Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘warmoes’

… is kleurrijk.

Wat je van het weer niet kunt zeggen.

Of net wel natuurlijk; het is maar hoe je het bekijkt.

Read Full Post »

Tricolore

Als we ooit nog eens een regering zouden hebben, of als er een geheel nieuw land gecreëerd zou worden, dan stel ik voor dat de regeringsleiders zich voor de nieuwe vlag baseren op veelkleurige snijbiet van de Nieuwe Tuin.

Een betekenis is snel verzonnen: Wit voor vrede; groen voor de natuur; en roos voor de meisjes, of voor de holebivereniging, of voor lol en verdraagzaamheid tout-court. En dan had ik de gele nog niet geoogst. Die zijn dan voor de zon en de zomer (o waar is die gebleven).

Met warmoes of snijbiet heb je ook meteen een nationale groente, en aldus een gezonde basis voor toerisme, kookboeken en heel wat gediscussieer over de juiste benaming met optie tot defederalisering en een hoop koninklijke bemiddelaars tot gevolg. Kortom: pret verzekerd!

Ik stoofde steeltjes en bladeren apart, wegens bijzonder grote portie en oogst. Na het andere roze eten (zalm, garnalen, scampis, spekjes) had de roze snijbiet het verwachte succes bij dochter onderdeappelboom (oooooooooooo, roooooooze! smikkelsmikkelsmak).

Voor opmerkzame geesten die stoom detecteren op de eerste foto: inderdaad, de groenten lagen al in de pan en het vuur stond aan. Ik heb die stoom ook opgemerkt op het ogenblik dat ik afdrukte om te fotograferen, en heb het fototoestel onmiddellijk weggedaan en mijn lesje geleerd (geen eten fotograferen dat op het vuur staat!). Dit vooraleer bepaalde onverlaten mij weer van fototoestelverwaarlozing gaan betichten!

Read Full Post »

De (gelukkig voor hen) niet zo talrijke contacten die ik met facebook-status-updates ambeteer, weten het ondertussen wel al: de avond van de familie onderdeappelboom viel iets anders uit dan gepland. Dat zit zo: de maand juni was een bijzonder zware werkmaand voor mevrouw onderdeappelboom, met een overstroming aan vergaderingen, culminerend in een groot evenement waar zij verder geen ervaring mee had. Het liep goed, maar de opgebouwde spanning tegen 1 juli was navenant. Meneer onderdeappelboom heeft het niet zo culminerend druk, maar wel doorlopend. En dus hadden we een hele tijd geleden al een avondje voor onszelf gepland, om toch nog eens tot onszelf te komen. Deze avond dus. En ja, we waren bij de reservatie enkele weken geleden zelfs zot genoeg om alvast een avondje op een terras te reserveren, want je weet immers maar nooit dat het plots toch goed weer is! En warempel: het was zalig goed weer vandaag! En we waren beiden op tijd thuis om nog zonder opjagen weg te kunnen gaan! En er waren net mossels te verkrijgen!!! En… de babysit belde af!…

’t Is te zeggen: smste af.  Zonder ‘sorry’ of soortgelijke.  Zonder te reageren op mijn sms terug overigens. En evenmin op mijn 3 onbeantwoorde oproepen…

In dat soort gevallen heb je de Bond, waar we geen lid van zijn, en het internet, waar je alleen na moeizame registratie de al bij al talrijke babysit-websites kunt bekijken, waar je vervolgens voornamelijk emailadressen te pakken krijgt; Van de 3 telefoonnummers die ik vond, was er geen enkele die deze avond kon komen. Hoe zou je zelf zijn…

En dus moesten we er ons bij neerleggen: geen avondje uit. Maar: de mossels zouden we niet aan ons laten voorbijgaan! En dus werd er snel nog naar de winkel gereden, en togen we aan het kokerellen met wat in de moestuin te vinden was. Hou je vast voor een ongekende combinatie: mossels met courgette, ui, wortel, rode warmoes, peterselie en verse oregano en munt. En mocht u er aan twijfelen: het was eigenlijk zéér lekker. En best wel romantisch hé, zo in eigen tuin?

Wat ik daarnet nog vergat te zeggen: we wisten dat ook de groutouders niet alleen ver weg wonen, maar ook min of meer bezet waren deze avond. De ouders van mevrouw onderdeappelboom hadden andere plannen, en de schoonmama was ook de hele avond weg. Alleen schoonpapa was vrij van 20u30 tot 21u30. Te kort om ons even op restaurant te laten gaan maar wel lang genoeg om… toevallig even langs te komen. Nèt toen wij ons met opgekrikt gemoed aan onze mossels gingen zetten. En schoonpapa had eigenlijk ook nog niet gegeten. En dus… is bovenstaande foto uit een bedrieglijke hoek genomen… En ziet de werkelijkheid er nogal anders uit:

Máár: schoonpapa kon wel bevestigen dat mossels met courgette en warmoes heel erg lekker zijn! En dat is eigenlijk vooral wat ik in het kader van deze (moest)tuinblog wil zeggen: het maakt niet uit wat in je moestuin staat; het past sowieso bij mossels. En wat is er zomerser dan die beestjes zelf te kunnen aankleden met wat groen uit de tuin? En tussen haakjes, voor wie net als wij geen frietketel heeft: zelfs frietjes uit de oven vallen best mee. Nog meer goed nieuws? We hebben veel geld uitgespaard deze avond 🙂

PS Dat lange gras op de bovenste foto gezien? Daar groeit een ‘Eigenwijs’ experiment…

Read Full Post »

Het stinkt in de keuken. Ergens in de buurt van de koelkast. Maar niet IN de koelkast. En ook niet erbovenop, eronder of ernaast. We vinden dus niet wat de oorzaak van de geur is. En daar wordt ik ZOT van, want behalve horen, schijn ik ook beter te ruiken dan de gemiddelde mens. Dat is dan los van zwangerschap. Toen rook ik een roker vanop 25 meter afstand. In het zwembad. Vol chloor. Terwijl we beiden onder water zaten. En die mens dus niet eens aan het roken was.

Maar kom, dat is niet wat ik wou zeggen. Ik kwam moestuinnieuws melden. Eindelijk nog eens, wat je zo rond Sinterklaas al lang niet meer zou verwachten.

Omdat de moestuin volgend voorjaar naar een andere plaats verhuist, wordt de huidige moestuin niet meer onderhouden, en als je er passeert herken je er ook al lang geen moestuin meer in. Distels, uitgewaaierde phacelia en gras zwaaien er de plak, en de algemene mistroostigheid van deze herfstwinter (maar zondag eindelijk vorst, hoera!) maakt dat het geheel eigenlijk niet meer is dan een verzopen onkruidbastiljon. Groot was dan ook mijn verwondering toen ik dit zag:

Heuse echte spruiten. Kleintjes, maar toch wel spruiten. Dus ging ik snel een mes halen in de keuken, om vervolgens te ontdekken dat je dat gewoon van de stam kan breken, zonder mes. Maar terwijl ik daar tussen het onkruid rondwalste (en we zingen met z’n allen in doorzopen rokersstem: ‘walzing mathilde’), ontdekte ik zowaar nog 4 vergieten vol warmoes en spinazie èn drie kroppen andijvie! Dat noem ik nu pas echt wonderlijk: als je uit een berg van groen-natte rotzooi gewoon nog heus echt eten kunt halen.
Er is helaas wel wat werk aan, want die spruiten hangen natuurlijk vol halfdode bladluizen, warmoes en spinazie zijn doormangeld van rupsen en slakken, en de andijvie is niet goed afgedekt en dus een beetje te bitter. Het was dan ook 2 uur en een vuile keuken later toen ik 1 portie warmoesblaadjes met spinazie, 1 portie warmoesstengeltjes, 1 portie andijvie met witte saus en één portie spruiten voor in de hutsepot netjes in potjes kon laten afkoelen. Maar toch hé: begin december nog groenten uit de tuin. Da’s bijna verbluffender dan een tuin vol groenten midden in de zomer.

En wat stinkt hier nu in godsnaam zo?

Read Full Post »