Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘voederplank’

Herftswerkjes

“Of wij dat eigenlijk nuttig vinden”, moest een vriendin weten, “zo die bladeren samen harken?” “Ja”, zei ik met overtuiging. “Tenminste toch op een druilerige herfstdag waarop de kroost zich verveelt…” Want in andere omstandigheden, laat dat duidelijk zijn, rapen wij geen blad van de grond. Laat je niet wijsmaken dat ze je gras verstikken of mos gaan creëren. Tegen het einde van de herfst zijn alle bladeren sowieso van je gazon gewaaid, tot daar waar de wind haar spel niet verder kan spelen omdat er hagen, bomen of borders zijn. En precies daar horen die bladeren gedurende de rest van de winter ook te liggen: als beschermlaag op en tussen de planten. Bladeren harken: nee dus!

Behalve dan die dode dag vorige week: zoon theatraal aan het zuchten, dochter al enige keren vol overgave en zelfmedelijden zichzelf op het tapijt gegooid, jongste zoon gelukkig volmaakt tevreden op zijn speelgoed sabberend in zijn park. Toen keken vader en moeder elkaar veelbetekenend aan, zetten ze koffie en krant aan de kant, en zei de moeder: “Kom dochter, we gaan samen tekenen.” En toen zei de vader: “Kom zoon, we gaan samen bladeren harken”.

Een rollenpatroon, we weten het, maar je doet de dochter nu eenmaal met niets meer plezier dan met kleurpotloden, en de zoon met niets meer dan samen buiten werken (ongeacht of dat nu met mama of papa is weliswaar). En op zo’n moment ga je niet principieel tegen rollenpatronen in, want het domste wat je kunt doen is een kind dat zich verveelt iets voorstellen dat het nog stommer vindt dan zich te vervelen (neem het van mij aan: ze kunnen zich daar in wentelen, in dat verveel-gevoel, tot jij er nog veel meer last van hebt dan zij).  En bovenal is de zoon nu toch zeker dat hij later boer gaat worden. Nadat hij alle poppen gedoopt had, was zijn wens om meneer pastoor te worden in één keer van de baan en kwam de boerderijdroom weer boven drijven. Zijn enige zorg was nog waar hij een tractor zou kunnen kopen, maar nu opa hem ‘de tractorwinkel’ (Ford New Holland) heeft laten zien, staat er niets zijn droom nog in de weg: hij wordt boer. En oma mag eten voor hem maken terwijl hij op het land werkt; zo heeft hij dat geregeld. Wanneer we nu samen langs Vlaanderens wegen snorren, vergast hij ons van tijd tot tijd doodernstig op uitdrukkingen zoals: ‘Kijk mama, dat is een mooi veld.’ En als rasechte boer moest hij dus ook bladeren leren harken. Meer dan de helft is ondertussen van het gras verdwenen, maar om de bladblazerminnende buren, die verheugd vanuit hun veranda naar de werken zaten te loeren, toch niet in de waan te laten dat we nu propere mensen waren geworden, hebben vader en zoon daarna een volledige kruiwagen bladeren terug over mevrouw onderdeappelboom heen gekieperd. Nog maar zelden zoveel leedvermaak op het gezicht van meneer onderdeappelboom gezien: “Haha, en die dachten dus echt dat wij onze bladeren gingen opkuisen!” 🙂

Een ander herfstkarweitje: eten hangen voor de vogels. Hoewel de bouwvallige voederplank van 2 jaar geleden nog altijd koppig stand houdt, kochten we bij de meubelwinkel uit Gent en Deinze voor maar 7 euro nog een extra voederhuisje. De prijs zowel als de kwaliteit doen sterk vermoeden dat mijn zelfgemaakte bouwval dit nieuwe voederhuis lang zal overleven, maar hier kunnen de kinderen tenminste zonder gevaarlijke toeren zelf mezebolletjes in hangen.

En wat een succes! Terwijl ik de jongste zoon voedde op schoot, zagen we koolmezen, winterkoninkjes, roodborstjes, vinken, mussen, merels en zelfs een groenling zich tegoed doen aan het voedsel. En stuk voor stuk kwamen ze ook even vlak voor het raam poseren, minutenlang fotogeniek stilzittend, terwijl ik de handen vol had met de baby, en mijn vingers van frustratie bijna opat.

En natuurlijk, toen ik dan eindelijk wèl het toestel vasthad, stopten ze massaal met eten… Eén mus slechts verwaardigde zich nog dichtbij te komen. En je denkt toch niet dat die nog op de voederplank of netjes voor het raam wou zitten? Tuurlijk niet! Quasi onzichtbaar op de grond gaan eten, dat wel ja. En zie je nu wel dat het hier proper is? Ge kunt er zelfs van de grond eten, ha!

Read Full Post »

Dit is de voederplank. Leeg:

Dit is de grond onder de voederplank op exact hetzelfde ogenblik:

En het zijn er nog weinig; meestal tel ik er 30.

Waarom doe ik eigenlijk nog moeite?

Read Full Post »

Voederplank, revisited

Weet je nog dat ik vorig jaar eens ging bewijzen dat ik ook een voederplank kan maken? Het had nogal wat voeten in de aarde, maar uiteindelijk hadden de vogels toch een huisje waar ze de hele winter kwamen eten. Hij was dus wel stevig, mijn voederplank. En de paal waarop hij stond, zat ook stevig in de grond. De combinatie van de twee, daarentegen, viel een beetje tegen…

Dan maar het paaltje een beetje breder maken, zodat het voederplankje er beter op zou blijven staan. En geen hulp vragen, neuh, liever een afzichtelijk scheve constructie dan het aan meneer onderdeappelboom te vragen…

En kom, de voederplank staat erop en kan er weer een jaartje mee door. Maar euh, ik denk dat ik volgend najaar toch maar zal toegeven dat ik een klungel ben in schrijnwerk, en eens lief naar meneer onderdeappelboom ga kijken…

Read Full Post »

Een goede twee jaar geleden maakte ik voor het eerst een voederplank. Ik dacht dat dat niet moeilijk kon zijn, en probeerde het op een avondje klaar te spelen. Het resultaat was onwaarschijnlijk goed: elke zijde van het zadeldak golfde volgens geheel eigen breedtegraden naar beneden en maakte van het afdakje een peperkoekenhuisje van schoonheid in de bittere winterkou. Van de ruim 30 nagels die ik erin had geklopt, waren er toch wel 8 die ook echt een functie hadden en bijvoorbeeld twee stukken hout bijeenhielden. En door al dat overschot aan kromgeklopte nagels waren er ook legio mogelijkheden om bolletjes op te hangen. Bovendien: al wie via de tuin bij ons naar binnen kwam, had een grote grijns op zijn gezicht. Dat dat wel lollig was, vogels eten geven. Dan vraag ik je: wat kan je nog méér wensen van een voederplank? Het was dan ook des te treuriger toen hij dit voorjaar de geest gaf…

Vanzelfsprekend zou ik me ook weer geheel alleen aan een tweede poging wagen, en zou mijn voederplank-editie-2 een pareltje van jewelste worden. Bij Bart vond ik het hilarisch goede idee om van een wijnkistje een voederplank te maken, maar daar zou ik me dus niet aan wagen: míjn voederplank zou groter worden. En beter. Vééél beter 🙂 Wel…

Met het dakje ging het dit keer redelijk goed. Ik gebruikte weer restjes planken (van het kippenhok), maar het waren fatsoenlijke, en ik kreeg ze goed genageld. Daarna zaagde ik m’n eerst pootje op 45 graden. Dat zag er zo uit:

PICT0001

Niet zo erg, denk je; lijkt redelijk goed. Tot je dat onder je dak zet; dan krijg je een voederplank op bambi-pootjes.

Gevolg: wanhoop, want hoe zou ik dat terug goed krijgen? Wel, wat je in zo’n geval NIET doet, dat is wanhopen. En OOK NIET: het boek ‘klussen voor vrouwen’ kopen (de IDIOTEN!, alsof een boormachine plots achterstevoren draait als een vrouw hem vasthoudt, grrr). Nee, in zo’n geval roep je meneer onderdeappelboom. Die weet dat hij je niet mag helpen. Maar wel tips mag geven. En dan zegt hij: “Je moet een vierkant met een diagonaal tekenen. En dan moet je die lijn ook doortrekken op de zijkant.” Dat is dan zoiets: (de foto is flou, maar ons toestel is gevallen en ik kan niet meer checken hoe mijn foto’s eruitzien…)

PICT0002

Omdat een zaagblad een zekere dikte heeft, maak je de aanzet vervolgens met een ijzerzaag. Daarmee kan je exact het lijntje van je potlood of balpen volgen. Eens er een goede inkeping is, ga je verder met de handzaag (de zjef-zaag, voor brabanders). En hetzelfde geldt voor de hoeken van 90 graden, want anders zien die er al gauw zo uit:

PICT0005

Laat het dus duidelijk zijn: ik kan niet zagen. (Hoezo, je bent toch een vrouw? hahahaha! Jamaar, dat is omdat ik maar 4 hersencellen heb: 1 per kookplaat. Woehahaha!). Nagels slaan kan ik gelukkig wel, maar dat zat dan ook in de opleiding (tot schoondochter, want het is mijn schoonpapa die mij daar voor het eerst mee naar toe heeft genomen…)

Desondanks: ik wist niet goed hoe ik die paaltjes met hoeken van 45 graden in dat dak moest kloppen. Daarom heb ik op elk paaltje een paar kleine latjes van onze onderparket geklopt (what’s in a name; er ligt bij ons helemaal geen vloer bovenop – maar als je geen onderparket-restjes hebt, dan kan een spelletje Jenga ook dienen…). Dat zag er langzamerhand al wat beter uit:

PICT0008

Samen met de kinderen stak ik dan een paaltje in de grond en nagelde daar een grondoppervlak op (met restjes van de grenen vloer uit ‘den bureau’.  En daarop klopten we dan het afdak. En toen werd dat een soort van voederplank:

PICT0024

En het mooiste komt nog: nu staat dat daar al een week, inclusief mezenbolletjes enzo, en nu heb ik nog maar twéé keer een zwerm vogeltjes zien komen! En dat terwijl ik mijn kroost had warm gemaakt voor het klusje met de boodschap dat er dan héééél véééééél vogeltjes zouden komen…

Slechte, slechte mama!

Read Full Post »