Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Dieren’ Category

Meestal onstaat er tussen mezelf en het onkruid in de loop van de maand augustus een officieus staakt-het-vuren. Het onkruid, van zijn kant, belaagt me niet meer zo talrijk en overmoeibaar, en ik, van mijn kant, laat datgene wat toch opkomt vreedzaam staan. Omdat het herfst wordt, en bijna winter. Omdat ik al 6 maanden aan het tuinieren ben en zin heb om aan de 6 maanden niet-tuinieren te beginnen. Omdat ik gigantisch lui ben uiteraard, zoals de ecologische tuinier betaamt.

Maar dit jaar zijn we de kluts kwijt, mijn onkruid en ik. Begin augustus stonden de anemonen en sedums erbij alsof het september was, en leek ook het onkruid te vinden dat we vroegtijdig vreedzaam gingen samen leven. Mij was dat goed. Maar begin september besloten de weergoden nog wat zomer over ons heen te gooien, en toen ging de regelmaat der natuur op z’n bek. Planten die in herfsttooi kwamen, doen daar mee verder, maar andere planten, die gewoon aan stilletjes verdwijnen hadden gedacht, kregen de indruk dat de lente onverwacht vroeg is dit jaar, en zijn dus aan een derde bloei begonnen. En toen liet ook het onkruid zich niet kennen uiteraard. En mevrouw onderdeappelboom evenmin.

Voor het eerst ben ik begin september dus tegen hele stroken gras, distels (distels, distels!) en allerlei ander onheil aan het vechten. En ik knip oude bloemen af, omdat ze de bloemen die nog mooi staan anders zo lelijk maken. Dat is fel tegen mijn principes, maar als de weergoden daartegen mogen ingaan, dan ik ook. Ondertussen is het merendeel van de tuin in netjes opgeruimde zomerse herfsttooi.

DSC_0701

DSC_0721

DSC_0724

Op die laatste foto valt nog behoorlijk wat onkruid te ontdekken, maar we werden even opgehouden door wat ik naast die losliggende kasseien vond.

DSC_0711

Die vangst moest uiteraard door menig kinderhandje worden gedeeld.

DSC_0719

Als wiki mij niet in de steek laten, vonden we een gewone watersalamander en twee alpenwatersalamanders.

DSC_0712

Ze werden uiteraard netjes terug op hun vindplaats gezet.

Daarna moest ik alleen nog mijn kruiwagen leegmaken. Hebben jullie dat ook, dat je maar werkt en werkt, en beseft dat je de kruiwagen eens zal moeten leegmaken, maar ach, dat is zo’n tijdverlies, nog dat ene onkruidje eerst, en misschien ook dat nog, en dat, en voor je het weet eindig je met een kruiwagen waarvan je weet dat je geen stap vooruit zal raken zonder dat minstens de helft er links of rechts integraal van valt.

DSC_0696

Na de opruimwerken, lag de tuin er properkes bij, en waren de kinderen verdwenen.
DSC_0725

Zolang er frambozen groeien, weten we echter waar we moeten zoeken

DSC_0726

Blijkbaar maakt ons bessenpark met grassenborder eindelijk zijn doel als verstopplek waar; en zo zien we het graag!
DSC_0727

Advertenties

Read Full Post »

Gele kwikstaart

Oooooh, een geel kwikstaartje! dacht ik.
DSC_0584

Google pictures betwijfelt dat een beetje. Daar hebben gele kwikstaarten mezenkoppekes. Dat van mij heeft meer een kwikstaartkoppeke.

Kwikstaart

Toch denk ik dat het een geel kwikstaartje is. Ik dacht natuurlijk ook al aan zeldzaam enzo, maar ook daar ben ik fout, al spreekt wiki toch van ‘minder frequent dan vroeger’. Maar vroeger heb ik dit mooie beestje ook nooit gezien hoor.

(foto’s doorheen autoruit, waar ik compleet toevallig het fototoestel bijhad).

Read Full Post »

Oefenen met pluis

Het is de tijd van de kikkers. Of misschien niet zozeer de tijd, maar wel de klimaatgesteldheid ervan. Een uitermate kikkerig weer, om precies te zijn. Er is zoveel regen gevallen dat het gazon één grote amfibiënvlakte geworden lijkt. Van zodra ik er een stap in zet, creëer ik een poeltje. En toen ik daarnet met de grasmachine kwam aangezet, sprongen tientallen kikkertjes angstig weg langs de lange sloten die de wielen van de maaier teweeg brachten.

Voor de kinderen is het dolle pret. Het vangen van de kikkers in de eerste plaats, en moeder die meerdere keren frontaal in het gras kwakt (en de kikker dan toch nog mist) niet in het minst. Met het gebruikelijke vrolijke gegil gingen de kikkertjes van kinderhand tot kinderhand. Na een bezoek aan de handjes van het kleinste appeltje, sprong er een kikkertje met een pootje minder terug in het gras. Moeder onderdeappelboom stond nogal bedremmeld te kijken, maar probeerde zichzelf te troosten dat je niet aan natuureducatie kunt doen zonder een accidentje af en toe. En het was toch maar een gezellig gezinsmomentje geweest. Quality-time, als het ware. Zij het niet voor de kikker…

Er zijn nog wel meer beestjes in het gras. Tijdens het grasmaaien ben ik behalve door ondergrondse stromen ook menig keer stilgevallen door maar halfondergrondse woelmuisgangen en heel wat bovengrondse mollenhopen. Meneer onderdeappelboom was in het voorjaar, na het grasmaaien, al eens binnen gekomen met de boodschap dat het hier en nu gedaan was met het ecologisch dulden van mollen en muizen, en kocht terstond een hele reeks vallen en life-traps. Omwille van mijn ontdane blik heeft hij ze tijdens het voorjaar maar één keer gebruikt (wat is hij toch geweldig hé :-)), maar toen ik daarnet voor de twaalfde keer mijn arm uit de kom trok om de grasmaaier opnieuw aan te trekken, begon ik toch wel sympathie te krijgen voor het jaag-op-de-mol-scenario.

Nu hebben we al een paar keer overwogen om een kat te nemen. Maar goed, uiteindelijk is dat toch een soort van huurling inschakelen voor een moord die je zelf niet durft plegen, niet? Bovendien: onze ervaringen met pluis zijn niet goed. Los van de kikkers, verdwenen de afgelopen weken maar liefst 12 pluizige eenden- en kippenkuikens van divers formaat in de bek van vos of steenmarter. En dan moet het ‘wild’ seizoen nog beginnen. We durven het eerlijk gezegd geen enkel dier meer aandoen om op onze grond te komen wonen. En we weten ook niet goed hoe dat gaat met een kat. Hoe je ze aan je huis bindt en toch enigszins ‘wild’ houdt.

Zegt u eens, vriendelijke lezer, hoe pakt u dat aan, met mollen, muizen, pluis en katten?

 

Read Full Post »

De Dubbele Broedsheid

“De kip broedt!”, riep ik blij. Uit gierigheid natuurlijk. Na nog maar eens een passage van de vos hebben we nieuwe kippen nodig (edoch pas NA het installeren van een automatisch luikje!) voor in het achterste kippenpark. De kippen die in de vroegere moestuin scharrelen blijven tot nog toe uit het vizier. En nu onze eigen hen broedt, moeten we geen kippen kopen, maar kunnen we op de nieuwe wachten.

Ik had er gelukkig min of meer op gerekend dat ze zou beginnen broeden. De haan is … euh… actief, laat ons zeggen. En toen de weerman- en vrouw stijgende temperaturen voorspelden, wist ik dat dat wel eens het signaal voor de dociele hennetjes zou kunnen zijn om broeds te worden. Daarom had ik al een week geen eitjes meer geraapt, dus nu liggen er vermoedelijk een stuk of 10 onder de hen.

Na een tijdje bleek ik mij vergist te hebben. De witte hen, die eerder zat te broeden, liep namelijk plots terug buiten. En de lichtbruine die voordien nog buiten liep, was binnen een ei aan het leggen. Of dat dacht ik. Want ze bleef meerdere uren zitten. Toch vrij lang, zelfs voor een groot ei.

Wat later zag ik de witte terug naar binnen gaan. Een beetje geklok en getetter. En ze ging weer naar buiten. Een uurtje later nog eens naar binnen. Toen kwam de lichtbruine terug buiten en bleef de witte zitten. En nu gaat dat al 3-4 dagen zo: de dames hennen broeden part-time hun gezamenlijke nest uit.

Ooit al meegemaakt? Geëmancipeerd, dat wel. Voor deze dames geen burn-out wegens onmogelijke combinatie werk-privé!

Read Full Post »

Zwart op wit

Gezeten aan onze keukentafel kijkt iedereen dezelfde kant op: richting voederplank.

DSC_0608‘Een kraai komt alleen; kauwen komen in groep’, werd mij geleerd. Maar deze zwarte vogels komen in massale groepen, en zijn toch geen kauwen.

DSC_0611DSC_0610

Met excuus voor de slechte foto hierboven, maar zoals je ziet jagen ze de kleinere vogels niet weg.  Die vechten vaker met elkaar, doen daarbij eerst de kepen opvliegen, dan de vinken en als laatste pas de mezen. Daarna wisselen de troepen en komen de houtduiven, dan weer enkel mussen, een roodborstje, enkele merels en een lijster. Dan weer het zwarte geschut, dan komen de vinken als eerste terug, enz. Het winterkoninkje dribbelt er al eens tussen, en het fazantenpaar waarover ik op facebook al eens kond deed, komt ondertussen dagelijks langs. “Al goed dat het dit weekend geen vogeltelweekend is”, zuchtte meneer onderdeappelboom, kijkend naar het ontelbare vlieggeweld. Waarna we weer als een kind zo content uit het raam naar de voederplank zaten te gapen.

DSC_0604En zeggen dat al dit moois nu gaat smelten…

Read Full Post »

De aanhouder wint

DSC_0553bontespechtspechtDSC_0563DSC_0564

(vervolg van dit bericht)

Read Full Post »

Knabbelaars

Ik kan helaas  soorten noch kwaliteitsfoto’s voorleggen zoals elders. Maar toch ben ik heel content, want er is eindelijk een roodborstje als vaste bewoner in onze tuin.

DSC_0918

En het is zelfs niet bang van de kippen!

DSC_0921

De mezen fourageren als vanouds. Zelden houden ze rust, lijkt het. Ik zie ze voortdurend van de ene uitvalsbasis naar de andere vliegen (van boom, naar haag, naar tak) en dan heel even knabbelen alvorens weer weg te vliegen. Ondertussen kijken ze schichtig om zich heen, en bijna altijd hebben ze mij en en mijn fototoestel gezien, hoe ver ik ook ven hen vandaan sta.

DSC_1013

De vinken (maar nu ik ze ‘vink’ noem, zullen ze wel weer ‘mus’ blijken te zijn’ ;-)) kunnen wel wat langer op hun plekje blijven zitten. Ik had ze zelfs nauwelijks gezien tussen de afgevallen bladeren.

DSC_0011

Wat je van de duiven dan weer niet kunt zeggen. Zij laten zich met plezier even zien, terwijl de mezen met opmerkelijke tegenzin de voederplank verlaten…
DSC_0984
en in het binnentuintje wat eten gaan zoeken.
DSC_0973

Ondertussen voel ik zelf ook wat fourageergedrag opkomen. Even zien wat er in de koekenkast te bikkelen valt 🙂

Read Full Post »

Older Posts »