Feeds:
Berichten
Reacties

Posts Tagged ‘zeis’

Het was maandagavond. Na – nog maar eens – een perfect gekozen dagje verlof voor tuinwerk, keek ik uit over mijn net gemaaid graslandje en dacht overweldigend onbeschaamd: ‘Verdomd, ik heb een schonen hof.’

Ik keek ook naar de andere kant, waar ik die ochtend de eerste stap richting ‘opkuis van voorkant en oprit’ zette door middel van de aanplant van een haag (en genoeg stenen uit de grond haalde om een half voetpad aan te leggen, inclusief twee heuse stoepdallen). De kasseien liggen er nog maar dwaas bij en er is nog heel wat op te kuisen. Maar ik dacht toch: ‘Verdomd, daar heb je goed en hard gewerkt vandaag’.

Daarna stapte ik mijn kweekkotje binnen dat ik die middag volledig had opgeruimd, zaadjes gesorteerd, gereedschap schoongemaakt, enz. En ik dacht: ‘Verdomd, precies alsof ik al aan het nieuwe seizoen begonnen ben!’ (Met uitzondering van dat saharazand dat ik nog van de ramen moet wassen…)

En net voor het donker was keek ik ook nog eens naar ons bessenpark en dacht: ‘Verdomd, dat is toch eigenlijk goed gelukt!’ (Hoewel ik ze ben vergeten snoeien, maar ik wacht dan eigenlijk ook heimelijk op de Ultieme Snoeigids van Bessengoeroe Supermasj ;-)).

Werken in de tuin, daar kan je toch zo content van worden.

Verdomd nog aan toe.

Read Full Post »

Het nadeel van ecologisch geïnspireerde blogs is dat we op een gegeven moment allemaal hetzelfde schrijven: de eerste bloei op het eind van de winter, de eerste zaai voor groenten in maart, en nu het Grote Maaimoment eind mei/begin juni. Ja, op de betere blog kon u al lezen hoe het moet, maar kijk eens hoe wij dat doen:

PICT0619

Met de zeis natuurlijk! Dat was, geloof me, geen makkelijke opdracht, en meneer en mevrouw onderdeappelboom waren beiden dankbaar dat ze elkaar regelmatig konden afwisselen.  Het feit dat een zeis bot wordt door hem te gebruiken was een dankbaar excuus om hem regelmatig eens op zijn kant te zetten, bij te slijpen, en steunend op de handgrepen een beetje bij te komen. Bij één van die Bekomt-en-Begint-Opnieuw-momenten stond ik zo’n beetje naar de vijver te turen, en was toch heel even overtuigd dat ik een zonneslag te pakken had: in plaats van 2 eenden, telde ik er plots 3. Even in de ogen wrijven, me ervan gewissen dat het geen weerspiegeling in het water was, en opnieuw kijken: jawel, een derde eend op onze vijver! En wat had die voor ons meegebracht?

PICT0629      PICT0636

 

 

 

 

 

 

Jawel, een hele reeks kuikentjes, volgens mij pas uit het ei gekropen! Nu hadden we af en toe wel eens wilde eenden zien landen op onze vijver, maar aangezien ook wel eens een reiger en een barberie komen aangevlogen, en we blijkbaar onder een trekroute van trekvogels wonen, stonden we daar niet al te lang bij stil. Maar meneer en mevrouw eend hebben blijkbaar meer gedaan dan pootje baden! Hoera natuurlijk! Maar wel grappig: dan denkt een mens zo diep na of kikkers en eenden wel te combineren zijn, dan geeft een mens 50 euro uit aan een koppel manegansjes, en komt er zomaar vanzelf een eend nest maken aan de vijver en brengt die nog eens 12 kuikentjes mee ook! Nu maar hopen dat ze lang blijven zitten! Met de manengansjes zijn ze alvast verbroederd (al wisten die even ook echt niet wat hen overkwam) En weet iemand of het waar is dat eenden terug komen naar hun broedplaats?
Maar terug naar ons werk dan maar: laat op de avond was 800 m² tegen de vlakte gezeisd. Nu nog alles oprapen, al dan niet tot hooi laten drogen, eventueel nog bloemen zaaien, enz. En in september opnieuw van datte? Daar moeten we ons nog even over bezinnen. Want zoals meneer onderdeappelboom in de loop van de namiddag zei: “Zeg, zijn we nu niet een beetje té authentiek bezig?”

PICT0640

Read Full Post »

De vijver, de vijver… Onze plannen waren mooi, maar de praktijk blijkt de fantasie al eens onderuit te halen. Want al had ik de koude februarilucht (of was het al maart?) en vooral de net opduikende brandneteltjes nog zo moedig getrotseerd om 20 mooie oeverplanten te planten, mijn (on)kruid had geheel andere plannen. Waar de aangeplante bloemen nog druk bezig waren met uitbreiden van wortelstelsel en voorbereiden op de groei, stond dat onkruid al helemaal gepakt en gezakt klaar om uit te breiden naar alle beschikbare regionen van de oever. Gevolg: van de totale begroeiing telde ik een kwart netels, een kwart ‘dokkestalen’ (wilde zuring?) en voor de andere helft boterbloemen, fluitekruid en koolzaad. Ons zwarte riet is ondertussen een bruine bodembedekker geworden, en van alle andere planten heeft maar 1 darmera peltata de plaats gehad om uit te groeien tot een bloem.

darmera peltata

 

Nu zijn we best te vinden voor een verwilderd stuk tuin, maar dan áchter de vijver, waar nog wel tussen de 5 en 10 are overblijft voor plaatselijke weidebloemetjes. Binnen de omheining van de vijver moeten echter eendjes komen, en die kunnen niet tegen kniehoge netels (al eten ze gelukkig wel de uitkomende jonge neteltjes op). Bovendien werden de schuin aflopende oevers ook min of meer ingepalmd door al dat woekerend groen, waardoor de vijver al gauw een vijvertjé zou worden. En dan heb ik het nog niet over het water zelf, dat langzaamaan aan het verdwijnen was onder kroos…

kroos

 

Voor dat kroos hadden we eerder al een schepnet gekocht in de gespecialiseerde totaalzaak met aanbiedingen die beginnen op woensdag (en uitverkocht zijn diezelfde woensdag rond 10u). Bijna 10 meter lang bleek dat schepnet toch nog redelijk kort, maar meneer onderdeappelboom heeft uiteindelijk alle kroos toch weggekregen (en we hopen van harte dat we geen kikkerdril of kikkervisjes hebben meegevist, want eigenlijk moet je dat in februari of begin maart al doen).

Voor het onkruid hebben wij: De Zeis. De hoofdletters staan er opzettelijk, want ik kan wel enkele boekdelen vullen over onze liefde voor de zeis en het zeisen. Toen we pas in ons huis woonden, zijn we de tuinravage eens met een bosmaaier te lijf gegaan. Oké, de netels waren weg, tot kort bij de bodem, maar de tijd die we ervoor nodig hadden was gigantisch, het lawaai ontzettend storend en enerverend, en je rug heeft daar ook al geen deugd van. Nee, geef ons maar een zeis. Ik kan hem nog niet zo vlot slijpen, en ik doe het nog niet zo efficiënt als meneer onderdeappelboom, maar beiden hebben we na enig zoeken nu toch de techniek beet waardoor wij op zomeravonden kunnen zeggen: ‘Weet je wat ik nu graag zou doen? Een uurtje gaan zeisen!’. Pure ontspanning!  ’t Was wel een beetje omslachtig om het gele lis te vermijden en op die schuine wanden doe je niet altijd wat je wil, maar als je weet dat er letterlijk metershoog onkruid stond, dan zie je toch resultaat:

zeis

 

Vanaf nu is het wachten op onze manegansjes. Ergens in Vladslo lopen een klein maneganskuiken-jongetje en maneganskuiken-meisje rond die voor ons zijn gereserveerd, maar we moeten nog even wachten tot ze groot genoeg zijn om bij hun ouders weg te kunnen. Binnen een week of twee zullen we ze wellicht mogen verwelkomen, en we moeten er dus eens namen voor zien te vinden. Onze nichtjes stelden Oscar en Pascalleke voor, maar dat pascalleke vinden we toch niet zo best. Eerder hadden we al een Rosa de Gans, dus  die naam komt niet meer in aanmerking. En we krijgen ook regelmatig bezoek van Henri de Barberie (met dank aan mijn mama voor de klinkende naam), dus dat kan ook niet meer. Alle andere suggesties zijn welkom!

Read Full Post »