Eeuwige Kiemkracht der Zaadheid en Ooit zullen ze kiemen, die bonenzaden! En Optimism is a Moral Duty! Dus die ene bui die ze morgen verwachten zal zeker boven onze tuin komen sproeien! En we hebben zelfs geen buien nodig, want kijk eens hoe schoon mijn désiréekes al bloeien!

En als je houdt van binnenpiepen in andermans huis, kijk dan ook maar eens via een kiertje onze schuur binnen:

2 à 3 keer per week krijgen ze een kleine 3 gieters in hun gietschaaltje. Dat is dus telkens zo’n 20 liter water voor ongeveer 30 tomatenplanten. Zo’n groot verbruik is dat ook weer niet, waardoor er in de regenput gelukkig genoeg overblijft voor mijn terraspotten en de wasmachine. En de talrijke knoppen en occasionele eerste bloemen beloven een geslaagde oogst!

Dus je ziet, zelfs in een woestijn raak je nog aan patatten en tomatten. Als dat geen smakelijke zomer zal zijn!

Read Full Post »

Older Posts »