Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘tomaten’

Van worstjes en tomaten

In een heel kort moment van totale zinsverbijstering heb ik eens overwogen om psychologie te gaan studeren, in de ijdele hoop de mens beter te gaan begrijpen (een verlangen dat voor een mens op het einde van de middelbare school nog redelijk realistisch lijkt te zijn). Gelukkig ben ik vrij snel gaan inzien dat voor mijn doelstellingen betere richtingen (zij het niet noodzakelijk met meer resultaat ;-)) bestaan en ben ik die dan maar gaan volgen, zonder ooit nog spijt te hebben van mijn afwijzing van psychologie. Tot op het ogenblik dat ik aan het tuinieren sloeg… En zeker sinds het moment dat daar een moestuin bij kwam… Sinds dat ogenblik heb ik mezelf al meermaals vervloekt dat ik niet meer van psychologie snap om het gedrag van mijn medemens te verklaren (en zo mogelijk enigszins bij te sturen).

Want kijk, ik begrijp mijn medemens vaak niet.  Ik snap niet waarom ze me fronsend aankijken en zeggen dat dat toch wel onnozel is dat ik geen compost op mijn bed van wortelgewassen wil doen. Om enkele weken later te zeggen dat mijn uien er toch altijd zo goed bij staan. Om het jaar daarop weerom te zeggen dat ik veel meer compost op mijn bed met wortelgewassen moet doen…

Ik begrijp ook niet waarom zo velen mij schouderkloppend zeggen dat ze deze herfst mijn groentetuin eens goed zullen omspitten voor mij, er daarbij blijkbaar vanuit gaand dat ik niet spit omdat ik het niet kan (?) en zonder te kunnen antwoorden op mijn vraag wat er dan wel zoveel beter zou zijn aan mijn groentetuin als hij eens omgespit zou zijn?

Evenmin begrijp ik alle gezeur over mijn graspaadjes en hoeveel plaats die wel innemen, terwijl tussen die graspaadjes toch ook 54 m² moestuin ligt, waarvan de bedden zonder die paadjes anders gewoon dichter bij elkaar zou liggen (en alsof je aarden paadjes tussen moestuinbedden NIET moet onderhouden) en terwijl mijn groentebedden tegenwoordig ook volledig grasvrij zijn.

Toppunt van wederzijds onbegrip is de tomatenteelt:

In maart begin ik te zaaien. En dan zegt mijn medemens: ‘Gho, je zult ze toch warmer moeten zetten hoor’.

Ik doe dat niet, en eind maart blijken ze toch gekiemd te zijn. Dan zegt mijn medemens: ‘O maar bij X staan die al veel hoger hoor!’

Eind april blijken mijn tomatenplanten alsnog volop gegroeid en verspeend en zegt de medemens: ‘Het zal je nog wel tegenvallen als je straks moet beginnen dieven. Ze zullen rap veel te groot en wild worden!”‘

Tegen begin mei staan de tomatenplanten in grote potten, stralend gezond te wezen, met een proper stammetjes en duidelijke blaadjes links en rechts. Daarop zegt de medemens: ‘Ah, maar dat zijn stamtomaten. Dat gaat je nooit lukken hoor in potten.’

Enkele dagen later blijken de planten al een pak gegroeid te zijn en staan ze mooi donkergroen te blinken: ‘Gho, maar je moet veel meer water geven’, zegt de medemens. “Dringend!”

Nu, halverwege mei, met het ritme van 3 keer per week water geven en regelmatig dieven, stellen meneer en mevrouw onderdappelboom vast dat de planten met hun halve meter hoogte nog steeds verbazend sterk op hun stam staan en zegt de medemens ons: ‘Oeioeioei, ge moet ze dringend vastbinden!’.

Verder moeten we veel meer verluchten, zijn onze stokken te klein, moeten het touwen zijn ipv stokken, hadden we al lang moeten bemesten, enz. enz. Nu zijn wij van de vredelievende soort, en altijd bereid om bij te leren, en dus vragen we na elk van die opmerkingen beleefd waarom dat dan wel zo is. Maar meer dan een “dat wordt zo gedaan” of “ge zult wel zien waarom dat moet als je straks geen tomaten hebt”, is daar nog nooit als antwoord op gekomen. Let wel, er zijn mensen die toegeven dat andere methodes misschien ook werken (net zoals bij het niet aanaarden van aardappelen, het niet spitten, het laat zaaien van wortels, enz.), maar de meerderheid lijkt ons toch maar domme jonge mensen te vinden die niet bereid zijn naar de goede raad van ervaren kwekers te luisteren. Nochtans vragen wij hen wel waarom zij het anders zouden doen, en vragen zij zelden waarom wij het anders doen. Zou dat leeftijdsgebonden zijn? Of mag ik hopen dat ik later, als ik een grijs en sukkelachtig besje van 90 ben, nog op mijn stokje tot bij het buurmeisje ga wandelen en daar gewoon nieuwsgierig ga vragen waarom ze haar groenten zus of zo kweekt en dan blij zal zijn als ik nog iets bijleer?

De mens heeft het blijkbaar moeilijk om zijn gedachten te laten aanpassen en open te staan voor nieuwe inzichten. Niet alleen in opvoeding, maar bovenal in de tomatenteelt blijkt de macht van de gewoonte veel sterker dan de drang naar het nieuwe. Nochtans ontstaan de mooiste dingen als je creatief durft na te denken en alert bent voor de dode sporen van je eigen gedachten. Daar heeft meneer onderdeappelboom beroepshalve een leuk verhaaltje over, dat ik toch eens in veelvoud ga kopiëren en uitdelen aan al wie ongefundeerde tomatenkritiek heeft:

Op een dag zitten zoontje en mama in de keuken en mama gaat worst bakken. Voor ze de worst in de pan doet, snijdt ze de uiteinden van de worst af.

“Waarom doe je dat?” vraagt het zoontje.

“Sja,” zegt de mama, “ik heb dat altijd zo geweten. Mijn mama deed dat ook al zo.”.

Niet veel later ziet het zoontje de mama van de mama, en hij vraagt haar: “Oma, waarom snijden jullie de eindjes van de worst?’

De oma zegt: “Dat wordt gewoon zo gedaan. Ik heb dat zo van mijn moeder geleerd.”

Daarop gaat het zoontje naar het rusthuis waar zijn overgrootmoeder is. “Moeke,” vraagt het zoontje aan zijn overgrootmama. “Mama en oma snijden alletwee de eindjes van de worst en ze zeggen dat ze dat van jou geleerd hebben. Maar waarom moet dat eigenlijk?”

Waarop overgrootmama uitroept: “Maar mannekes toch, zeg me niet dat jullie nu nog altijd worstjes bakken in dat veel te klein panneke?”

Advertenties

Read Full Post »

Tijdens het voorjaar van 2010 bouwde meneer onderdeappelboom een schuur. Het moest een soort schuilhok worden, maar het werd al snel veel meer dan dat, met verschillende compartimenten, een annex alias kweekruimte, extra stevige muren en een doorzichtig dak. En voor we het wisten hadden we een heuse schuur met serre-allures. Want ondanks de aanwezigheid van bomen rondomrond, blijkt het een heerlijk warm bouwsel te zijn waarin mijn zaailingen het prachtig doen. En als de zaailingen het al zo goed doen, hoe zou dat dan met volledige planten gaan?

Dat wordt dan ook ons experiment van 2011: tomaten kweken, in pot, in onze serre-schuur.  Voor de kweek van tomaten zijn er 3 aan te raden blog-pagina’s:

1) De basisinformatie op eigenwijze tuin: hier zo

2) Zowat alle info op ‘Grow for it’ maar in het bijzonder: deze pagina

3) Op ‘Diana’s mooie moestuin’: deze omstandige info

Voor tomaten in pot heb je extra info nodig, en die is er beduidend minder te vinden op het wereldwijde web. En de info die ik vond, is teleurstellend: je zou enkel de speciale struiktomaten (in serres zie je meestal stamtomaten) in pot kunnen kweken. Je zou ze toch met pot en al op volle grond moeten zetten en ze door de gaatjes in de pot heen moeten laten wortelen van zodra er bloemen zichtbaar zijn. Het zou nooit helemaal goed zitten met water en mest. Het zou dus min of meer vanalles zijn, maar daar trekken wij ons niets van aan. Ziehier onze eigen handleiding voor het kweken van tomaten in pot (en binnen enkele maanden dan het resultaat):

1) Zo groot mogelijke potten. Deze zijn nog iets groter dan emmers (die heb ik ook; daar staan de peperplantjes in).

2) Voldoende ruimte laten tussen de potten zodat je er kunt rond wandelen om te dieven enzo (de verleiding is groot om ze tegen elkaar te schuiven)

3) Aarde: wij mengden de helft potaarde onder de helft aarde uit eigen tuin. Uit de potaarde hopen we de nodige vitamientjes voor de planten te halen, en met de aarde uit onze leembodem hopen we wat water vast te houden (je moet zo’n beetje de 2 bereiken met tomatenteelt: waterdoorlaatbaarheid èn water vasthouden)

4) Voornemen: 3 keer per week water geven. Niet méér, want ook met de zaailingen blijkt dat een goed aantal te zijn. En langs onder water geven, via dat schoteltje. (en weerstaan aan al die ervaren mensen die fronsend zeggen dat je dringend meer water moet geven. En mest. Véél mest. En véél water!)

5) Onmiddellijk een stok erbij in de pot; touwen alleen omdat meneer onderdeappelboom dat een mooi zicht vindt 🙂

6) Voornemen 2: maximum 5 trossen per plant laten staan. Dit is ter compensatie van de kleinere wortel die de tomaat kan vormen in pot. Liever 5 rijpte trossen per plant dan 7 onrijpe. (En als aan elke tros 5 tomaten komen, dan zullen we nog altijd 500 tomaten kunnen eten komende zomer).

7) Afwachten: hoe dat zal gaan met die pseudo-serre. De houten muren hebben als voordeel dat de kans op verbranding van de planten nogal klein is, maar zal het bovenlicht wel voldoende zijn? Zullen de planten niet te veel naar boven groeien? Zullen we voldoende kunnen ventileren? Wait and see! (en die voorspelde nachtvorst mag ook achterwege blijven…)

Read Full Post »

’t Is nog maar een schamele hoeveelheid plantjes op de foto hierboven, maar het beeld dateert dan ook al van een paar dagen geleden. Ondertussen staan alle planken van mijn kweekkotje (ooit moet er een fatsoenlijke ‘plantwerkbank’ van gemaakt worden) afgeladen vol:

Piepen al boven de aarde: zonnebloemen, 2 soorten sla, reukerwten en peterselie. De potjes basilicum zijn gekocht in dendelais en vervolgens verpot; de pot bieslook is een stuk van een plant die ik buiten heb staan en die jaarlijks terugkomt.

Gezaaid en blij verwacht: rode kool, spruiten, maïs, prei, pompoenen (butternut en red kuri ) en courgette (tondo de nice en black zucchini).

Verspeend: tomaten en pepers. Dat wil zeggen: selectief verspeend, want hoe graag ik ook in de tuin werk en hoe meditatief sommige mensen verpotten misschien ook vinden:  ikkendoe da nie gèren. Van de tomaten behield ik van elke soort dus maar 3 plantjes. Ik had die zeker al 2 weken eerder moeten verspenen, want ze waren op sterven na dood en in de aarde zat duidelijk niets meer waarmee ze eventueel nog hadden kunnen groeien. Na die 45 plantjes had ik het wel gehad met verpotten, dus rukte ik van de pepers gewoon zoveel zaailingen uit tot ik er in elk potje maar ééntje meer staan had. Vervolgens deed ik er een laagje potaarde op om de schijn van grondig werk te wekken 🙂  Maar nu heb ik dus nog 6 plantjes mini-paprika en 6 plantjes sweet cayenne. En ik denk niet na over al die zonnebloemen en sla enzo die ik nog zal moeten verpotten… Bijkomende vreugde: de living is weer zaailingenvrij, want ik heb het erop gewaagd de tomaten en pepers ook al in de kweekruimte te zetten. Hopelijk vriest het dus niet meer…

Buiten staan erwten, peultjes, wortels, radijzen en uien boven de aarde. De rode uien doen het niet zo goed, maar ik geef ze nog een kans. Samen met de kinderen zaaide ik nog rode biet, raketsla en een nieuwe rij radijzen. Tot nog toe liet ik de kinderen helpen op een manier dat ik hen de illusie gaf iets te doen, maar uiteindelijk bijna alles zelf deed. Omdat ik dat toch een beetje laag en onopvoedkundig van mij vond, mochten ze dit keer echt zelf zaaien. Dat ging – met uitzondering van een omgevallen zakje en wat vreugde toen ze bij elkaar in het – verkeerde – rijtje gingen zaaien – al bij al nog goed, dus weer een wijze opvoedingsles voor de mama (laat je kinderen de dingen echt zelf doen) en we kijken verwachtingsvol uit naar wat het zal opbrengen!

Voor de radijzen heb ik meneer onderdeappelboom ingeschakeld. Hij vond dat ik elk jaar te weinig zaaide, maar dat komt omdat ik er telkens maar aan dacht om nieuwe te zaaien als de vorige op waren. Hij heeft dit jaar beloofd mij er aan te herinneren, en dus krijg ik nu om de week een mail of sms van hem met de boodschap: ‘Denk je aan de radijzen?’ 🙂

Niet gezaaid maar wel geplant: aardbeienplantjes. Vorige week 50 stuks die we recupereerden van vorige jaren, en gisteren 20 nieuwe stuks die ik samen met de kinderen plantte (ik maak de gaatjes, zij zetten er de plantjes in, doen er aarde op en geven water). Nu nog elektriciteitsbuizen gaan kopen om er een net over te kunnen spannen en er opnieuw stro tussen leggen, want zonder dat stro had ik toch veel meer rotte aardbeien aan de planten.

Nog te doen: een eindeloze hoeveelheid zomerbollen planten. Maar daar kijken we uiteraard naar uit.

Niet gezaaid, maar wel geplaatst: een heidemat achter onze haag. ’t Is een lelijke foto (ik was eigenlijk kindjes aan het fotograferen die net even uit beeld liepen), maar ondanks de liefde voor open natuur genieten we buitengewoon van de toegenomen privaatheid. De pessimist in sommigen zegt dan direct dat onze haag nu scheef gaat groeien, maar dat zien we dan ook wel weer als het zover is. ..

Read Full Post »

… en meneer onderdeappelboom schoot in gang… De arme ziel kon niet veel anders, want mevrouw onderdeappelboom ligt nog altijd met haar pootjes omhoog in de zetel. Genezend, weliswaar, maar langzaam; héééél langzaam. Het doet je er wel eens bij stilstaan hoezeer we eraan gewoon zijn om met medicijnen na 3 dagen terug op de been te zijn.  Nu moeten citroensap, honing, vlierbessensiroop en kippenbouillon hun werk doen.En dat is goed werk, maar langzaam…

Maar kom, niet meer zeuren en even vertellen hoe fantastisch meneer onderdeappelboom wel is want: hij heeft maar liefst 2200 kilo compost uitgevoerd in mijn moestuin! Die haalden we bij Van Gansewinkel, net zoals 2 jaar geleden. 2200 kg; da’s ongeveer 3 m³. En die klus klaarde hij in een uur of 4. Met kindjes erbij! Dus even met z”n allen: pet af voor die meneer onderdeappelboom.

Samen met de kinderen vulde hij ook potjes aarde, waarin we op het startsein van tomaten- annex -maanman de tomaten zaaiden. Dat zaaien deed ik nog net zelf; en het labelen ook. En ik vond zelfs een uurtje energie om even de uitjes in de grond te steken en al wat vroege wortels en radijzen te zaaien. Maar voor de rest lag ik in mijn zetel.

Verbazend wel, hoeveel er in 2 weken tijd in bloei is gekomen. Behalve sneeuwklokjes en krokussen bloeien nu ook de kleine narcissen en kleine tulpen, sneeuwroem, hyacinthen, muscari en griekse sneeuwklokjes. Zowat overal waar ik kijk, is er wel een bolgewasje aan het groeien. Dit begint langzamerhand de natuurlijke tuin te worden die we voor ogen hebben! De winterakonietjes komen voor het eerst in 4 jaar niet boven, maar ter compensatie zie ik het wildemanskruid wel terug komen. Hoera!

En dan ga ik nu nog maar eens wat warm citroensap met honing drinken. En op meneer onderdeappelboom toasten. En er niet aan denken hoeveel zeer het doet dat ik te ziek was om van al dat bloeisel ‘mooie’ foto’s te nemen…

Read Full Post »

Tomatenorigami op de tatami

Ben je zeer erg gestoord als je ’s nachts al van je zaaigoed begint te dromen? ’t Was nochtans een mooie droom: maar liefst al mijn pepertjes waren gekiemd! En hoe meer ik keek, hoe meer kiemen erbij kwamen! Ik ben zeker dat het grote voorspellende waarde heeft! 🙂

Ondertussen begin ik (in realiteit dan) ook langzamerhand aan het andere zaaiwerk te denken; wellicht een taakje voor komend weekend. De uitjes liggen klaar om geplant te worden, maar ik vind het nog altijd te nat en te koud om iets buiten in de grond te steken, en het weerbericht spreekt nog niet meteen van zachtere temperaturen (behalve voor de komende twee dagen dan). Daarom heb ik me op de voorbereiding van de tomatenteelt gegooid. En om jullie meteen maar goed jaloers te maken: ik heb een schitterende voorraad fantastisch tomatenzaad van meneer 666bbq!

Dat zit zo: vorig jaar gaf ik te kennen dat ik nooit meer tuinbonen wou kweken, wegens traumatische herinneringen aan de reusachtig wriemelende massa bladluizen op de planten het jaar daarvoor. Meneer 666bbq liet weten dat hij de zaadjes wel kon gebruiken, en dus stuurde ik ze naar hem op. Maar in plaats van zomaar danku te zeggen, stuurde hij ons een enveloppe vol ieniemienie-originami-pakjes met tomatenzaad terug. Maar liefst 15 soorten! En in elk pakje dan nog eens minstens 6 zaadjes! Wow! Meneer 666bbq: je hebt nog altijd die frisse pint van ons tegoed!

Toen ik de zaadjes vorig voorjaar kreeg, hadden we echter nog geen serre. (Nu ook niet, maar zoals gezegd kan onze schuur-met-glazen-dak vermoedelijk ook wel een beetje dienst doen). Daarom zijn de zaadjes een tijdje blijven liggen. Gisteren had ik dan eindelijk de tijd om op het web te gaan rondzoeken wat allemaal in ons tomatenpakket verstopt zat:

Brandywine: rozerood, groot

Marizol Red: heel dik, rood, laat

Marizol Purple: donkerroos, laat

Cherokee Purple: donkerder, super lekker

Hillbilly: geel

Pêche Blanche: klein, zacht, wit, tros

Marianne’s Peace: ?

Rose Quartz: kerstomaat, middenseizoen

Eagles Beak: peervormig, rood

Caro Riche: donker oranje, middelgroot

Earl’s Faux: rozerood, groot

Millionaire Missouri: rozerood?

Large Pink Bulgarian: donkerroze, groot

Fantome de Laos: witgeel, vroeg, groot, super

Black seaman: ‘zwart’

 

Ik weet niet hoe vaak ik in de zoekresultaten het woord ‘rare’ (op z’n Engels dan) ben tegengekomen, maar toch heel regelmatig! En één keer kreeg ik zelfs de mededeling dat de eigenaar in kwestie het zaad nergens had gevonden, behalve door ruilhandel met een hobbykweker uit België. Tiens…

En nu zit ik met een dilemma: het liefst wil ik ze allemaal proberen; 15 soorten moet net lukken qua ruimte. Maar ik ben niet zeker of het zaad nog zeer kiemkrachtig is na een jaar. Van elke soort dan maar 3 zaadjes proberen? Maar wat als die allemaal kiemen? 45 potten tomaat! En is het overschot van de zaden volgend jaar dan nog wel goed? En wat met de tomaten die ik absoluut wil proberen, zoals de pêche blanche en  de Fantôme de Laos? Die klinken zo lekker dat het water al van je kin druipt terwijl je eraan denkt. Maar dat krijg ik toch nooit allemaal gezaaid en beheerd? Stress!

Maar één iets voel ik wel al aankomen: als deze tomatenteelt lukt, dan leer ik dit najaar nog om zelf tomatenzaad te winnen!

Read Full Post »

Komt een man ’s avonds thuis bij zijn vrouw. Zegt hij tegen die vrouw: ” ’t Is nu niet dat ik er iets mee wil zeggen, maar in de weekendbijlage van de Morgen gaat vanaf zaterdag een boekske zitten: ‘Hoe neem ik de perfecte foto’. Allé, ik geef het maar even mee hé”.

Jaaaajaaa….  En ’t is nochtans niet dat ik daar iets mee zou kunnen doen; ik ga er zelfs geweldig op vooruit. Vorig jaar bijvoorbeeld, was mijn foto van de vlierbessen voor 90% onscherp. En dit jaar is dat toch maar voor zo’n 80% meer onscherp. Wat een stijgende perfectie!  Niewaar?

Bon, voor de recepten voor vlierbessensiroop moet je dus ook bij de bessenfoto van vorig jaar kijken. Overigens vind ik ze het lekkerst met witte suiker. Honing neemt nogal veel van de smaak van vlier weg, ervaar ik nu. Maar ’t is lekker! En ’t is de moment om ze te plukken, om de komende lange winter aan te kunnen.

Maar daar willen we dus niet aan denken, aan winter. We denken aan zon, en aan zongerijpte tomaten. We hebben er toch bijna 200 geoogst, van onze buitentomaten, en begonnen dus langzamerhand wel eens te verlangen naar een origineler recept dan tomaat mozarella, tomaat garnaal, gestoofde tomaatjes, enz. En waar anders kan je dat vinden dan hier?

Ovengedroogde tomaatjes dus. En dat doen we zo:

Mama onderdeappelboom snijdt de tomaten, en de kleine onderdeappelboompjes krijgen elk een bakplaat om ze op te schikken. Dochtertje onderdeappelboom is een huisje aan het maken; zoontje onderdeappelboom ging voor abstract.

Daarna moeten er kruiden op. En zout. Véél zout, naar het schijnt. Maar wat is véél? Om enigszins in verhouding te blijven gaf ik elk van de onderdeappelboompjes een kommetje met daarin een afgestreken eetlepel zout en basilicum, tijm, pilipili en paprikapoeder. Uiteindelijk ging maar de helft van het zout op de tomaten, en strooide ik er nog wat kruiden extra bovenop.

Na 4 uren op 70 graden vond ik de tomaten nog niet zo droog, eigenlijk. Meneer 666bbq grapte iets over een lowtech hoedenplank. Maar was dat wel zo’n grap? Er zijn mensen die ’s morgens hun boterham met kaas onder de voorruit leggen om ’s middag croque monsieur te kunnen eten. En dus pakte ik de ovenschotels in zoals ik de buurvrouw had zien doen met haar zongedroogde kersen, en plaatste ik die schotels op de hoedenplank, profiterend van de laatste warme dagen afgelopen weekend.

Vervolgens schoof ik de tomaten ook nog eens in de oven nadat ik brood en lasagne had gebakken (en de oven dus al uit stond) en toen pas leken ze mij droog genoeg. Hun smaak: zout!!!! Maar ook: lekker!! In de hoop dat ze zullen bewaren, schepte ik de tomaten in 3 potjes en goot er olijfolie over. Ik denk dat de olie nog wat smaak van de tomaten moet overnemen; dat hoop ik althans. Maar ik kijk toch al uit naar een schep verse pasta overgoten met deze zon-auto-oven-gedroogde tomaten en olijfolie.

Read Full Post »

Geen klagen

Over de oogst van vandaag:

Vier soepborden vol tomaten, 3 courgetten (waarvan ik de grootste maar ontdekte bij het wegknippen van de beschimmelde bladeren),  een aantal raapjes en een pomoentje. “Dat is wel een kleintje hé, mama”, wisten de onderdeappelboompjes met ernstige blik te vertellen.  Het is dan ook een per ongeluk geoogst pompoentje, bij het enigszins winterklaar maken van de bedden (vorig jaar stopte ik halverwege juli al met onkruid wieden; dit jaar ben ik van plan de boel min of meer properkes de winter in te sturen). De groene tomaten zijn afvallers. Klein zoontje en dochtertje mogen hier ten huize alles oogsten, en dan moet je het erbij nemen dat er hier en daar een groene tomaat sneuvelt, een courgetje vertrapt wordt, een kikker een pootje verliest (treurig, dat laatste, maar het was echt per ongeluk, en de trots om mogen vasthouden van duizendenéén beestjes overstijgt ruimschoots die kleine verliesjes). Veel oogst dus. Twee andere courgetten werden trouwens al soep vandaag (met courgetten doe je vaak eens een uitstapje langs look of gehakt, maar uiteindelijk is het met een courgette wel zo: soep zijt gij, en tot soep zult gij wederkeren), en een emmer vol snijbiet werd met een bechamelsausje bereid en kwam in 2 porties in de diepvries terecht.

Heel soms zijn wij zowaar een georganiseerd gezin…

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »